Ευρωεκλογές 2024: Παρουσίασι του συνδυασμού "Συμμετέχω" στην ΕΡΤ (Ολόκληρη η συνέντευξι - και αναπόφευκτη "Συμπαράταξι" του ιστολογίου)

 Ευρωεκλογές 2024 "Η Ευρώπη που θέλουμε": Δημήτρης Κούβελας & Γιώργος Αϋφαντής (ΕΡΤ- Χρήστος Παγώνης)

 

 Η συνέντευξι αντιπροχθές στην Κρατική Τηλεόρασι.  Φιλοξενούμενοι του Χ. Παγώνη οι Διόσκουροι της νεοπαγούς πατριωτικής κίνησης "Συμμετέχω" (“ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ για την Εθνική Κυριαρχία και την Κύπρο”), ο Καθηγητής (Πανεπιστημίου) Δημήτρης Κούβελας & ο Πρέσβυς (Επι Τιμή) Γιώργος Αϋφαντής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ (Απο το επίσημο link του Video)

"Στην ειδική αυτή συνέντευξη για τις Ευρωεκλογές 2024, ο Δημήτρης Κούβελας και ο Γιώργος Αϋφαντής μοιράζονται το όραμά τους για την Ελλάδα και την Κύπρο. Μαζί τους, ο δημοσιογράφος Χρήστος Παγώνης από την ΕΡΤ, συζητούν για τα κρίσιμα ζητήματα που θα διαμορφώσουν το μέλλον της Ευρώπης. 

Κύρια σημεία της συνέντευξης: Η σημασία των Ευρωεκλογών 2024 Το όραμα για την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου Κύριες προκλήσεις και ευκαιρίες για την επόμενη ημέρα της Ευρώπης Μην χάσετε αυτήν την ενδιαφέρουσα συζήτηση που αποκαλύπτει τις προοπτικές και τις προσδοκίες για μια Ευρώπη πιο ισχυρή και ενωμένη." 

 .....................................

 

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΙ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ:

Ένα υπερκομματικό εκλογικό σχήμα με δύο σοβαρές προσωπικότητες, πανίσχυρες ελληνικές φωνές μεγάλης πατριωτικής πνοής. Και δέν είναι οι μοναδικές! Κι άλλες δυνατές υποψηφιότητες με αξιοκρατικά χαρακτηριστικά πλαισιώνουν τους δύο χαρισματικούς επικεφαλής στο ευρωψηφοδέλτιο του “ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ”, και όλοι μαζί συνθέτουν ένα ελληνοκεντρικό πατριωτικό “ρόστερ” με αξιώσεις. μια ισχυρή ομάδα που κατεβαίνει δυναμικά στον επικίνδυνα τελματωμένο πολιτικό μας στίβο. Μεγάλη ελπίδα για την παρακμάζουσα πατρίδα μας. 

Λογικό να προσθέσουμε τον σχετικό ηλεκτρονικό σύνδεσμο στον πατριωτικά οιονεί στρατολογούμενο κατάλογο του ιστολογίου μας με τον τίτλο “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΙΣ” και φυσικά αυτήν την ελπίδα θα την έχουμε -ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ- απο κοντά.

 ....................................

Δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

-- ΠΑΓΩΝΗΣ: -- ...Είσθε υπέρ της αξιοποίησης των κοιτασμάτων (υδρογονανθράκων στο Αιγαίο - Ιόνιο);

--ΑΫΦΑΝΤΗΣ: -- Τα κοιτάσματα αν τα είχαμε αξιοποιήσει απο το 2014, σας λέγω εγώ, θα εισπράτταμε royalties , και τώρα θα είχαμε μερίσματα επι των κερδών. Για ποιό λόγο στην αρχή ο ΓΑΠ έλεγε οτι δεν υπάρχουν; … {Βλ. 33΄00΄΄ - 34΄10΄΄]

(...)

- -- ΠΑΓΩΝΗΣ:...Στο πολιτικό φάσμα , πού τοποθετείστε Αριστερά ή Δεξιά;

-- ΚΟΥΒΕΛΑΣ: -- Το "Αριστερά ή Δεξιά" είναι πλέον ψευδές ερώτημα και φιλοσοφικά ανεπίκαιρο... Θέλουμε η χώρα μας να είναι ανεξάρτητη και όσο γίνεται πιο ελεύθερη. … Απο την άλλη, είμαστε δεσμευμένοι ανηλεώς σ’ αυτό που ονομάζουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…

{Βλ. 34΄25΄΄- 35΄21'']

 

ΚΟΥΙΖ: Παραχωρήσεις σε Εθνικά Θέματα και Ανταλλάγματα!? Ποιός Έλληνας πολιτικός και πότε έκανε αυτήν την δήλωσι; QUIZ: Which Greek politician and when did the following statement? Quiz: Quale politico greco e quando ha fatto la seguente dichiarazione?

Η δήλωσι (αποσπασματικά και με δική μας ορθογραφία και παρουσίασι)

“Μου δόθηκε να καταλάβω πως η ένταξί μας στην Νέα Τάξι προϋποθέτει προκαταρκτική άρσι ΟΛΩΝ των παλαιών διαφορών με τους γείτονές μας, και ναί μεν αυτό θα σήμαινε φυσικά κάποιες ΘΥΣΙΕΣ για την χώρα μας, αλλά οι θυσίες αυτές θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντες” εμπρός στα “ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ και ΆΛΛΑ πλεονεκτήματα”, που θα είχε για την Ελλάδα η Νέα Τάξι στην Ευρώπη και την Βαλκανική.”

 

Επαναλαμβάνουμε την ερώτησι:

--Ποιός Έλληνας πολιτικός και πότε έκανε αυτήν την δήλωσι;

Η απάντησι αύριο ή μεθαύριο.

[ΣΣ Όποιος θέλει, στέλνει μήνυμα ή καλύτερα γράφει το επώνυμο ή μή σχόλιό του εδώ στο ιστολόγιο.]

........................................

NEW ORDER, Blue Monday (1988)

Καί η «Κοινωνία», η «Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών τού Καποδίστρια», «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη». Η προεκλογική συνέντευξι στην ΕΡΤ. Anche l’ intervista del partito “Kinonia” sulla TV nazionale Greca (ERT, 17 Settembre 2015); ‘In Vista Dell’ Elezioni” del 20.09.2015.

To E.ΠΑ.Μ δεν είναι βέβαια η μοναδική φωνή με λόγο πατριωτικό στις αυριανές Εκλογές.

Απομαγνητοφωνώ δύο σημεία απο την προχθεσινή συνέντευξι στην εκπομπή «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη» του Γιάννη Σκάλκου, στην ΕΡΤ:

ΣΚΑΛΚΟΣ: «…Η «Κοινωνία», η «Πολιτική Παράταξη «Κοινωνία», σε ποιο φάσμα κινείται; … Βλέπω ότι προσπαθείτε να συγκεράσετε απόψεις,  τοποθετήσεις και γνώμες από (…) χώρους, που σημαίνει με πατριωτική δόσι αυτή η τοποθέτησι»

Μιχάλης ΗΛΙΑΔΗΣ: «…Το πολιτικό σύστημα αυτή τη στιγμή δεν μας εκφράζει, δεν ανήκουμε σε κανέναν χώρο έτσι όπως τον ορίζει το παλιό πολιτικό σύστημα. Η δική μας προτεραιότητα γι αυτό κι έχουμε άλλωστε σύμβολο και οδηγό μας τον Ιωάννη Καποδίστρια,  είναι ένα άλλο ήθος μια άλλη διακυβέρνησι που να πατάει σε αρχές, σε πολιτισμό, σε παιδεία. Αυτό δεν υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό της πατρίδος. Εμείς ήρθαμε να ξαναφέρουμε την πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια,  αυτός μας εμπνέει και αν μας δώσει ο λαός την δυνατότητα κάποια στιγμή, να κυβερνηθή πάλι αυτός ο τόπος με πολιτική με ήθος. Γιατι αυτό που λείπει από την Πολιτική μας, είναι αυτό.»

ΣΚΑΛΚΟΣ: «…Διαβάζοντας τη ιδρυτική σας Διακήρυξι μού ‘κανε εντύπωσι το γεγονός ότι δεν δέχεσθε ανθρώπους ή τουλάχιστον θα πρέπει να μην έχουν επαφή από του χώρους όπως η Μασωνία ή  χώρους του Αποκρυφισμού (sic). Αυτό, για ποιο λόγο θέτετε έναν τέτοιο φραγμό;»

Μιχ. ΗΛΙΑΔΗΣ:  «…Ο Ι. Καποδίστριας δολοφονήθηκε 1 μήνα μετά την δεύτερη Εγκύκλιο οτι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έπρεπε να ανήκουν σε Λέσχες ή Στοές. Η Μασωνία είναι κάτι το οποίο έχει σκλαβώσει την πατρίδα μας, ελέγχει σχεδόν όλους τους χώρους, από την μία άκρη μέχρι την άλλη, και επιβάλλει τις πολιτικές  της Παγκοσμιοποίησης. Εμείς είμαστε το μοναδικό Κόμμα, η μοναδική πολιτική παράταξι, που είμαστε εναντίον της Παγκοσμιοποίησης, γιατι η Παγκοσμιοποίησι είναι ο πνευματικός θάνατος των ανθρώπων. Εμείς πιστεύουμε στην οικουμενικότητα του Ελληνισμού, όχι στην Παγκοσμιοποίησι.»

