Για την Ελληνική Γλώσσα: “Ανυποστόλως” Ένας αφορισμός του Σελλενίδη. Per la Lingua Greca: “Anipostolos” (= Con la bandiera tenuta alta): Un aforismo di Sellenidis. For the Greek language: “Anipostolos” (= With the flag held high): An aphorism by Sellenides

 

Η Main Stream (πές με political correct, πές με woke) σαχλαμάρα: “Ολες οι γλώσσες, όπως και όλοι οι πολιτισμοί είναι της ίδιας σημασίας και βαρύτητας”...

Η άποψι του διαχειριστού για την σημασία της Ελληνικής, είναι κατα πολλούς το λιγότερο αυθαίρετη. Αυτός όμως την έχει απο δεκαεπτάρης. Τώρα με την ...αρτηριοσκλήρωσι θα την αλλάξει; Βέβαια δεν ψυχαναγκάζει κανέναν. Αντίθετα απο 35ετίας παραπέμπει τους συνομιλητές του στους main stream Ακαδημαϊκούς, Γλωσσολόγους και τους Λεξικογράφους λέγοντας: “Να τους χαίρεστε”!

.

 

Ναί, ρε: Ανυποστόλως!!

 

Υ.Γ. 

Και να ξεκαθαρίσουμε τον όρο και τα πράγματα:

.

1 Λέγοντας Ελληνική εννοώ την γλώσσα των Ελλήνων στην ιστορική συνέχεια και την πολιτισμική διαχρονία τους, δεν κάνω κατ’ αρχήν διάκρισι σε αρχαία, μεσαιωνική και νέα και δεν νοώ αυτοτελώς την Νεοελληνική ως Γλώσσα των Ελλήνων, της Παιδείας και του Πολιτισμού τους.

..

 

2 Δεν ταυτίζω τις επιλογές του όποιου “ελληνικού” “κράτους” (Ελλάδα, Κύπρος) ως δεσμευτικές για το παρόν ή (αν θέλει ο Θεός) το μέλλον του Ελληνικού Έθνους. Και βέβαια θεωρώ κάθε παρέμβασι ιστορικού αναθεωρητισμού και ιδεολογικής προκατάληψης σε οτιδήποτε ουσιαστικά ελληνικό, ως προδοσία και εχθρική ενέργεια.

Η καθολική προτεραιότητα της χρησιμότητας σε βάρος της αλήθειας και των αξιών, ως δείκτης αφελληνισμού. Ένα παλιό άρθρο του Χ. Γιανναρά.

«Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις»

ΑΡΙΣΤΟΤ. Πολιτ. 1338b

 

 Το άρθρο του Χ. Γιανναρά (δημοσιευμένο ως συνήθως στην ‘Καθημερινή”) κλείνει εικοσπενταετία και παρόλο που αφορμάται απο συγκεκριμένη επικαιρότητα (γράφεται παραμονές που θα άνοιγε για το κοινό το νέο Μουσείο Ακροπόλεως) παραμένει στα βασικά σημεία του εύστοχο και αξιοπρόσεκτο.

Ελληνωνύμων ενεργός αφελληνισμός

 

«Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», λέει ο Αριστοτέλης. Δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους να ζητάνε παντού τη χρησιμότητα, να αξιολογούν το κάθε τι κρίνοντας πρωταρχικά πόσο χρήσιμο είναι. Το πρωτείο της χρησιμότητας δηλώνει υποταγή στις ενστικτώδεις ορμές εγωτικής αυτοσυντήρησης, μικρόψυχη έγνοια ατομικής εξασφάλισης. Οχι ελευθερία από την αναγκαιότητα, όχι μεγαλοψυχία.

Στον γεωγραφικό χώρο που ορίζουν η ευρωπαϊκή και η ασιατική ακτή του Αιγαίου και το μεταξύ αρχιπέλαγος γεννήθηκε, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, το αίτημα να έχει προτεραιότητα η αλήθεια και όχι η χρησιμότητα. Γεννήθηκε η κριτική σκέψη: Η ανάγκη των Ελλήνων να διακρίνουν το πραγματικό από την ψευδαίσθηση, την αλήθεια από το ψέμα, την έγκυρη γνώση από την υποκειμενική εντύπωση. Να ξεχωρίσουν τον αξιόπιστο («πιστόν») από τον αναξιόπιστο («άπιστον») λόγο. Γεννήθηκε η φιλοσοφία, η επιστήμη.

Να γίνει ξεκάθαρο: Η προτεραιότητα της αλήθειας και όχι της χρησιμότητας δεν ήταν για τους Ελληνες ηθική επιταγή, ιδεαλιστικό αιτούμενο. Ηταν ανάγκη, ανάγκη κοινή, δηλαδή εμπειρικά κοινωνούμενη. Μια ανθρώπινη συλλογικότητα σημαδεύει την Ιστορία όχι με ηθικοπλαστικές «αξίες» και ιδεαλιστικές στοχεύσεις, αλλά με την ιεράρχηση των αναγκών της – ποια ανάγκη έρχεται πρώτη και ποια δεύτερη. Πρώτη ανάγκη για τους Ελληνες, μέσα από διεργασίες αιώνων, αναδύθηκε το αίτημα της αλήθειας. Στη μεσαιωνική και νεώτερη Ευρώπη (ώς σήμερα) το αίτημα των Ελλήνων υιοθετήθηκε με ενθουσιασμό, αλλά παραλλαγμένο σε ανάγκη για αποτελεσματικότητα, που είναι η αναιδέστερη μορφή χρησιμοθηρίας. Γι’ αυτό και η «επιστήμη» της Δύσης οδηγεί οπωσδήποτε στη χρησιμότητα, ακόμα και του Αουσβιτς ή της Χιροσίμα.

