Και τρίτη …ηλεκτρική μουσική πρότασι: Το “Enemy” των εντυπωσιακών Electric Litany. Un’ ancora proposta musicale un po' ...elettrica: Il brano “Enemy” dei formidabili Electric Litany

Τί με έκανε να αναρτήσω απόψε το πρώτο δείγμα από την μουσική ιδιοφυΐα των Electric Litany; Φυσιολογική κατάληξι μετά από έναν Ηλεκτρικό Θησέα και ένα Ηλεκτρικό Μεθύσι, έτσι ώστε να τριτώση (: ο νόμος των …τριών!) το επίθετο; Να είναι το ουσιαστικό στο όνομα του γκρούπ που λειτούργησε μέσα μου ως συνειρμός αμέσως μετά την αφιερωματική ανάρτησι στον Ντάλλα; Όλα αυτά πιθανόν, και επιπλέον ότι έψαχνα αφορμή (ως συνήθως) για να τους παρουσιάσω. Δεν μπορώ να κρύψω πως οι Electric Litany με εντυπωσίασαν από την πρώτη στιγμή που τους γνώρισα! Μου άρεσαν και από το πρώτο τους Άλμπουμ "How To Be A Child And Win The War". Και ας γράφουν, Έλληνες κατά …το ήμισυ, αγγλικό στίχο. Η όλη τους παρουσία, αυτού του ελληνοσερβοβρετανικού συγκροτήματος που ιδρύθηκε πριν απο πέντε χρόνια και σφραγίζεται από την ηγετική φυσιογνωμία του τραγουδιστή και αρχιμουσικού τους, του Αλέξανδρου Μιάρη, μου φέρνει κάτι από Procol Harum, Doors, King Grimson, Cocteau Twins και πάνω απ’ όλα Joy Division (για να ξεκινήσω από τους παλιούς της Rock και του New Wave) ενώ από τους νεώτερους, μουσικά μοιάζουν κάπως και με τους Lanterna. Το είδος της μουσικής τους εστιάζει περισσότερο στο alternative Rock, αλλά η καταπληκτική ερμηνεία του Μιάρη (πέρα απο την, ας πούμε, σπαρακτική ιερατικότητά της) ακουμπάει κάπως και στην χροιά του Jim Morrison…
Κάτι τέτοια ,πάντως, άκουγα (και είχα κολλήση!) και πριν από 25-30 χρόνια…

Το εδώ παρουσιαζόμενο κομμάτι με τον τίτλο “Enemy”, κυκλοφόρησε στις αρχές του 2012 και όπως έχουν γράψει άλλοι: «αναζητά την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική/κοινωνική επανάσταση και στον έρωτα/αγάπη, ξεκινώντας από την ιδέα ότι για να είναι κάποιος ή κάτι επαναστατικό, πρέπει να διακατέχεται από αγάπη (για την ζωή, τον άνθρωπο…) και προτρέποντάς μας να αποτινάξουμε από πάνω μας όλα όσα μας δεσμεύουν προκειμένου να αφοσιωθούμε στο μοναδικό πράγμα που πραγματικά μας χρειάζεται : στους ανθρώπους που αγαπάμε…». Επίσης «για να μπορέσει κάποιος να αγαπήσει πραγματικά, να ερωτευτεί, ιδανικό είναι να είναι ελεύθερος. Ουσιαστικά ο εχθρός (Enemy) είναι όλα αυτά που δεν μας χρειάζονται και στη ουσία μας βλάπτουν και το να αποτιναχτούμε άμεσα από αυτά θα μας χαρίσει μια μέρα που θα μπορούμε να έχουμε και θα χρειαζόμαστε μόνο τους αγαπημένους μας…»

 Ά, όσο για το video στο Γιουτιούμπ με την σκακιέρα, αυτό είναι κάτι σαν παραλλαγή –ή όπως το λέει η γυναίκα μου «για ξεκάρφωμα»!

 Electric Litany - Enemy [New Song 2012&Lyrics] HQ

Οι στίχοι:

Enemy

Don't pray for us,we're not your friends

Don't you run from those you've retained...

Death comes in,but we're not afraid

Rise from your dreams just till End...

Storms come in mind,don't leave me now

Take my hand,at least for a while...