Για Εθνικό Νόμισμα, για Χρέος, Ευρώ, «ελληνικές» Τράπεζες, ΕΚΤ, εθνικοποίησι ΤτΕ, Διαγραφή/Αποπληρωμή Χρέους, Γ΄ Μνημόνιο, διαγραφή παλιού Πολιτικού Συστήματος, Δημόσιο, Αγροτικό, Μεταναστευτικό-Προσφυγικό κλπ, δήτε και ακούστε μόνοι σας τους κ.κ. Μιχ. Ηλιάδη και Μαν. Βολουδάκη στο βίντεο:

Η προεκλογική συνέντευξη της "Κοινωνίας" στην ΕΡΤ

«Η Αργεντινή και εμείς, ή τι συμβαίνει όταν μια χώρα πτωχεύει». Χθεσινό άρθρο του Δ. Καζάκη (αναδημοσίευσις). “L’Argentina e noi; alias che cosa succede quando un paese va in bancarotta”. Testo (ripubblicazione) di D. Kazakis

Η Αργεντινή και εμείς, ή τι συμβαίνει όταν μια χώρα πτωχεύει...

Ουρές για τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης που σπανίζουν, λεηλασίες στα καταστήματα, οι τράπεζες κλειστές και εξαφανισμένες οι καταθέσεις, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη κι άλλα πολλά. Τα θυμάστε όλα αυτά; Αυτά δεν μας έλεγαν ότι θα συμβούν έτσι και πτωχεύσει μια χώρα; Δηλαδή έτσι κι αρνηθεί μια χώρα να πληρώσει τους δανειστές της;

Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουν επαναλάβει οι κυβερνώντες από την εποχή του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, έως τους σημερινούς κλεφτοδήμους της κυβέρνησης των τοκογλύφων; Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουμε δει να γράφονται και να λέγονται από "αναλυτές" των τραπεζών, σούργελα καθηγητές της οικονομίας και γνωστούς "κολοσσούς" της δημοσιογραφίας; Τα ίδια δεν παπαγαλίζουν και οι οικονομικοί εγκέφαλοι τύπου Μηλιού, Σταθάκη και Σία της ομάδας Τσίπρα;

Φυσικά, κανένας τους και ποτέ δεν δέχτηκε την ανοιχτή και δημόσια αναμέτρηση επιχειρημάτων. Πού τέτοια κότσια! Απλά όλοι τους είχαν και έχουν ως κοινό σκοπό να τρομοκρατήσουν τον κακομοίρη Έλληνα ώστε να αποδεχθεί το ξεπούλημα, το δικό του και της πατρίδας του, ως κάτι μοιραίο και αναπόφευκτο.

Δεν τα βάζεις με τις αγορές και τα επιτελεία των δανειστών, γιατί θα σε συντρίψουν! Επικαλείσαι την καλή τους θέληση και διαπραγματεύεσαι με σκοπό να τους πείσεις να σε λυπηθούν. Όσο πιο καλός δούλος αποδεικνύεσαι, πιστός σαν σκύλος και χαμερπής σαν σκουλήκι, τόσο περισσότερο μπορείς να ελπίζεις στην επιείκεια του αφέντη! Αυτό μας λένε και μας ξαναλένε επί της ουσίας όλοι οι δελφίνοι της εξουσίας. Δεξιοί και αριστεροί. Ποτέ ξανά στην Ελλάδα η εθελοδουλία δεν βρισκόταν σε τέτοιο απόγειο!

Γιατί πτώχευσαν την Αργεντινή;

Και ξάφνου η Αργεντινή με δική της επιλογή, κηρύσσεται από τις αγορές σε πτώχευση! Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξομοιώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους που αγόρασαν τα κρατικά ομόλογα της χώρας πάμφθηνα μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Μετά την χρεοκοπία του 2001, η Αργεντινή, αφού πέρασε των παθών της τον τάραχο στα χέρια ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που ήταν απόλυτα υποταγμένο στους διεθνείς δανειστές, αφού ο λαός της έφτασε στο έσχατο όριο της αθλιότητας, της πείνας και της μιζέριας επειδή οι κυβερνώντες του ξεπούλησαν μέτρο προς μέτρο ολόκληρη την χώρα, κατ' εντολή και υπό την άμεση επίβλεψη του ΔΝΤ και αφού εκδίωξε κακήν κακώς το πολιτικό προσωπικό που είχε οδηγήσει την χώρα στην κατάρρευση, προχώρησε στην μονομερή διαγραφή του χρέους περίπου κατά 70% με δυο swap, το 2005 και το 2010.

Όμως το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα 13 χρόνια, η Αργεντινή αναπτύσσεται, και μάλιστα με υψηλούς ρυθμούς, χωρίς να έχει την ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές! Και παρά τις Κασσάνδρες ούτε καν έλλειψη ξένων επενδύσεων δεν εμφανίστηκε στην οικονομία της. Μάλιστα οι εισροές Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στην Αργεντινή ανέκαμψαν μέσα σε δυο χρόνια μετά την χρεοκοπία του 2001, ενώ τα επόμενα χρόνια κορυφώθηκαν.

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει και να αναπτύσσεται και μάλιστα τάχιστα μια χώρα που έχει διακηρύξει πώς δεν έχει ανάγκη τον δανεισμό από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές; Πώς είναι δυνατόν να πηγαίνει κόντρα στο επίσημο δόγμα της θεολογίας των αγορών και αντί για ιδιωτικοποιήσεις να προχωρά σε επανακρατικοποιήσεις, αντί για διάλυση του κοινωνικού κράτους, να προχωρά σε ενίσχυσή του, κοκ;

Άσε που χρεοκόπησε και ύστερα έκανε το ανήκουστο. Προχώρησε σε αναδιάρθρωση του χρέους της μονομερώς με σκοπό να σβήσει το 70%, χωρίς την επιβολή "προϋποθέσεων" από τους δανειστές και το ΔΝΤ! Χωρίς δηλαδή να δεχθεί λεόντειες δανειακές συμβάσεις, μνημόνια οικονομικής πολιτικής και επιτηρήσεις από το εξωτερικό. Κι όχι μόνο της πέρασε, αλλά η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης εξανάγκασε το 93% των ομολογιούχων της Αργεντινής να συμφωνήσουν με την ανταλλαγή αυτή!

Να λοιπόν γιατί η Αργεντινή μπήκε στο στόχαστρο! Να γιατί πρέπει να γονατίσει μπροστά στα πιο κερδοσκοπικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς! Σκοπός των δικαστικών ενεργειών, δεν είναι να εξαναγκάσουν απλά την Αργεντινή να πληρώσει λύτρα εκβιασμού στους κερδοσκόπους, αλλά να αναθεωρηθεί στην πράξη ολόκληρη η αναδιάρθρωση του χρέους της. Κι έτσι η Αργεντινή, χωρίς να μπορεί να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησής του, να αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ ώστε να αποκατασταθεί η "αξιοπιστία" της στις διεθνείς αγορές και να μπει σε νέο φαύλο κύκλο δανεισμού! Από κει και πέρα η χώρα και ο λαός της θα γίνουν και πάλι έρμαιο των κερδοσκόπων και της σύγχρονης αποικιοκρατίας!

Η πτώχευση ισοδυναμεί με καταστροφή μόνο αν έχεις ξεπουλημένες κυβερνήσεις

Πώς λοιπόν να μην περιμένουν πώς και τι την επίσημη πτώχευση της Αργεντινής, εκείνοι που την έστησαν; Όλοι οι πληρωμένοι καλαμαράδες, διεθνώς βγήκαν και έσκουζαν ως μουνουχισμένοι χοίροι για την "καταστροφή" που απειλεί την Αργεντινή μόλις κηρυχθεί επίσημα από τις αγορές σε πτώχευση. Τι κραχ στο χρηματιστήριο της προέβλεπαν! Τι καταβαράθρωση του νομίσματός της! Τι υπερπληθωρισμούς! Τι καταρρεύσεις τραπεζών!

Μάλιστα τα "δικά μας" μέσα μαζικής εξαπάτησης έπαιζαν συνεχώς σκηνές από την Αργεντινή του 2001 με επιδρομές και λεηλασίες, κοκ. Ταυτόχρονα, ό,τι σούργελο υπάρχει στην πολιτική σκηνή της χώρας βγήκε για να προδικάσει το "τέλος" της Αργεντινής και να μεμφθεί όποιον "γραφικό" τολμά να μιλά για μονομερή διαγραφή του χρέους!

Τι συνέβη τελικά στην Αργεντινή; 

Οι οίκοι ανοχής (δηλαδή πιστοληπτικής αξιολόγησης, όπως επίσημα ονομάζονται) της διεθνούς κεφαλαιαγοράς, έτρεξαν να ανακηρύξουν την Αργεντινή σε κατάσταση "επιλεκτικής" ή "περιορισμένης" πτώχευσης. Η ISDA που αποφασίζει για το αν υπήρξε "πιστωτικό γεγονός", αποφάνθηκε θετικά και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την πληρωμή 1 δις δολαρίων CDS. Και λοιπόν;

Το χρηματιστήριο της Αργεντινής παρουσίασε μια κάμψη της τάξης του 8% την Πέμπτη, μετά από μια κερδοσκοπική άνοδο της τάξης του 7% την προηγούμενη ημέρα. Εκεί που οι γνωστοί "αναλυτές" προδίκαζαν κραχ, την Παρασκευή παρουσίασε άνοδο της τάξης του 1,7%. Άνθρακες οι προβλέψεις!