Η αλήθεια, όσο υπήρχε Ελληνισμός, ήταν από μόνη της το μέγιστο αγαθό και η κριτική αναζήτηση του αληθούς υπηρετούσε την κοινή ανάγκη να προσδιοριστεί τελικά η αλήθεια όχι ως γνώση μόνο, αλλά και ως ύπαρξη. Να προσδιοριστεί το αληθινά υπαρκτό (το «όντως ον»): αυτό που υπάρχει χωρίς περιορισμούς, μεταβολές, φθορά – αυτό που δεν πεθαίνει. Να προσδιοριστεί το πραγματικά υπαρκτό, γιατί ανάγκη του Ελληνα ήταν να μιμηθεί τον «τρόπο» ύπαρξης του όντως υπαρκτού: ανάγκη να «αθανατίζει» ο άνθρωπος, όπως είπε ο Πλάτων.

Αυτή η δεύτερη κοινή (εμπειρικά κοινωνούμενη) ανάγκη γέννησε το δεύτερο άλμα των Ελλήνων στην πανανθρώπινη Ιστορία: Αλμα μετάβασης από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς» ή (με άλλη διατύπωση) από τη «φυσική κοινωνία» στην «πολιτική κοινωνία». Η «χρεία», η προτεραιότητα της χρησιμότητας, συγκροτεί κατά φυσική αναγκαιότητα (όχι κατ’ ελευθερίαν) τη συλλογική συμβίωση των ανθρώπων – με τον καταμερισμό της εργασίας και τις ανταλλακτικές σχέσεις κοινωνούνται οι βιοποριστικές ανάγκες, δημιουργείται η «φυσική κοινωνία». Με στόχο την κοινή πραγμάτευση του αληθούς, τη μίμηση του «τρόπου» της αθανασίας, γεννιέται η «πόλις», η «πολιτική κοινωνία»: μεταβάλλεται η αναγκαιότητα της συνύπαρξης σε ελεύθερο κοινό άθλημα να «αληθεύει» ο βίος, να είναι «κατ’ αλήθειαν» οι σχέσεις κοινωνίας.

Οι Ελληνες ονόμασαν «πόλιν» όχι τον αριθμητικά (ποσοτικά) διευρυμένο οικισμό, αλλά έναν άλλο «τρόπο» συλλογικότητας, θεσμικά και λειτουργικά ομόλογο του «αληθούς». Πιστοποιούσε η ελληνική εμπειρία ότι το αληθινά υπαρκτό στοιχείο της αισθητής πραγματικότητας (το άφθορο, αναλλοίωτο, αθάνατο) είναι ο δεδομένος και ανερμήνευτος «ξυνός» (κοινός) λόγος, η λογικότητα που προκαθορίζει το είδος και τις σχέσεις των υπαρκτών. Τα επιμέρους (ατομικά) υπαρκτά είναι φθαρτά, εφήμερα. Ομως, ο λόγος της μορφής και της δια-μόρφωσης των υπαρκτών είναι αιώνιος και αθάνατος, αυτός μεταβάλλει το σύμπαν σε «κόσμον» (κόσμημα) αρμονίας, ευταξίας, κάλλους.

Αυτή την κοσμιότητα των «κατά λόγον» και «ανά τον λόγον» σχέσεων, τον λόγο-τρόπο της αλήθειας και αθανασίας, θέλει να πραγματώσει η πολιτική κοινωνία, «ο μικρός της πόλεως κόσμος». Και η πραγμάτωση δεν είναι θέμα κοινής συμφωνίας («κοινωνικού συμβολαίου»), αλλά κοινού συνεχούς αθλήματος. «Πολίτης» είναι όποιος ελεύθερα δέχεται την τιμή να μετέχει στο άθλημα αληθείας που είναι η πολιτική. Την ευθύνη να τηρούνται οι όροι του αθλήματος την έχουν όλοι οι πολίτες, το «κράτος» (εξουσία – ευθύνη) το επιφορτίζεται όλος ο «δήμος» – το «πολίτευμα» (τρόπος λειτουργίας της «πόλεως») είναι «δημοκρατία».

Δυο ενδεικτικές συνέπειες έχει η τιμή να είσαι «πολίτης», μέτοχος του αθλήματος να αληθεύει ο βίος, του πολιτικού αθλήματος: Είναι αδιανόητο να θιγεί ή να κακωθεί το σώμα του πολίτη, αδιανόητη η σωματική βάσανος. Μαστιγώσεις, φραγγελώσεις, ακρωτηριασμοί, αυτονόητες σε εκείνους τους αιώνες ποινές, αποκλείονται στην ελληνική «πόλιν». Ο Σωκράτης καταδικάζεται από την Εκκλησία του Δήμου σε θάνατο (διότι και η δημοκρατία κάνει λάθη), αλλά δεν υπάρχει δήμιος να εφαρμόσει την ποινή: Θα πάρει μόνος του, ελεύθερα, να πιει το κώνιον ή θα φύγει από την πόλη.