Το συγκρότημα αποτελούν οι:

Alexandros Miaris (guitars, piano, vocals)
Richard Simic (drums)
Ben Prince (synths)
Alex Deligiannidis (bass)

Τρία κομμάτια από το σάουντρακ του «Τελευταίου Πειρασμού». 3 brani dalla colonna sonora del film di Scorsese “The Last Temptation of Christ”

• Ο Peter Gabriel, μεγάλο όνομα στο χώρο της Ρόκ δεκαετίας ’80 (γνωστός ως τραγουδιστής, συνθέτης και τραγουδοποιός των Genesis) το 1989 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Passion: Music for The Last Temptation of Christ». Ο Άγγλος αυτός μουσικός είχε συνθέση μεγαλοφυώς την μουσική επένδυσι του έργου του Μάρτιν Σκορτσέζε «Ο Τελευταίος Πειρασμός», έργο που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του μεγάλου μας πεζογράφου Νίκου Καζαντζάκη και κυκλοφόρησε το 1988.
• Για το πολυσυζητημένο φίλμ, όπως και για το εξ ίσου αμφιλεγόμενο λογοτέχνημα θα μιλήσουμε, Θεού θέλοντος, άλλη φορά. Σήμερα αναρτούμε στο ιστολόγιο τρία από τα πιο χαρακτηριστικά μουσικά κομμάτια του άλμπουμ του Πήτερ Γκάμπριελ που κυκλοφόρησε το 1989.

1.Peter Gabriel 01 The Feeling Begins


2.Peter Gabriel 04 Lazarus Raised



3.Peter Gabriel 07 A Different Drum


ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙ !!

Μεταφράζοντας στο πόδι το "The Eternal" των Τζόι Ντιβίζιον. Traducendo in fretta un brano dei Joy Division (x N. Papazoglou R.I.P. )

Αντί για ένα λουλούδι, σ’ αυτόν με το κόκκινο μαντήλι που σήμερα τα’ απόγευμα κηδεύτηκε στον Άγιο Θεράποντα...

Joy Division - The Eternal



The Eterna; Lyrics:

The Eternal

Procession moves on, the shouting is over
Praise to the glory of loved ones now gone
Talking aloud as they sit round their tables
Scattering flowers washed down by the rain

Stood by the gate at the foot of the garden
Watching them pass like clouds in the sky
Try to cry out in the heat of the moment
Possessed by a fury that burns from inside

Cry like a child, though these years make me older
With children my time is so wastefully spent
A burden to keep, though their inner communion
Accept like a curse, an unlucky deal

Laid by the gate at the foot of the garden
My view stretches out from the fence to the wall
No words could explain, no actions determine
Just watching the trees and the leaves as they fall

Joy Division (CLOSER, 1980)
[Ian Kevin Curtis;Bernard Sumner;Peter Hook;Stephen Paul Morris]


Μετάφρασι:

Το Αιώνιο

Η πομπή συνεχίζει τον δρόμο της, οι κραυγές σταμάτησαν
Αίνοι εις δόξαν αγαπημένων που χάθηκαν
Μιλώντας δυνατά, όντας καθισμένοι γύρω στα τραπέζια τους
Διασκορπίζοντας άνθη που τά ‘πνιξε η βροχή

Έχω σταθή κοντά στην πύλη, στο κατώφλι του κήπου
Κοιτώντας τους να περνούν σαν σύννεφα από τα ύψη
Προσπαθώ να φωνάξω πάνω στην έντασι της στιγμής
Κυριευμένος από μια φούρια που με καίει από τα μέσα

Κλαίω σαν παιδί παρόλο που τα χρόνια αυτά με κάνουν γέρο
Με τα παιδιά ο χρόνος μου τόσο σπάταλα σκορπιέται
Δυσβάστακτο βάρος παρόλη τους την εσώψυχη σχέσι
Δέχομαι σαν κατάρα μιαν άτυχη συμφωνία

Εκεί κείμαι κοντά στην πύλη στο κατώφλι του κήπου
Η θέα μου εκτείνεται από τον φράχτη στον τοίχο
Ούτε λέξι να εξηγήση, ούτε πράξι που να μπορεί να καθορίση
Απλώς κοιτώντας τα δέντρα και τα φύλλα καθώς πέφτουν