Το ίδιο και το νόμισμα: Παρά το γεγονός ότι από τις αρχές του χρόνου έχει υποστεί μια σοβαρή υποτίμηση, το αργεντίνικο πέσο διολίσθησε ελάχιστα λόγω της πτώχευσης. Από 8,22 πέσο ανά δολάριο την Τετάρτη, σε 8,24 την Παρασκευή. Ακόμη και οι τιμές των ομολόγων της Αργεντινής στη δευτερογενή αγορά που κανονικά λόγω της επίσημης πτώχευσης θα έπρεπε να είχαν πέσει στο ναδίρ, εξακολουθούν και διατηρούν το ίδιο επίπεδο.

Προβλήματα στην τροφοδοσία της αγοράς μηδενικά. Προβλήματα στις διεθνείς εμπορικές και οικονομικές σχέσεις της χώρας το ίδιο. Λεηλασίες, επιδρομές σε τράπεζες και όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα που χαρακτήριζαν την χρεοκοπία του 2001, επίσης ανύπαρκτα. Οι δουλειές συνεχίζουν όπως και πριν.

Πού είναι λοιπόν η καταστροφή, ή η κατάρρευση της Αργεντινής; Πού είναι όλα αυτά που δήθεν θα πάθαινε μια χώρα όταν οι αγορές θα την κήρυτταν σε πτώχευση;

Τι κρίμα πάντως για τους Αργεντίνους να έχουν μια τόσο "λαϊκίστικη" κυβέρνηση σαν της Φερνάντεζ, η οποία θεωρεί ως αδιαπραγμάτευτη αρχή της την υπεράσπιση της εθνικής της κυριαρχίας έναντι των ξένων επιβουλών! Τι μεγάλο “δυστύχημα” γι' αυτούς να έχουν κυβέρνηση που …αρνείται να ενδώσει στους κερδοσκόπους!

Ενώ αν είχαν Έλληνες πολιτικούς στη διακυβέρνηση της χώρας, τα πράγματα θα ήταν …εξαιρετικά πιο απλά: Η χώρα δεν θα πτώχευε επίσημα, γιατί οι πολιτικοί μας θα είχαν φροντίσει εγκαίρως να κλείσουν συμφωνία με τους κερδοσκόπους για να ικανοποιήσουν ακόμη και τις πιο παράλογες απαιτήσεις τους! Και με το αζημίωτο για τα κομματικά τους ταμεία, αλλά και για τους ίδιους προσωπικά, θα είχαν κανονίσει να πληρώσει …ο ελληνικός λαός, όχι μόνο από το υστέρημά του, αλλά με το αίμα του και με την πατρίδα του! Όπως κάνει 4 χρόνια τώρα.

Βλέπετε πόσο …απολίτιστοι είναι αυτοί οι Αργεντίνοι, που αντί να τρέμουν μπροστά στους εκβιασμούς και τις απειλές των αγορών και των μεγάλων, αυτοί διαδηλώνουν μαζικά με το σύνθημα "έχουμε πατρίδα κι όχι αποικία". Δεν είναι σαν τους Έλληνες που δεν τολμούν ούτε καν να σκεφτούν, ότι μπορούμε ως χώρα να διαγράψουμε το χρέος μας μονομερώς χωρίς να πάθουμε τίποτε κακό!

Αρκεί να πάρει ο λαός τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια του! Αρκεί να σκεφτούμε για μια φορά στη ζωή μας ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια, ως πατριώτες που θέλουν μια δημοκρατικά αναγεννημένη Ελλάδα κι όχι ως υποζύγια της κάθε ξενόδουλης εξουσίας.

Δεξιάς ή αριστερής!   

Δημήτρης Καζάκης

Πηγή

"Εγκλημα και (σίγουρη) ατιμωρησία". Άρθρο του Χ. Γιανναρά. (Αναδημοσίευσις). Delitto e non punizione; testo di Cristos Giannaras

Εγκλημα και (σίγουρη) ατιμωρησία 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 30 Ιουνίου 2014

 του Χρήστου Γιανναρά

Π​​άλι και πάλι: Κάποιοι πολίτες να συνεχίζουμε την αντίσταση στον παραλογισμό. Στον παραλογισμό που επιμένει να υποκαθιστά, εξουσιαστικά και θεσμικά, την πολιτική. 

Δεν μας ενδιαφέρει, ούτε κατ’ ελάχιστο, αν η σημερινή, εκτρωματική από γεννησιμιού της κυβέρνηση εκλιπαρήσει ή όχι, πετύχει ή όχι, «εκπτώσεις» στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τα «Μνημόνια». Μας αφήνουν παγερά αδιάφορους οι επαγγελίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι, αν αυτή γίνει ποτέ κυβέρνηση, θα επαναδιαπραγματευθεί τα «Μνημόνια» και το χρέος. Δεν μας αγγίζουν (θα ήμασταν ηλίθιοι) οι καθημερινές και ακατάσχετες, πρόστυχες κενολογίες της κυβερνητικής προπαγάνδας για τους διεθνείς επαίνους που δεχόμαστε και βεβαιώνουν την «αρχή ανάκαμψης» της οικονομίας μας, την ετοιμότητα επενδυτών από όλο τον κόσμο να φέρουν τα χρήματά τους στο Ελλαδιστάν. Μας αηδιάζει, κυριολεκτικά, και το «νταηλίκι» κάποιων σπιθαμιαίων, που ενώ, όλα τα τελευταία χρόνια, υπέγραφαν πάντοτε αμαχητί «γην και ύδωρ», μόλις τους ξαναδόθηκε θώκος υπουργικός, ακκίζονται ότι διαφέρουν και παζαρεύουν μείωση απολύσεων. 

Είμαστε λίγοι ίσως, αλλά θέλουμε να παραμείνουμε πολίτες, με σκέψη και κρίση, αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Το παζάρι ανάμεσα στους δανειστές μας, που απαιτούν πλεονεκτήματα δουλοκτησίας, και στο φαυλεπίφαυλο πολιτικό μας σύστημα που προσπαθεί (ακόμα σήμερα) να περισώσει το πελατειακό του κράτος, δεν μας αφορά. Η στοιχειώδης λογική λέει ότι για να ξαναλειτουργήσουν το κράτος και η οικονομία, να ξαναζωντανέψει η χώρα, χρειάζεται χρήμα στο δημόσιο ταμείο, κοινωνικό χρήμα, όχι ψευτοδάνεια. Το χρήμα υπήρχε και το καταλήστεψαν λωποδύτες με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση. Οι καταγγελίες έχουν τεκμηριωθεί με μελέτες, έχουν εκπροσωπηθεί από τους εγκυρότερους των πολιτικών αναλυτών και δημοσιογράφων, είναι δημοσιευμένο, προσιτό σε όλους το πληροφοριακό υλικό. Αλλά, αν έχουμε φτάσει στην τέλεια διάλυση κράτους και κοινωνίας, είναι γιατί πρώτη αλώθηκε και εξουδετερώθηκε, χρόνια τώρα, η Δικαστική Εξουσία, Δεν μπορεί πια στην Ελλάδα να λειτουργήσει νέμεση, μοιάζει λειτουργικά αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Γι’ αυτό και η προπαγανδιζόμενη «αισιοδοξία» για το οικονομικό μας μέλλον είναι μόνο απάτη, αδιάντροπη. Αν δεν δημευθούν περιουσίες, δεν επιστρέψουν τα κλοπιμαία στο δημόσιο ταμείο, αν δεν υπάρξει καινούργιο νομικό πλαίσιο προστασίας του κοινωνικού χρήματος και τιμωρίας της κλοπής του, είναι λογικά αδύνατο να επαναλειτουργήσει η οικονομία στην Ελλάδα. 

 Με ενδεικτικές αναφορές και παραδειγματικές εικόνες: Είναι λογικά και πρακτικά αδύνατο να λειτουργήσουν παραγωγικές και ανταλλακτικές σχέσεις σε μια συλλογικότητα που αρνείται να προστατεύσει το «δημόσιο αγαθό», τα «κοινά», από την κτηνώδη ατομοκεντρική απληστία. Αδύνατη η οργανωμένη (πολιτική) συνύπαρξη, όταν δεν έχει καταστεί σε όλους αδιανόητη (ως έννοια) και ασυγχώρητη εσαεί (ως πράξη) η καταπάτηση (ιδιοποίηση) δημόσιας γης, η «αυθαίρετη» δόμηση, ο σφετερισμός κοινωνικής περιουσίας για την απόκτηση ατομικού περιουσιακού κεκτημένου. Ενα κράτος που παζαρεύει συμβιβασμούς με την «αυθαιρεσία», νομιμοποιεί αυτονόητα κάθε λωποδυσία κοινωνικού χρήματος, σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. 

Είναι λογικά αδιανόητο και πρακτικά αδύνατο να λειτουργήσει κράτος, όταν οι διαχειριστές των «κοινών» ξέρουν (και η κοινή γνώμη το έχει αποδεχτεί) ότι κατεξοχήν οι δικές τους αυθαιρεσίες, οποιεσδήποτε, θα μείνουν οπωσδήποτε ατιμώρητες: Μπορούν να κλέβουν τα ασφαλιστικά ταμεία, όπου αποταμιεύεται ο μόχθος ζωής των πολιτών, για να ενισχύσουν το «πελατειακό» τους κράτος, ή να φορτώνουν στους φορολογούμενους πολίτες τη μισθοδοσία άπειρου πλήθους αργόσχολων υπαλλήλων του Δημοσίου ή να καταφεύγουν σε εξωφρενικό υπερδανεισμό του κράτους – μπορούν οτιδήποτε, οποιοδήποτε κοινωνικό έγκλημα, με την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ στους φυσικούς δικαστές κάθε πολίτη, δεν θα τιμωρηθούν ποτέ. 

