Προς την Ανάστασι, με ένα ποίημα (“Μικρό Άσμα”) του Νίκου Καρούζου και ένα ξένο πρόβλημα. Verso la Resurrezione, con una poesia di Nikos Karusos e un problema scaccografico non mio. Towards the Resurrection, with a poem by Nikos Karouzos and a 2-mover chess problem (by A.-J. Fink).

Χωρίς περιττά λόγια δικά μας ή άλλων σχόλια...

...

 

ΑΣΜΑ ΜΙΚΡΟ

 

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς εφέτος
προς την Ανάσταση.
Κι ούτε που βλέπει τα λουλούδια
ούτε που βλέπει τα πουλιά
και τα ποτάμια δε βλέπει.
Βαρέθηκε...

Βαρέθηκε τους αιώνιους παπάδες
τις τυπολατρίες και τις δοξολογίες
των ανθρώπων
τα δάκρυα και τις υποκρισίες
που τον σταυρώνουν κάθε μέρα.

Βιάζεται να αναστηθεί
να φύγει από τον κόσμο
να πάει στα δάση
εκεί που είναι η αλήθεια
μακριά απ’ την ανθρώπινη ματαιότητα.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Νίκος Καρούζος «Τα Πάθη της Ποίησης» (1979)

 

 

....................................

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΑΚΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΥΑΡΙ 

Παλιό, ωραίο και εύκολο!

... 

 ΜΑΤ ΣΕ ΔΥΟ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Το ποίημα του Καρυωτάκη “Στο Σταυρό” και ένα πρόβλημα δυάρι σκακογραφικό (του Σελλενίδη).La poesia di Kariotakis "Sulla croce" e un problema scaccografico (di Sellenidis). Karyotakis' poem "On the Cross" and a 2-mover chess problem (by Sellenides).

Η Σταύρωσις

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Απο τα νεανικά τού -δεν το κρύβω- κάποτε ιδιαίτερα αγαπημένου μου Κώστα Καρυωτάκη (1896 - 1928).

[Άς κρατήσω και μια σημείωσι για τα 130 χρόνια απο την γέννησί του...]

Στὸ Σταυρό

Κι ἀκλούθησε τοῦ Γολγοθᾶ τὸ δρόμο

φορῶντας ἀγκαθένιο ἕνα στεφάνι

κι ἕνα σταυρὸ σηκώνοντας στὸν ὦμο.

Αὐτὸς πού ’ρθὲ νὰ ζήσει, νὰ πεθάνει,

πρὸς τὴν Ἀλήθεια γιὰ ν’ ἀνοίξει κάποιο δρόμο. 5

Νὰ Τοῦ καρφώσουν ἄφησε τὰ χέρια

καὶ σὰ ληστὴ μὲ τοὺς ληστὲς κοιτοῦσε

νὰ Τὸν κοιτᾶνε —οἱ ματιὲς σὰν μαχαίρια.

Αὐτὸς ποὺ τὴ χαρὰ μόνο σκορποῦσε

καὶ μοναχὰ γιὰ νὰ βλογάει εἶχε τὰ χέρια. 10

Σὰν ἄνθρωπος στὰ νύχια τοῦ θανάτου

παράδερνε, σὰν ἄνθρωπος τὴ φύση

ἐχάϊδεψε μὲ τὴ στερνὴ ματιά Του.

Αὐτὸς ποὺ εἶχε τὴ ζωὴ στὸν κόσμο χύσει

καὶ ποὺ ἦταν πάνω ἀπὸ τοὺς νόμους τοῦ θανάτου. 15

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΤΟ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Για λόγους ...φυγοπονίας, λέω να αναδημοσιεύσω κάτι παλαιότερο και ταυτόχρονα εύπεπτο. Ένα δυάρι που πρόσφατα έβαλα και στο Gameknot.

                                                         ..

 

ΜΑΤ  ΣΕ  ΔΥΟ ΚΙΝΗΣΕΙΣ  

 

........................................................................

                              ...

 

Και απο ττην Υμνολογία της σημερινής Εορτής:

                                        .

 

"Τὸν δι' ἡμᾶς Σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν·..."

(Απ το Κοντάκιον)

 

Χριστουγεννιάτικη λογοτεχνία; «Χωρίς πατέρα»: Ένα ..παλαιοημερολογήτικο πεζοτράγουδο του Θ. Ντόρρου (1895 - 1945), σε λυρική παραλλαγή ."Senza padre": una vecchia piu di un secolo poesia in prosa di Theodoros Dorros), in una variazione lirica di A.S.For Orthodox Christmas: "Fatherless": an inedited prose poem by Theodore Dorros, (in a lyrical variation by Admin.).

Απλά, ένα ανέκδοτο κείμενο ("πεζοτράγουδο" ή μάλλον ορθότερα: 

πεζόμορφο ποίημα) του Θεοδώρου Ντόρρου (1895 – 1945).

 

"ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΕΡΑ"

Κείμενο του Θ. Ντόρρου άγνωστο για την Νεοελληνική Φιλολογία μέχρι να το ανακαλύψει προ δωδεκαετίας ο εξαίρετος εραυνητής, και καλβιστής, Σπύρος Παππάς (δημοσίευσι στο περ. Οροπέδιο, το 2014). Δεν είναι το μοναδικό πεζοτράγουδο που έχει γράψει ο θεωρούμενος υπερρεαλιστής ποιητής τής μιας και μόνης ποιητικής συλλογής “Στου γλυτωμού το χάζι”, γνωστής στο Ιστολόγιό μας. Έχουν βρεθεί τουλάχιστον δύο πεζοτράγουδα πρίν την εγκατάστασί του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1929 και όλα παρέμεναν ανέκδοτα, αλλά αυτό που αναδημοσιεύουμε σήμερα, φαίνεται πως άν και δεν είναι το πρώτο που συνέθεσε, είναι οπωσδήποτε απο τα πιο πρώιμα κείμενα αυτής της ποιητικής περιόδου του ιδιόρρυθμου Ελληνοαμερικανού. Απο την σχετική έρευνα στα χειρόγραφα ο προαναφερθείς νεοελληνιστής (συγγραφέας και μεταφραστής) Σπύρος Παππάς διαπιστώνει οτι ήταν προορισμένο γιὰ δημοσίευσι σὲ κάποιο ἔντυπo τῆς ελληνικής εν Η.Π.Α. Ομογένειας. Βρέθηκε δακτυλογραφημένο, υπογεγραμμένο και με την ημερομηνία 24.11.1924.

 

Να θυμίσω πως το συγκεκριμένο έτος 1924 (εκτός απο έτος ...ίδρυσης της Α.Ε.Κ.), είναι το ΠΡΩΤΟ ΕΤΟΣ της αλλαγής του Ημερολογίου απο την ελλαδική Εκκλησία (ταυτίστηκε με το πολιτικό ημερολόγιο απο τις 23 Μαρτίου 1924). Επομένως εκείνα τα Χριστούγεννα του 1924, επρόκειτο να γίνουν τα πρώτα στην Ελλάδα που θα εορταζόντουσαν με το Νέο, το λεγόμενο Γρηγοριανό Ημερολόγιο...

 

Κλείνοντας το εισαγωγικό, οφείλω να υπογραμμίσω την λεπτομέρεια-παραδοξότητα: Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία που διατήρησαν το Ιουλιανό ημερολόγιο (Ρωσίας, Γεωργίας, Σερβίας, η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος της Βουλγαρίας, οι Ορθόδοξοι Κόπτες, το Όρος Σινά και όλες οι μονές και οι σκήτες του Αγίου Όρους) δεν θεωρούνται παλαιοημερολογίτες. 

 

Χ Ω Ρ Ι Σ  Π Α Τ Ε Ρ Α

Παίρνει ὁ άνεμος και ἡ βροχὴ το λουλούδι,

το όμορφο, το μικρό, που μόλις

ανοίγει απ’ το μπουμπούκι,

και το πετά στη λάσπη·

Σπάζει ἡ φωληὰ και πέφτει

το μοναχό πουλάκι, αδύνατο στο χώμα

και ξεψυχά· Και έρχεται ὁ χάρος

και ἁρπάζει τον πατέρα

ἀφίνοντας αλύπητα τη μάννα

με τα ορφανά της.

Γιατί γίνονται ὅλα αυτὰ

ούτε ξέρουμε ούτε

μπορούμε

να τα προλάβουμε.

Ἕνα μόνο είναι αλήθεια ὅτι μας φέρνουν λύπη

μεγάλη, και πατούμε στο νερὸ

για να σηκώσουμε το λουλούδι,

και βγαίνομε απ’ το δρόμο μας

για να σώσουμε το πουλάκι,

και κάνουμε ὅ,τι καλούμε φιλανθρωπία

για ν’ ανακουφίσουμε τ’ ορφανό.

Και ὁ πιό απαθής απο μάς

ὅσο σκληρή καρδιὰ και νά ’χει,

σὰν δῇ την ορφάνια και τη δυστυχία

να βασανίζουν μικρά πλασματάκια

θα κάμῃ κάτι για να τους χαρίσει

μιὰ αχτίδα ζωής.

Εμείς ὅμως

ζούμε μέσα σε κύκλο διαφορετικὸ

χωρὶς

να βλέπουμε το μικρὸ

αρφανό μέσα στην παγωμένη τρώγλη

να στρυμώχνεται απ’ το κρύο

στην αγκαλιά της άρρωστης μάννας του.

Δὲν ξέρουμε πως άλλο

απο το κουρελιασμένο φόρεμα

που του έρραψε ἡ μάννα του

απο το τελευταίο της

ράκος δέν έχει να φορέσῃ,

ούτε το βλέπουμε νηστικὸ

να προσπαθή να το κοιμήσῃ

ἡ φτωχή του μάννα βρέχοντάς το

με τα δάκρυά της – τα μόνα διαμάντια

της ψυχής της που ’μπορεί να του δώση.

Και ὅταν

την παραμονὴ του Χριστού με ὑγεία,

με χαρὰ και με αφθονία είμαστε ὅλοι

ευτυχισμένοι δὲν θα ἠθέλαμε να ξέρουμε

πως την ίδια ὥρα το μικρὸ αρφανό, αδύνατο

να παλέση τὰ βαρειὰ χέρια της αρρώστιας

που έμπασαν στην αθλία του

στέγη το ψύχος και ἡ πείνα,

παραδίδεται στο θάνατο

για να μὴν ὑποφέρη πιά,

αλλά και χωρὶς νὰ έχῃ ’δή

τη ζωὴ που εμείς αγωνιζόμαστε τόσο

να κρατήσουμε.

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ  (1924)

 

[Για την allegendly lyrical διασκευή:

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης]

................................................

Κύρια βιβλιογραφική ΠΗΓΗ:

Σπύρος Ν. Παππάς, «Ένα πρώιμο, ανέκδοτο πεζοτράγουδο του Θεόδωρου Ντόρρου: "Χωρίς Πατέρα" (1924)», περ. Οροπέδιο, τχ. 14 (Φθινόπωρο-Χειμώνας 2014), σ. 422-437.

 

Ποιητικός αποχαιρετισμός (με χαϊκού και καβαφικό ποίημα) για το In-Country Program. Saluto poetico (con un haiku di Sellenidis e una poesia di Kavafis) per il programma In-Country. Poetic farewell (with a haiku by Sellenides and a Cavafy's poem) for the In-Country Program.

  Ένα σύντομο αποχαιρετιστήριο post για το εφετινό In-Country Program και το πέρασμα του Admin απο αυτό.

1. ΧΑΪΚΟΥ

 Το χαϊκού είναι σελλενίδειον, αλλά η αναφορικότητα δείχνη ευθέως τον Καβάφη και με εστίασι στην ελληνοκεντρικότητά του.

 

ΑΘΗΝΑΙ

 

Μόνο η Αθήνα

Στεφάνωσε τον Λόγο

Και τον Άνθρωπο.

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης (Χαλκίδα - Θεσσαλονίκη, 02.07.2025)

[ΣΣ: Απώτερη φιλολογική πηγή: Ιμέριος (βλ. 4ος μ.Χ. αι.). Πρβλ. βέβαια το παρακάτω καβαφικό "Γνωρίσματα"] 

  2. ΠΟΙΗΜΑ Κ. ΚΑΒΑΦΗ

Το ποίημα του Καβάφη είναι όχι άγνωστο, αλλά γενικά υποτιμημένο - και όχι μόνο λόγω του ότι είναι ένα απο τα 75  ¨Κρυφά" ή ¨Κρυμμένα" του. Είναι ένα παμπάλαιο, 130 ήδη χρόνων, απο την πρώτη ποιητική περίοδο του Αλεξανδρινού, και φέρει τον τίτλο "Γνωρίσματα¨...

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

Ἄλλων μὲν γὰρ ἄλλαι χῶραι καρπῶν τε καὶ τόκων
εὔφοροι· ἵππος δεικνύει τὸν Θετταλόν…· καρπὸς δὲ
τῆσδε τῆς πόλεως λόγος καὶ ἄνθρωπος. ( Ιμέριος)

 

Το γνώρισμά της έχει κάθε χώρα.

Ίδιον είναι Θεσσαλού ίπποι και ιππασία·

αναδεικνύει του πολέμου ώρα

τον Σπαρτιάτην· έχει η Μηδία

την τράπεζαν μετά των εδεσμάτων·

κόμη δεικνύει τους Κελτούς, τους Ασσυρίους πώγων.

Αι δε Αθήναι ως γνωρίσματά των

τον Άνθρωπον έχουσι και τον Λόγον.

                                                 Κωνσταντίνος ΚΑΒΑΦΗΣ  (1895)

 

 [ΣΣ: Για μια ακόμη φορά ζητώ συγγνώμη, για την μή χρήσι του πολυτονικού στο πρωτότυπο καβαφικό κείμενο]

 

 

«Αθανάσιος»: Ένα “άγνωστο” ποίημα του Καβάφη . “Athanasios”: a little known poem by K. Kavafis (as a small tribute to prof. George Frazis)

 

Στην αρχή το σημερινό ποίημα (εν πολλοίς άγνωστο) το είχα στο αρχείο με τις προσεχείς αναρτήσεις του Ιστολογίου, σκεπτόμενος να το αναρτήσω τον προσεχή Ιανουάριο (και μάλιστα πιθανολογούσα μαζί με κάτι απο Γρηγόριο Θεολόγο).

Όμως μετά την χθεσινοβραδινή ποιητική βραδιά στην Αριδαία, στο πλαίσιο του προγράμματος In Country 2025, άλλαξα γνώμη και το βάζω απόψε, σαν μικρή συμβολή στον φίλο, συνάδελφο, κουμπάρο Γ. Φραζή. Ο νύν καθηγητής του Πανεπ. Darwin είχε, όπως είχα την ευκαιρία εχθές να θυμίσω στην ευάριθμη ομήγυρι, δημοσιεύσει προ 40 ετίας ως δευτερο-τριτοετής φοιτητής ένα κείμενο (σε δύο συνέχειες – αν θυμάμαι καλά) κάτι σαν πρωτόλειο άρθρο στο ενοριακό περιοδικό “Νεανικά Μηνύματα”, με θέμα τον Βυζαντινό Καβάφη και την θρησκευτικότητά του.

Το ποίημα είναι δικαιολογημένα ελάχιστα γνωστό, καθότι ευρισκόμενο στα “Ατελή Ποιήματα” του Αλεξανδρινού. Αλλά τα υπόλοιπα ίσως μου δοθή η ευκαιρία να τα πώ δια ζώσης στους συναδέλφους και τους φοιτητές του Προγράμματος...

 

«Αθανάσιος»
 
Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
με δυο πιστούς συντρόφους μοναχούς,
φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
– ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθή πίστην τηρών –
Προσευχόταν. Τον καταδίωκαν οι εχθροί
και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί,
Ήταν άνεμος ενάντιος˙
και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
 
Σαν ετέλειωσε την προσευχή,
έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
προς τους συντρόφους του – κι απόρησε
βλέποντας το παράξενο μειδίαμά τους.
Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
στην Μεσοποταμία˙ οι μοναχοί
εγνώρισαν που εκείνη τη στιγμή
το κάθαρμα ο Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.
 
 

Κ. Π. Καβάφης

 

 

 

Υπερ αναπαύσεως της Ζωής Κωνσταντινίδου (+ 06.02.2025): ένα στιχούργημα του Σελλενίδη.

 

Απλά μια επίκλησι του αγαπημένου ονόματος πάνω στην ολοκλήρωσι αυτού του πεντάρφανου χρονικού διαστήματος. Και εις ανάμνησιν...

 

ΖΩΗ  (Δυσίατο και Δυσερμήνευτο)

Σε αγκαλιάζουν τα μάτια και τα χέρια τα χωμάτινα

Των εραστών και φίλων που σ’ εγγίζουν

(σαν που σε θάλπουν με τον καλό το λόγο τους

στο νοτισμένο πρόσωπο ανθίζει χαμογέλιο)

Κι ο μυστικός ο άνεμος που εμπνέει σ’ αγκαλιάζει

Κι η πλατυτέρα θάλασσα με την απεραντοσύνη της

Σε αγκαλιάζει και η ευδία εκείνη από το βλέμμα του ουρανού

Με την σταυρόσχημη πυξίδα της ελπίδας

και ολόγυρα η μελένια επίγευσι της ευλογίας.

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Αθήνα, Νοε 2024...)

 

“Δέλεαρ” ποίημα του Αλεξ. Σελλενίδη (νέα "βαριάντα" και ετεροχρονισμένο καλωσόρισμα στην Άνοιξι). Una vecchia poesia -in variazione nuova- di Al. Sellenidis (dando un benvenuto tardivo alla primavera).

