Το Ε.ΠΑ.Μ. «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη». Η συνέντευξι του Δ. Καζάκη στην ΕΡΤ (16.09.2015). L’ intervista di Dimitris Kazakis sulla TV nazionale Greca (ERT, 16 Settembre 2015). L’ “EPAM” in vista delle Elezioni. Mr D. Kazakis’ interview on ERT TV, just before the National Elections on the 20.09.2015.

Ο Γ.Γ. του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, Δημήτρης Καζάκης, σε μια πολύ σημαντική και, κατά την γνώμη μας, επιβλητική εμφάνισι στην εκπομπή «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη» του Γιάννη Σκάλκου, εχθές το βράδυ στην ΕΡΤ.

Εθνικό Νόμισμα, Χρέος, Μνημόνια, Τραπεζοκρατία, Κατοχή, Χάρτινο Χρήμα, Κερδοσκόποι, ΔΝΤ, Κομματοκρατία, Συνεργασίες, Πολιτικοί αντίπαλοι, Εκλογές 2015, Όχι, ΜΜΕ, Σεισάχθεια, Ύφεσι, Ευρώ, Διπλό Νόμισμα, Ευρωπαϊκά Προγράμματα, Διεθνές Δίκαιο, Γ΄ Μνημόνιο, Κρίσι, Λιτότητα, Δημογραφικό Έλλειμα, κ.ά.π. σε μια χειμαρώδη 40λεπτη συνέντευξι όλο νεύρο και κάτω από το Πρίσμα αχρωμάτιστου Πατριωτισμού!

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ:

ΕΠΑΜ - Ο Δ. Καζάκης στην ΕΡΤ2 στις 16 Σεπ 2015

Μερικά αποσπάσματα:

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Τελικά το Ε.ΠΑ.Μ., εσείς πού μέσα στο πολιτικό φάσμα τοποθετείσθε;  

ΚΑΖΑΚΗΣ: «Εμείς είμαστε ένα Μετωπικό σχήμα και έχουμε ανθρώπους που έρχονται καί από την Αριστερά, έρχονται καί από τη Δεξιά.  Το βασικό-βασικό πρόταγμα είναι πατριωτικό. Έχουμε πολύ συγκεκριμένα προτάγματα που μπορούν να μας ενώνουν. Όλα τα άλλα μπορεί να μας χωρίζουν, αλλά αυτά μας ενώνουν:
Ότι πρέπει να γλιτώσει η χώρα και για να γλυτώσει η χώρα πρέπει να βρούμε τρόπο να διαγράψουμε το χρέος, 
πρέπει να βρούμε τρόπο να φύγουμε από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωσι, 
για να ανασυντάξουμε την χώρα μας και να την ανοικοδομήσουμε, χρειαζόμαστε ένα Νέο δημοκρατικό Σύνταγμα, επιτέλους να έρθη η Δημοκρατία στον τόπο που την γέννησε, 
και φυσικά να δώσουν λογαριασμό στην Ποινική Δικαιοσύνη όσοι οδήγησαν την χώρα σ’ αυτόν τον χαλασμό.»

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Η πρωτοτυπία του Ε.ΠΑ.Μ. ;

ΚΑΖΑΚΗΣ: «…Κατορθώσαμε να θέσουμε το θέμα της συζήτησης. Και παρά το γεγονός ότι είμαστε αφανείς πρωταγωνιστές των εξελίξεων, καθορίζουμε την ημερήσια διάταξι. Αν δεν ήμασταν εμείς δεν θα συζητούσαμε για εθνικό νόμισμα, για διαγραφή του χρέους…

Με ενδιαφέρει να σωθή η Πατρίδα. Αυτό με ενδιαφέρει. Θέλω τα παιδιά μου να έχουν μέλλον σ’ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΤΌΠΟ. Και όχι να σηκωθούν να φύγουν και να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους.»

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Ποιοι άνθρωποι, από ποιούς χώρους σάς πλαισιώνουν σ’ αυτές τις Εκλογές, κ. Καζάκη; 

ΚΑΖΑΚΗΣ: «Είναι άνθρωποι, (κανονικός κόσμος, όπως τον λέω εγώ), γιατι το Ε.ΠΑ.Μ. έχει μια βασική αρχή: δεν θέλει επαγγελματίες της πολιτικής…»

ΣΚΑΛΚΟΣ: --Ποιο χαρτί μπορεί να τραβήξει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;

ΚΑΖΑΚΗΣ:  «Για μένα είναι η Βιομηχανία και ο Αγροτικός τομέας. …Καινοτόμες εφαρμογές της Τεχνολογίας… Η χώρα έχει τρομακτικές δυνατότητες… Ατμομηχανή της ανάπτυξης ο αγρότης…»

«Η Αργεντινή και εμείς, ή τι συμβαίνει όταν μια χώρα πτωχεύει». Χθεσινό άρθρο του Δ. Καζάκη (αναδημοσίευσις). “L’Argentina e noi; alias che cosa succede quando un paese va in bancarotta”. Testo (ripubblicazione) di D. Kazakis

Η Αργεντινή και εμείς, ή τι συμβαίνει όταν μια χώρα πτωχεύει...

Ουρές για τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης που σπανίζουν, λεηλασίες στα καταστήματα, οι τράπεζες κλειστές και εξαφανισμένες οι καταθέσεις, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη κι άλλα πολλά. Τα θυμάστε όλα αυτά; Αυτά δεν μας έλεγαν ότι θα συμβούν έτσι και πτωχεύσει μια χώρα; Δηλαδή έτσι κι αρνηθεί μια χώρα να πληρώσει τους δανειστές της;

Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουν επαναλάβει οι κυβερνώντες από την εποχή του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, έως τους σημερινούς κλεφτοδήμους της κυβέρνησης των τοκογλύφων; Πόσες και πόσες φορές δεν τα έχουμε δει να γράφονται και να λέγονται από "αναλυτές" των τραπεζών, σούργελα καθηγητές της οικονομίας και γνωστούς "κολοσσούς" της δημοσιογραφίας; Τα ίδια δεν παπαγαλίζουν και οι οικονομικοί εγκέφαλοι τύπου Μηλιού, Σταθάκη και Σία της ομάδας Τσίπρα;

Φυσικά, κανένας τους και ποτέ δεν δέχτηκε την ανοιχτή και δημόσια αναμέτρηση επιχειρημάτων. Πού τέτοια κότσια! Απλά όλοι τους είχαν και έχουν ως κοινό σκοπό να τρομοκρατήσουν τον κακομοίρη Έλληνα ώστε να αποδεχθεί το ξεπούλημα, το δικό του και της πατρίδας του, ως κάτι μοιραίο και αναπόφευκτο.

Δεν τα βάζεις με τις αγορές και τα επιτελεία των δανειστών, γιατί θα σε συντρίψουν! Επικαλείσαι την καλή τους θέληση και διαπραγματεύεσαι με σκοπό να τους πείσεις να σε λυπηθούν. Όσο πιο καλός δούλος αποδεικνύεσαι, πιστός σαν σκύλος και χαμερπής σαν σκουλήκι, τόσο περισσότερο μπορείς να ελπίζεις στην επιείκεια του αφέντη! Αυτό μας λένε και μας ξαναλένε επί της ουσίας όλοι οι δελφίνοι της εξουσίας. Δεξιοί και αριστεροί. Ποτέ ξανά στην Ελλάδα η εθελοδουλία δεν βρισκόταν σε τέτοιο απόγειο!

Γιατί πτώχευσαν την Αργεντινή;

Και ξάφνου η Αργεντινή με δική της επιλογή, κηρύσσεται από τις αγορές σε πτώχευση! Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξομοιώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους που αγόρασαν τα κρατικά ομόλογα της χώρας πάμφθηνα μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Μετά την χρεοκοπία του 2001, η Αργεντινή, αφού πέρασε των παθών της τον τάραχο στα χέρια ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που ήταν απόλυτα υποταγμένο στους διεθνείς δανειστές, αφού ο λαός της έφτασε στο έσχατο όριο της αθλιότητας, της πείνας και της μιζέριας επειδή οι κυβερνώντες του ξεπούλησαν μέτρο προς μέτρο ολόκληρη την χώρα, κατ' εντολή και υπό την άμεση επίβλεψη του ΔΝΤ και αφού εκδίωξε κακήν κακώς το πολιτικό προσωπικό που είχε οδηγήσει την χώρα στην κατάρρευση, προχώρησε στην μονομερή διαγραφή του χρέους περίπου κατά 70% με δυο swap, το 2005 και το 2010.