Τζόι Ντιβίζιον
(Μτφρ. Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης)

Μουσικές αναμνήσεις από μια χαμένη κασέτα. Salutando Italia una notte di Marzo. Una cassetta ritrovata…

Τι είναι η αποψινή ανάρτησι; Τίποτα το σπουδαίο. Μια παραξενιά του διαχειριστή του ιστολογίου:
Βρήκε προ ημερών μια κασέτα μουσικής, ξέρετε, εκείνη την παρωχημένη πια εφεύρεσι με τα κασετόφωνα και την μαγνητοφώνησι του ήχου σε κασέτες . Κάτι πλαστικά κουτάκια με ταινίες στο εσωτερικό τους, στην επιφάνεια (καλυμμένη με ειδικές επιστρώσεις) των οποίων καταγράφονταν με πολύ καλές προδιαγραφές ο ήχος. Εν προκειμένω η μουσική και τα τραγούδια της προηγούμενης γενιάς...
Ήθελε να την ακούση. Ολόκληρη. Πρίν φύγη αυτός ο Μάρτης, Το κασετόφωνο όμως από χρόνια χαλασμένο. Και τώρα πια είναι η εποχή των mp3. ( Ή των mp4;)
Αλλά είναι και η εποχή του «Υπολογιστή» και του «Internet». Να λοιπόν ο καλός σου! Λίγη «έρευνα» με το υπερεργαλείο μέσω της υπηρεσίας που λέγεται «You Tube» και οι μουσικές (και όχι μόνο) αναμνήσεις ξεπηδούν από τις μαγικά μεταδιδόμενες και ηλεκτρονικά εδώ αναρτώμενες καταγραφές που κάποιος άλλος, άγνωστος χρήστης, έβαλε για δικό του λογαριασμό στην άλλη άκρη του Δικτύου…
Το εξώφυλλο της κασέτες είχε διατηρηθή σχεδόν ανέπαφο από τον χρόνο. Στην ράχη είναι γραμμένο: Salutando Italia una notte di Marzo (Κι από μέσα, ιδιόχειρα, κάτι σαν αφιέρωσι: Μάρτιος 1989 μ.Χ.)
Τώρα πάλι βραδιάτικα, διαβάζει και ξαναδιαβάζει νοσταλγικά τους τίτλους των κομματιών. Δεν ήταν δύσκολο να βάλη την ίδια κι απαράλλακτη σειρά των ακουσμάτων στον «Blogger». Αλλά δεν του είναι και εύκολο να συγκρατεί την συγκίνησι…

LATO A.
Η ΠΡΩΤΗ ΠΛΕΥΡΑ:

1.Pat Benatar Love is a Battlefield


2 Joy Division A Means To An End


3 Joy Division Isolation


4Van Der Graaf Generator – Lemmings


5. Sting - Moon over Bourbon street


6 Bruce Springsteen My hometown


7 Bruce Springsteen - I'm Goin' Down

Δύο μελωδικές αντηχήσεις σιωπής, σαν αντίφωνα μεταξύ Eloy και Pink Floyd, από έναν λάτρη του προοδευτικού ρόκ. Eloy e Pink Floyd; 2 brani da U Tube

Eloy e Pink Floyd; Due contrapposizioni melodiche: l’ album “Silent Cries and Mighty Echoes” ed il brano “Shine On You Crazy Diamond”

Το 1979 οι Γερμανοί Eloy βγάζουν έναν long play δίσκο με τον τίτλο Silent Cries and Mighty Echoes. Ειδικά στο πρώτο –εισαγωγικό- μουσικό κομμάτι του δίσκου που τιτλοφορείται Astral Entrance είναι εμφανής η επίδρασι του αιώνια υποβλητικού –ξανακούστε το κατά προτίμησι με κλειστά τα μάτια μές στην νύκτα- ορχηστρικού αριστουργήματος «Shine On You Crazy Diamond» των θρυλικών Pink Floyd.
Το Shine On You Crazy Diamond των πατριαρχών του progressive rock, γράφθηκε από τους David Gilmour, Roger Waters και Richard Wright το 1974, ως αφιέρωσι στο τέταρτο μέλος και συνιδρυτή του συγκροτήματος, τον Syd Barrett, ο οποίος είχε αποχωρήση από την παρέα τους –λόγω ψυχοσωματικής κατάρρευσης από το απαγορευμένο παραισθησιογόνο LSD- το 1968. Το συναισθηματικά πολύ φορτισμένο αυτό κομμάτι συμπεριελήφθη, ως γνωστόν, την επόμενη χρονιά στο θεματικό άλμπουμ-σταθμό της Ρόκ μουσικής, Wish You Were Here …

Τα δύο μουσικά κομμάτα για σύγκρισι και, κυρίως, απόλαυσι:

1. Eloy - Astral Entrance


2. Pink Floyd «Shine On You Crazy Diamond»

Δεύτερη φορά σε 2 χρόνια οι Tindersticks στην Ελλάδα για δύο συναυλίες. Due video per i Tindersticks che ritornano in Grecia...

Due video dei Tindersticks che cantano oggi a Salonicco (e domani ad Atene)

Λίγα, και ευτυχώς ποιοτικά, τα μουσικά συγκροτήματα σαν τους Tindersticks, αλλά αποτελούν απόδειξι ότι η ρόκ μουσική επιβιώνει καί στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το αγγλικό συγκρότημα από το Νόττιγχαμ, με ένα μοναδικό στυλ προσφέρει εδώ και σχεδόν 20 χρόνια συνθέσεις, που ξεχειλίζουν από ευαισθησία και λυρισμό. Ο ήχος τους διακρίνεται από το ορχηστρικό βάθος και ενώ στα επι μέρους συστατικά των συνθέσεων είναι εμφανείς οι επιδράσεις από ελαφρά ορχηστρική μουσική, τζάζ, περισσότερο τζαζ-ρόκ και κάποτε –λιγότερο- σόουλ, το τελικό προϊόν σφραγίζεται μοναδικά από την όλο ευγενική ευθραυστότητα μπάσα φωνή του Stuart Ashton Staples που με την ιδιόμελη μουσικότητά της αποτελεί το «πρώτο βιολί» του γκρούπ.
Το όλο μουσικό κλίμα έχει για μένα κάτι από την θλίψι των Joy Division ενώ το εκφραστικό ήθος του αρχηγού και συνιδρυτή τους, Staples, κάποιες στιγμές σαν να πλησιάζει σε συγκρατημένο λυρισμό και ποιητικότητα τους μεγάλους καλλιτέχνες-τραγουδοποιούς του ευρύτερου progressive rock χώρου, τον Πήτερ Χάμιλ (των Van der Graaf Generator) και τον Brendan Perry (των Dead Can Dance).
Επισήμως το συγκρότημα κατηγοριοποιείται από τους ειδικούς στο είδος του Alternative και του Indie rock, και σαφώς αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της εναλλακτικής ρόκ μουσικής των ημερών μας, αλλά εγώ δεν αντέχω στον πειρασμό να μην θεωρήσω τους Tindersticks από τις πιο ισχυρές υποψηφιότητες για το ανεπίσημο μουσικό είδος-ονομασία της ρόκ, την υποκατηγορία της Πόπ-Ρόκ δωματίου!

Δεύτερη φορά, λοιπόν σε 2 χρόνια (είχαν έλθη τελευταία φορά αρχές του 2009) οι Tindersticks βρίσκονται στην Ελλάδα, για δύο συναυλίες (σήμερα στην Μονή Λαζαριστών στην Θεσσαλονίκη, αύριο βράδι στην Αθήνα, στον Λυκαβηττό), κι εμείς είπαμε να τους «παίξουμε» δύο τραγούδια.
Ήταν, φυσικά, δύσκολη η επιλογή των κατάλληλων κομματιών για την πρώτη τους εδώ παρουσίασι, αλλά αφού αυτή έχει όσο νά ‘ναι και τον χαρακτήρα μικρής αφιέρωσης, ο υπογράφων διαχειριστής μεροληπτεί συνειδητά και διαλέγει τα δύο πιο αγαπημένα του.
Σ’ αυτό που τον άγγιξε –όπως πεταλουδίζει μια αγαπημένη βλεφαρίδα πάνω στην επιδερμίδα της ράχης- πιο πολύ, παραθέτει –για τους ομοϊδεάτες- και τους στίχους…

Tindersticks - My Oblivion


Tindersticks - ''Raindrops''


Tindersticks - ''Raindrops'' (o "Silenzio e' di nuovo qua' stanotte"?)

Silence is here again tonight
The silence is here again tonight
Will the love ever come back?
Will the love ever come back?

I know I've been pushing you away
I know it's been going on for days

Those awkward little things
So endearing
Those awkward little things
Wear on me

See, what we got here is a tired love
What we got here is a lazy love
It mooches around the house
Can't wait to go out

What it needs, it just grabs, it never asks
We sit and watch the divide widen
We sit and listen to our hearts, we crumble

With our only chance to jump
Neither of us had the guts
Or maybe we're just too proud
To say it out loud

Silence is here again tonight
Silence is here again tonight
...

Δυο συνθέσεις των Jethro Tull (οι οποίοι πέρασαν από την Ελλάδα, αλλά μένουν στην μνήμη μας). Due brani di Jethro Tull (Bourée e Songs from the Wood)

Η είδησι της αναγγελίας της άφιξης των Jethro Tull στην Ελλάδα για 2 συναυλίες στην Θεσσαλονίκη Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Ιουλίου, μας ήλθε κάπως καθυστερημένα. Και πιθανόν και να μην έτυχε ιδιαίτερης προβολής, αφού το αγγλικό συγκρότημα έχει τα χρονάκια του.
Και μπορεί, όπως συμβαίνει μοιραία με τα ανθρώπινα (πρόσωπα και πράγματα), το συγκρότημα να τείνει να κλείση τον κύκλο του, αλλά η μουσική που μας χάρισε η ιδιοφυϊα του Ίαν Άντερσον και της παρέας του όχι μόνο μας συντρόφευσε στα νεανικά μας χρόνια, αλλά συνεχίζει να μας συγκινεί.
Επ’ ευκαιρία, λοιπόν, να αναρτήσουμε 2 συνθέσεις τους και να πούμε και 2 λόγια για την πρωτοπορία αυτού του λονδρέζικου γκρούπ από τα μεγάλα ονόματα της Progressive (κατ’ άλλους και Folk) Rock.

Κατ’ αρχάς και στα δύο κομμάτια είναι εμφανής η μαεστρία του Ίαν Άντερσον που με το μοναδικό ταλέντο του ως τραγουδοποιός και μουσικός, έβαλε το φλάουτο με έναν τέτοιο τρόπο που σφράγισε έκτοτε την προοδευτική ρόκ.
Το πρώτο κομμάτι τιτλοφορείται Bourrée και είναι απο το άλμπουμ Stand Up. Αυτό είναι το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος που βγήκε το 1969 και σ’ αυτό η πρωτοτυπία των 4 βρετανών ( Martin Barre, Glenn Cornick, Clive Bunker υπο την επιβλητική ηγεσία του Ian Anderson) τους οδηγεί να πειραματιστούν με ακούσματα κέλτικης αλλά και κλασσικής μουσικής. Το προτεινόμενο κομμάτι είναι η καλύτερη απόδειξι για την επιτυχή ενσωμάτωσι της κλασσικής παιδείας των τολμηρών νεαρών στις ρόκ δημιουργίες τους, αφού το "Bourée" δεν είναι άλλο από μια ινστρουμένταλ ρόκ έκδοσι του "Bourrée in E minor" του μεγάλου Γ.Σ. Μπάχ! (Από τότε θα ακολουθήσουν και άλλες απόπειρες από τους Jethro Tull όχι μόνο να χρησιμοποιήσουν κλασσικά όργανα εμπλουτίζοντας το ύφος τους, αλλά κα να επεξεργασθούν γνωστά έργα κλασσικής μουσικής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για …ανάρτησι).

Το δεύτερο κομμάτι, το Songs from the Wood, από το ομώνυμο άλμπουμ του 1977 είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι (και άλμπουμ ΟΛΟΚΛΗΡΟ! - δεύτερο στην προτίμησί μας έρχεται όχι το δημοφιλές Aqualung, αλλά το Minstrel in the Gallery ) των Jethro Tull.
Το σχόλιό μας; Εμπεριέχεται στο …άκουσμα του κομματιού! Απολαύστε το!