 Σαν καλωσόρισμα στην Άνοιξι, δημοσιεύουμε ένα παλιό (απο 10ετίας) ποίημα του διαχειριστή. Το ποίημα σε πρώιμη μορφή δημοσιεύτηκε παλαιότερα στο Ιστολόγιο. Σήμερα παρουσιάζεται μια νεότερη (ίσως πιο "λεξιλαγνική" - ή σωστότερα: λεξιλάγνα) παραλλαγή του...

ΔΕΛΕΑΡ

Κι αν δέν το λένε άραγε στα όρη τα λιοπύρια;

Με τα χελιδονίσματα ανοίγουν τα μπουμπούκια

Πολύχρωμα στέλνουν φιλιά

Κι είναι και χίλια μύρια!

Μετά το ξί της Άνοιξης στου νέκταρος το έαρ

Των κοριτσιών τ’ ανάγλυφα τα πόδια μεγαλώνουν,

Ουχ ήττον τε και το αυτόν με τα αβρά τα χέρια τους

Ή τα λευκά τους στήθη!

Μυρώνει ο Μαγιούνης μ’ ασπασμούς τις φεγγαρολουσμένες

Ο Ιούλης με τον Σάτυρο αλλάζουνε σουραύλια

Εν τέλει και ο Αύγουστος θα στήσει φρυκτωρίες.

Κατάφωρα και αείποτε ο Έρως μές στο θέρος

Το ενδιαφέρον των ανδρών

Διαστέλλει μές στις κόρες!

Αλ. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (2015-2024)

Ένα (άγνωστο) ποίημα για τον Άγιο Κωνσταντίνο. Una poesia (di poeta sconosciuto) sul Santo Costantino .

Φτάνει πια με τον ...Σελλενίδη!

Ένα ανυπόγραφο, αλλά ωραίο ποίημα για τον Άγιο και Μέγα με το απανταχού στον ελληνισμό αγαπημένο (απο κοινού με το άλλο, το της Ελληνίδας μητέρας του) όνομα!

 

ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Σβηστά καντήλια η εκκλησιά, κλειστό το άγιο βήμα

Μες στο θαμπό το ανάμερο  το τυλιγμένο βράδυ,

Μ’ αντάρα και ψιλόχιονο  που σκέπασαν το μνήμα,

Πριν καταπιεί η άβυσσος τα πάντα στο σκοτάδι...

 

Το λάδι μες τα μπούκαλα σκληρό και παγωμένο,

Με νεκρική μια σιωπή το θυμιατό αγναντεύει.

Κρατάω κερί πονετικά, τί τάχα περιμένω!

Βοριά το σκληρό θρόισμα πανί ψηλά χαιδεύει...

 

Κοιτάω το τέμπλο! Του Κυρίου η εικόνα με βλογάει

Νιώθω μια αγκάλη σπλαχνική η Μάνα η Παναγία.

Με ταπεινή άλλη ματιά Πρόδρομος με κοιτάει,

Ο Κωνσταντίνος, ο Σταυρός, η Ελένη η Αγία.

 

Και σ’ ένα μυστικό ουρανό διαβαίνει η ψυχή μου

Τ’ αθάνατο, που ιερουργεί, που δέ γνωρίζει πόνο.

Αθάνατη και η στιγμή που μένει πια μαζί μου

Φεύγει! Μ’αφήνει στη σιωπή στο χιονοβόρι μόνο!

 

(Β. Α, ; )   Βλ. Πηγή

Τιμώντας την μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Αλέξανδρου (ποίημα του Αλέξανδρου Σελλενίδη). Onorando la sua sacra memoria, di sant’ Alessandro Martire (soldato romano del IV sec); poesia di Al. Sellenides basata al sinassario del martire (da un vecchio menaion di Maggio)

 Πέρασαν πολλά χρόνια από την πρώτη αναφορά που έκανα στον άγνωστο συνονόματο Άγιο και Μάρτυρα της πίστεως Αλέξανδρο. Η υπόσχεσι να επανέλθω πήγε, θα λεγε κάποιος, …περίπατο, αλλά νά που σήμερα αξιώνομαι να επιχειρήσω μια, ας πούμε ποιητική, επίκλησι!