Δεύτερη ενδεικτική συνέπεια: Οι πολίτες στη δημοκρατία δεν εκλέγονται στα θεσμικά αξιώματα, κληρώνονται. Οποιος έχει την τιμή να είναι πολίτης, είναι εξ ορισμού και ικανός για οποιοδήποτε αξίωμα – ευθύνη διαχείρισης των κοινών. Ούτε έχει σημασία το γεγονός ότι η πραγμάτωση της δημοκρατίας διήρκεσε ελάχιστες δεκαετίες, στην Αθήνα και μόνο. Την Ιστορία τη σημάδεψε η στόχευση των Ελλήνων, αυτή παραμένει πανανθρώπινο μέτρο και κριτήριο αποτίμησης των προτεραιοτήτων κάθε συλλογικότητας.

Βέβαια, το μέτρο – κριτήριο αλλοτριώθηκε, το καπηλεύτηκαν λαοί βαρβαρικοί χρησιμοθηρικών προτεραιοτήτων, κυρίως μετά την εξαφάνιση του Ελληνισμού από το ιστορικό προσκήνιο με την Τουρκοκρατία. Πόσοι καταλαβαίνουν σήμερα, στον διεθνή χώρο, ότι η «πολιτική» στοχεύει στον «κατ’ αλήθειαν» βίο, ότι η «δημοκρατία» προϋποθέτει άξονα μεταφυσικής αναζήτησης, ότι είναι άθλημα σχέσεων κοινωνίας, όχι «συμβόλαιο» για τη θωράκιση κάθε εγωτικής αυτονομίας.

Θεωρητικά, το ελλαδικό κρατίδιο που προέκυψε από την εξέγερση του 1821 θα μπορούσε να διασώσει, έστω και μόνο ως συνείδηση και μαρτυρία, την ειδοποιό διαφορά και ταυτότητα του Ελληνισμού μέσα στην Ιστορία. Ομως ποτέ δεν διδαχθήκαμε στην παιδεία του κρατιδίου, ούτε ως πληροφορία, τι σημαίνουν για την ανθρωπότητα τα δύο άλματα των κάποτε Ελλήνων: η γέννηση της κριτικής σκέψης και η ανάδυση της πολιτικής κοινωνίας.

Το ελλαδικό κρατίδιο είναι μια μιμητική απόφυση της Δύσης, δεν υπάρχει τίποτα ελληνικό στο ελλαδικό κρατίδιο – θεσμοί, παιδεία, Τέχνη, ατομική καλλιέργεια, όλα μεταπρατικά, όλα απομιμήσεις και πιθηκισμός. Γι’ αυτό και πανηγυρίζουμε ανίδεοι, οι Ελληνώνυμοι του βαλκανικού νότου, που ένας Αμερικανοελβετός έστησε απέναντι από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης τη βλάσφημη νεοπλουτίστικη αναίδεια της χρησιμοθηρίας αρχιτεκτονημένη – ναι, απέναντι στο σύμβολο του μεταφυσικού στόχου της πολιτικής, τον Παρθενώνα.

Και είναι το αρχιτεκτόνημα του Ελβετού απολύτως συντονισμένο με την τεταρτοκοσμική μας «δημοκρατία».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

12.07.2009

ΠΗΓΗ

.........................................

[ΣΣ. Θυμίζω πως το νέο Μουσείο άνοιξε για το κοινό στις 21 Ιουλίου 2009 και επιβεβαιώνω πως το έργο κατασκευής ανατέθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του γαλλοελβετού αρχιτέκτονα του Μεταμοντερνισμού Μπερνάρ Τσουμί ( Bernard Tschumi )].

 

Το νέο πατριωτικό Κόμμα «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ» (Ένα σχετικό βίντεο και η ιδρυτική του διακήρυξι). “Unione Patriottica Panellenica”: un nuovo partito patriottico in Grecia (emblema e dichiarazione fondativa). “Panhellenic Patriotic Union”: a new Party in Greece (Emblem and Founding Declaration).

Ο νύν πόντιος διαχειριστής του Νέου Παλαμήδη, πατρινός κατα την γέννησι και …υδροχόος ( ο καθ’ έξιν νοερώς υπογράφων -ωσάν σε υδατογράφημα- τις αναρτήσεις του) είναι δηλωμένος πατριώτης ανέκαθεν και υπέρμαχος εθνικών ιδεωδών.  Δέν θα ήταν δυνατόν να τον αφήση ασυγκίνητο ένας ολοκαίνουργος πολιτικός χώρος με σαφές πατριωτικό (Ελληνικό κι επιπλέον Ορθόδοξο) στίγμα! Πρόκειται για το νεογέννητο Κόμμα υπο τον εύγλωττο τίτλο «Πανελλήνια Πατριωτική Ένωση» που μόλις μπήκε στην 21^η εβδομάδα της ζωής του.  Το αν θα μπορέση να σταθή στα πόδια του, να ανδρωθή και να επανδρωθή καταλλήλως, και πάν απ’ όλα, αν θα κατέλθη στο προσεχές εκλογικό πεδίο με την προσδοκώμενη λαϊκή επιδοκιμασία, αυτό θα το κρίνη ο πανδαμάτωρ χρόνος.

Μακάρι, αν είναι για το καλό τού ελληνικού λαού, να έχει Καλή Πολιτική Σταδιοδρομία!

(Ακολουθεί η Ιδρυτική του Διακύρυξι: )

.............................................

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

Δημιουργία Κόμματος

Η Ελλάδα, 200 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, που οδήγησε στην Εθνική Παλιγγενεσία και στη δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κράτους, βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή της Ιστορίας της.

Αντιμετωπίζει:

➢ Απειλές στον εθνικό της χώρο και στα δικαιώματά της, που απορρέουν από το διεθνές, ιδιαίτερα θαλάσσιο, δίκαιο,

➢ Ασύμμετρες απειλές, που συνιστούν μορφή υβριδικού πολέμου και εκδηλώνονται με την εργαλειοποίηση κυρίως της παράνομης μετανάστευσης από την Άγκυρα.

➢ Εθνομηδενιστικές ιδεολογίες, που εκπορεύονται κυρίως από το εξωτερικό, αλλά βρίσκουν, δυστυχώς, ορισμένη ανταπόκριση και στο εσωτερικό. Το εθνικό κράτος στοχοποιείται ως δήθεν παρωχημένο και αναπτύσσονται διεθνιστικά ιδεολογήματα, με άλλοθι την παγκοσμιοποίηση και τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα. 

Είναι πολύ σημαντικό και αναγκαίο να αντιμετωπισθεί η καλλιεργούμενη σύγχυση, με επαναβεβαίωση βασικών αρχών και αξιών, που συνιστούν τον άξονα ιστορικής ζωής, πίστης και ταυτότητας αυτού του λαού. Η εθνική, θρησκευτική και πολιτιστική του ταυτότητα είναι αυτή που είναι γραμμένη στο Σύνταγμα, το οποίο οφείλουν όλοι να σέβονται και να τηρούν. 

Το Ελληνικό εθνικό κράτος δεν είναι προς αναδόμηση. Αντιθέτως, είναι το πλαίσιο, μέσα στο οποίο κατοχυρώνονται η συλλογική ελευθερία, η εθνική ανεξαρτησία και τα συνταγματικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα του Ελληνικού Λαού. Η χώρα αντιμετωπίζει επίσης δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση, που συνδέεται με το πρόσφατο πλήγμα των μνημονίων, αλλά και με διαχρονικές αδυναμίες και παθογένειες του κράτους και ενδημική σχεδόν αναξιοκρατία και διαφθορά. Η σημερινή πανδημία επιβαρύνει ακόμη περισσότερο αυτή την κατάσταση.

Είναι ανάγκη η χώρα:

• Να υπερβεί επειγόντως τα προβλήματα και τις αδυναμίες της.

• Να επιταχύνει την ανάπτυξη, την αναδιοργάνωση και την ανασυγκρότησή της, με την ενεργό συμμετοχή των πολιτών της.

• Να ενισχύσει την άμυνα και την ασφάλειά της.

• Να αντιμετωπίσει το δημογραφικό της πρόβλημα και να ελέγξει τις παράνομες μεταναστευτικές ροές.

• Να ανατάξει την Παιδεία της.

• Να διαμορφώσει μια πολιτιστική πολιτική, αντάξια της πολιτιστικής της κληρονομιάς και του ιστορικού παρελθόντος της. 

Η χώρα χρειάζεται, με δυο λόγια, υψηλή στρατηγική και εθνική κινητοποίηση για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα προβλήματα και τις προκλήσεις σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα στον τομέα της Άμυνας και της Ανάπτυξης, για να καταλάβει τη θέση που της αρμόζει στον κόσμο και απαιτούν οι σημερινές περιστάσεις.

 Για τους ανωτέρω λόγους, ιδρύουμε το παρόν πολιτικό κόμμα, πάνω στη βάση των αρχών και των στρατηγικών στόχων που αναφέρονται παρακάτω.

Τίτλος, Έμβλημα και Έδρα του Κόμματος

Η Πανελλήνια Πατριωτική Ένωση είναι κίνημα που αγκαλιάζει όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης και τους καλεί να συνασπιστούν σε αυτό. Σκοπός του είναι η προάσπιση των δικαίων και των συμφερόντων της Πατρίδας μας, του Ελληνικού Λαού. Το έμβλημά του είναι το Αστέρι της Βεργίνας σε κύκλο, σε μπλε τετράγωνο φόντο, με την επωνυμία αναγεγραμμένη από κάτω, με κεφαλαία μπλε γράμματα. Η έδρα του βρίσκεται στην Αττική, επί της οδού Σισμανογλείου 20, 151 27, Μελίσσια.

 Ιδρυτικές Αρχές και Σκοποί

1. Υψηλή προτεραιότητα στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος, που είναι η εγγύηση του εθνικού μέλλοντος της χώρας.

2. Η επίλυσή του θα γίνει με ενίσχυση των γεννήσεων, στήριξη νέων μητέρων και άλλα παρόμοια μέτρα. Όσοι εισηγούνται αναπλήρωση του δημογραφικού ελλείμματος με ξένους πληθυσμούς, που δεν έχουν καμία συνάφεια με την Ελλάδα και την ιστορία και τον πολιτισμό της, παραγνωρίζουν τη σημασία της εθνικής συνοχής και πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας, καθώς και την προσήλωση σε αυτήν του Ελληνικού λαού.