 Είναι αδύνατο να λειτουργήσει οργανωμένη συλλογικότητα, «κράτος» που διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά και νομοθετεί τη διάκριση του δίκαιου από το άδικο στις ιδιωτικές συναλλαγές, αδύνατο να υπάρξει τέτοιο «κράτος νόμου», όταν οι διαχειριστές της εξουσίας απαλλάσσουν αυθαίρετα κάποιους ιδιώτες ή κάποιες συντεχνίες από τα χρέη τους προς το δημόσιο ταμείο. Χρόνια τώρα οι πολιτικοί στην Ελλάδα, καταργώντας κάθε λογική και κάθε εντιμότητα, διαγράφουν τα χρέη προς το κράτος και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς του κράτους των ίδιων των κομμάτων τους, αλλά και των «υποστηρικτών» που διαθέτουν τα κόμματά τους στον κόσμο του χρήματος και στον υπόκοσμο. Χαρίζουν χρέη τεράστια, αμύθητα, τηλεοπτικών καναλιών, ποδοσφαιρικών εταιρειών, καταπατητών δημόσιας γης, τάχα και «εφημερίδων» (βραχύβιων εντύπων κρετινικής κομματικής προπαγάνδας), πολυποίκιλων «φορέων» δημιουργημένων με την ανοχή ή και την έμπνευση των κομμάτων, μόνο για να πετύχουν τη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος. 

Τα πρόσωπα που συγκροτούν ό,τι ακόμα αποκαλούμε κατ’ ευφημισμόν «πολιτικό σύστημα» στην Ελλάδα, είναι μάλλον αδύνατο να αντιληφθούν με ποια βαθύτατη απαξίωση τους αντιμετωπίζουμε οι πολίτες, πόσο ανυπόληπτοι είναι στα μάτια μας. Ολοι. Και δεν είναι άδικη η γενίκευση. Σίγουρα, δεν συνέργησαν όλοι στην κλοπή ή στην εξωφρενική διασπάθηση του κοινωνικού πλούτου, δεν διεπλάκησαν όλοι με τον υπόκοσμο. Ομως όλοι, όλοι χωρίς εξαίρεση, αποσιωπούν το συντελεσμένο έγκλημα της ασύδοτης λωποδυσίας, δεν λένε λέξη για δήμευση του κλοπιμαίου πλούτου, χειροκροτούν και μεγαλύνουν, ακόμα σήμερα, τους αυτουργούς της καταστροφής και του εφιάλτη μας, τους ανέχονται σε θέσεις ηγετικές, παραβλέπουν τα τεχνάσματα φυγοδικίας τους. 

Και δεν φτάνει που αποσιωπούν τα καίρια και ουσιώδη, το έγκλημα και την ατιμωρησία του (τα άδεια δημόσια ταμεία και το απίστευτο πλήθος των νεότευκτων Κροίσων) οι επαγγελματίες της εξουσίας επιμένουν και να μας θεωρούν ηλίθιους: Πιστεύουν ότι μπορούμε να μιλάμε όλοι με εντελώς άδειες από περιεχόμενο λέξεις (:«κεντροαριστερά», «ριζοσπαστική αριστερά», «λαϊκή δεξιά», «προοδευτικό μέτωπο»), έτσι ώστε η ευθύνη μας ως πολιτών να βαυκαλίζεται και να φενακίζεται με το «πάθος» της ποδοσφαιρολαγνικής εκφραστικής.


Πηγή

Αύριο Τρίτη, ο Δημήτρης Καζάκης στην Χαλκίδα. Και ένα κείμενό του για τις έννοιες «έθνος» και «πατριωτικό καθήκον».

Με πρωτοβουλία του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλκίδας διοργανώνεται δημόσια ομιλία-συζήτησι του Δημήτρη Καζάκη στην πόλι μας. Ο ιδρυτής του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και οικονομολόγος, παράλληλα με τις δικές του προτάσεις, θα απαντήση σε όλα τα ερωτήματα του κοινού γύρω από το επίμαχο θέμα της οικονομικής κρίσης και της χρεοκοπίας. Αύριο Τρίτη 29 Μαΐου, στο Εργατικό Κέντρο στις 7.30 το απόγευμα. Είσοδος ελεύθερη.

Με την ευκαιρία, εμείς ας αναδημοσιεύσουμε ένα σημαντικό πρόσφατο κείμενό του, σχετικά με τις υπό ιδεολογικό διωγμό έννοιες του έθνους και του πατριωτισμού.

...........................................................................

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Τί σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο; Ναι, μόνο στα μυαλά των παραθρησκευτικών οργανώσεων της αριστεράς και της δεξιάς. Το ταξικό δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ ξεχωριστά από το εθνικό και πατριωτικό καθήκον από την σκοπιά των καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού. Αυτός ο δύσμοιρος ο Καρλ Μαρξ, που τόσο έχουν ασελγήσει πάνω του, ιδίως όσοι εμφανίζονται ως οι πιο ακραιφνείς του οπαδοί, έγραφε ότι η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες.» Ο Μαρξ έγραφε επίσης ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.»

Με άλλα λόγια για να συγκροτηθεί μια τάξη, ιδίως η εργατική τάξη, χρειάζεται να υπάρχει συγκροτημένος λαός και έθνος που έχει θέσει στην βάση συγκρότησής του την δημοκρατία. Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφ’ εαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα. Χωρίς όμως την εθνική συγκρότηση στη βάση της μιας, ενιαίας και αδιαίρετης εθνικής επικράτειας, όπου κυριαρχεί ένας λαός που υπερβαίνει την τοπική συνάφεια και τις αποκλειστικότητες της ιδιαίτερης καταγωγής κάθε διαφορετικής εθνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο η τάξη μπορεί να ανακαλύψει την κοινότητα των συμφερόντων της, να οικοδομήσει τους πανεθνικούς δεσμούς της και να αναπτύξει το δικό της πολιτικό κίνημα, το οποίο έχει ως αναγκαία αφετηρία την διεκδίκηση και την κατάκτηση των βασικών δικαιωμάτων της. Τάξη χωρίς να εγγράφεται σε λαό και έθνος, χωρίς να καθορίζεται από το δικό της κίνημα και τις δικές της ιστορικές κατακτήσεις που προάγουν την συγκρότησή της ως τέτοια μέσα στα πλαίσια της δικής της πατρίδας, δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι παρά ένα «σακί με πατάτες», μια ονειροφαντασίωση «θεωρητικών» της κακιάς συμφοράς που έχουν ξεχάσει παντελώς να ασχολούνται με την πραγματικότητα και ξέρουν να χρησιμοποιούν την έννοια της τάξης μόνο σαν άλλοθι της δικής τους μιζέριας και πολιτικής προδοσίας.

Ο ΓΓ του ΚΚΕ το 1945, Νίκος Ζαχαριάδης, έγραφε: «Απ’ το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία.» Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ απεκατέστησε κομματικά τον Αρχηγό, ώστε οι οπαδοί της να έχουν λατρευτικά είδωλα και πέταξε στα σκουπίδια όλα τ’ άλλα για να μπορεί να διαπράττει ελεύθερα την προδοσία για την οποία τότε προειδοποιούσε ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όμως μην ανησυχείτε, την προδοσία την διαπράττει στο όνομα του ακραιφνώς ταξικού! Κι επομένως στους πνευματικά ανάπηρους των κομματικών εγχειριδίων δεν φαντάζει και τόσο προδοτική. Έστω κι αν γενιές και γενιές κομμουνιστών έδωσαν την ζωή και το αίμα τους για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα αυτής της χώρας. Χωρίς να ζητούν τίποτε περισσότερο από την ελευθερία του λαού και της χώρας τους!

Άκρως επίκαιρος σήμερα ο Βελουχιώτης έλεγε στον ιστορικό λόγο που έβγαλε στην απελευθερωμένη Λαμία το 1944, ανήμερα στην επέτειο του ΟΧΙ: «Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.» Πόσο διαφέρει η σημερινή κατάσταση, από εκείνη στην οποία αναφέρεται ο Βελουχιώτης; Ελάχιστα. Βέβαια, θα μου πείτε ποιος είναι αυτός ο Βελουχιώτης που τολμά να διαφωνεί με τους σημερινούς μπαρουτοκαπνισμένους κολοσσούς του κομμουνισμού και της ταξικής καθαρότητας από το ΚΚΕ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τίποτε περισσότερο από υπερπατριώτης!

Ποιοι ιστορικά θέλησαν να αποσπάσουν το ταξικό από το λαϊκό και το εθνικό; Μόνο οι θεωρητικοί της μαύρης αντίδρασης έκαναν τα αδύνατα, δυνατά να διαχωρίσουν την τάξη από τον "λαό" και το "έθνος", έτσι ώστε οι δυο τελευταίες κατηγορίες να αποκτήσουν μεταφυσική υπόσταση. Τέτοιες μεταφυσικές έννοιες δεν μπορούν παρά να εκπροσωπούνται από μεταφυσικούς θεσμούς που όσο πιο απολυταρχικοί είναι τόσο καλύτερα, γιατί στέκονται υπεράνω της κοινωνίας των ταξικών αντιθέσεων. Οι θεωρητικοί αυτοί της μαύρης αντίδρασης πίστευαν και πιστεύουν ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να είναι αυθύπαρκτες ιστορικές συλλογικότητες μέσα στην κοινωνική δράση. Δείτε, π.χ., την ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά παπαγαλίζουν δυο κατάφωρα αντιδραστικές θέσεις: Πρώτον, την θεωρία των "δύο εθνών", του έθνους των εργαζομένων και του έθνους του κεφαλαίου, δίνοντας έτσι αριστερό πρόσημο σε μια παλιά άκρως αντιδραστική θεωρία. Αυτός που επινόησε την θεωρία των "δύο εθνών" ήταν ο αντιδραστικός φιλομοναρχικός Ντισραέλι στο έργο του η Σίβυλλα στα 1843. Αυτός μίλαγε για την αναπόφευκτη διάλυση της κοινωνικής συνοχής με την άνοδο του καπιταλισμού, όπου το έθνος διασπάται ανάμεσα σε δυο έθνη: στο έθνος της φτωχών και στο έθνος των πλουσίων. Ο μόνος που θα μπορούσε να κρατήσει την συνοχή του έθνους, αλλά και της βρετανικής κοινωνίας δεν ήταν άλλος από τον θεσμό της μοναρχίας. Αντίθετα, για όλους τους προοδευτικούς θεωρητικούς εκείνης της εποχής με κορυφαίο τον Μαρξ, το έθνος δεν ήταν μια μεταφυσική οντότητα, αλλά η ιστορική συγκρότηση ενός νέου συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου που διεκδικεί την κυριαρχία του και την δική του ιστορική ταυτότητα, του λαού. Ο λαός αποτέλεσε την νέα ιστορική ρίζα των εθνών που γέννησαν οι αστικές επαναστάσεις.

         Λένε ότι τα σύγχρονα έθνη αποτελούν επινόηση της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία. Η ιστορία διδάσκει ότι τα σύγχρονα έθνη ήταν το ιστορικό αποτέλεσμα της μάχης της αστικής τάξης με τους εκπροσώπους του μεσαίωνα, όταν η πρώτη χρειάστηκε να κινητοποιήσει μαζί της, προκειμένου να νικήσει τους δεύτερους, το σύνολο των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων. Δεν ήταν επινόηση της αστικής τάξης, αλλά η αναγκαστική συμμαχία της αστικής τάξης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους προκειμένου να ξεφορτωθούν όλοι μαζί τους εκπροσώπους του μεσαίωνα. Έτσι γεννήθηκε η έννοια λαός και στη βάση του το σύγχρονο έθνος.

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ, που δυστυχώς στην αριστερά εκφράζεται με τις θεωρίες περί ταξικών πρωτοποριών. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Έτσι έλεγαν οι παλιοί ρασοφόροι υποστηρικτές της μοναρχίας.

Η ιστορική αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα.

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακηρύσσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο "αυτοκράτωρ λαός" όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.

Η ενότητα σήμερα του λαού που διεκδικεί να εκφράσει το ΕΠΑΜ είναι η πρωτογενής «αίσθηση κοινότητας» που χωρίς αυτήν καμμιά τάξη ή στρώμα της κοινωνίας δεν μπορεί να κατανοήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Μέσα στα πλαίσια πάντα των κοινών λαϊκών συμφερόντων που καθορίζονται, όπως πάντα, από την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική και εξουσία. Ούτε η τάξη, όσο καλά οργανωμένη και συγκροτημένη κι αν είναι, ούτε βέβαια ο λαός, έχει ομοιογένεια. Η δύναμη ενός πολιτικού κινήματος, όπως το ΕΠΑΜ, είναι να συνδέεται οργανικά με τον λαό ως υφίσταται σε όλη την ποικιλοχρωμία του, αναδεικνύοντας μέσα από όλες τις διαφορετικότητες και τις αντιθέσεις, το κύριο, το καθοριστικό. Αυτό που μπορεί να ενώσει τις πιο πλατιές μάζες ενάντια στον κοινό αντίπαλο και να οδηγήσει στην νίκη. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να υπάρξει αυθεντικά παλλαϊκό κίνημα, αλλά μόνο κομματικές καρικατούρες «κινημάτων» με απόντα τον λαό.

Δεύτερο, είναι πολύ της μόδας σήμερα να κατηγορείται το ΕΑΜ ότι έχασε γιατί δήθεν δεν πέρασε από το εθνικό στο ταξικό. Πρόκειται για μια ανιστόρητη κατηγορία. Το ΕΑΜ οδηγήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στην ήττα, γιατί δεν στάθηκε συνεπές έως στο τέλος στον εθνικό απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα που είχε προσδώσει εξαρχής. Ο διαχωρισμός του ταξικού από το εθνικό είναι που οδήγησε στην ήττα και στον εμφύλιο. Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Η κατάκτηση του έθνους και της εκπροσώπησής του από την εργατική τάξη και την διανόηση, που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην κατοχή με το κίνημα αντίστασης, αποτελούσε κορυφαία ταξική πράξη που χωρίς αυτή δεν νοείται η ανάδειξη της εργατικής τάξης και του νέου ταξικού μπλοκ δυνάμεων στην εξουσία. Αυτό ήταν το ΕΑΜ. Δυστυχώς, με την απελευθέρωση η τότε ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε, ίσως δίχως ποτέ να καταλάβει, το ταξικό και συνάμα εθνικό επίτευγμα διασπώντας την απόλυτη συνάφεια του ταξικού με το εθνικό. Σ’ αυτό οφείλεται η ήττα, αλλά και στο γεγονός ότι ολόκληρο το κίνημα και μαζί του ο λαός σύρθηκε σ’ έναν καταστροφικό εμφύλιο που επέβαλε και διεξήγαγε με τους δικούς της όρους η αντίδραση.

Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν πρόκειται να διαχωρίσει το ταξικό από το εθνικό. Στις μέρες μας είναι αδύνατο και αδιανόητο να εκπληρώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Κοινός παρανομαστής και των δυο είναι η κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μέσα από την συνειδητοποίηση ότι πέρα από τις επιμέρους αντιθέσεις υπάρχει κάτι που μπορεί να την ενώσει: το γεγονός ότι το υπάρχον καθεστώς – όπως κι αν το εννοεί ή να το ερμηνεύει κανείς – δεν συμβιβάζεται πλέον με την ίδια την επιβίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλά και του ίδιου του έθνους, όπως έχει ιστορικά συγκροτηθεί και έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. 

Όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα μπροστά στο όποιο «καθαρό» ταξικό καθήκον, τότε είτε δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε από ότι συμβαίνει, είτε είναι αιχμάλωτος της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού που από γεννησιμιού της στηρίχθηκε στην άρνηση του έθνους στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και στην άρνηση του λαού και της δημοκρατίας στο όνομα του κορπορατισμού, με φασιστική, υπερεθνική, ή άλλη φανταχτερή δήθεν διεθνιστική περιβολή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ (21/5/2012)

«Ἐκλογές ἐν ὄψει»: Επίκαιρο άρθρο του Σ. Καργάκου για την ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στην Παιδεία. Elezioni in vista Testo di S. Kargakos

"Elezioni in vista"; Testo di Sarantos Kargakos
Sulla Politica e la Cultura

Σαράντος Ι. Καργάκος

Ἐκλογές ἐν ὄψει

Η συνθηματική αυτή φράση σε παραλλαγή μπορεί να δηλώνει εμφάνιση εχθρού ή φάρου ελπίδας. Με τις ερχόμενες εκλογές μπορούμε και να σωθούμε και να χαθούμε. Δεν θα υποδείξω στους ώριμους κατά τη σκέψη αναγνώστες της «Εστίας» τι να ψηφίσουν. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και για μένα ατιμωτικό. Απλώς, όπως πάντα συνιστώ: φεύγετε την αναγνωρισιμότητα. Μην αφήνετε τα «μήντια» να διαλέγουν για σας πριν από σας.

Τότε τι νόημα έχει το κείμενο αυτό; Είναι απλό: θέλω να υπενθυμίσω κάτι που εδίδασκα παλιά. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο μεγάλος ιστορικός Ιούλιος Μισελέ, ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο της πολιτικής, αποκρίθηκε: -Η παιδεία. –Ποιο το δεύτερο; -Η παιδεία. –Και ποιο το τρίτο; - Η παιδεία. Όλα, σύμφωνα και με τον Πλάτωνα, αρχίζουν και τελειώνουν με την παιδεία. Διότι, αν αληθεύει το λεγόμενο ότι ο άνθρωπος είναι η παιδεία του, τότε πρέπει να ισχύει και το ακόλουθο: Η ποιότητα ενός κράτους καθορίζεται από την ποιότητα της παιδείας των πολιτών του. Δεν μπορούμε να απαιτούμε καλύτερο κράτος από τους πολίτες του.

Αν το πολίτευμα της δημοκρατίας ευδοκίμησε μόνον στην αρχαία Αθήνα, τούτο οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι είχαν μέση μόρφωση ανώτερη από κάθε άλλο λαό της εποχής τους αλλά κυρίως γιατί είχαν όραμα ανθρώπου. Η «καλοκαγαθία» ήταν ο στόχος της αθηναϊκής αγωγής. Αν, λοιπόν, η Ελλάς θα σωθεί, τούτο δεν θα εξαρτηθεί από τις επόμενες δόσεις του δανείου. Δάνεια κατά την τελευταία τριακονταετία πήραμε πολλά. Τα φάγαμε και, τελικά, αυτά μας ... φάγανε! Η Ελλάς θα σωθεί από την παιδεία της, αρκεί η παιδεία αυτή να δείχνει το «Μονοπάτι του Σωστού Ανθρώπου», όπως έλεγαν οι ινδιάνοι προτού τους αφανίσουν οι «πολιτισμένοι», που ονομάσθηκαν Αμερικάνοι.

Όπως είπα πρόσφατα στην παρουσίαση ενός βιβλίου, ένα σωστό σχολείο δεν μπορεί να αγνοεί την αξία μιας τεχνοκρατικής παιδείας. Πρέπει να είσαι κάτοικος της «Πόλης των Τυφλών» για να το αρνείσαι αυτό. Αλλ’ η τεχνοκρατία δεν πρέπει να υποσκελίζει την παιδεία. Πρέπει να είναι ancilla, θεραπαινίδα της παιδείας. Αλλιώς τον ανθρώπινο θα υποκαταστήσει ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο τον Άνθρωπο, χωρίς να αγνοεί τους αριθμούς. Άλλωστε, ο πρώτος μεγάλος παιδαγωγός της αρχαιότητας, ο Πυθαγόρας τους αριθμούς όρισε ως αρχή των πάντων, όχι για να κάνει τους μαθητές του ικανούς για να ανοίξουν μπακάλικο, αλλά για να μπορούν με την παράλληλη διδασκαλία της μουσικής και της ηθικής εγκρατείας να πετύχουν την ευλογημένη αρμονία και να κάνουν τον κόσμο (ο όρος είναι του Πυθαγόρα) πραγματικό κόσμο, που σημαίνει στολίδι, ομορφιά.

Θα έλεγα, λοιπόν, στον μέλλοντα πρωθυπουργό να γίνει, κατά το πρότυπο του Περικλή, ένας καλός του λαού παιδαγωγός. Και για να το πετύχει αυτό, θα του συνιστούσα να κάνει οδηγητικό άξονα της πολιτικής του τους στίχους του Παλαμά, που απευθύνονται στον Έλληνα Κυβερνήτη –οψέποτε παρουσιασθεί αυτός-, προκειμένου να στεργιωθεί «το σαλεμένο της πολιτείας σπίτι». Ας τους θυμηθούμε:

«Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα.
Το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε,
και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι...»

Η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, όταν έπαψε να προσφέρει παιδεία εις ηρωισμόν και άρχισε να προσφέρει παιδεία εις μηδενισμόν και αμοραλισμόν. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, για να πάμε εμπρός. Πρέπει να ξαναδώσουμε παιδεία εις ηρωισμόν και όχι παιδεία φυγής προς το εξωτερικό. Η παρεχόμενη παιδεία έκανε τα παιδιά ανίκανα να ζήσουν στον τόπο τους ή να ζήσουν τον τόπο ή για τον τόπο τους.

Επί 50 και πλέον χρόνια δάσκαλος (ποτέ δεν έπαυσα να διδάσκω) δεν ήθελα τους νέους «δαμασίφρονες», δηλαδή με δαμασμένο χαρακτήρα. Δεν ήθελα παιδιά φρόνιμα. Ήθελα και θέλω παιδιά με γενναίο φρόνημα. Ήθελα και θέλω να τολμούν και να μπορούν να με ξεπερνούν. Γι’ αυτό ένα βιβλίο μου παλιό, το έχω αφιερώσει στους μαθητές μου που στάθηκαν οι καλύτεροι δάσκαλοί μου. ήθελα και θέλω οι μαθητές να αυτενεργούν, να μην κολλάνε στο ένα και μοναδικό βιβλίο που παράγει πνευματικό ραγιαδισμό, πνευματικό υποσιτισμό, αλλά να προσφεύγουν και σ’ άλλα βιβλία. Πάντα εδίδασκα: «Από δύο πέτρες βγαίνει τ’ αλεύρι».

Ας βάλουμε τέρμα στην «παπαγαλία» που σκοτώνει την αυτοβουλία και νεκρώνει την τάση για μάθηση, για περισσότερη μάθηση. Οι παλιοί μας δάσκαλοι απαγόρευαν την «παπαγαλία». Αρχή τους ήταν: «Πεσ’ τα με δικά σου λόγια». Όταν μαθαίνεις να μιλάς με δικά σου λόγια, μαθαίνεις να σκέπτεσαι και με δική σου σκέψη. Μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις. Επί 35 χρόνια γράφω και φωνάζω: όχι στην «παπαγαλία», όχι στη δικτατορία του ενός και συνήθως κακογραμμένου ή ύποπτα «συσκευασμένου» βιβλίου. Αν η νέα πολιτική ηγεσία του μέχρι τώρα υπουργείου κακοπαιδείας δεν δώσει στη μάθηση ελευθερία, τότε μας περιμένει νέος «συνωστισμός» σε κάποιο γκρεμό. Ας ελπίσουμε ότι θα βάλουμε μυαλό.

(Αναδημοσίευσι απο το ιστολόγιο του συγγραφέα)

Συνδυασμός Εκλογικής Συνεργασίας ΟΧΙ. Η αρχική διακήρυξι και η συμφωνία των 10 σημείων. L’ Alleanza di partiti in Collaborazione Elettorale sotto il nome del “NO” (“Ochi”)!

«ΟΧΙ»: Μια Εκλογική Πατριωτική Συνεργασία προς μίμησιν
"NO": Un' Alleanza Partiti in esemplare collaborazione patriottica

 [Αντιγράφουμε από το πρώτο δελτίο που δόθηκε στον Τύπο μετά την τελική συμφωνία και την κοινή συνέντευξη τύπου]

Με δεδομένη την άνευ προηγουμένου κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο λαός μας και εν όψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, κατά την οποία ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει σε μια ιστορική στιγμή για την τύχη της χώρας, τα κόμματα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και της Δημοκρατικής Αναγέννησης στηριζόμενα από διάφορα Κινήματα Πολιτών αποφάσισαν να συμπράξουν σε μία εκλογική συνεργασία με το όνομα:

«Ο Χ Ι»

 Στόχος της συνεργασίας είναι να εκφράσει το εθνικό, δημοκρατικό, πατριωτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού, καθώς και να αναδείξει ικανούς και έντιμους εκπροσώπους που θα αντιμετωπίσουν με μαχητικότητα και ασυμβίβαστο πνεύμα τα κρίσιμα κοινωνικά και ευαίσθητα εθνικά θέματα προς όφελος του λαού. 

 Νομοτυπικά επικεφαλής και εκπρόσωπος του ΟΧΙ ορίζεται η τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Καθηγήτρια κα. Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη. Οι επικείμενες εκλογές είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας μας και πρέπει όλοι οι Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτές και να υποστηρίξουν την δημιουργηθείσα εκλογική πατριωτική συνεργασία αποφεύγοντας την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα που ευνοούν το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.
Οι όροι εκλογικής συνεργασίας του ΟΧΙ είναι οι ακόλουθοι και όλοι οι φορείς, κόμματα και κινήματα, που τους αποδέχονται καλούνται να συμπαραταχθούν και να την ενισχύσουν.

Πολιτικοί Όροι της Συνεργασίας 
- Απονομιμοποίηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία και την καταστροφή. 
 - Τιμωρία των ενόχων και δήμευση των περιουσιών τους.
 - Καταγγελία των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και των δεσμεύσεων της χώρας. Παύση πληρωμών προς τους δανειστές. 
- Απαιτούμε την άμεση καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την Γερμανία. 
- Οικονομική ανάκαμψη της χώρας με ανασυγκρότηση της οικονομίας σε εθνική βάση, αξιοποίηση της δημιουργικότητας του λαού μας, των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών της πηγών και του γεωγραφικού της χώρου, (ΑΟΖ), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος. 
- Δημοψήφισμα για την θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη. 
- Υπερασπιζόμαστε την ιστορική, γλωσσική, θρησκευτική και πολιτιστική μας ταυτότητα και κληρονομιά. 
- Για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας υποστηρίζουμε μία εθνική στρατηγική αποτρεπτικής ισχύος που να αντικαταστήσει τον ενδοτισμό της κατευναστικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων. 
- Απαιτούμε σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης και αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη για την εγκαθίδρυση μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Πολιτείας με πραγματικά αδέσμευτες εξουσίες, Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική, και 
- εφαρμογή απλής αναλογικής για βαθύτερη δημοκρατία. 
 Γιατί πρέπει επιτέλους να μπει ο λαός στο προσκήνιο των εξελίξεων, η ελευθερία να εκτοπίσει τον φόβο. 

[Μεταφράζουμε το κομμάτι των Πολιτικών Όρων]:

Condizioni politici x la Collaborazione e Premesse di commune accordo 

1. De-legittimazione del sistema politico esistente che porto’ il paese in bancarotta e al disastro. 

2. Punizione dei colpevoli e confisca delle loro proprieta’. 

3. Denunzia dei Memorandum, dei Contratti di prestito e degli obblighi del paese. Cessazione di pagamenti nei confronti dei prestatori. 

4. Esighiamo il versamento immediato dei risarcimenti di Guerra e del prestito forzoso di occupazione dalla Germania. 

5. Convalescenza economica del paese e Riorganizzazione dell’ Economia in base nazionale, valorizzazione della creativita’ del nostro popolo, dei vantaggi di confronto del nostro paese, delle sue fonti che possano produrre richezza e dell’ area geopolitica (Zona Economica Esclusiva); rafforzamento del reddito popolare. 

6. Referendum per la posizione del nostro paese in Zona Euro. 

7. Difendiamo la nostra idendita ed eredita’ storica, linguistica, religiosa e culturale. 

8.Allo scopo della riconquista della nostra sovranita’ nazionale appoggiamo una strategia nazionale di potenza dissuasive in grado da poter sostituire la politica sedadiva e arrendevole dei governi precedenti. 