…

Αντί για άλλο σχόλιο επαναλαμβάνω αυτό της παλιάς ανάρτησης με το (καθόλου ρητορικό) ερώτημα:

Μελαγχολικά αναρωτιέμαι: πόσοι θεοσεβείς άνδρες και γυναίκες από την Ιουδαϊκή (παλαιοδιαθητική) παράδοσι ξεχάστηκαν από την Εκκλησία μας; ΚΑΝΕΝΑΣ (εξ όσων γνωρίζω). Όλοι, πρόσωπα και ονόματα, τιμώνται και καμμιά φορά επιδεικτικά από κάποιους προτιμώνται… Ένας στρατιωτικός άγιος των πρώτων αιώνων, νέος, ωραίος, ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ με πίστι Χριστού θαυμαστή και με όνομα που μας συνδέει με τον Αρχαίο Κόσμο - προγονικό παρελθόν ΜΟΝΟ ΗΜΩΝ των Ελλήνων ορθοδόξων - μάς… περισσεύει;

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  Ο  ΜΑΡΤΥΣ

                                                                                              (Στις 13 Μαΐου )

Από Μηναίο του Μαγιού

                                        – βυζαντινό κανόνα!

Βρήκα τον Βίο του Άγιου

                                         σε κώδικα φθαρμένο

(με τ΄όνομα το ελληνικό

                                        «In Sanctum Alexandrum»)

…Επι του Αυτοκράτορος

                                         ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΥ … ΕΙΔΩΛΟΙΣ

ΘΥΣΑΙ ΟΥ ΚΑΤΕΔΕΞΑΤΟ  

                                         κι ας ήτανε σε τάγμα

ΥΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝ ΚΟΜΗΤΟΣ

                                         ΤΙΒΕΡΙΑΝΟΥ… ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ.

Μαρτύρησε παραδοθείς

                                         σε τοπικούς Επάρχους…

 

Σαν άστραψε στα ξαφνικά

                                           ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΚΑΙ ΛΑΜΨΑΣ  

Ο νέος που λέγαν κι από πρίν                                 

                                           ΠΡΟΣΕΟΙΚΩΣ ΑΓΓΕΛΩι…

Στην ΡΩΜΗ τον ανέκριναν

                                            με των διωγμών τους νόμους

Στον δρόμο για ΒΥΖΑΝΤΙΟ

                                           τον πήραν  ΤΙΜΩΡΕΙΣΘΑΙ.

Μακεδονία πέρασαν

                                          (εκεί τον βασανίσαν)…

 

[--Οι άγιές σου προσευχές, το θαύμα με το ΥΔΩΡ;

Στην Θράκη δεν σε άντεξαν για τα οράματά σου;

Του αγγέλου προσευχήθηκες να μην τρομάζει ο Δήμιος;]

 

Και μαρτυρήσας τον Χριστόν

                                             ΤΕΜΝΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ.

Τιμάται, και ιδιαίτερα,

                                              κάπου «ΕΝ ΚΕΝΤΟΥΚΕΛΛΑΙΣ»…

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Χαλκίδα, 27.05.24)

Στα τρίμηνα της Ζωής Κωνσταντινίδου ένας επιτύμβιος στίχος ( απο το ...τρίστυχο του Σελλενίδη).

 Τρείς λέξεις τώρα μαρμαρωμένες...

 ΙΣΚΙΟΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΠΟΥΛΙΟΥ...

Το ιστολόγιο τις είχε αποτυπώσει ολοκληρωμένα απο την πρώτη στιγμή της πικρής δημοσίευσης. 

[Δές το τρίστιχο ( ή ...τρίστυχο;) επίγραμμα στην αφιερωματική  ανάρτησι της 14 Φεβρουαρίου ]

  

ΖΩΗ

Ίσκιος τροχιάς πουλιού,

που ούτε πολύ το άκουσες

κι ούτε καλά το είδες .

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης

Για την «Ημέρα της Γυναίκας», ένας μικρός φόρος τιμής: το ποίημα “Ονόματα” της Wendy Cope. 8 di Marzo; poesia omaggio a tutte le donne del mondo! The poem “Names” (by Wendy Cope).; as “tribute to the courage of an ordinary woman”

[ Πρωθύστερο σχόλιο:

Καθόλου ...επαγγελματικό εκ μέρους μου:

Την τελευταία φορά που το διάβαζα στην τάξι, προηγούμενο μάθημα Λογοτεχνίας Β΄ Λυκείου, πόσο με συγκίνησε! Εκείνα τα ατελείωτα 4-5΄΄ στους δύο τελευταίους στίχους που υγράνθηκαν τα μάτια μου κι έχασα την φωνή μου…]

 

“Ονόματα”

Ελίζα ήταν τ’ όνομά της μόνο για λίγες εβδομάδες

τότε που ήταν μωρό.

Ελίζα, Λίλη. Σύντομα της το άλλαξαν σε Λιλ.

Κατόπιν, στο φούρνο που δούλευε, έγινε η δεσποινίς Στιούαρτ

και ύστερα «αγάπη μου» «λατρεία μου», μητέρα.

Στα τριάντα της που χήρεψε ξαναγύρισε στη δουλειά

ως κυρία Χαντ. Εντωμεταξύ η κόρη της μεγάλωσε,

παντρεύτηκε και γέννησε ένα παιδί.

Τώρα πια ήταν η γιαγιά.

«Όλοι με φωνάζουν γιαγιά» έλεγε στους πελάτες.

Και πράγματι έτσι τη φώναζαν οι φίλοι, οι καταστηματάρχες

της γειτονιάς και ο γιατρός της.

Στο θάλαμο γερόντων στο νοσοκομείο

συνήθιζαν να φωνάζουν τους ασθενείς με τα μικρά τους ονόματα.

Τους είπαμε: «Λιλ» ή «Γιαγιά».

Αλλά κανένα από αυτά τα ονόματα

δεν ήταν στο φάκελό της.

Κι έτσι σ’ αυτές τις τελευταίες μέρες της, της πίκρας και της ανημποριάς,

ξανάγινε για μια και τελευταία φορά η Ελίζα.

Wendy Cope

(Η μετάφρασι ως έχει στο βιβλίο της Β' Λυκείου "Έκθεση-Έκφραση Β Τεύχος" σ. 75)

.........................................................................

 

Είχα 10 χρόνια να κάνω ανάρτησι στο ιστολόγιο για την «Γιορτή της Γυναίκας»! Τότε ήταν Σάββατο (8 Μαρτίου 2014). Σήμερα Παρασκευή, το είχα υπ’ όψιν μου, αλλά όλη μέρα δεν πρόλαβα. Κι ας είχα αποφασίσει εγκαίρως για το θέμα...

Ξένος, είπα, ο εορτασμός ξένο και το επιλεγμένο ποίημα. Της Αγγλίδας ποιήτριας Wendy Cope.

Αργά, το βράδυ βρήκα και το πρωτότυπο. Μια άλλη ιστοσελίδα αγγλιστί σχολίασε:

 “...The poem is an understated tribute to the courage of an ordinary woman...” 

 

 

NAMES

 

She was Eliza for a few weeks
when she was a baby –
Eliza Lily. Soon it changed to Lil.
Later she was Miss Steward in the baker’s shop
And then ‘my love’, ‘my darling’, Mother.
Widowed at thirty, she went back to work
As Mrs Hand. Her daughter grew up,
Married and gave birth.
Now she was Nanna. ‘Everybody
Calls me Nanna,’ she would say to visitors.
And so they did – friends, tradesmen, the doctor.
In the geriatric ward
They used the patients’ Christian names.
‘Lil,’ we said, ‘or Nanna,’
But it wasn’t in her file
And for those last bewildered weeks
She was Eliza once again.

 

Wendy Cope

(“Serious Concerns”, Faber and Faber 1992)

 

“Το κλίμα και το κρίμα”: Ένα αιρετικό ποίημα -βαφοπούλειον προσόμοιον- του Σελλενίδη . Una poesia satirica di Alex.Sellenidis (sulla crisi climatica); più un video altrettanto eretico su You Tube.

 Για την πρωτοτυπία ή το όποιο αισθητικό αποτέλεσμα του στιχουργήματος δεν πρόκειται φυσικά να σχολιάσω, αλλά η πρόθεσί μου ήταν να υπενθυμίσω σε όσους εκτιμούν την Νεοελληνική μας ποίησι την σημερινή επέτειο.

 

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου πέθανε ο Γ. Βαφόπουλος. 1996, 27 χρόνια πρίν. Περι της τεχνικής και για το “βαφοπούλειον” του τίτλου, επιτρέψτε μου να παραπέμψω στην επετειακή ανάρτησι του 2016 εδώ, στον Νέο Παλαμήδη. Οι βιαστικοί φίλοι, ας διαβάσουν τουλάχιστον το τετράστιχό του “Ο Χρόνος”.

 

Όσο για τα 120 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙ του, αν δεν βρώ τον απαιτούμενο χρόνο για το ιστολόγιο ή τον σύλλογό μας, θα φροντίσω να τιμηθεί η μνήμη του ποιητή και ευεργέτη της Θεσσαλονίκης στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στο Σχολείο. Μέσα στην τάξι!