Όμως το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα 13 χρόνια, η Αργεντινή αναπτύσσεται, και μάλιστα με υψηλούς ρυθμούς, χωρίς να έχει την ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές! Και παρά τις Κασσάνδρες ούτε καν έλλειψη ξένων επενδύσεων δεν εμφανίστηκε στην οικονομία της. Μάλιστα οι εισροές Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στην Αργεντινή ανέκαμψαν μέσα σε δυο χρόνια μετά την χρεοκοπία του 2001, ενώ τα επόμενα χρόνια κορυφώθηκαν.

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει και να αναπτύσσεται και μάλιστα τάχιστα μια χώρα που έχει διακηρύξει πώς δεν έχει ανάγκη τον δανεισμό από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές; Πώς είναι δυνατόν να πηγαίνει κόντρα στο επίσημο δόγμα της θεολογίας των αγορών και αντί για ιδιωτικοποιήσεις να προχωρά σε επανακρατικοποιήσεις, αντί για διάλυση του κοινωνικού κράτους, να προχωρά σε ενίσχυσή του, κοκ;

Άσε που χρεοκόπησε και ύστερα έκανε το ανήκουστο. Προχώρησε σε αναδιάρθρωση του χρέους της μονομερώς με σκοπό να σβήσει το 70%, χωρίς την επιβολή "προϋποθέσεων" από τους δανειστές και το ΔΝΤ! Χωρίς δηλαδή να δεχθεί λεόντειες δανειακές συμβάσεις, μνημόνια οικονομικής πολιτικής και επιτηρήσεις από το εξωτερικό. Κι όχι μόνο της πέρασε, αλλά η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης εξανάγκασε το 93% των ομολογιούχων της Αργεντινής να συμφωνήσουν με την ανταλλαγή αυτή!

Να λοιπόν γιατί η Αργεντινή μπήκε στο στόχαστρο! Να γιατί πρέπει να γονατίσει μπροστά στα πιο κερδοσκοπικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς! Σκοπός των δικαστικών ενεργειών, δεν είναι να εξαναγκάσουν απλά την Αργεντινή να πληρώσει λύτρα εκβιασμού στους κερδοσκόπους, αλλά να αναθεωρηθεί στην πράξη ολόκληρη η αναδιάρθρωση του χρέους της. Κι έτσι η Αργεντινή, χωρίς να μπορεί να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησής του, να αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ ώστε να αποκατασταθεί η "αξιοπιστία" της στις διεθνείς αγορές και να μπει σε νέο φαύλο κύκλο δανεισμού! Από κει και πέρα η χώρα και ο λαός της θα γίνουν και πάλι έρμαιο των κερδοσκόπων και της σύγχρονης αποικιοκρατίας!

Η πτώχευση ισοδυναμεί με καταστροφή μόνο αν έχεις ξεπουλημένες κυβερνήσεις

Πώς λοιπόν να μην περιμένουν πώς και τι την επίσημη πτώχευση της Αργεντινής, εκείνοι που την έστησαν; Όλοι οι πληρωμένοι καλαμαράδες, διεθνώς βγήκαν και έσκουζαν ως μουνουχισμένοι χοίροι για την "καταστροφή" που απειλεί την Αργεντινή μόλις κηρυχθεί επίσημα από τις αγορές σε πτώχευση. Τι κραχ στο χρηματιστήριο της προέβλεπαν! Τι καταβαράθρωση του νομίσματός της! Τι υπερπληθωρισμούς! Τι καταρρεύσεις τραπεζών!

Μάλιστα τα "δικά μας" μέσα μαζικής εξαπάτησης έπαιζαν συνεχώς σκηνές από την Αργεντινή του 2001 με επιδρομές και λεηλασίες, κοκ. Ταυτόχρονα, ό,τι σούργελο υπάρχει στην πολιτική σκηνή της χώρας βγήκε για να προδικάσει το "τέλος" της Αργεντινής και να μεμφθεί όποιον "γραφικό" τολμά να μιλά για μονομερή διαγραφή του χρέους!

Τι συνέβη τελικά στην Αργεντινή; 

Οι οίκοι ανοχής (δηλαδή πιστοληπτικής αξιολόγησης, όπως επίσημα ονομάζονται) της διεθνούς κεφαλαιαγοράς, έτρεξαν να ανακηρύξουν την Αργεντινή σε κατάσταση "επιλεκτικής" ή "περιορισμένης" πτώχευσης. Η ISDA που αποφασίζει για το αν υπήρξε "πιστωτικό γεγονός", αποφάνθηκε θετικά και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την πληρωμή 1 δις δολαρίων CDS. Και λοιπόν;

Το χρηματιστήριο της Αργεντινής παρουσίασε μια κάμψη της τάξης του 8% την Πέμπτη, μετά από μια κερδοσκοπική άνοδο της τάξης του 7% την προηγούμενη ημέρα. Εκεί που οι γνωστοί "αναλυτές" προδίκαζαν κραχ, την Παρασκευή παρουσίασε άνοδο της τάξης του 1,7%. Άνθρακες οι προβλέψεις!

Το ίδιο και το νόμισμα: Παρά το γεγονός ότι από τις αρχές του χρόνου έχει υποστεί μια σοβαρή υποτίμηση, το αργεντίνικο πέσο διολίσθησε ελάχιστα λόγω της πτώχευσης. Από 8,22 πέσο ανά δολάριο την Τετάρτη, σε 8,24 την Παρασκευή. Ακόμη και οι τιμές των ομολόγων της Αργεντινής στη δευτερογενή αγορά που κανονικά λόγω της επίσημης πτώχευσης θα έπρεπε να είχαν πέσει στο ναδίρ, εξακολουθούν και διατηρούν το ίδιο επίπεδο.

Προβλήματα στην τροφοδοσία της αγοράς μηδενικά. Προβλήματα στις διεθνείς εμπορικές και οικονομικές σχέσεις της χώρας το ίδιο. Λεηλασίες, επιδρομές σε τράπεζες και όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα που χαρακτήριζαν την χρεοκοπία του 2001, επίσης ανύπαρκτα. Οι δουλειές συνεχίζουν όπως και πριν.

Πού είναι λοιπόν η καταστροφή, ή η κατάρρευση της Αργεντινής; Πού είναι όλα αυτά που δήθεν θα πάθαινε μια χώρα όταν οι αγορές θα την κήρυτταν σε πτώχευση;

Τι κρίμα πάντως για τους Αργεντίνους να έχουν μια τόσο "λαϊκίστικη" κυβέρνηση σαν της Φερνάντεζ, η οποία θεωρεί ως αδιαπραγμάτευτη αρχή της την υπεράσπιση της εθνικής της κυριαρχίας έναντι των ξένων επιβουλών! Τι μεγάλο “δυστύχημα” γι' αυτούς να έχουν κυβέρνηση που …αρνείται να ενδώσει στους κερδοσκόπους!

Ενώ αν είχαν Έλληνες πολιτικούς στη διακυβέρνηση της χώρας, τα πράγματα θα ήταν …εξαιρετικά πιο απλά: Η χώρα δεν θα πτώχευε επίσημα, γιατί οι πολιτικοί μας θα είχαν φροντίσει εγκαίρως να κλείσουν συμφωνία με τους κερδοσκόπους για να ικανοποιήσουν ακόμη και τις πιο παράλογες απαιτήσεις τους! Και με το αζημίωτο για τα κομματικά τους ταμεία, αλλά και για τους ίδιους προσωπικά, θα είχαν κανονίσει να πληρώσει …ο ελληνικός λαός, όχι μόνο από το υστέρημά του, αλλά με το αίμα του και με την πατρίδα του! Όπως κάνει 4 χρόνια τώρα.

Βλέπετε πόσο …απολίτιστοι είναι αυτοί οι Αργεντίνοι, που αντί να τρέμουν μπροστά στους εκβιασμούς και τις απειλές των αγορών και των μεγάλων, αυτοί διαδηλώνουν μαζικά με το σύνθημα "έχουμε πατρίδα κι όχι αποικία". Δεν είναι σαν τους Έλληνες που δεν τολμούν ούτε καν να σκεφτούν, ότι μπορούμε ως χώρα να διαγράψουμε το χρέος μας μονομερώς χωρίς να πάθουμε τίποτε κακό!

Αρκεί να πάρει ο λαός τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια του! Αρκεί να σκεφτούμε για μια φορά στη ζωή μας ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια, ως πατριώτες που θέλουν μια δημοκρατικά αναγεννημένη Ελλάδα κι όχι ως υποζύγια της κάθε ξενόδουλης εξουσίας.

Δεξιάς ή αριστερής!   