3. Ελληνική Παιδεία, Ελληνική Γλώσσα, Ελληνική Ιστορία, Ελληνικός Πολιτισμός, Επαγγελματικός Προσανατολισμός. Η Ελλάδα είναι μια χώρα, που ταυτίσθηκε, όσο καμιά άλλη στην ιστορία της, με την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Η κλασική παιδεία και η ορθολογιστική σκέψη, που άνθισαν στην Αρχαία Ελλάδα, έγιναν η βάση ενός οικουμενικού πολιτισμού, που βρίσκεται στην καρδιά και της σύγχρονης προόδου και επιστήμης στον κόσμο. Είναι απαράδεκτο η σημερινή Ελλάδα να μην εμπνέεται από αυτή την κληρονομιά και να μη πρωτοπορεί στην Παιδεία, τις Επιστήμες και τις Τέχνες. Πολύ περισσότερο, είναι απαράδεκτο να παρατηρούνται τάσεις και πολιτικές για υποβάθμιση της κλασικής παιδείας, της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας στη διαχρονική της συνέχεια και της Ελληνικής ιστορίας. Η κατάσταση αυτή πρέπει τάχιστα να διορθωθεί και η Ελληνική παιδεία να βρει τη θέση που της αρμόζει ως υψηλή εθνική προτεραιότητα. Ο συναγωνισμός των Εθνών συντελείται σήμερα πολύ περισσότερο στον τομέα της γνώσεως, της έρευνας και της καινοτομίας, παρά στον τομέα των αψύχων πρώτων υλών, όπως στο παρελθόν. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να υστερήσει.

4. Η κατάσταση που επικρατεί στην Παιδεία και ιδιαίτερα στο Πανεπιστήμιο, δεν μπορεί να συνεχιστεί. Το Πανεπιστήμιο είναι τέμενος γνώσης, επιστήμης και έρευνας. Δεν είναι δυνατόν να υποβαθμίζεται είτε σε αρένα ανούσιων κομματικών και πολιτικών διαμαχών, που δεν έχουν σχέση, τις περισσότερες φορές, με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας, είτε να μετατρέπεται σε χώρο ανομίας και καταλύσεως κάθε έννοιας ευνομίας και δεοντολογικής λειτουργίας ενός Ανωτάτου Πνευματικού Ιδρύματος. Η γνώση, η έρευνα και η καινοτομία είναι ο κινητήρας της σύγχρονης προόδου και το Πανεπιστήμιο κατέχει από τη θέση του κεντρικό ρόλο σ’ αυτήν. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμβαδίσει με τις πιο αναπτυγμένες χώρες. Το κλειδί γι’ αυτό είναι το Πανεπιστήμιο και τα άλλα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και Ερευνητικά Κέντρα, υπό την προϋπόθεση ότι θα καταστούν πραγματικά κέντρα υψηλής ποιοτικά παιδείας και αριστείας. Η Ελλάδα κατέχει στον τομέα αυτό συγκριτικά πλεονεκτήματα που πρέπει να αξιοποιηθούν.

5. Παράλληλα με την κλασική κληρονομιά, που προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα του Ομήρου, του Σωκράτη, του Περικλή, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελλάδα είναι επίσης κληρονόμος και ζωντανή συνέχεια της Ορθοδοξίας, που συνδέεται με τη χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και παράδοση. Το Βυζάντιο ως Ορθοδοξία και ως Αυτοκρατορικός Μεσαιωνικός Ελληνισμός είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το Άγιον Όρος, είναι το πιο ιερό και ζωντανό σύμβολο αυτής της κληρονομιάς και μοναδικός πνευματικός θησαυρός με οικουμενική ακτινοβολία. Η Ελλάδα πρέπει να διαφυλάσσει και να προβάλλει, με σεβασμό και υπερηφάνεια, την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο ως πολύτιμο μέρος της ταυτότητάς της, της Ιστορίας και της Πολιτιστικής της Κληρονομιάς και ως φορείς και παραδείγματα φιλανθρωπικού οικουμενικού πνεύματος.

6. Συναφής είναι η εξασφάλιση υγειονομικής περιθάλψεως όλου του λαού. Η κρίση της πανδημίας του Covid-19 ήρθε να επιβεβαιώσει δραματικά την αξία ενός ολοκληρωμένου συστήματος υγείας, όπως το ΕΣΥ. Ανεξάρτητα, πάντως, από την πανδημία, το ΕΣΥ πρέπει να ενισχυθεί σε προσωπικό και μέσα, ώστε να μπορεί να επιτελεί τον ρόλο του σε όλο το φάσμα της αποστολής του. Από την πρόληψη μέχρι τις μονάδες εντατικής θεραπείας, την έρευνα και τη γρήγορη εισαγωγή στα Ελληνικά νοσοκομεία όλων των νέων θεραπευτικών σχημάτων, ιατρικών μεθόδων, φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού.