 

 

 

................................................................................................

 

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΙΜΑ

Το κλίμα είναι πρόφασι για ρίμα. Ή

το κλίμα είναι εύρημα για διάφορα. Ή

το κλίμα είναι κάτι που σκοτώνει…

Στον λαιμό του Θεού χαϊμαλί

σκοτεινοί το κρεμάνε σαν κρίμα.



Η 1κλιμ@ική  + allαγή είναι agenda στα Νταβός;

Η Κλιματική Αλλαγή δύναται να έχει καραμελόχρωμα και να χορηγείται σαν placebo.

H Κλιματική Αλλαγή είναι βίωμα για αρριβίστες και αντινατιβιστές

καθώς και αδέξιους καλαθοπλέκτες.

Όμως μπορεί σαφώς νά ‘ναι και χρήμα!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

(Χαλκίδα, Καλοκαίρι 2023)

 ....................................................................................

 

 

ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΒΙΝΤΕΟ

 

THIS IS crazy!! Are they CHANGING THE WEATHER?

Ένα ποίημα "Στον Άγιο Κωνσταντίνο" (της Αρβελέρ) ως "δευτερολογία".

Τόσο για το όνομα Κωνσταντίνος, όσο και για το ιστορικό πρόσωπο του Αγίου Κωνσταντίνου έχουμε γράψει και ξαναγράψει. Και σκοπεύουμε να ξανα-ματα-γράψουμε! Αυτό το "Δευτερολογία" στον τίτλο δεν πάει τόσο σε εμάς προσωπικά και το Ιστολόγιο, όσο στην αναγνωρισμένου κύρους Βυζαντινολόγο και Ακαδημαϊκό Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ. Η οποία έχοντας ήδη εκφρασθή ποιητικά για το πρόσωπο του Μεγάλου και Ισαποστόλου Ρωμαίου, φιλέλληνα και πρώτου χριστιανού Αυτοκράτορα της Ιστορίας, ένιωσε την ανάγκη να ξαναγράψη! 

Κι εμείς δηλωμένοι ακόλουθοί του ταυτιζόμαστε με τους στίχους της συνεορταζούσης ιστορικού:

Ὅ,τι λοιπὸν κι ἂν γράψουν, ὅ,τι τώρα κι ἂν γίνει
θἆσαι πάντα γιὰ μᾶς ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος·

Στὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο

(Δευτερολογία)

 

Ὑποκρισία, λάθος, ψέμα, ἀνοησία

τὰ ὅσα γιὰ σένα γράφουν τὰ βιβλία.

Δὲν ἐχρειάστηκε καμιὰ δοκιμασία

γιὰ ν᾿ ἀποχτήσεις τὴν ἁγιοσύνη,

καὶ νἄχεις ἔτσι αἰώνια βασιλεία,

ἐσὺ πού, πρῶτος, μὲς στοῦ πόλεμου τὴν δίνη,

εἶδες στὸν ὕπνο σου, στὸν οὐρανὸ ἕνα βράδυ,

σταυροῦ ζωοποιοῦ, νικοποιὸ σημάδι...

 

Ἔβαλες τότε ἀμέσως καὶ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη

στὸ Πάνθεο, ἰσάξια μὲ ὅλα τ᾿ ἄλλα μέλη,

μὲ Δία, Μίθρα, Ρά, Ἴσιδα καὶ Κυβέλη.

Ἀκόμη καὶ τὸ δόγμα μας μὲ προσταγή σου ἐκτίσθη,

κι ἔγινες ἔτσι ὁ πρῶτος τῆς πίστης μας σωτήρας,

τοῦ νόμου ἐσὺ ὁ ρυθμιστὴς καὶ κύριος τῆς μοίρας.

 

Ὅ,τι λοιπὸν κι ἂν γράψουν, ὅ,τι τώρα κι ἂν γίνει

θἆσαι πάντα γιὰ μᾶς ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος·

καὶ τ᾿ ὄνομά σου, εἰκόνα ἀλώβητη θὰ μείνει,

ἀνθὸς κατάλευκος, καὶ ἄσπιλο σὰν κρίνος.

 

Ἑλένη Ἀρβελέρ, (Τὸ Ἄγνωστο Βυζάντιο, Ἑρμῆς 2006)

(ΣΣ Επίσης καὶ στὴ συλλογὴ Ἔνδοξος Ἑλλάς, Ἑρμῆς 2004)