Καλό μήνα! Με ένα ποίημα (Λένας Παππά) κι ένα τραγούδι (Αδελφοί Κατσιμίχα). Per il primo d’ Agosto; una poesia (di Lena Pappa) tradotta e una canzone (dei fratelli Katsimicha)

Από την πιο αγαπημένη μου ποιήτρια, (τα βιώματα της εφηβείας, βλέπετε...),
ένα ποίημα για την 1^η του μηνός…  

ΞΑΦΝΙΚΑ

Φτάνει ένας κεραυνός
μια μαχαιριά, ένας έρωτας να μας αποκαλύψει
τη δύναμη και την αδυναμία μας
ό,τι φυλάγουμε στον ίσκιο
στην πιο κρυφή κόχη του μυστικού μας.

Φτάνει ένα χαμόγελο
ένα ταξίδι, μια χειρονομία να μας αποκαλύψει
τη ματαιότητα και την αιωνιότητά μας
την τρομερή ανομολόγητη αλήθεια μας.

Λένα Παππά (Σκοτεινός Θάλαμος, 1979)

 Και μια μεταφραστική απόπειρα στα ιταλικά:

Tento di tradurre:

IMPROVVISAMENTE

Basta un fulmine

Una coltellata, un’ amore a svelarci

La forza e la nostra debolezza

Cio’ che teniamo nell’ ombra

Nell’ angolo piu’ celato del nostro segreto.

Basta un sorriso

Un viaggio, un gesto a svelarci

La vanita’ e la nostra eternita’

La terribile nostra verita’ incofessata.

Lena Pappa (Camera oscura, 1979)

Και το -επίσης αγαπημένο- τραγούδι:

ΑΦΟΙ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ - Του Έρωτα (Της αγάπης μαχαιριά)

Και οι στίχοι:

Του έρωτα ( Της αγάπης μαχαιριά )
 

Άει σκοτεινό φως του έρωτα τρεμάμενο αίμα του έρωτα

μες τη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς

γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια

άει σκοτεινό φως του έρωτα

Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί

πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική

ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο

άει της αγάπης μαχαιριά

Άει της αγάπης μαχαιριά ( x 4 )

Στίχοι: Λένα Παπά
Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

«Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον»: παραγγελιά σε …πρώτη εκτέλεσι! Una canzone dei Katsimicha: Dedica al nostro vicepresidente

Μόλις είδαμε το σχόλιο του αντιπροέδρου, κ. Κακάτσου, σε προηγούμενη ανάρτησι να παραπέμπει ευθέως στο αγαπημένο τραγούδι «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον». Η εκτίμησι για τον σημαντικό τραγουδοποιό Διονύση Τσακνή (στον οποίο ανήκει η πατρότητα του κομματιού) παραμένει, αλλά εμείς σχετικά με αυτό το αριστουργηματικό τραγούδι προτιμάμε σταθερά και αμετανόητα την πρώτη εκτέλεσι: των αδελφών Κατσιμίχα!

Κατσιμιχαίοι - Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον


Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον,
στο μέλλον που φτιάχνετε, όπως θέλετε,
(αφού η ιστορία σας ανήκει),
σαρώστε το λοιπόν, αν επιμένετε.

Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις,
το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε.
Το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε!

Μένω μονάχος στο παρόν μου,
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου.
Συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε.

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον,
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας.
Ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας,
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας.

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε, όπως θέλετε,
(αφού η ιστορία σας ανήκει)
σαρώστε το λοιπόν, αν επιμένετε.

Μένω μονάχος στο παρόν μου,
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου.
Συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε!


Στίχοι και Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

(Άλλες ερμηνείες: Διονύσης Τσακνής, Γιώργος Νταλάρας…)

Το ποίημα «Εχεμύθεια» του Εμπειρίκου, μια «Ζηλοτυπία» προς σύγκρισι και ένα τραγούδι των Αφών Κατσιμίχα.La poesia Confidenza di Empirikos in confronto

La poesia “Confidenza” di Empirikos in confronto con una vecchia (piu' di 100 anni) dal titolo “Gelosia”.