7. Διασφάλιση αξιοπρεπούς εργασίας για όλους, ιδιαίτερα για τους νέους. Οι συνέπειες της μεγάλης οικονομικής κρίσεως του 2010 - 2015 και τα μνημόνια που επεβλήθησαν στη χώρα, έπληξαν ιδιαίτερα τους νέους, 500 000 περίπου απο τους οποίους, οι περισσότεροι εξειδικευμένοι και ταλαντούχοι επιστήμονες, αναγκάσθηκαν ν' αναζητήσουν την τύχη και το μέλλον τους σε ξένες χώρες. Παρά την αιμορραγία όμως αυτή, που είναι εθνική ανάγκη να σταματήσει, η  ανεργία των νέων και γενικότερα η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα, ιδίως εάν συνυπολογισθεί η ημιαπασχόληση και η ανασφαλής εργασία. Προφανώς, η χώρα χρειάζεται επενδύσεις και ανάπτυξη, στρατηγικό σχεδιασμό και αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων που διαθέτει σε συγκεκριμένους τομείς. Ένας από αυτούς, παρά την παραγνώριση που έχει υποστεί, κατά τα τελευταία χρόνια, είναι και ο τομέας της πρωτογενούς παραγωγής. Είναι απαραίτητο όμως ο τομέας αυτός να προσεγγισθεί μέσα από το πρίσμα των νέων δυνατοτήτων που παρέχουν οι σύγχρονες μέθοδοι, οι εξειδικευμένες Ευρωπαϊκές πολιτικές και η συγκυρία της διεθνούς αγοράς. Σε κάθε περίπτωση, ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει καθοριστικός. Το γεγονός αυτό παραπέμπει στον κατάλληλο επαγγελματικό προσανατολισμό και στη σύνδεση των σπουδών και της έρευνας με την παραγωγή και την καινοτομία. Για την εξασφάλιση αξιοπρεπούς απασχολήσεως σε όλους, δεν επαρκούν, βεβαίως, ούτε η πρωτογενής παραγωγή, ούτε οι υπηρεσίες, με πρώτο τον τουρισμό. Χρειάζεται, επιπλέον, να επιτύχει η χώρα, με γρήγορους ρυθμούς, ένα τεχνολογικό άλμα, που το επιτάσσουν οι καιροί και ο διεθνής ανταγωνισμός, αλλά ακόμη και η εθνική άμυνα και ασφάλεια της χώρας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επιτρέψει, χωρίς μεγάλους κινδύνους, να υποσκελισθεί τεχνολογικά από γειτονικές της ανταγωνιστικές χώρες. Η Ελλάδα θα πρέπει γι' αυτό, με αναβαθμισμένη οργάνωση και στρατηγική αντίληψη και προγραμματισμό, να επιτύχει, ταυτόχρονα, μέσα σε σύντομο χρόνο, ένα μεγάλο αναπτυξιακό και τεχνολογικό άλμα. Μπορεί να το κάνει πράξη, εάν το πολιτικό σύστημα και οι ενεργές πολιτικές της δυνάμεις συνειδητοποιήσουν εγκαίρως τους κινδύνους που καραδοκούν και αντιδράσουν αποτελεσματικά, με σωστές πολιτικές και εθνική κινητοποίηση.

8. Επενδύσεις, ενισχύσεις επιχειρήσεων, ιδίως στις ακριτικές περιοχές, και διαμόρφωση στρατηγικού αναπτυξιακού πλαισίου.

9. Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων και διαμόρφωση υψηλής Εθνικής Στρατηγικής για την άμυνα, την ασφάλεια, τη διεθνή θέση της χώρας, όπως επίσης για τις στρατηγικές της συμμαχίες και την Εθνική Αμυντική Βιομηχανία.

10. Άμεση επέκταση των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

11. Κήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και οριοθέτησή της με την Κύπρο, τη Λιβύη και την Αίγυπτο (ολοκληρωμένη οριοθέτηση).

12. Κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι μονόδρομος, γιατί η Συμφωνία αυτή δεν είναι προϊόν συμβιβασμού, όπως παρουσιάζεται παραπλανητικά, αλλά λεόντεια Συμφωνία σε βάρος της Ελλάδος, των απαράγραπτων εθνικών της δικαιωμάτων και της ιστορίας της. Η εκχώρηση στα Σκόπια Μακεδονικού ονόματος, γλώσσας και ταυτότητας είναι από κάθε άποψη απαράδεκτη, γιατί αντίκειται στην ιστορική αλήθεια, στρέφεται κατά της Ελληνικής Μακεδονίας, που είναι η μόνη πραγματική Μακεδονία και συντηρεί και διαιωνίζει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού των Σκοπίων, που βασίζεται σε μια ιστορική πλαστογραφία και εγκυμονεί κινδύνους για το μέλλον.

13. Διεκδικητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που να αξιοποιεί τη στρατηγική θέση της χώρας, να διασφαλίζει των Ελληνικό Εθνικό Χώρο και τα Ελληνικά Συμφέροντα και να προάγει τον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδος, ιδιαίτερα κατά τη σημερινή συγκυρία. Στο πλαίσιο αυτό, είναι καθοριστικής σημασίας η ανάπτυξη από την Ελλάδα περιφερειακών στρατηγικών συμμαχιών, που δημιουργούν μια νέα στρατηγική ισορροπία στον κρίσιμο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

14. Σύμφωνο Ενιαίου Αμυντικού Χώρου με την Κύπρο και αλληλεγγύη με τον Κυπριακό λαό για την αποτροπή απαράδεκτης δήθεν λύσεως, που θα αναγνώριζε και θα νομιμοποιούσε τα τετελεσμένα γεγονότα της τουρκικής κατοχής και θα έθετε ολόκληρη την Κύπρο υπό την κηδεμονία και τον γεωπολιτικό έλεγχο της Άγκυρας. Η Ελληνική πλευρά, στη Λευκωσία και στην Αθήνα, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι στρατηγικές αλλαγές, που συντελούνται στην Ανατολική Μεσόγειο και οι νέες ισορροπίες που διαμορφώνονται, δημιουργούν μια νέα, πολύ πιο ευνοϊκή κατάσταση και για το Κυπριακό. Η εμμονή σε μια παρωχημένη και ατελέσφορη κατευναστική πολιτική, που εξυπηρετεί αντικειμενικά τους στόχους της Άγκυρας, δεν έχει κανένα νόημα. Αντιθέτως, υπονομεύει την Κυπριακή Δημοκρατία και παρουσιάζει το Κυπριακό ως δήθεν διακοινοτική διαμάχη αντί ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Είναι καιρός να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα από τη σημερινή κατάσταση και να χαραχθεί μια απελευθερωτική, αντικατοχική στρατηγική, εναρμονισμένη με τα νέα στρατηγικά δεδομένα στην περιοχή και τις στρατηγικές συμμαχίες της Κύπρου και της Ελλάδος, που είναι μια νέα, πολύ σημαντική ανασχετική παράμετρος απέναντι στον Τουρκικό επεκτατισμό.

• Υποστήριξη στον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου και στον αγώνα του για την προάσπιση και τον σεβασμό των δικαιωμάτων του.

• Υποστήριξη των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου.

15. Καμία ανοχή σε Τουρκικές προκλήσεις και προσπάθειες δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων, σε βάρος των Ελληνικών δικαιωμάτων.

 16. Συστηματική διεκδίκηση των Γερμανικών Επανορθώσεων, οι οποίες είναι απαράγραπτες και αποτελούν ηθική και νομική υποχρέωση της ενοποιημένης πλέον Γερμανίας, που είναι η χώρα διάδοχος του Γ’ Ράιχ.

17. Περικοπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση του Ελληνικού Χρέους, εφόσον μεγάλο μέρος των δανείων, με τα οποία επιβαρύνθηκε η Ελλάδα το 2010, στο πλαίσιο μιας Διεθνούς και Ευρωπαϊκής κρίσεως, χρησιμοποιήθηκαν για τη διάσωση Ευρωπαϊκών Τραπεζών, που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους μεγάλο αριθμό Ελληνικών ομολόγων.

18. Άμεση αξιοποίηση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου εντός της Ελληνικής ΑΟΖ. Οι αμφιβολίες που δημιουργήθηκαν σχετικά με τη βούληση της Ελληνικής Κυβερνήσεως να προχωρήσει στην εκμετάλλευση των Ελληνικών υδρογονανθράκων, πρέπει να διαψευσθούν τάχιστα και να εξαγγελθεί μια σαφής πολιτική για την άμεση εκμετάλλευσή τους, που έχει τεράστια σημασία για την οικονομία της χώρας, την Ελληνική ΑΟΖ και τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδος. Η Κυβέρνηση πρέπει επίσης να διευκρινίσει τη συνολική ενεργειακή της πολιτική. Η υψηλή ρητορική για την πράσινη ανάπτυξη και τις νέες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που οδήγησε στην εσπευσμένη και αδικαιολόγητη απολιγνιτοποίηση, πήρε ένα πρώτο μάθημα της ενεργειακής πραγματικότητας από την απότομη εκτόξευση των τιμών της ενέργειας. Είναι απαράδεκτο και ακατανόητο η Κυβέρνηση να επιδεικνύει τόσο μεγάλη σπουδή για το κλείσιμο των λιγνιτωρυχείων της Μακεδονίας και να κάνει μεγαλύτερη ακόμη την εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές, μεταξύ αυτών τα Σκόπια και η Τουρκία. Το θέμα της αξιοποιήσεως των τεραστίων Ελληνικών αποθεμάτων λιγνίτη, με σύγχρονες μεθόδους και τεχνολογίες που μειώνουν θεαματικά τη ρύπανση, πρέπει να μείνει ανοικτό προς διερεύνηση, ώστε ο λιγνίτης να παραμείνει στο μείγμα ενεργειακών πηγών, προς όφελος της οικονομίας και της απασχολήσεως, αλλά και μιας μικρότερης εξαρτήσεως της χώρας από το εξωτερικό.

19. Αξιοκρατία, πάταξη της Διαφθοράς και της Διαπλοκής. Εκσυγχρονισμός στην απονομή της Δικαιοσύνης. Η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης καταλήγει εκ των πραγμάτων σε αρνησιδικία, εφόσον η εκδίκαση μιας υποθέσεως παρατείνεται και πέραν των δέκα χρόνων. Η γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης, χωρίς αυτό να συνεπάγεται οποιαδήποτε υποβάθμιση των δικαστικών εγγυήσεων και της απαιτούμενης δικαστικής δεοντολογίας, είναι βασική προϋπόθεση μιας δημοκρατούμενης πολιτείας και του κράτους δικαίου. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει γρήγορα βήματα προς την επίλυση της παθογένειας αυτής, που λειτουργεί ως τροχοπέδη όχι μόνο για την εφαρμογή στην πράξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και γενικά για τη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας.

20. Σώφρονα χρηματοοικονομική διαχείριση Δημοσίων και Κοινοτικών Εσόδων. Ενίσχυση ταλαντούχων νέων. Επιστροφή άξιων επιστημόνων από το εξωτερικό.

21. Άμεση ενίσχυση της πρωτογενούς Ελληνικής παραγωγής στη γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, μελισσοκομία, δασική εκμετάλλευση και της μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Η θήρα και η αλιεία μπορούν και πρέπει να συνδυάζονται με την ορθολογική διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος, την προστασία και τη διαφύλαξή του και την βιώσιμη και αειφόρα χρήση των πόρων του.

22. Ιδιαίτερη μέριμνα για τις παραμεθόριες περιοχές (Θράκη, Ανατολικό Αιγαίο, μικρά νησιά).

23. Περαιτέρω ενίσχυση του τουρισμού, με έμφαση στον τουρισμό υψηλών εισοδημάτων και στον θεματικό τουρισμό (αλιευτικό, φωτογραφικό, ιστορικό – αρχαιολογικό, μυθολογικό). Η χώρα μας πρέπει να διακριθεί στον ποιοτικό τουρισμό.

24. Ομαλή και λελογισμένη προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και μετάβαση σε νέες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

25. Σύσφιξη σχέσεων μεταξύ Μητροπολιτικού Κέντρου και Ομογένειας. Ο Απόδημος Ελληνισμός είναι μια άλλη Ελλάδα. Ολοκληρωμένη στρατηγική για τον Απόδημο Ελληνισμό σε όλο τον κόσμο.

.................................

(ΒΙΝΤΕΟ:) Την ίδρυση της Πανελλήνιας Πατριωτικής Ένωσης ανακοίνωσε ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου

Ανεξαρτησία και Ελληνικότητα του Ελλαδικού Κράτους (κατά καθηγητή Γ. Κοντογιώργη). Indipendenza e Grecità dello Stato Greco (secondo il prof. G. Kontoghiorghis)

 

Πικρές αλήθειες από τον καθηγητή Γ. Κοντογιώργη. Αποδελτιώνουμε  το τελευταίο μέρος πρόσφατης (την προηγούμενη εβδομάδα) ραδιοφωνικής συνέντευξής του στον Γ. Σαχίνη. [Σ.Σ. Περισσότερα:  εδώ]

  ...................................................................

ΕΡΩΤ. Ακροατού:  -- Η Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητο κράτος ή μετά τον Καποδίστρια είναι ένα κράτος ανδρείκελο των μεγάλων δυνάμεων, με κύρια ευθύνη της οικονομικής, πολιτικής και διανοητικής της elite, που δημιούργησαν ένα μεταπρατικό ουσιαστικά σύστημα προσδεμένο με τις ανάγκες των μεγάλων εξωτερικών παραγόντων, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις εσωτερικες ανάγκες;

 

ΑΠΑΝΤ.  Καθ. Γιώργος Κοντογιώργης:

Θα παραπέμψω στα 2 τελευταία μου βιβλία:  «Ελληνισμός και Ελλαδικό Κράτος ...» και  «Η Δημοκρατία και Πόλεμος στον Θουκυδίδη» (...)  για να δείξω ότι αυτό το κράτος εμφυτεύτηκε από τις δυνάμεις της Απολυταρχίας, τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης στον ελληνικό κορμό για να τον ελέγξει, για να τον αποδομήσει, να τον εξευτελίσει και να τον έχει υποχείριο · και συγχρόνως δημιούργησε και μία πνευματική καί πολιτική νομενκλατούρα, η οποία το υπερασπίζεται εις βάρος των συμφερόντων καί της ελληνικής κοινωνίας και του ιστορικού Ελληνισμού , τον οποίο τον αντιμάχεται όσο κανείς άλλος.  Είναι το πρωτοφανές για την Ελληνική περίπτωσι  –δεν το συναντάμε σε καμμιά άλλη χώρα --  να μην αποδέχεται το εθνικό της παρελθόν ! Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, εκτός από τη δική μας. 

Γιατί; Γιατί αυτό το Κράτος είναι ξένο σώμα,  είναι ασύμβατο με την ιστορικότητα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είναι αυτό το κράτος που αποδόμησε τον Μείζονα Ελληνισμό και ό,τι έχει να κάνει με τον ελληνικό πολιτισμό και θέλει τώρα να εξαλείψει και όλες τις  κληρονομιές, αν όχι και την ελληνική κοινωνία,  αλλάζοντας  λαό.

 Είναι δεδομένο αυτό και το έχω αποδείξει με όλα τα στοιχεία εκείνα που δομούν την ιστορικότητα του ελλαδικού Κράτους. (…)

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα ασφαλείας που δημιούργησε αυτό το κράτος. Γιατι οι μεγάλες ήττες και αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας οργανώνονται στην Αθήνα, στο Κέντρο, στο πολιτικό Σύστημα, απο αυτούς οι οποίοι  το νέμονται και το διαχειρίζονται.