Δημήτρης Καζάκης

Πηγή

Από την Ομιλία του Καζάκη στην Καλλιθέα. Η πατρίδα, ο Κάλβος , η ενότητα του λαού, η καταγγελία του χρέους, το ΕΠΑΜ και το πρόγραμμά του, το εθνικό νόμισμα, οι καταθέσεις, ο χρυσός και το κρίσιμο 2014

Το μέλος του Συλλόγου μας, Γιώργος Μητροπέτρος , μας έστειλε την σχετική ενημέρωσι με την λίαν ενδιαφέρουσα (και επιτυχή) προχθεσινή ομιλία του Δημήτρη Καζάκη στην Αθήνα. Ευχαριστώντας τον, αναρτούμε το πλήρες βίντεο και επιχειρούμε μια πρόχειρη (και βέβαια αποσπασματική) αποδελτίωσι.

Δ. Καζάκης: Πώς θα περάσουμε σε εθνικό νόμισμα (Καλλιθέα, 22 Ιανουαρίου 2014)
Αποσπάσματα από την (δίωρη!) Ομιλία :

(…)
"Μου δίνεται η εντύπωσι ότι ο ελληνικός λαός ζή έναν ιδιαίτερο διχασμό. Ο διχασμός ο σημερινός δεν είναι σαν τον Εθνικό Διχασμό ή σαν τον Εμφύλιο …είναι εσωτερικός διχασμός του Έλληνα. Είναι ο διχασμός ανάμεσα στην πραγματική ζωή του, δηλ αυτό που βιώνει καθημερινά, (ξημερώνει, βραδιάζει), και αυτό που πραγματικά βιώνει ή προσπαθεί να βιώσει στον εικονικό κόσμο που λέγεται ΜΜΕ και διαδίκτυο.

(…)
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στην κοιλιά ενός θηρίου και έχει τεθή σε διαδικασία πέψης και όπου να ‘ναι το θηρίο θα μας αφοδεύσει. Ορισμένοι αυτό το θεωρούν λύσι: έτσι θα βγούμε από το θηρίο. Ναι, αλλά για φαντάσου την …κατάστασί σου!
(…)
Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε δικαιώματα. Και πολύ περισσότερο ότι δεν μας αξίζει αυτό ο τόπος. Άρα σωστά δεν τον υπερασπιζόμαστε. Γιατί αν μας άξιζε αυτός ο τόπος, σαν πατρίδα δηλαδή, θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε, να τον υπερασπισθούμε με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο, με κάθε προσπάθεια...
(...)
Εμείς πρέπει να μάθουμε σήμερα ότι ο αγράμματος είναι η φυσική κατάστασι του ανθρώπου ή η φυσική κατάστασι ενός λαού. Ποια είναι η φυσική κατάληξι ενός λαού; Να …αρνείται την πατρίδα του, να αρνείται τον τόπο του!! Γιατί; Γιατί πώς αλλιώς θα οικειοποιηθή την παγκόσμια αγορά εργασίας που τον περιμένει με ανοικτές αγκάλες; Να γίνει νομάς (…) Οι νομάδες του πλούτου και οι νομάδες της φτώχειας. Αυτό είναι το όνειρό τους και φυσικά ο εφιάλτης για όλους τους υπόλοιπους.
 (...)
Θα μου επιτρέψετε να σας πώ, οτι ετούτος εδώ ο αγράμματος λαός, που βρέθηκε πολλές φορές αγράμματος στην ιστορία του, (με την έννοια ότι πρέπει δηλαδή να χει κι αυτός δικαιώματα υπερασπιζόμενος την πατρίδα του, την ζωή του, την οικογένειά του, την παρουσία του στην ιστορία), πάντα όμως είχε δυνάμεις εσωτερικές, που του υποδείκνυαν τι πρέπει ν κάνει. Με την έννοια της εσωτερικής δύναμης της συνείδησής του.
Μία από αυτές τις συνειδήσεις ήταν ο Αντρέας ο Κάλβος, ο οποίος έλεγε σε μια από τις ωδές του:

«Της θαλάσσης καλήτερα 

φουσκωμένα τα κύματα 

να πνίξουν την πατρίδα μου 

ωσάν απελπισμένην, 

έρημον βάρκαν. 

 Καλήτερα, καλήτερα 

διασκορπισμένοι οι Ελληνες

να τρέχωσι τον κόσμον, 

με εξαπλωμένην χείρα 

ψωμοζητούντες• 

 παρά προστάτας νά 'χωμεν

...» 

Και την εποχή που τά ‘γραφε ο Κάλβος κάτι ξέρανε (οι Έλληνες) από Οικουμενισμό και Παγκοσμιοποίησι. (…) Τι πάθαμε και το ξεχάσαμε; Λοβοτομή μας κάνανε; Ό,τι πάθαμε μόνοι μας το πάθαμε!
(…)
Εξασφαλίζεις δικαιώματα αγοράζοντάς τα. Εκείνος όμως που δεν έχει; (ΣΗΜ. Εννοεί: χρήματα). Τι είναι εκείνο που του εξασφαλίζει; (Ενν.: δικαιώματα):
Η δυνατότητά του να αποκαλεί έναν τόπο πατρίδα! Και να λέει: ΕΓΩ οφείλω να τον διαφεντεύω αυτόν τον τόπο! Και εδώ να βρώ το δίκιο μου, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου την ευημερία μου σαν λαός στην ιστορική μου συνέχεια!
(…)
Το ΕΠΑΜ ήταν το πρώτο πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα, που έθεσε καθαρά και ξάστερα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα: πρόβλημα ΚΑΤΟΧΗΣ της χώρας, είναι πρόβλημα κατοχής υπο καθεστώς αποικιοκρατίας και δουλοπαροικίας του χρέους! Όροι νομικο-πολιτικοί οι οποίοι έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν είναι φράσεις που λένε κάποιοι, αλλά έννοιες που μας λένε συγκεκριμένα πράγματα…. Η δουλοπαροικία του χρέους! Και τι σημαίνει δουλοπαροικία του χρέους; Όταν δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, το προϊόν της δουλειάς σου, την ιδια την δουλειά σου και δεν μπορείς να ελέγξης το προϊόν της δουλειάς σου και ιδιαίτερα τον ίδιο το λαό. Η Ελλάδα είναι το 1ο κράτος που τέθηκε ΕΠΙΣΗΜΩΣ με δανειακή σύμβασι υπο καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το καινούργιο, το νομικό προηγούμενο… Οι έννοιες της συναντώνται στο Νομικό Δίκαιο…
(…)
Το ΕΠΑΜ εξ αρχής έθεσε ως στόχο την ΕΝΟΤΗΤΑ ούτε της Δεξιάς ούτε της Αριστεράς, αλλά όλου του Λαού. Όταν καίγεται η Πολυκατοικία στην οποία βρίσκεσαι…Το πρώτο βασικό σου μέλημα είναι να διασώσεις την Πολυκατοικία και κυρίως το δικαίωμα να σου ανήκει το οικόπεδο! Γιατί ακόμη κι αν γκρεμιστή αυτό το οικοδόμημα ή το αποδομήσεις εσύ ο ίδιος για να οικοδομήσεις κάτι άλλο, θα πρέπει να έχεις ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στο οικόπεδο! Και το οικόπεδο έχει παραδοθή!
(…)
Αυτό που ζήτε σήμερα. Αυτό που ζούμε όλοι: Η ιστορία Di Pietro αλά ελληνικά… Εάν τους το επιτρέψουμε, θα καταλήξουμε σε εθνικό ακρωτηριασμό και επανάληψι πολέμου τύπου 1897, ακόμη και μέσα στο 2014… Αυτό προετοιμάζουν …Γι’ αυτό διαλύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό αποχαυνώνουν τον κόσμο,.. Αποδομείται συνολικά το Κράτος να μην υπάρχει στοιχειώδης άμυνα…πριν οργανώσουν ακρωτηριασμό ή πολεμική ενέργεια… Πρίν την πολεμική ενέργεια…
Και βεβαίως έχεις τα παπαγαλάκια που συστηματικά σε κατατάσσουν στα περίφημα failed States, δηλαδή στα αποτυχημένα κράτη: δεν μπορείς εσύ να αυτοκυβερνηθής, ο Έλληνας δεν μπορεί, δεν μπορεί. Θέλει τον …Διεθνή Παράγοντα! … Και έτσι ο Διεθνής Παράγοντας θα έλθη και θα σου πή: κοίταξε φίλε μου, η επικράτειά σου δεν είναι βιώσιμη. Κόψ’ τη! Κράτα τα βιώσιμα, τα μή βιώσιμα δώσ’ τα στον γείτονα, δώσ’ τα στον παραδίπλα, καν’ τα προσαρτημένη περιφέρεια της κας Μέρκελ…
Ποιος μπορεί την εμποδίση αυτήν την εξέλιξι; Εμείς! Δηλαδή ο λαός μας.
(…)
Μπορούμε να απαλλαγούμε από το χρέος; Ναι μέσα από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οικειοθελώς οι προδότες απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία γιατί χωρίς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν έχουμε λόγο να συζητούμε το οτιδήποτε. Όσοι το πράττουν έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη του εχθρού. Αναγνώρισι του χρέους σημαίνει αναγνώρισι μεθοδεύσεων και μερική αθώωσι όλων όσοι έβαλαν τη χώρα στο χρέος. Δε μπορεί λοιπόν σήμερα να υπάρχει φιλολαϊκή δύναμι που να αναγνωρίζει το χρέος, έστω και μερικά! Πρώτο μέλημά μας: Αποκήρυξι και καταγγελία του χρέους…"

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Καζάκη :
ΕΠΑΜ, Δ.Καζάκης, εκδήλωση στην Καλλιθέα: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ των ΠΡΩΤΩΝ 100 ΗΜΕΡΩΝ.

«Το κύκνειο άσμα της Κύπρου», άρθρο του Δ. Καζάκη για το νέου τύπου Σχέδιο Ανάν στην Μεγαλόνησο. "Cipro, il suo canto del cigno"; l' isola dell' Afrodite davanti al EFSF (testo di D. Kazakis)

Το κύκνειο άσμα της Κύπρου

 Του Δ. Καζάκη

   Τι συμβαίνει με την Κύπρο;  Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, αντιμέτωπη με την εκπνοή της προθεσμίας στο τέλος Ιουνίου για την ανακεφαλαιοποίηση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος, η Λευκωσία δεν αποκλείει προσφυγή στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης εάν δεν εξασφαλιστούν τα απαραίτητα κεφάλαια: «Υπάρχει ένα τελευταίο δίχτυ, το δίχτυ του EFSF, και εάν καταστεί αναγκαίο θα χρησιμοποιηθεί» ανέφερε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Πανίκος Δημητριάδης σε συνέντευξή του σήμερα στους Financial Times.

Σύμφωνα με τον ίδιο ωστόσο, δεν έχει αποκλειστεί η ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης να γίνει με χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα ή με δάνειο από άλλη χώρα. Παράλληλα, ανέφερε, η Λευκωσία βρίσκεται σε συνομιλίες με τις ευρωπαϊκές αρχές για παράταση της προθεσμίας της 30ης Ιουνίου μέχρι τον Αύγουστο. Όπως σημειώνει η εφημερίδα, η Κύπρος ευελπιστεί πως δεν θα χρειαστεί να ενταχθεί σε «πλήρες» πρόγραμμα διάσωσης. Πάντως, οι Βρυξέλλες έχουν επανειλημμένα τονίσει πως οποιαδήποτε στήριξη, έστω και μόνο για την στήριξη τραπεζών, θα πρέπει να συνοδεύεται από όρους.
Οι αναφορές Δημητριάδη απηχούν πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος προ ημερών ανέφερε... πως δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο προσφυγής σε ευρωπαϊκή στήριξη. Τελικά ο Χριστόφιας το έκανε το θαύμα του. Αφού οριοθέτησε και εκχώρησε την ΑΟΖ της Κύπρου, είναι έτοιμος να πουλήσει και την Κυπριακή δημοκρατία.
«Η Κύπρος φαίνεται όλο και περισσότερο ότι θα καταστεί η τέταρτη χώρα της ευρωζώνης που θα ζητήσει οικονομική ενίσχυση βάσει του προσωρινού ταμείου διάσωσης της Ευρώπης, καθώς νωρίτερα αυτό το μήνα παλεύει απεγνωσμένα να προστατεύσει το τραπεζικό της σύστημα από την διεύρυνση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, η οποία απειλεί να καταπιεί το μικρό γειτονικό νησί της,» γράφει η The Wall Street Journal (2/6). Και το σκηνικό έχει στηθεί.
Για την κατρακύλα της Κύπρου φταίει η Ελλάδα και επομένως ότι κι αν συμβεί από εδώ και μπρος στους «αδελφούς Κυπρίους» πρέπει απλά να ρίχνουν το φταίξιμο στους Ελλαδίτες. Ήρθε η ώρα για τους Κυπρίους να πληρώσουν σε σκληρό ευρώ, το αντίτιμο, το τίμημα της διατεταγμένης αμεριμνησίας που διαδίδει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα του νησιού από την εποχή που έγινε φανερή η χρεοκοπία της Ελλάδας. Όποιος παρακολουθούσε την κυρίαρχη κυβερνητική και πολιτική προπαγάνδα στην Κύπρο, γνωρίζει ότι μπροστά της ακόμη και η Μέρκελ μοιάζει πρωταθλητής του φιλελληνισμού. Σε μια περίπτωση που έτυχε ο γράφων να συμμετάσχει από τηλεφώνου και για λίγο σε μια από τις εκπομπές της τηλεόρασης του ΡΙΚ για το ελληνικό πρόβλημα, έμεινε κατάπληκτος με την ευκολία με την οποία είχαν υιοθετηθεί ακόμη και τα πιο αισχρά επιχειρήματα εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων. Κι όλα αυτά γιατί δεν ήθελαν ούτε καν ν’ ακούσουν το αίτημα περί διαγραφής των χρεών.
Ο προηγούμενος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ο Αθανάσιος Ορφανίδης (Μάιος 2007 – Μάιος 2012), ήταν από τους κεντρικούς τραπεζίτες της ΕΚΤ που πρωταγωνίστησε στην επιβολή του καθεστώτος δουλοπαροικίας του χρέους στην Ελλάδα και υπερθεμάτισε στην μετατροπή της χώρας σε «ευρωπαϊκό προτεκτοράτο», προκειμένου οι δανειστές να πάρουν τα λεφτά τους. Ήταν τόσο πορωμένος που όταν τέθηκε επίσημα το θέμα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, αυτός αρθρογραφούσε εναντίον του όχι για να πει ότι δεν πρόκειται να ωφελήσει την χώρα και τον λαό της, αλλά για να ισχυριστεί ότι αυτό θα πλήξει τους δανειστές της Ελλάδας και επομένως είναι απαράδεχτο.
Όλο αυτό το διάστημα της Ελληνικής τραγωδίας, από τις αρχές Μαΐου 2010 έως σήμερα, το επίσημο πολιτικό κατεστημένου της Κύπρου δεν στάθηκε ούτε μια φορά στο πλευρό του δοκιμαζόμενου Ελληνικού λαού. Αντίθετα, ενίσχυε με κάθε τρόπο τις πολιτικές, τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις εναντίον της Ελλάδας. Είναι τυχαίο λέτε που το κυβερνών «αριστερό» και «αδελφό κόμμα» του ΚΚΕ, το ΑΚΕΛ, δεν βρήκε να πει ούτε μια λέξη εναντίον όσων συμβαίνανε εναντίον του ελληνικού λαού;
Όσο για τον Κυπριακό λαό, τον αποκοίμιζαν συστηματικά λέγοντας: «μην σε νοιάζει για τους Ελλαδίτες, αυτοί φταίνε και καλά να πάθουν». Κι αν καμιά φορά τολμούσε να ρωτήσει κανείς, «μα καλά με ποιο δικαίωμα οι δανειστές αφαιρούν την εθνική κυριαρχία από ένα κράτος κι έναν λαό επειδή χρωστά;», τότε απαντούσαν υιοθετώντας στη νιοστή δύναμη όλες τις χυδαιότητες που γράφονται και λέγονται εναντίον των Ελλήνων.
Βέβαια, όσοι γνωρίζουν τα πράγματα, ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μια γενικευμένη και σε βάθος αναίρεση των όρων κυριαρχίας όλων των κρατών μελών της ευρωζώνης. Κάτι που παλιά συνέβαινε κυρίως με στρατιωτικοπολιτικά μέσα, ενώ σήμερα με όρους ελεγχόμενης χρεοκοπίας και μηχανισμών «στήριξης». Αυτό απαιτεί σήμερα η διάσωση των τραπεζών και των αγορών. Τώρα ήρθε η ώρα της Κύπρου.  Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα της Κύπρου; Το γεγονός ότι ο κρατικός προϋπολογισμός δεν επαρκεί για την διάσωση των τραπεζών διαμέσου της γνωστής «ανακεφαλαιοποίησης». Ήδη η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της Κύπρου (Λαϊκή Τράπεζα της Κύπρου) επεδίωξε και πέτυχε με απόφαση της Κυπριακής Βουλής την χρηματοδοτική υποστήριξη της κυπριακής κυβέρνησης για μια προγραμματισμένη αύξηση κεφαλαίου πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, «κάτι που θα ωθήσει τα δημόσια οικονομικά του νησιού βαθιά στο κόκκινο και να το αναγκάσει να επιτύχει τους στόχους του φετινού προϋπολογισμού,» όπως επισημαίνει The Wall Street Journal. Ο Κύπριος εργαζόμενος και φορολογούμενος καλείται να επωμιστεί τις ζημιές της κερδοσκοπίας με ομόλογα και χρέη στα οποία είχε επιδοθεί η συγκεκριμένη τράπεζα και όχι μόνο. Κι επειδή δεν θα είναι η μόνη φορά που θα συμβεί αυτό, ούτε η μόνη τράπεζα που θα το απαιτήσει, τα δημοσιονομικά του νησιού προβλέπεται να βουλιάξουν, η προσφυγή τον οίκο χρεοκοπημένων χωρών της ευρωζώνης, δηλαδή το ΕΤΧΣ θεωρείται μάλλον σίγουρο.
Η Κύπρος βρίσκεται ήδη υπό την άγρια πίεση των αγορών, όπως ακριβώς βρισκόταν η Ελλάδα το 2010. Το 10ετές κυπριακό ομόλογο έχει εκτιναχθεί γύρω στο 14%, πράγμα που κάνει απαγορευτική την πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για δανεισμό του Κυπριακού κράτους. Στα τέλη του περασμένου έτους, η χώρα διαπραγματεύθηκε ύψους € 2,5 δισ. διμερές δάνειο από τη Ρωσία, προκειμένου να αποφύγει την προσφυγή στον «μηχανισμό στήριξης» της ευρωζώνης. Τώρα, η Κύπρος βρίσκεται σε συνομιλίες με την Κίνα για άλλο διμερές δάνειο, από ένα αξιοσέβαστο ποσό, που μοιάζει απίθανο να υλοποιηθεί στο χρονικό διάστημα που έχει ανάγκη η Κύπρος.
Ακόμη όμως κι αν επιτευχθεί, το πρόβλημα παραμένει. Η διάσωση της Λαϊκής Τράπεζας από τον κρατικό προϋπολογισμό εκτιμάται ότι θα εκτινάξει το πρωτογενές έλλειμμα πάνω από το 10% επί του ΑΕΠ, ενώ το δημόσιο χρέος καλπάζει ήδη. Το 2011 ξεπέρασε το 68% επί του ΑΕΠ που για την Κυπριακή δημοκρατία είναι πρωτοφανές. Με τις αγορές να την δανείζουν με εξωφρενικά επιτόκια – αν και με κριτήριο το % επί του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος της Κύπρου, είναι ασήμαντο εν συγκρίσει με άλλες χώρες της ευρωζώνης – και με τις δανειακές ανάγκες του Κυπριακού κράτους να καλπάζουν λόγω χρηματοδοτικών ενισχύσεων των Κυπριακών τραπεζών, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα αναγκαστεί η Κύπρος να καταφύγει στο ΕΤΧΣ.
Τις τελευταίες ημέρες, οι Κύπριοι αξιωματούχοι αρχίζουν και προετοιμάζουν την κοινή γνώμη ότι η διάσωση από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μπορεί να είναι επικείμενη. Ο υπουργός Οικονομικών Βάσος Σιαρλής δήλωσε στο κρατικό ραδιόφωνο την περασμένη εβδομάδα ότι η «αποφυγή της EFSF είναι Νο 1 προτεραιότητα μας.» Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση της Κύπρου ήδη προετοιμάζεται για την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης. Και τότε οι Κύπριοι εργαζόμενοι θα μάθουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει πολιτική των μνημονίων και αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις.
Η κυβέρνηση της Κύπρου, επίσης, προσπαθεί να πείσει για ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας εντός των επόμενων 10 ημερών, προκειμένου δήθεν να αποφύγει το νησί το ΕΤΧΣ. Μέσα σ’ αυτόν τον κουρνιαχτό εκβιασμών και αποπροσανατολισμού το Κυπριακό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει σύντομα να υιοθετηθεί το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο της Ευρώπης. Κι έτσι η Κυπριακή Δημοκρατία θα πάψει να υπάρχει για να μετατραπεί, τουλάχιστον δημοσιονομικά και οικονομικά, σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Οι Κύπριοι θα ζήσουν ένα δημοσιονομικό Σχέδιο Ανάν, που ούτε καν περίμεναν.
Τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Χριστόφια, που σίγουρα θα επιβαρύνουν την ήδη εύθραυστη οικονομία του νησιού, η οποία αναμένεται να συρρικνωθεί το 2012 πάνω από 1,2% με ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας, εμφανίζονται απαραίτητα για να αποκατασταθεί υποτίθεται η εμπιστοσύνη των αγορών και για να αποτραπούν οι μεγαλύτερες περικοπές που οι εταίροι της Κύπρου θα ζητήσουν σε αντάλλαγμα για ένα σχέδιο διάσωσης από το ΕΤΧΣ. Με άλλα λόγια, τα ίδια και τα ίδια παραμύθια.
Τα παπαγαλάκια δίνουν και παίρνουν: «Η Κύπρος έχει αρχίσει να αισθάνονται τις επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης και δεν μπορούν να έχουν άλλη διέξοδο από το να ζητήσει ευρωπαϊκή βοήθεια», λέει ο Άλεξ Αποστολίδης, καθηγητής Οικονομικών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. «Υπήρξε μια μείωση όλων των άλλων επιλογών που ήταν διαθέσιμες, στο σημείο όπου η προσφυγή στο ΕΤΧΣ φαίνεται όλο και πιο πιθανή, σχεδόν αναπόφευκτη.»
Η αλήθεια βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Ο μηχανισμός χρεοκοπίας που βιώνει σήμερα η Κύπρος είναι το ίδιο το ευρώ και η ένταξή της στην ευρωζώνη. Με την υιοθέτηση του ευρώ, οι ανάγκες ρευστότητας της Κυπριακής οικονομίας μετατράπηκαν σε ανάγκες δανεισμού και κερδοσκοπίας για τις τράπεζες. Έτσι, μια οικονομία που διακρινόταν πριν το ευρώ για τα χαμηλά επίπεδα δανεισμού – ιδιωτικού και δημόσιου – που εξυπηρετούσε μάλιστα με το δικό της εξαιρετικά πολύτιμο εθνικό νόμισμα, την Κυπριακή λίρα, βρέθηκε μέσα σε λίγα από την ένταξη της στην ευρωζώνη να πνίγεται στα χρέη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2000 το ιδιωτικό χρέος στην Κύπρο δεν υπερέβαινε το 60% επί του ΑΕΠ, το 2007 είχε ήδη φτάσει στο 200% επί του ΑΕΠ, ενώ το 2011 εκτινάχθηκε στο 308,7% επί του ΑΕΠ της Κύπρου!
Το ιδιωτικό αυτό χρέος που βαραίνει κατά κύριο λόγο τις τράπεζες καλείται σήμερα ο Κυπριακός λαός να το φορτωθεί μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Γιατί; Διότι έτσι γίνεται μέσα στην ευρωζώνη. Πρώτα οι τράπεζες και μετά τα κράτη και οι λαοί.
Η είσοδος στην ευρωζώνη, η οποία από άποψη αρχιτεκτονικής είναι ο παράδεισος των τραπεζών, επέβαλε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας και για τις Κυπριακές τράπεζες. Έτσι τους επέτρεψε να συσσωρεύουν και να κερδοσκοπούν με ιδιωτικό χρέος χωρίς κανένα όριο. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μην γνωρίζει κανείς ποια είναι η πραγματική κατάσταση των τραπεζών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια πρόσφατη συνέντευξη του Πανίκου Δημητριάδη, νέου διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, που δόθηκε στις 27 Μαΐου 2012 στην εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος. «Έχετε αναλάβει διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας στην πιο δύσκολη περίοδο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σκέφτεστε να προχωρήσετε σε έρευνα για να δείτε τι έφταιξε από την πλευρά της εποπτικής Αρχής και ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης των διοικητικών συμβουλίων;» ρωτά η δημοσιογράφος. «Πράγματι θα προχωρήσουμε το συντομότερο δυνατό σε έρευνες από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες πρώτον για να επανέλθει η εμπιστοσύνη των επενδυτών στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα, κάτι που θα διευκολύνει τα μέγιστα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ιδιωτικά κεφάλαια, και δεύτερον για να ικανοποιηθεί το αίσθημα δικαίου μεταξύ των φορολογουμένων οι οποίοι καλούνται σήμερα να στηρίξουν το τραπεζικό σύστημα. Ασφαλώς, η έρευνα θα πρέπει να γίνει και για ένα επιπρόσθετο λόγο, να μην επαναληφθούν τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν,» απάντησε ο νέος διοικητής.
Μιλάμε για τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Αν αυτός δεν γνωρίζει σε ποια κατάσταση επακριβώς βρίσκεται το τραπεζικό σύστημα της χώρας, τότε βράστα! Όσο για την έρευνα από «ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες», αυτή δεν αφορά το ξεκαθάρισμα της κατάστασης, αλλά την προετοιμασία του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου για νέες «συνεργασίες» και συγχωνεύσεις με επενδυτές του εξωτερικού, ή και του εσωτερικού. Η συνταγή είναι τραγικά γνωστή. Ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή ο φορολογούμενος, φορτώνεται τις ζημιές και τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, μέχρις ότου βρεθεί ιδιώτης επενδυτής να τις αναλάβει εκ νέου. Κι έτσι ένας νέος φαύλος κύκλος χρέους και εξυγίανσης διαμέσου του προϋπολογισμού θα ανοίξει.
Το ερώτημα είναι γιατί την έρευνα στην κατάσταση των τραπεζών δεν την αναλαμβάνει η Κυπριακή Βουλή με εμπειρογνώμονες που θα προασπίσουν το δημόσιο συμφέρον και θα αποκαλύψουν την πορεία του χρήματος; Γιατί θα πρέπει να επαναληφθεί ότι έγινε στην Ελλάδα με την Blackrock; Γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου δεν αναλαμβάνει μια δημόσια εκκαθάριση των τραπεζών; Δημόσια, όχι ιδιωτική και μυστική όπως γίνεται με τους «ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες». Μήπως δεν διαθέτει το κατάλληλο προσωπικό εμπειρογνωμόνων; Όχι βέβαια. Απλά οι «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες» χρειάζονται όταν προετοιμάζεις αγοραπωλησίες στις ανοιχτές αγορές, ώστε ο υποψήφιος επενδυτής να έχει εμπιστοσύνη ότι η άλλη μεριά δεν πάει να τον κοροϊδέψουν. Βέβαια, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες» στις σημερινές αγορές. Απλά είναι ένας εύσχημος τρόπος για να μην φανεί ότι πας να προστατεύσεις τα απόρρητα της τραπεζικής κερδοσκοπίας και ασυδοσίας.
Με άλλα λόγια η Κύπρος θα υποστεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, μόνο γιατί οι τράπεζές της πρέπει να φορτώσουν τις ζημιές από την κερδοσκοπία τους με χρέη στις πλάτες του φορολογούμενου. Η συνέχεια και η κατάληξη είναι γνωστή. Η μετατροπή της Κύπρου σε ένα είδος ευρωπαϊκού προτεκτοράτου που θα προσιδιάζει στα νησιά-αποικίες του Ατλαντικού για μεγιστάνες των αγορών και με τους ιθαγενείς ρε ρόλο καλοθελητή υποταχτικού για όλες τις δουλειές. Η ολοκληρωτική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου στους παλιούς αποικιοκράτες είναι πια θέμα χρόνου. Και πολύ κράτησε. Το δίλλημα έχει διατυπωθεί ήδη: εθνική κυριαρχία, ή χρεοκοπία;
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Μήπως το ευρώ και η ευρωζώνη με το καθεστώς ασυδοσίας τραπεζών και αγορών; Όχι προς θεού! Αυτός που φταίει είναι πάντα η Ελλάδα. «Οι τράπεζες της Κύπρου είναι σε σχετικά καλή θέση για να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα,» δήλωσε ο Γιώργος Βασιλείου, πρώην πρόεδρος της Κύπρου και μεγαλοεπιχειρηματίας. Όμως μια ελληνική έξοδος του ευρώ θα μπορούσε να το αλλάξει: «Η κύρια ανησυχία από την ελληνική έξοδο θα είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης των ξένων καταθετών και των επενδυτών, η οποία θα μπορούσε να γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία», είπε.
Βέβαια, δεν μας ξενίζουν οι ευαισθησίες του κ. Βασιλείου. Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος όταν πρόκειται για τα μεγάλα συμφέροντα και τις τράπεζες και παντελώς αδιάφορος όταν παίζεται η τύχη του λαού και του νησιού. Γι’ αυτό άλλωστε και υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους θιασώτες του σχεδίου Ανάν.
Ωστόσο, οι Κύπριοι, όπως και οι Έλληνες, έχουν ήδη κληθεί να αποφασίσουν για την δική τους επιβίωση. Κι αυτή συνδέεται άρρηκτα με την έξοδό τους από το ευρώ και την ευρωζώνη. Άλλη διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει. Ελπίζω μόνο η επίσημη προπαγάνδα της Κύπρου να μην στέρησε από τους Κυπρίους την δυνατότητα ορθής κρίσης, γιατί διαφορετικά πολύ σύντομα θα κληθούν να θρηνήσουν για το νησί τους. Κι αυτή την φορά οριστικά.

Πηγή

Αύριο Τρίτη, ο Δημήτρης Καζάκης στην Χαλκίδα. Και ένα κείμενό του για τις έννοιες «έθνος» και «πατριωτικό καθήκον».

Με πρωτοβουλία του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλκίδας διοργανώνεται δημόσια ομιλία-συζήτησι του Δημήτρη Καζάκη στην πόλι μας. Ο ιδρυτής του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και οικονομολόγος, παράλληλα με τις δικές του προτάσεις, θα απαντήση σε όλα τα ερωτήματα του κοινού γύρω από το επίμαχο θέμα της οικονομικής κρίσης και της χρεοκοπίας. Αύριο Τρίτη 29 Μαΐου, στο Εργατικό Κέντρο στις 7.30 το απόγευμα. Είσοδος ελεύθερη.

Με την ευκαιρία, εμείς ας αναδημοσιεύσουμε ένα σημαντικό πρόσφατο κείμενό του, σχετικά με τις υπό ιδεολογικό διωγμό έννοιες του έθνους και του πατριωτισμού.

...........................................................................

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Τί σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο; Ναι, μόνο στα μυαλά των παραθρησκευτικών οργανώσεων της αριστεράς και της δεξιάς. Το ταξικό δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ ξεχωριστά από το εθνικό και πατριωτικό καθήκον από την σκοπιά των καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού. Αυτός ο δύσμοιρος ο Καρλ Μαρξ, που τόσο έχουν ασελγήσει πάνω του, ιδίως όσοι εμφανίζονται ως οι πιο ακραιφνείς του οπαδοί, έγραφε ότι η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες.» Ο Μαρξ έγραφε επίσης ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.»

Με άλλα λόγια για να συγκροτηθεί μια τάξη, ιδίως η εργατική τάξη, χρειάζεται να υπάρχει συγκροτημένος λαός και έθνος που έχει θέσει στην βάση συγκρότησής του την δημοκρατία. Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφ’ εαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα. Χωρίς όμως την εθνική συγκρότηση στη βάση της μιας, ενιαίας και αδιαίρετης εθνικής επικράτειας, όπου κυριαρχεί ένας λαός που υπερβαίνει την τοπική συνάφεια και τις αποκλειστικότητες της ιδιαίτερης καταγωγής κάθε διαφορετικής εθνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο η τάξη μπορεί να ανακαλύψει την κοινότητα των συμφερόντων της, να οικοδομήσει τους πανεθνικούς δεσμούς της και να αναπτύξει το δικό της πολιτικό κίνημα, το οποίο έχει ως αναγκαία αφετηρία την διεκδίκηση και την κατάκτηση των βασικών δικαιωμάτων της. Τάξη χωρίς να εγγράφεται σε λαό και έθνος, χωρίς να καθορίζεται από το δικό της κίνημα και τις δικές της ιστορικές κατακτήσεις που προάγουν την συγκρότησή της ως τέτοια μέσα στα πλαίσια της δικής της πατρίδας, δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι παρά ένα «σακί με πατάτες», μια ονειροφαντασίωση «θεωρητικών» της κακιάς συμφοράς που έχουν ξεχάσει παντελώς να ασχολούνται με την πραγματικότητα και ξέρουν να χρησιμοποιούν την έννοια της τάξης μόνο σαν άλλοθι της δικής τους μιζέριας και πολιτικής προδοσίας.

Ο ΓΓ του ΚΚΕ το 1945, Νίκος Ζαχαριάδης, έγραφε: «Απ’ το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία.» Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ απεκατέστησε κομματικά τον Αρχηγό, ώστε οι οπαδοί της να έχουν λατρευτικά είδωλα και πέταξε στα σκουπίδια όλα τ’ άλλα για να μπορεί να διαπράττει ελεύθερα την προδοσία για την οποία τότε προειδοποιούσε ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όμως μην ανησυχείτε, την προδοσία την διαπράττει στο όνομα του ακραιφνώς ταξικού! Κι επομένως στους πνευματικά ανάπηρους των κομματικών εγχειριδίων δεν φαντάζει και τόσο προδοτική. Έστω κι αν γενιές και γενιές κομμουνιστών έδωσαν την ζωή και το αίμα τους για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα αυτής της χώρας. Χωρίς να ζητούν τίποτε περισσότερο από την ελευθερία του λαού και της χώρας τους!

Άκρως επίκαιρος σήμερα ο Βελουχιώτης έλεγε στον ιστορικό λόγο που έβγαλε στην απελευθερωμένη Λαμία το 1944, ανήμερα στην επέτειο του ΟΧΙ: «Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.» Πόσο διαφέρει η σημερινή κατάσταση, από εκείνη στην οποία αναφέρεται ο Βελουχιώτης; Ελάχιστα. Βέβαια, θα μου πείτε ποιος είναι αυτός ο Βελουχιώτης που τολμά να διαφωνεί με τους σημερινούς μπαρουτοκαπνισμένους κολοσσούς του κομμουνισμού και της ταξικής καθαρότητας από το ΚΚΕ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τίποτε περισσότερο από υπερπατριώτης!

Ποιοι ιστορικά θέλησαν να αποσπάσουν το ταξικό από το λαϊκό και το εθνικό; Μόνο οι θεωρητικοί της μαύρης αντίδρασης έκαναν τα αδύνατα, δυνατά να διαχωρίσουν την τάξη από τον "λαό" και το "έθνος", έτσι ώστε οι δυο τελευταίες κατηγορίες να αποκτήσουν μεταφυσική υπόσταση. Τέτοιες μεταφυσικές έννοιες δεν μπορούν παρά να εκπροσωπούνται από μεταφυσικούς θεσμούς που όσο πιο απολυταρχικοί είναι τόσο καλύτερα, γιατί στέκονται υπεράνω της κοινωνίας των ταξικών αντιθέσεων. Οι θεωρητικοί αυτοί της μαύρης αντίδρασης πίστευαν και πιστεύουν ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να είναι αυθύπαρκτες ιστορικές συλλογικότητες μέσα στην κοινωνική δράση. Δείτε, π.χ., την ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά παπαγαλίζουν δυο κατάφωρα αντιδραστικές θέσεις: Πρώτον, την θεωρία των "δύο εθνών", του έθνους των εργαζομένων και του έθνους του κεφαλαίου, δίνοντας έτσι αριστερό πρόσημο σε μια παλιά άκρως αντιδραστική θεωρία. Αυτός που επινόησε την θεωρία των "δύο εθνών" ήταν ο αντιδραστικός φιλομοναρχικός Ντισραέλι στο έργο του η Σίβυλλα στα 1843. Αυτός μίλαγε για την αναπόφευκτη διάλυση της κοινωνικής συνοχής με την άνοδο του καπιταλισμού, όπου το έθνος διασπάται ανάμεσα σε δυο έθνη: στο έθνος της φτωχών και στο έθνος των πλουσίων. Ο μόνος που θα μπορούσε να κρατήσει την συνοχή του έθνους, αλλά και της βρετανικής κοινωνίας δεν ήταν άλλος από τον θεσμό της μοναρχίας. Αντίθετα, για όλους τους προοδευτικούς θεωρητικούς εκείνης της εποχής με κορυφαίο τον Μαρξ, το έθνος δεν ήταν μια μεταφυσική οντότητα, αλλά η ιστορική συγκρότηση ενός νέου συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου που διεκδικεί την κυριαρχία του και την δική του ιστορική ταυτότητα, του λαού. Ο λαός αποτέλεσε την νέα ιστορική ρίζα των εθνών που γέννησαν οι αστικές επαναστάσεις.

         Λένε ότι τα σύγχρονα έθνη αποτελούν επινόηση της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία. Η ιστορία διδάσκει ότι τα σύγχρονα έθνη ήταν το ιστορικό αποτέλεσμα της μάχης της αστικής τάξης με τους εκπροσώπους του μεσαίωνα, όταν η πρώτη χρειάστηκε να κινητοποιήσει μαζί της, προκειμένου να νικήσει τους δεύτερους, το σύνολο των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων. Δεν ήταν επινόηση της αστικής τάξης, αλλά η αναγκαστική συμμαχία της αστικής τάξης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους προκειμένου να ξεφορτωθούν όλοι μαζί τους εκπροσώπους του μεσαίωνα. Έτσι γεννήθηκε η έννοια λαός και στη βάση του το σύγχρονο έθνος.

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ, που δυστυχώς στην αριστερά εκφράζεται με τις θεωρίες περί ταξικών πρωτοποριών. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Έτσι έλεγαν οι παλιοί ρασοφόροι υποστηρικτές της μοναρχίας.

Η ιστορική αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα.

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακηρύσσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο "αυτοκράτωρ λαός" όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.

Η ενότητα σήμερα του λαού που διεκδικεί να εκφράσει το ΕΠΑΜ είναι η πρωτογενής «αίσθηση κοινότητας» που χωρίς αυτήν καμμιά τάξη ή στρώμα της κοινωνίας δεν μπορεί να κατανοήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Μέσα στα πλαίσια πάντα των κοινών λαϊκών συμφερόντων που καθορίζονται, όπως πάντα, από την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική και εξουσία. Ούτε η τάξη, όσο καλά οργανωμένη και συγκροτημένη κι αν είναι, ούτε βέβαια ο λαός, έχει ομοιογένεια. Η δύναμη ενός πολιτικού κινήματος, όπως το ΕΠΑΜ, είναι να συνδέεται οργανικά με τον λαό ως υφίσταται σε όλη την ποικιλοχρωμία του, αναδεικνύοντας μέσα από όλες τις διαφορετικότητες και τις αντιθέσεις, το κύριο, το καθοριστικό. Αυτό που μπορεί να ενώσει τις πιο πλατιές μάζες ενάντια στον κοινό αντίπαλο και να οδηγήσει στην νίκη. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να υπάρξει αυθεντικά παλλαϊκό κίνημα, αλλά μόνο κομματικές καρικατούρες «κινημάτων» με απόντα τον λαό.

Δεύτερο, είναι πολύ της μόδας σήμερα να κατηγορείται το ΕΑΜ ότι έχασε γιατί δήθεν δεν πέρασε από το εθνικό στο ταξικό. Πρόκειται για μια ανιστόρητη κατηγορία. Το ΕΑΜ οδηγήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στην ήττα, γιατί δεν στάθηκε συνεπές έως στο τέλος στον εθνικό απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα που είχε προσδώσει εξαρχής. Ο διαχωρισμός του ταξικού από το εθνικό είναι που οδήγησε στην ήττα και στον εμφύλιο. Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Η κατάκτηση του έθνους και της εκπροσώπησής του από την εργατική τάξη και την διανόηση, που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην κατοχή με το κίνημα αντίστασης, αποτελούσε κορυφαία ταξική πράξη που χωρίς αυτή δεν νοείται η ανάδειξη της εργατικής τάξης και του νέου ταξικού μπλοκ δυνάμεων στην εξουσία. Αυτό ήταν το ΕΑΜ. Δυστυχώς, με την απελευθέρωση η τότε ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε, ίσως δίχως ποτέ να καταλάβει, το ταξικό και συνάμα εθνικό επίτευγμα διασπώντας την απόλυτη συνάφεια του ταξικού με το εθνικό. Σ’ αυτό οφείλεται η ήττα, αλλά και στο γεγονός ότι ολόκληρο το κίνημα και μαζί του ο λαός σύρθηκε σ’ έναν καταστροφικό εμφύλιο που επέβαλε και διεξήγαγε με τους δικούς της όρους η αντίδραση.

Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν πρόκειται να διαχωρίσει το ταξικό από το εθνικό. Στις μέρες μας είναι αδύνατο και αδιανόητο να εκπληρώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Κοινός παρανομαστής και των δυο είναι η κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μέσα από την συνειδητοποίηση ότι πέρα από τις επιμέρους αντιθέσεις υπάρχει κάτι που μπορεί να την ενώσει: το γεγονός ότι το υπάρχον καθεστώς – όπως κι αν το εννοεί ή να το ερμηνεύει κανείς – δεν συμβιβάζεται πλέον με την ίδια την επιβίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλά και του ίδιου του έθνους, όπως έχει ιστορικά συγκροτηθεί και έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. 

Όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα μπροστά στο όποιο «καθαρό» ταξικό καθήκον, τότε είτε δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε από ότι συμβαίνει, είτε είναι αιχμάλωτος της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού που από γεννησιμιού της στηρίχθηκε στην άρνηση του έθνους στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και στην άρνηση του λαού και της δημοκρατίας στο όνομα του κορπορατισμού, με φασιστική, υπερεθνική, ή άλλη φανταχτερή δήθεν διεθνιστική περιβολή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ (21/5/2012)

Η προχθεσινή κοινή συνέντευξι Καζάκη - Παπαθεμελή στην κρατική τηλεόρασι. L' intervista in comune di Kazakis e Papathemelis sulla TV statale (ΕΤ1)

Δ.ΚΑΖΑΚΗΣ & ΣΤ.ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ - ΕΚΛΟΓΕΣ 2012 - ΕΤ1 28/04/2012

Ο Δ. Καζάκης στην Εύβοια (Βίντεο από την ομιλία στην Κύμη την 18/04/2012). Omelia del leader del EPAM (: Fronte Popolare Greco) a Cuma (Eubea) 18 Aprile

Το βίντεο είναι μεγάλο (και με κάποια ηχητικά μικροπροβλήματα), αλλά η εισήγησι του Δημήτρη Καζάκη εκτείνεται σε 16 μόνο λεπτά (0΄.01΄΄- 16΄03΄΄).
Μπορείτε σ' αυτό το κομμάτι να τον ακούσετε:
Για το Ψηφοδέλτιο του ΟXI
Για την ισότιμη συνεργασία
Για την διάλυσι του Συστήματος Υγείας (η κατάργησι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και η πολιτική «Καιάδα) Για το Μνημόνιο Νο 2
Για την Εσωτερική Υποτίμησι
Για την Διαγραφή του Χρέους Δ.Καζάκης - Ομιλία στην Κύμη (18/04/2012)

O “Συνδυασμός Εκλογικής Συνεργασίας” OXI: Η Δημοκρατική Αναγέννηση, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και Κινήματα Πολιτών σε προεκλογική σύμπραξη!

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Με δεδομένη την άνευ προηγουμένου κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο λαός μας και εν όψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, κατά την οποία ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει σε μια ιστορική στιγμή για την τύχη της χώρας, τα κόμματα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και της Δημοκρατικής Αναγέννησης στηριζόμενα από διάφορα Κινήματα Πολιτών αποφάσισαν να συμπράξουν σε μία εκλογική συνεργασία με το όνομα:

«Ο Χ Ι»

Στόχος της συνεργασίας είναι να εκφράσει το εθνικό, δημοκρατικό, πατριωτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού, καθώς και να αναδείξει ικανούς και έντιμους εκπροσώπους που θα αντιμετωπίσουν με μαχητικότητα και ασυμβίβαστο πνεύμα τα κρίσιμα κοινωνικά και ευαίσθητα εθνικά θέματα προς όφελος του λαού.

Νομοτυπικά επικεφαλής και εκπρόσωπος του ΟΧΙ ορίζεται η τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Καθηγήτρια
κα. Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη.

Οι επικείμενες εκλογές είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας μας και πρέπει όλοι οι Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτές και να υποστηρίξουν την δημιουργηθείσα εκλογική πατριωτική συνεργασία αποφεύγοντας την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα που ευνοούν το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Οι όροι εκλογικής συνεργασίας του ΟΧΙ είναι οι ακόλουθοι και όλοι οι φορείς, κόμματα και κινήματα, που τους αποδέχονται καλούνται να συμπαραταχθούν και να την ενισχύσουν.


Πολιτικοί Όροι της Συνεργασίας

Απονομιμοποίηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία και την καταστροφή.
Τιμωρία των ενόχων και δήμευση των περιουσιών τους.
Καταγγελία των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και των δεσμεύσεων της χώρας. Παύση πληρωμών προς τους δανειστές.
Απαιτούμε την άμεση καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την Γερμανία.
Οικονομική ανάκαμψη της χώρας με ανασυγκρότηση της οικονομίας σε εθνική βάση, αξιοποίηση της δημιουργικότητας του λαού μας, των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών της πηγών και του γεωγραφικού της χώρου, (ΑΟΖ), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος.
Δημοψήφισμα για την θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη.
Υπερασπιζόμαστε την ιστορική, γλωσσική, θρησκευτική και πολιτιστική μας ταυτότητα και κληρονομιά.
Για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας υποστηρίζουμε μία εθνική στρατηγική αποτρεπτικής ισχύος που να αντικαταστήσει τον ενδοτισμό της κατευναστικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Απαιτούμε σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης και αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη για την εγκαθίδρυση μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Πολιτείας με πραγματικά αδέσμευτες εξουσίες, Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική, και εφαρμογή απλής αναλογικής για βαθύτερη δημοκρατία. Γιατί πρέπει επιτέλους να μπει ο λαός στο προσκήνιο των εξελίξεων, η ελευθερία να εκτοπίσει τον φόβο.

Στη κοινή συνέντευξη τύπου που δόθηκε στην παρουσίαση του συνδυασμού εκλογικής συνεργασίας, μίλησαν οι ακόλουθοι,

Η Καθηγήτρια κα. Μαρία Νεγρπόντη Δελιβάνη, τέως πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονία, Νομοτυπικός εκπρόσωπος του ΟΧΙ

Στέλιος Παπαθεμελής, Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

Δημήτριος Καζάκης, Εκπρόσωπος του Ε.ΠΑ.Μ.

Εκ μέρους των συνεργαζόμενων Κομμάτων και
Κινημάτων Πολιτών ομίλησαν οι κ.κ.
Αϋφαντής Γεώργιος, ΣΚΕΠ
Παπανικόλας Κ. , Οικολόγοι Ελλάδος
Χατζηαναστασίου Χ., Ελλήνων Πολιτεία
Χατζηπέρος Π., Πρώην στελέχη του Πανελληνίου Άρματος Πολιτών
Χουλιάρας Παντελής, Ε.Λ.Α.Δ.Α.

Την εκδήλωση χαιρέτησε η κα.
Τατιάνα Ζγάρα, εκπρόσωπος του Ελληνορωσικού Συνδέσμου.

Ο Δημήτρης Καζάκης στην Χαλκίδα! Μεθαύριο Τετάρτη για Ομιλία στο Εργατικό Κέντρο. Manifestazione nel Centro Lavorativo con ospite D. Kazakis

Manifestazione nel Centro Lavorativo con ospite l’ economista D. Kazakis
Un discorso pubblico a Calcide: Euro o moneta nazionale?

Μέσω του φίλου Γ. Μητροπέτρου (και για λογαριασμό τής Παρέμβασης Πολιτών Ευβοίας), λάβαμε προ ημερών την παρακάτω ανακοίνωσι:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Τετάρτη 14 Δεκέμβρη 2011 στις 6.30 το απόγευμα
στην αίθουσα του εργατικού κέντρου Ευβοίας, θα πραγματοποιηθεί ομιλία –συζήτηση με θέμα:
Ευρώ ή Εθνικό νόμισμα;
Όλη η αλήθεια.
με ομιλητή το Οικονομολόγο –Αναλυτή
Δημήτρη Καζάκη.

Πρέπει όλοι οι πολίτες να είναι ενημερωμένοι για τα αυτά που μας συμβαίνουν αλλά και γι’ αυτά που θα μας συμβούν.!
Το καθεστώς, αποπροσανατολίζει και με τα εκβιαστικά διλήμματα που κάθε φορά βάζει στο λαό, προσπαθεί να κάμψει την αγωνιστικότητά του, αλλά και την πίστη του, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν προς όφελός του και της χώρας γενικότερα.
Καλούνται όλοι οι πολίτες, που θέλουν να ακούσουν, αλλά και να συμμετάσχουν στο δημοκρατικό διάλογο, να παρευρεθούν στην εκδήλωση.
Καλούμε όλα τα κινήματα, αλλά και τις πρωτοβουλίες που εκδηλώνονται γύρω από τα προβλήματα των πολιτών, να ενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους, ώστε να ανατραπεί στην πράξη η ξενόφερτη και δουλοπρεπής σημερινή πολιτική τάξη.
Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση όλων των πολιτών να μετατραπεί σε μια πολιτική πρόταση.
Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν.

Χαλκίδα 5/12/2011
Παρέμβαση πολιτών Ευβοίας

Εχθές ο Γιώργος, μας έστειλε (βλ αρχική εικόνα) και την πρόσκλησι!

Ευχόμαστε Καλή Επιτυχία στην εκδήλωσι και θα προσπαθήσουμε να παρευρεθούμε –εν ανάγκη και δια …αντιπροσώπου!