9. Esighiamo la convocazione di un’ assemblea nazionale di carattere costituzionale come pure la revisione della carta costituzionale per stabilire uno Stato libero e indipendente con I tre poteri, Esecutivo, Giudiziario e Legislativo, 

10.Applicazione nel sistema elettorale di una formula proporzionale semplice per una Democrazia piu’ profonda. 

Bisogna che il popolo entri nel proscenio degli svolgimenti e che la liberta’ scacci la paura.

«Η χώρα του …Ποτέ»: Το χρονογράφημα του Αιθεροβάμονα. Il paese del …mai! Testo di cronaca del “Eterovamon”

Η χώρα του …Ποτέ»

Φίλοι μου, γεια σας! Λόγω των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας, στη χώρα του Ποτέ, παρακινήθηκα να εκφράσω την ταπεινή μου άποψη. Γιατί ονομάζω την Ψωροκώσταινα «χώρα του ποτέ;». Μα είναι απλό:

*Ποτέ δεν είχαμε πολιτικούς ειλικρινείς , υπεύθυνους, συνεπείς και πατριώτες. Μια ζωή ήταν και είναι λαϊκιστές, ωχαδελφιστές, καιροσκόποι, ανερμάτιστοι αριβίστες. Ποτέ δεν έχουν πει την αλήθεια στο λαό. Πάντα κατασκευάζουν ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΜΑΤΑ. Χρόνια τώρα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: Μας υπόσχονται καλύτερες μέρες, αλλά δεν διευκρινίζουν πότε και για ποιόν.

*Ποτέ δεν υλοποίησαν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Μετά τις εκλογές άλλαζαν τροπάριο: «- Δεν ξέραμε, δεν περιμέναμε, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε κ.λ.π.». Αν δεν ήξεραν ( που ήξεραν), να μην έταζαν λαγούς και πετραχήλια. Ναι μεν, αλλά θα μου πείτε πως αν δεν υπόσχονταν , δεν θα έβγαιναν κυβέρνηση. Επομένως:

*Ποτέ δεν σκέφτηκαν το καλό του λαού.Ποτέ δεν αισθάνθηκαν ούτε έπραξαν σαν πατριώτες. Το τρίπτυχο: ΠΑΤΡΙΔΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ το εφάρμοσαν με το ακόλουθο σκεπτικό: ΠΑΤΡΙΔΑ= ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ=ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ= ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΤΟΥΣ. Ποτέ τους δεν διέθεταν ούτε μια σταγόνα ήθους και αξιοπρέπειας. Ανέκαθεν πουλούσαν ΠΑΤΡΙΔΑ-ΛΕΥΤΕΡΙΑ-ΤΙΜΗ αρκεί να έπιαναν την ΚΑΛΗ και να γίνουν ΥΠΟΥΡΓΟΙ!

*Ποτέ δεν θέλησαν να οργανώσουν μια βιώσιμη οικονομία, γιατί ήταν πάντα αφοσιωμένοι με θρησκευτική ευλάβεια στην εξυπηρέτηση του προσωπικού τους συμφέροντος. Εξάλλου από την εποχή της γένεσης του νεοελληνικού κράτους επιδίωκαν την δανειοληψία με αποκλειστικό στόχο την προσωπική «προμήθεια» (βλέπε ΜΙΖΑ). Από τα δάνεια που έπαιρνε ανέκαθεν η χώρα μας, ελάχιστα χρήματα απέμεναν στα κρατικά ταμεία. Η ιστορία μας το καταδείχνει αυτό χαρακτηριστικά. Δυστυχώς, η ιστορία , όχι απλά επαναλαμβάνεται, αλλά συνεχίζεται ασταμάτητα. Τι έχεις Γιάννη; Τι είχα πάντα!

*Ποτέ δεν θέλησαν να φτιάξουν σωστή ΠΑΙΔΕΙΑ, που είναι το πρώτο και το πιο βασικό γενεσιουργό συστατικό μιας κοινωνίας. Όμως, βλέπετε φίλοι μου, η σωστή παιδεία φτιάχνει ανθρώπους-λιοντάρια με γνώση, αρετή, δύναμη και όχι μαδημένα κοτόπουλα. Όμως, ποιος πολιτικάντης θέλει να κυβερνά λιοντάρια; Προτιμούν τα κοτόπουλα.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Θα αλλάξει άραγε αυτή χώρα ποτέ; Ίσως, να αλλάξει:
ΚΑ- ΠΟΤΕ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

"Τί θα έπρεπε να πεί ο Ηγέτης μας..." Παραπέμποντας στον Δημοσθένη! Citando Demostene (sulla crisi odierna)...

Από τον φίλο Χρήστο Γιασεμή λάβαμε την παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία και με ιδιαίτερη ευχαρίστησι την δημοσιεύουμε:

.


ΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ

Τηρουμένων των αναλογιών σήμερα ο εχθρός μας, σε εισαγωγικά, είναι το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό Διευθυντήριο.
Όπως ήταν πριν 24 αιώνες και βάλε οι Μακεδόνες για τους Αθηναίους.
Τι έλεγε λοιπόν τότε ο μέγιστος Δημοσθένης στον Α΄ Φιλιππικό του, προσπαθώντας να τονώσει τους Αθηναίους;

"...Πρώτα ,άνδρες Αθηναίοι ,δεν πρέπει να στενοχωριέστε για τη σημερινή κατάσταση όσο κι αν σας φαίνεται πολύ κακή. Διότι αυτό που ήταν το χείριστο στο παρελθόν, αυτό μας δίνει και τις καλύτερες ελπίδες στο μέλλον. Ποιό είναι αυτό; Ότι η κατάσταση είναι κακή ,επειδή δεν κάνατε τίποτε από ό,τι έπρεπε. Αν είχε καταντήσει έτσι ,ενώ θα είχατε πράξει ό,τι πρέπει, τότε δεν θα υπήρχε και ελπίδα να καλυτερέψει . Αν κανείς από σας φρονεί άνδρες Αθηναίοι έχοντας υπόψη και το μέγεθος των δυνάμεων που διαθέτει και το ότι η πόλη μας έχει χάσει όλες τις οχυρές της θέσεις πως ο Φίλιππος είναι δυσπολέμητος, ορθώς το φρονεί. Πρέπει όμως να αναλογισθεί τούτο, ότι και εμείς κάποτε είχαμε την Πύδνα ,την Ποτείδαια,τη Μεθώνη και τα πέριξ εδάφη τους και ότι πολλοί λαοί που είναι τώρα μαζί του ήταν αυτόνομοι και ελεύθεροι και ήθελαν μάλλον με εμάς να συνδέονται παρά με εκείνον. Αν λοιπόν ο Φίλιππος σκέπτονταν έτσι, ότι είναι δύσκολο να πολεμήσει τους Αθηναίους, που διαθέτανε τόσα οχυρά στη δική του χώρα, γυμνός αυτός από συμμάχους τίποτα από όσα ως τώρα έκανε, δεν θα είχε κατορθώσει και ούτε θα είχε αποκτήσει τόση δύναμη. Αλλά εκείνος καλά διέγνωσε ότι όλες αυτές οι θέσεις είναι έπαθλα πολέμου που κείνται ανάμεσα μας και ότι κατά ένα φυσικό νόμο, ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΝΤΩΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΕΛΩΝ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΟΠΙΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΟΥΝ. Κοιτάξτε, άνδρες Αθηναίοι, την κατάσταση, κοιτάξτε σε ποιο σημείο αναίδειας έφτασε ο άνθρωπος, που δεν μας αφήνει ούτε να διαλέξουμε αν θα πράξουμε ή θα ησυχάσουμε και μας απειλεί και λέει λόγους γεμάτους αλαζονεία, όπως διαδίδεται. Και δεν μπορεί να αρκεσθεί στην κατοχή αυτών που κατέκτησε, αλλά όλο και κάτι περισσότερο μαζεύει από γύρω του και εμάς που χρονοτριβούμε και αδρανούμε, όλο και μας περισφίγγει στον κλοιό του. Πότε λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, πότε θα κάνετε ό,τι πρέπει ¨Όταν τι θα συμβεί; Να σας αναγκάσουν μα τον Δία , τα γεγονότα.
Καλά, και αυτά που τώρα συμβαίνουν, πώς τα κρίνετε; ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ ΝΟΜΙΖΩ ,ΠΩΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ .
Για πέστε μου, μήπως θέλετε όλο να σεργιανάτε και να ρωτάτε ο ένας τον άλλον : «Τι νέα υπάρχουν;» Και υπάρχει σπουδαιότερο νέο από το ότι ένας Μακεδών νικά τους Αθηναίους και κυβερνά την Ελλάδα ? «Πέθανε ο Φίλιππος ;» Μα τον Δία, όχι . «Μα είναι άρρωστος». Και γιατί σας ενδιαφέρει αυτό, αφού και αν πάθη κάτι, γρήγορα εσείς θα κατασκευάσετε έναν καινούργιο Φίλιππο, αν έτσι φροντίζετε τα πολιτικά σας πράγματα. Γιατί αυτός δεν μεγάλωσε τόσο από την ίδια του την δύναμη , όσο από την αμέλεια τη δική σας...."


(αποσπάσματα από «Δημοσθένους οι τρεις Ολυνθιακοί, τρεις Φιλιππικοί και ο λόγος περί των εν Χερρονήσω» σε μετάφραση Κ. Τσάτσου, βιβλιοπωλείο της Εστίας Ι. Δ. Κολλάρου και Σίας Α.Ε.)




Χρήστος Γιασεμής

Ένα ακόμη επίκαιρο χρονογράφημα από τον «Αιθεροβάμονα» συνεργάτη και το τραγούδι «Βαρέθηκα» του Βαρδή

Προ ημερών (εβδομάδων) ο καυστικός «Αιθεροβάμων» μάς είχε στείλη ως νέα συνεργασία ένα χρονογράφημα με τον τίτλο « ΕΛΛΑΣ: Η ΤΡΕΛΗ ΑΓΕΛΑΣ». Εν τούτοις κάτι απρόσμενα τεχνικά προβλήματα (ή ο …δαίμων του διαδικτύου;) μας ανέβαλαν την έγκαιρη δημοσίευσι. Δεν πειράζει, το αναρτούμε σήμερα. Άλλωστε δεν έχει χάση την χάρι του (και είναι και μια αφορμή να αφιερώσουμε στον φίλο χρονογράφο και το ωραίο τραγούδι του Βαρδή) !



ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ:
ΕΛΛΑΣ: Η ΤΡΕΛΗ ΑΓΕΛΑΣ

«Βαρέθηκα να ζω με ενδεχόμενα, / συγκρίσεις, προηγούμενα κι επόμενα. / Να χάνω το παρόν που αυτό με καίει, / και ύστερα να ψάχνω τι μου φταίει…».
Έχοντας στο μυαλό μου αυτούς τους στίχους και βλέποντας στα Μ.Μ.Ε. ( Μέσα Μετάλλαξης Εγκεφάλου) τη χωματερή πληροφοριών και παρακολουθώντας την αποχαυνωτική ιεράρχηση των κατ’ ευφημισμό ειδήσεων έκανα τις παρακάτω σκέψεις:

• Ο Τζέφρυ είναι ανύπαρκτος, ο Τόνυ είναι λίγος κι αν πεις για τους υπόλοιπους, είναι ...να σε πιάνει ρίγος. (Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι απλή σύμπτωση. Η μήπως όχι;)
• Μας έχουν τρελάνει με τις εξειδικευμένες οικονομικές ορολογίες: Η Ελλάδα δεν έχει πτωχεύσει. Βρίσκεται σε μια ιδιάζουσα κατάσταση, που την ονομάζουν ΧΡΕΟΣΤΑΣΙΟ. Μήπως τελικά η χώρα μας βρίσκεται σε μια κατάσταση που μπορούμε να την ονομάσουμε ΧΟΙΡΟΣΤΑΣΙΟ; Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε!
Μας πιπιλάνε την καραμέλα για ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, μας ζαλίζουν με το περιβόητο «ΚΟΥΡΕΜΑ» του ελληνικού χρέους. Δεν μας δίνουν όμως ούτε μια εξήγηση για το ...κόντρα κούρεμα και το κόντρα ξύρισμα που μας κάνουν και μάλιστα χωρίς αφρό ξυρίσματος.
• Οι 2 μεγάλοι αρχηγοί δεν μπορούν η δεν θέλουν να συναινέσουν και οι υπόλοιποι αρχηγοί κομμάτων και αποκομμάτων το παίζουν βεντέτες. Η θείτσα μας, η Αλέκα, κοιτάζει μόνιμα την προοπτική του … παρελθόντος (πολύ σικάτη έκφραση), την οπισθοδρομική εξέλιξη: -« Θα τραβήξουμε μπροστά βαδίζοντας προς τα πίσω».
• Ο ωραίος και μοιραίος Αλέξης , το θείο βρέφος της πολιτικής κονίστρας έχει επιλέξει το δρόμο του χάους: «-Μπαχαλατζήδες ενωθείτε. Κάντα κι εσύ μπάχαλο. Μπορείς». Κολλημένος στις αερολογίες του παίζει με τις λέξεις. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης. Εξάλλου νέο παιδί είναι και φυσιολογικά ακολουθεί το ρητό: « Τα παιδία παίζει». Το ερώτημα είναι: Τι παίζει;
Κρίμα το δαχτυλίδι που του έδωσαν. Αυτός κοιτάζει τα άστρα (εκεί βρίσκεται μόνιμα, αφού είναι αστροναύτης χωρίς επιστροφή χαμένος στο παγωμένο διάστημα) και τραγουδά σε στυλ Φρανκ Σινάτρα:
“Strangers in the night”. Αποτελεί ένα από τα μεγάλα ΠΛΗΝ του «ΣΥΝ».
• Τέλος, ο άλλος αρχηγός, ο πολύς Καράτζ Αφέρ μιλάει με ύφος σουλτάνου
και ζητά επίμονα συγκυβέρνηση: «- Δός μου κι εμένα μπάρμπα ...κανένα
υπουργείο»!

Μας πώς μας κατάντησαν έτσι;
Μας ρίξαν στης Ευρώπης τα απόβλητα
και χάσαμε τα λίγα, τ' αυτονόητα.
Σ’ αυτό που αποκαλούν πολιτισμό,
εγώ χτυπάω το ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ…

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ


Βαρδής Αντώνης ~ Βαρέθηκα


Βαρέθηκα
[Στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης
Μουσική - Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Βαρδής]

Βαρέθηκα να ζω με ενδεχόμενα
συγκρίσεις, προηγούμενα κι επόμενα
να χάνω το παρόν που αυτό με καίει
και ύστερα να ψάχνω τι μου φταίει

Βαρέθηκα να βλέπω τα συμπτώματα
να γράφω διευθύνσεις και ονόματα
ανθρώπων που μου γύρισαν τις πλάτες
βαρέθηκα εμπόρους και πελάτες

Να κάνουνε στο χρόνο μου κατάληψη
να ζω το ίδιο έργο σ' επανάληψη
οθόνες να κοιτάω κι αριθμούς
να κάνω μια ζωή συμβιβασμούς...

Βαρέθηκα τον άψυχο τον έρωτα
τα βράδια με τους φίλους τα ξενέρωτα
Βαρέθηκα τους στίχους, τα συνθήματα
τα λόγια και τα εύκολα αισθήματα...

Βαρέθηκα να κρίνω τα φαινόμενα
να είμαι μόνο για παραλειπόμενα
προβλέψεις ισχυρών να δικαιώνω
να βλέπω των ονείρων μου τον φόνο

Με ρίξαν στου αιώνα τα απόβλητα
και έχασα τα λίγα τα απόλυτα
Σ' αυτό που λεν αυτοί πολιτισμό
εγώ βαράω τον συναγερμό...

«Ο Σταυρός μάς έσωσε»! Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ για τον κλήρο και τον ΣΤΑΥΡΟ. “La Croce ci salvo’!”; citando Il General Makrighiannis

Η απομάκρυνσι του λαού μας από τις πολιτιστικές του πηγές είναι συστηματική και συντελείται, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργα, από τις απαρχές σύστασης του νεοελληνικού κρατιδίου. Ήδη από την δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη του, του Ιωάννη Καποδίστρια, του μέγιστου αυτού νεοέλληνα πολιτικού, μοναδικού μέχρι σήμερα σε ύψος ελληνοψυχίας και ελληνικής Αρετής.
Από ποιους μεθοδεύεται; Μήπως από τους ξένους; Όχι ακριβώς! Και αυτό ίσως είναι το πιο αποκαρδιωτικό: Από κάποιους ελλαδίτες πολιτικούς, που άλλοι είναι εξωμότες του Ελληνισμού, («Φραγκεμένοι» και «άθρησκοι»), και άλλοι είναι αμφίβολης εθνικής καταγωγής, («μισοΈλληνες», «σπορά της εβραιουργιάς» όπως τους λέει ο Μακρυγιάννης). Αλλά επ’ αυτού μπορεί να επανέλθουμε…
Σήμερα ψάλλουμε το «Σώσον, Κύριε…» και πασχίζοντας να παραμείνουμε ανυπότακτοι και γρηγορούντες, κάνουμε ταπεινά τον Σταυρό μας.

"Δια χειρός" Ιωάννη Μακρυγιάννη (1797-1864):

"Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να' ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!
Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.

Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια.

Ντροπή Έλληνες"!

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

Δάνεια, Χρεωκοπίες και το σημερινό προδιαγεγραμμένο Κράχ. Ανάλυσι με ιστορική ανασκόπησι του Δημήτρη Καζάκη.

La cronaca dei fallimenti dello stato neogreco e la crisi odierna

Δεν προλάβαμε να «χαρούμε» την προχθεσινή ανάρτησι σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο της στάσης πληρωμών του 1936 και υπέπεσε στην αντίληψί μας η παρούσα ανάλυσι του Δ. Καζάκη (βλ. ανάρτησι στο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς). Το κείμενο είναι μακροσκελές, αλλά το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ό,τι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.
Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.
Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα".
"Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.
Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.
Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.
Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν. Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.
Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι' αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.
Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον "θεσμό επιφανείας". Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα.
Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.
Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών.
Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι.
Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά.
Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας. Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.
Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.
Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι' αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το "οικονομικόν θαύμα" όπως το ονομάσανε, η "ισχυρή Ελλάς" αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.
Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα. Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες. Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008.
Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις.
Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!
Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής. Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου.
Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ". Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».
Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας. Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση.
Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, "εξαναγκάσανε" τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν "τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα".
Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα. Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;
Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι' αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας "υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα".
Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο "ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές". Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους». Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι' αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.
Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ' αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 "Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία", θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλημμα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; "Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας". Αυτό ήταν το δίλημμα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει "Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει". Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια... Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια... Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.
Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει: Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ' αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για τον τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.
Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.
Ή εμείς ή κανένας.


Δημήτρης Καζάκης
Οικονομολόγος –αναλυτής