Σ’ ένα παλιό περιοδικό* βρήκα ένα ποίημα με τον ελκυστικό τίτλο «Ζηλοτυπία» και - υπομειδιώντας κατά την ανάγνωσι- η σκέψι μου πήγε αμέσως σε ένα ποίημα απο την Ενδοχώρα του Α. Εμπειρίκου, την καταπληκτική (και απο χρόνια αγαπημένη μου) «Εχεμύθεια». Μετά βίας απορρίπτω την πειρασμό που μου ψιθυρίζει πιθανή επίδρασι του παλιού στο νεότερο. Θεωρώ πάντως, ότι την «Ζηλοτυπία» του αγνώστου μου Ν. Γ. ΑΙΓΕΙΑΛΙΔΗ, θα μπορούσα να την χρησιμοποιήσω ως παράλληλο κείμενο του εμπειρίκιου ποιήματος.
(Βεβαίως δεν γεννάται θέμα σύγκρισης των δύο συνθέσεων, ως προς την ποιότητα: Η «Εχεμύθεια» του Εμπειρίκου είναι απείρως πιο γοητευτική, ενώ η «Ζηλοτυπία» δεν είναι και αψεγάδιαστη - όπως ελπίζω να μου δοθή η ευκαιρία να δείξω μία από αυτές τις μέρες στους φοιτητές και συναδέλφους που συμμετέχουν στο εφετινό In-Country Program στην Κάλυμνο).
Ως εκ τούτου, παραθέτω αμφότερα τα ποιήματα για να ανακαλύψετε (αφού τα απολαύσετε) μόνοι σας τις ενδεχόμενες ομοιότητες και διαφορές.

ΖΗΛΟΤΥΠΙΑ

Βαρούσαν τα όργανα κι εσειόταν το σπίτι
Σ’ ολόφωτη σάλα χορός εκρατούσε
Κι εκείνη σαν άλλη, θαρρείς, Αφροδίτη
Στα κύματα μέσα της πόλκας πετούσε,

Δειλά φωλιασμένη σε άλλου τα χέρια.
Σαν έβλεπα κάπου κρυφά ν΄ανταμώνει
Μ’ εκείνον τα μάτια, τα δυο της αστέρια,
Αλλόκοτοι μέσα μ’ εδάγκαναν πόνοι.

Φουρτούνες μου δέρναν κρυφές το κεφάλι
Και μέσα μου φίδια μού βόσκαν τα στήθια.
Εκείνη απ’ αγκάλη πετούσε σ’ αγκάλη.
Της έδιν’ η νιότη φτερά για βοήθεια.

Σκεφτόμουνα πλέον να μή της μιλήσω,
Να γίνω για λίγο κι εγώ πεισματάρης.
Δεν ήξευρα ότι προτού το θελήσω-
Άχ! Ήμουνα πλέον, στ’ αλήθεια ...ζηλιάρης!

Αθήναι 1882
ΝΕΟΚΛΗΣ Γ. ΑΙΓΕΙΑΛΙΔΗΣ

Υπόμνημα:

1 σπήτι
2 ΄Σ
4 ‘Σ
6 ανταμόνη
7 ‘μάτια
9 Φουρτούναις κρυφαίς
10 φείδια
15 είξευρα περριχού

* Περ. ΑΠΟΛΛΩΝ, 1889 σ. 968. Μεταγράφω πιστά το ποίημα, αλλά επεμβαίνω –λόγω δυσκολίας στην δακτυλογράφησι- στην αντικατάστασι του πολυτονικού και επιχειρώ και κάποιες επουσιώδεις επεμβάσεις –με στόχο την διευκολύνσι του σημερινού αναγνώστη- στην ορθογραφία.


ΕΧΕΜΥΘΕΙΑ
Με την ριπή του άνεμου στα μαλλιά
Της γυναικός που στροβιλίζεται μέσ' στο σαλόνι
Και παίρνει την ζωή όπως της έρχεται
Και με στολίδια και παιδιά
Που την λατρεύουν κι όλο λέγουν τ' όνομά της
Και με τους άνδρες που σηκώνουν
Όρθιο το χέρι τους στον ουρανό
Μεσ' στην εξαίσια λειτουργία των παλμών τους
Στον στρόβιλο του βαλς που πλησιάζει
Τα στήθη τους στα στήθη της γυναίκας.

Ανδρέας Εμπειρίκος (Ενδοχώρα)

Και για λόγους αντικειμενικής παρουσίασης του θέματος, μετά από το πρώτο βίντεο με το ορχηστρικό κομμάτι των αδελφών Κατσιμίχα, παραθέτουμε και το ομώνυμο τραγούδι τους, από τον δίσκο τους «Απρίλη, ψεύτη!» (1989). Μια μελοποίησι οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα, παρόλο που, προσωπικά, από τότε που την πρωτοακούσαμε μέχρι σήμερα, δεν μας ενθουσιάζει, τόσο όσο άλλες του αγαπημένου και πολύ ποιοτικού αυτού δίδυμου.

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας - Εχεμύθεια

Το “I'm calling earth” του Χάρη & Πάνου ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ (ως αφιέρωσι). La canzone dei Katsimicha "Chiamando terra" (come dedica)

Κάτι λέγαμε χθές για τους αδελφούς Κατσιμίχα. Και για θαλαμίσκους του κυβερνοχώρου με «το SOS ακόμα αναμμένο»...

Σε αυτούς από εμάς αφιερωμένο το παρόν: