Χριστός Ανέστη! Μ' ένα χάικου του Σελλενίδη.Cristo è risorto! Con un haiku di Al. Sellenidis.Christ is Risen! In the form of a haiku by Alex. Sellenides. .

 

«Εξοχικὴ Λαμπρή». Ένα Πασχαλινό Διήγημα του Παπαδιαμαντη (στην γλώσσα του 1890). (Μέρος Β΄). Un racconto per la Pasqua: “Pasqua in campagna” di Alexandros Papadiamanti (1890); Parte 2a.

 (Συνέχεια απο το προηγούμενο) 

Ο χωρισμός του διηγήματος σε 2 μέρη έγινε για λόγους πρακτικούς. 

Εμείς με την ευκαιρία ευχόμαστε προς όλους, αλλά ειδικότερα προς όλα τα μέλη του Συλλόγου και τους φίλους του Ιστολογίου:

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

«Εξοχικὴ Λαμπρή»

(Β΄ μέρος)

Περὶ τὴν μεσημβρίαν, μετὰ τὴν Β´ Ἀνάστασιν, οἱ χωρικοὶ τὸ ἔστρωσαν ὑπὸ τὰς πλατάνους, παρὰ τὴν δροσερὰν πηγήν. 

Ὡς τάπητας εἶχον τὴν χλόην καὶ τὰ χαμολούλουδα, ὡς τράπεζαν πτέριδας καὶ κλάδους σχοίνων. 

Ἡ δροσερὰ αὔρα ἐκίνει μετὰ θροῦ τοὺς κλῶνας τῶν δένδρων, καὶ ὁ Φταμηνίτης μὲ τὴν λύραν του ἀντέδιδε φθόγγους λιγυρούς. 

Ἡ ὡραία Ξανθή, ἡ σύζυγος τοῦ Φταμηνίτου, ἐκάθητο μεταξὺ τῆς μητρός της Μελάχρως καὶ τῆς θεια-Κρατήρας, τῆς πενθερᾶς της, φροντίζουσα νὰ ἔχῃ ἐν μέρει τὰς παρειὰς κεκαλυμμένας μὲ τὴν μανδήλαν, καὶ νὰ βλέπῃ μᾶλλον πρὸς τὸν κορμὸν τῆς γιγαντιαίας πλατάνου, ὅπως μὴ τὴν κοιτάζωσιν οἱ ἄνδρες, καὶ ζηλεύῃ ὁ σύζυγός της. 

Ἡ ἀδελφή της, τὸ Ἀθώ, δεκαπεντοῦτις κόρη ἄγαμος, ἄφροντις, ὡραία καὶ αὐτή, ποσάκις δὲν τὴν ἐπείραζε λέγουσα· «Ἀρή, τί τὸν ἤθελες, ἀρή; Δὲν τὸν ἔπαιρνα, νὰ μοῦ χαρίζανε τὸν οὐρανὸ μὲ τ᾽ ἄστρα… Καλύτερα νὰ γινόμουν καλόγρια!» 

Τὸ βέβαιον ἦτο ὅτι ὁ Φταμηνίτης δὲν διέπρεπεν οὔτ᾽ ἐπὶ κάλλει οὔτε ἐπὶ μεγέθει σώματος, ἀλλ᾽ ἀνεπλήρου τὰς ἐλλείψεις ταύτας δι᾽ εὐστροφίας σώματος καὶ πνεύματος καὶ διὰ φαιδρότητος καὶ εὐθυμίας. 

Ὁ παπα-Κυριάκος προήδρευε τοῦ συμποσίου, ἔχων ἀπέναντί του τὴν παπαδιά, βραχύσωμον, στρογγυλοπρόσωπον, μελαγχροινήν, ἀγαθωτάτην, ἥτις ἐν ἀθῳότητι ἐξεκόλαπτε σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἓν παπαδόπουλον, χωρὶς νὰ τὴν μέλῃ οὔτε διὰ παλληκαροβότανα, οὔτε διὰ στριφοβότανα, περὶ ἃ τυρβάζουσιν ἄλλαι γυναῖκες. 

Δεξιόθεν τοῦ ἱερέως ἐκάθητο ὁ μπαρμπα-Μηλιός, προεστὼς ἅμα καὶ πρόθυμος θεράπων τῆς κοινότητος, ἠξεύρων νὰ ψήνῃ ὡς οὐδεὶς ἄλλος τὸ ἀρνί, λιανίζων μεθοδικώτατα δι᾽ ὅλους, καὶ τρώγων ἅμα καὶ προπίνων. 

Εἰς τὰς προπόσεις μάλιστα δὲν εἶχεν ἐφάμιλλον. Μετὰ τὴν σύντομον καὶ τυπικὴν τοῦ ἱερέως πρόποσιν, ἐγερθεὶς ὁ μπαρμπα-Μηλιός, κρατῶν τὴν τσότραν τὴν ἑπταόκαδον, ἤρχισε νὰ χαιρετίζῃ τοὺς πάντας καὶ ἕνα ἕκαστον ὡς ἑξῆς· 

―  Χριστὸς Ἀνέστη! ἀληθινὸς ὁ Κύριος! Ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας! 

Εἶτα μετὰ τὸ προοίμιον, εἰσῆλθεν εἰς τὴν οὐσίαν· 

―  Γειά μας! καλὴ γειά! διάφορο! καλὴ καρδιά! Παπά μ᾽, νὰ χαίρεσαι τὸ πετραχήλι σ᾽! Παπαδιά, νὰ χαίρεσαι τὸν παπά σ᾽ καὶ τὰ παιδάκια σ᾽! Ξάδερφε Θοδωρή! νὰ ζήσῃς, νὰ τς χαίρεσαι! Κουμπάρε Παναγιώτη! ὅπως ἔτρεξες μὲ τὸ λάδ᾽ νὰ τρέξῃς καὶ μὲ τὸ κλῆμα! Συμπεθέρα Κρατήρα! Νὰ χαίρεσαι, μ᾽ ἕναν καλὸν γαμπρό! Ἀνιψιὲ Γιώργη! Τίμια στέφανα! στὸ γάμο σας νὰ χαροῦμε. Κουμπάρα Κυπαρισσού! μὲ μιὰ καλὴ νύφη, νὰ ζήσῃς, νὰ χαρῇς! ἐβίβα ὅλοι! Τέ-περ-τε*! Πάντα χαρούμενοι! Στὴν ὑγειά σας! Σμπεθέρα Ξαθή! καλὴ λευθεριά! Στὴν ὑγειά σας! Πάντα χαρούμενοι! Πάντα μὲ τὸ καλό! 

Καὶ ἀνάλογος πρὸς τὸ πρόσωπον ὑπῆρξεν ἡ πόσις. 

Ἀλλὰ καὶ ὁ Φταμηνίτης ἠθέλησε νὰ προπίῃ, κατ᾽ ἄλλον ὅμως στενώτερον τρόπον· ἠθέλησε νὰ βρῇ τὴν γυναῖκά του, καὶ ἠνάγκασεν αὐτὴν ν᾽ ἀπαντήσῃ εἰς τὴν πρόποσιν· 

―  Μπρόμ! 

―  Πιὲ κὶ δό μ᾽! 

―  Μὲ κρασί! 

―  Καλῶς τ᾽ν ἀγάπη μ᾽ τὴ χρυσῆ! 

Καὶ πιὼν αὐτός, μετεβίβασε τὴν τσότραν εἰς τὴν ὡραίαν Ξανθήν, ἥτις ἔβρεξε τὰ χείλη.

Εἶτα ἤρχισαν τὰ ᾄσματα. Ἐν πρώτοις τὸ Χριστὸς ἀνέστη, ὕστερον τὰ θύραθεν. Ὁ μπαρμπα-Μηλιὸς θελήσας νὰ ψάλῃ καὶ αὐτὸς τὸ Χριστὸς ἀνέστη, τὸ ἐγύριζε πότε εἰς τὸν ἀμανὲ καὶ πότε εἰς τὸ κλέφτικο. 

Ἀλλ᾽ ὁ ἰδιορρυθμότερος πάντων τῶν ψαλτῶν ἦτο ὁ μπαρμπα-Κίτσος, γηραιὸς χωροφύλαξ, Χειμαρριώτης, παλαιὸς ταχτικός, λησμονημένος ἀπὸ τῆς βαυαρικῆς ἐποχῆς ἐν τῇ νήσῳ. Ἀμφέβαλλε καὶ αὐτὸς ἂν τὸν εἶχαν περασμένον εἰς τὰ μητρῷα, πότε τοῦ ἔστελναν μισθόν, πότε ὄχι. Ἐφόρει χιτῶνα μὲ ἀνοικτὰς χειρῖδας, βραχεῖαν περισκελίδα μέχρι τοῦ γόνατος καὶ τουζλούκια*. Ὁ δήμαρχος τοῦ τόπου (διότι ὑπῆρχε φεῦ! καὶ δήμαρχος) τὸν εἶχε στείλει νὰ κάμῃ Πάσχα εἰς τὰ Καλύβια, διὰ νὰ φυλάξῃ δῆθεν τὴν τάξιν, καίτοι οὐδεμιᾶς φυλάξεως ἦτο ἀνάγκη. Τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι τὸν ἔστειλε νὰ καλοπεράσῃ πλησίον τῶν ἀνοιχτοκάρδων ἐξωμεριτῶν, οἵτινες τοῦ ἤρεσκον τοῦ μπαρμπα-Κίτσου, ἂς τοὺς ἔλεγον καὶ «τσουπλακιὲς»* ἢ «χαλκοδέρες»*. Ἐὰν ἔμενεν ἐν τῇ πόλει, ὁ δήμαρχος θὰ ἦτο ὑπόχρεως νὰ τὸν φιλεύσῃ τὸν μπαρμπα-Κίτσον, καθὼς τὸν εἶχαν κακομάθει οἱ προκάτοχοί του, ἔλεγε, ― νὰ τὸν φιλεύσῃ κουλούραν καὶ αὐγά. Τί ἔθιμα!… 

Ὁ μπαρμπα-Κίτσος, ἀφοῦ ἠσπάσθη τρὶς ἢ τετράκις τὴν τσότραν, ἤρχισε νὰ ψάλλῃ τὸ Χριστὸς ἀνέστη κατ᾽ ἰδιάζοντα αὐτῷ τρόπον, ὡς ἑξῆς· 

Κ᾽στὸ - μπρὲ - Κ᾽στὸς ἀνέστη
ἐκ νεκρῶν θ α ν ά τ ω ν,
θάνατον μ π α τ ή σ α ς,
κ᾽ ἔ ν τ ο ι ς - ἔ ν τ ο ι ς μνήμασι,
ζωὴν π α μ μ α κ ά ρ ι σ τ ε!

Καὶ ὅμως, μεθ᾽ ὅλην τὴν ἰδιορρυθμίαν ταύτην, οὐδείς ποτε ἔψαλεν ἱερὸν ᾆσμα μετὰ πλείονος χριστιανικοῦ αἰσθήματος καὶ ἐνθουσιασμοῦ, ἐξαιρουμένου ἴσως τοῦ γνωστοῦ ἐν Ἀθήναις γηραιοῦ καὶ σεβασμίου Κρητός, τοῦ ψάλλοντος τὸ Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν μὲ τὴν ἑξῆς προσθήκην· «Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν τῶν μὴ προσκυνούντων, οἱ κερατάδες! τὴν εἰκόνα σου τὴν σεπτήν…»

Ἀληθεῖς ὀρθόδοξοι Ἕλληνες!

*  *  *

Περὶ τὴν δείλην εἶχεν ἀρχίσει ὁ χορός, χορὸς κλέφτικος (διότι αἱ γυναῖκες ἐπεφυλάττοντο διὰ τὴν Δευτέραν καὶ τὴν Τρίτην ὅπως χορεύσωσι τὸν συρτὸν καὶ τὴν καμάρα), καὶ ὁ παπα-Κυριάκος, μετὰ τῆς παπαδιᾶς καὶ τοῦ Ζάχου, ὅστις ἐγλύτωσε τὸ ξύλο χάριν τῆς ἡμέρας (διότι ὁ πατήρ του εἶχε θυμώσει εἶτα κατ᾽ αὐτοῦ, ὡς γενομένου αἰτίου τῆς χασμωδίας ἐκείνης), ἀποχαιρετίσαντες τὴν συντροφιάν, κατῆλθον εἰς τὴν πολίχνην.

Ὁ παπα-Κυριάκος ἔδωκε πλῆρες εἰς τὸν συνεφημέριόν του τὸ ἀπὸ τῆς ἐξοχῆς μερίδιον, καὶ οὔτε κατεδέχθη νὰ κάμῃ λόγον περὶ τῆς ὑποτιθεμένης κλοπῆς.

Ἐν τούτοις ὁ παπα-Θοδωρὴς οἴκοθεν τῷ εἶπεν ὅτι τὸ ἐκ τῆς ἐνορίας μερίδιόν του εὑρίσκετο ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, τοῦ παπα-Θοδωρῆ. Ἔκρινε καλόν, εἶπε, νὰ μετακομίσῃ διὰ τῆς ἐξωθύρας τοῦ ἁγ. βήματος οἴκαδε καὶ τὰ δύο μερίδια, διὰ νὰ μὴ βλέπουν τινὲς τῶν ἄγαν ἐπιπολαίων καὶ γλωσσαλγῶσιν ὅτι οἱ ἱερεῖς ἔχουν δῆθεν πολλὰ εἰσοδήματα. «Ὁ κόσμος ξιππάζεται, εἶπεν, ἅμα μᾶς ἰδῇ μιὰ καλὴ μέρα νὰ πάρουμε τίποτε λειτουργιές, καὶ δὲν συλλογίζεται πόσες ἑβδομάδες καὶ μῆνες παρέρχονται ἄγονοι!»

Ἐντεῦθεν ἡ παρανόησις τοῦ Ζάχου.

(1890)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1982
Σελ. 125-133

Αναστάσιμες Ευχές με ένα «τετράστιχο» και 1 «Σταυραναστάσιμο» ποίημα (του Σελλενίδη). Auguri Pasquali con 4x2 (pseudo-haiku) versi. Easter Greetings with 2 haiku-like poems.

«ὡς φροῦδος ᾅδης,

Χριστὸς ἀνέστη τάφου,   

τάφου δὲ λίθος

εὐσθενῶς ἀπηλάθη·»

 

Το παραπάνω «τετράστιχο», απόσπασμα μεγάλου ποιήματος, αφ’ ενός δεν είναι χάικου, αφ’ ετέρου θα ‘πρεπε να είναι γνωστό, αν μη εις άλλους, τουλάχιστον στους φίλους του «Νέου Παλαμήδη»!

 

Φίλοι του Συλλόγου και του Ιστολογίου,

ως Διαχειριστής (και εκ μέρους του Δ.Σ. του Α.Ε.Κ. “Άβαξ Και Πεσσοί”) 

εύχομαι

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 

(Ακολουθεί το ανέκδοτο τετράστιχο – κι αυτό ψευδο-χάϊκου κατά την εμφάνισι—ποιημάτιον του Σελλενίδη)

 

ΣΤΑΥΡΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

 

Τέλος ο δρόμος

Άνοιξε ο Τάφος

Μέσα απ’ το Πάθος

Αίρεται ο τρόμος

 

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

 

Η σκηνή της Ανάστασης στο δράμα «Χριστός Πάσχων». (Απόσπασμα. Στίχοι: 2055-2075) La scena della Resurrezione dalla tragedia “La Passione di Cristo” di Gregorio Teologo (versi 2050-20175; traduzione neogreca di A. Sellenides)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

Σαν συνέχεια από τα προηγούμενα η σημερινή ανάρτησι. Η σκηνή είναι από το 3^ο μέρος του έργου "Χριστός Πάσχων", την Ανάστασι: Η Θεοτόκος μαζί με την Μαρία Μαγδαληνή βρίσκονται πρίν το ξημέρωμα της 3^ης μέρας από την Σταύρωσι στο μνημείο όπου ετάφη ο Ιησούς.  Εκεί, απορώντας για την απουσία της φρουράς, γίνονται μάρτυρες μια σεισμικής δόνησης που ξεκολλάει τον βράχο από την είσοδο του τάφου και ευθύς διαπιστώνουν πως δεν υπάρχει μέσα το σώμα του Κυρίου.

Την ώρα που η Μαγδαληνή ετοιμάζεται να φύγει για να πάει τα νέα στους μαθητές, η Παναγία αντιλαμβάνεται την παρουσία ενός Αγγέλου…

.........................................................................

 ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

{ΘΕΟΤΟΚΟΣ}

Εὖγ' εὖγ' ἐπανῆκες τάχιστα νῦν, φίλη·            2050

ἐγὼ δὲ λίθον ἠρμένον βλέπουσ' ἔτι

θαμβουμένη πέφρικα, πῶς ὧδ' ἀθρόον

ὤφθη κυλισθεὶς τῆς θύρας πρὸ τοῦ τάφου.

Ἂ ἄ· σίγα, σίγα.

Ὁ λαμπροπυρσόμορφος οὗτος τίς δ' ἄρα,

ὃς καθύπερθεν ἕζεται νῦν τοῦ λίθου,

πανευπρεπής, ἐσθῆτι λευκῇ χαρίεις;

στίλβει γὰρ ὥσπερ ἁπαλὴ χιὼν νέα.

Ἰδοὺ δὲ καὶ φύλακες, ὡς νεκροί, κάτω.

{ΑΓΓΕΛΟΣ}

Ὕμμες δὲ μὴ θροεῖσθε, μηδ' ἔστω φόβος·      2060

ζητούμενος γὰρ οὐκέτ' ἐστὶν ἐν τάφῳ,

Ἄναξ Ἰησοῦς τῆτες ἐσταυρωμένος·

ὅδ' οὐκέτ' ἐστὶν ἐν τάφῳ νεκρὸς μένων,

ἀλλ' ἐξεγερθεὶς εἰς Γαλιλαίαν τρέχει·

ὡς εἶπε, μύσταις ὀπτάνεσθαι νῦν θέλει.

Κενὸν δ' ἰοῦσαι τὸν τόπον κατίδετε.

Ἄπιτε γοῦν, ἄπιτε καὶ ταῦτα σφίσιν

εἴπατε τρανῶς· πάντα γὰρ ἔγωγ' ἔφην,

καὶ πάντα πᾶσιν εἴπατε ξὺν τῷ Πέτρῳ,

ὡς φροῦδος ᾅδης, Χριστὸς ἀνέστη τάφου,     2070

τάφου δὲ λίθος εὐσθενῶς ἀπηλάθη·

φρουροί τ' ἄϊδος θύρετρ' ἀνεῖσαν φόβῳ

λελυμένοι, νεκροὶ δὲ πρὸς φάους χθόνα

σκιρτῶσι, σῶκον ἐκκαλούμενοι Θεόν·

τῷ γ' αὐτόματα δεσμὰ πάντ' ἀπερράγη.           2075

ΕΜΜΕΤΡΗ ΑΠΟΔΟΣΙ (Αλέξανδρου Σελλενίδη):

{ΘΕΟΤΟΚΟΣ}

Ταχιά, καλή μου, γύρισε, αμέσως πάλι πίσω·                               2050

τον βράχο που σηκώσανε, κοιτάζω και θαυμάζω,

ακόμα τρέμω κι απορώ, πώς έφτασ’ εδώ κάτω

πώς κύλισε τόσο μακριά, που σφράγιζε την θύρα.

Ά, ά· σώπα, σώπα!

Ποιος να ΄ναι αυτός ο όμορφος, ο λαμπροφλογισμένος                2055

Που στέκεται καθήμενος εκεί πάνω στον λίθο;

Κομψότατος κι ευγενικός μες στα λευκά του ρούχα;

Δές τον πώς ακτινοβολεί σαν τ’ απαλό το χιόνι!

Και παρακάτω οι σκοποί, πεσμένοι του θανάτου.

{ΑΓΓΕΛΟΣ}

Μην σκιάζεστε εσείς εκεί και μήν σας πιάνει φόβος                      2060

Τον που ζητάτε νά βρετε δέν είναι μές στον τάφο

Ο Ιησούς ο Βασιλεύς, ο τέως σταυρωμένος

δέν μένει πια με τους νεκρούς ούτε μέσα στον τάφο·

σηκώθηκε απ’ το μνήμα του, στην Γαλιλαία σπεύδει

Να τονε δούνε, τό ‘χε πή, εκεί οι μαθητές του.                              2065

Ελάτε, ψάξτε ολόγυρα, κανείς δεν είναι μέσα!

Τώρα λοιπόν ας φύγετε, και πέστε τα με θάρρος

όλα αυτά που ακούσατε, σε όλους και στον Πέτρο.

Τι ο Άδης έφυγε μακριά και ο Χριστός ανέστη!

Κυλίστηκε με δύναμι ο βράχος απ’ τον τάφο·                                2070

του Κάτω Κόσμου οι φρουροί, αφήσαν την σκοπιά τους,

με φρίκη ορθανοίξανε οι τρομερές οι πύλες·

στο Φώς το παντοδύναμο που ήλθ’ απ άλλον κόσμο

όλοι οι νεκροί σκιρτήσανε, τρανόν θωρούν Σωτήρα,

κι η ευλαβική επίκλησι τις αλυσίδες σπάζει!                                   2075

Με Αναστάσιμες Ευχές και ελληνορθόδοξο ήθος: Μια επιστολή 100 χρόνια πρίν, του Αλέξ. Μωραϊτίδη. Una lettera di 1916, con auguri pasquali ed in spiritualità ortodossa. Di Alessandro Moraitidis (1850- 1929). A letter of 1916, with Easter greetings and Orthodox spirituality (By Alexander Moraitides).

ΕΝΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

Πρόκειται για μια ευχετήρια επιστολή γραμμένη από έναν σημαντικό εκπρόσωπο των ελληνικών γραμμάτων, τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, ακριβώς έναν αιώνα πρίν.

Tο γράμμα το απευθύνει στην δόκιμη μοναχή Θεοδώρα, πνευματική αδελφή του. Το βρήκαμε στην ιστοσελίδα της ΙΜ Χαλκίδος και το αναδημοσιεύουμε από την μια  ως τεκμήριο ορθόδοξης πνευματικότητας ενός από τους Διοσκούρους της νεοελληνικής μας Λογοτεχνίας, κι από την άλλη ως ευχετήριο κείμενο αφιερωμένο σε όλους τους επισκέπτες του Ιστολογίου, και ειδικά σε όσους όπως ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Φραντζής, καθηγητής στην έδρα Ν. Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Ντάργουιν, μας έστειλαν Ευχές και δή Σταυραναστάσιμες!  

 

Ἐν Ἀθήναις τῇ 17η Ἀπριλίου 1916 (Σημ.1)

Χριστὸς Ἀνέστη !

Μᾶς ἡξίωσεν ὁ Πολυεύσπλαχνος Κύριος καὶ Θεὸς ἠμῶν νὰ ἑορτάσωμεν καὶ ἐφέτος τὴν Λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεώς του. Ἄς εὐχηθῶμεν νὰ μακροθυμήσῃ ἀκόμα ἕως ὄτου ἐν καλῇ μετανοίᾳ λογοδοτήσωμνεν ἐνώπιον τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καὶ ἀκαταίσχυντοι νὰ ἀντικρύσωμεν τὴν δόξαν τῆς Δευτέρας του Παρουσίας καὶ ἀκούσωμεν τῆς μακαρίας φωνῆς «εὖ δοῦλοι ἀγαθοὶ καὶ καλοὶ, εἰσέλθητε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου ὐμῶν. Εἰσέλθετε ἀγαλλόμενοι μὲ τὰς λαμπαδας τῶν ψυχῶν ἡμῶν καταυγαζούσας». Ὤ, τὶ χαρὰ θὰ εἶνε ἐκείνη, τὶ ἀπερίγραπτος θὰ εἶνε ἐκείνη ἡ ἀγαλλίασις. Νὰ γείνωμεν (sic) συμμέτοχοι τῆς αἰωνίου δόξης μὲ ὅλα τὰ τάγματα τῶν ἀπ ̓ αἰῶνος εὐαρεστησάντων τῷ Κυρίῳ. Ὁλίγη βία, ὀλίγη ὑπομονή, ὀλίγη ἐγκαρτέρησις καὶ ἐπιμέλεια εἰς τὴν ἁγιότητα τοῦ νοὸς ἠμῶν, ὅπως ἐξακολουθήσωμνεν ἀκόμα τὸν ὀλίγον ἀγῶνα τῆς πολυμόχθοιυ ζωῆς καὶ φωτισμένοι μὴ ἀποκάμωμεν εἰς τὴν τήρησιν τῶν ἁγίων του ἐντολῶν, διότι κατὰ τὸ ἀψευδέστατον τοῦ Σωτῆρος μας στὀμα αἰ ἐντολαὶ βαρεῖαι οὐκ εἰσὶ δι ̓ ἐκείνους βέβαια οἰ ὀποῖοι μὲ τὴ φλόγα τῆς πίστεως κατέκαυσαν τὸν δρυμῶνα τῶν παθῶν καὶ κεκαθαρμένοι, κοῦφοι ὠς ἀετοί, πετοῦν ὐψηλά, ὠς μηδὲν λογιζόμενοι τὰ γήϊνα καὶ ταπεινά, τὰ μάταια καὶ φθαρτά. 

Βλέπεις, θεοπεφιλημένη ἀδελφὴ ἐν Χριστῷ κυρία Θεοδώρα, πόσον ὡραῖα μὲ ὀλίγας λέξεις παρέστησα τοῦ ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ τὸν πόθον. Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τὸ μέγα βάρος τὸ ὀποῖον βαρύνει τὸ ἄθλιον σῶμα, ὥστε διόλου νὰ μὴ δελεάζεται ἀπὂ τὰ ἀνέκφραστα καὶ ἀπερίγραπτα κάλλη τοῦ Παραδείσου, ἀλλ ̓ ὡς λίθος νὰ καταπίπτῃ κάτω εἰς τὴν γῆν, οὔτε νὰ θέλγεται ἀπό ὅσα ἐδιάβασεν, ἀπό ὅσα ἐμελέτησεν, ὥστε νὰ ζητήσῃ μὲ νηστείαν καὶ ἀγρυπνίαν νὰ ἀποκτήσῃ πτέρυγας ὡσεὶ περιστερᾶς καὶ νὰ πετασθῇ καὶ νὰ ἀναπνεύσῃ. Τὶ ἦταν ἡ ὁλίγη νηστεία ἀπέναντι τῆς εὐφροσύνης αὐτῆς ὁποὺ ἀπολάυσαμεν εἰς τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν;Ἔτσι εἶναι καὶ ἡ ζωὴ, μία νηστεία καὶ ἰδοὺ νά, ἔφθασεν ἡ νὺξ τοῦ Πάσχα, ὁ ἄγγελος ὁ ψυχοσώστης ! Δὲν ἀκούεις τὰ πτερυγίσματά του; Τὸν κρότον τῶν πτερῶν τοῦ ἐρχομοῦ του; Ἰδοὺ ὀ Νυμφών, ἰδοὺ τὸ ἀνέσπερον φῶς τοῦ ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης !... 

Τὶ ὡραῖαι ἑορταὶ καὶ ἐφέτος, ἐκτάκτως συνέπεσαμ ἔτσι ὕστερα ἀπό 85 χρόνια. Πολὺ μὲ συγκινοῦν τὰ ἔκτακτα. Τώρα ἀναλογἰζομαι τὰ ἀηδόνια ὁποὺ ἀναρίθμητα κελαϊδοῦν εἰς τὸν Τίμιόν μου Πρόδρομον (Σημ.2). Τουλάχιστον θὰ ἀξιωθῶμεν νὰ τὰ ἀπολαύσωμεν εἰς τὴν αἰώνιαν χαράν; Τώρα εὐωδιάζουν ἐκεῖ καὶ αἱ πέτραις. Ἀλλὰ αὐτὰ ὁποὺ στερούμεθα πρέπει νὰ μᾶς προξενοῦν ἐσωτερικὴν χαρὰν, ὅτι ὀ Κύριος δέν θὰ μᾶς στερήσῃ ἐκεῖ ψαλμωδίας, ὕμνους ἀνθρώπων, ἀηδόνων, εύωδίας, κρίνους, ὅλα τὰ ἀνέκφραστα καλὰ ἅ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε. Παὐω διότι εἰς τὴν ἀναμνησίν των μοῦ ἔρχονται θρῆνοι γοεροί... 

Εὐχαριστοῦμεν ἐγκαρδίως διὰ τὰς εὐλογίας, εὐχαριστοῦμεν διὰ τὰ εὐλογημένα αὐγά. Ἐζήλευσα τὴν χάριν σου, ὁποὺ ἡ Κυρία Θεοτόκος καὶ Πανάχραντος Δέσποινα τοῦ κόσμου σὲ κατηξίωσε τόσον πλησίον της νὰ μένεις (Σημ.3), ὤστε νὰ ἐπισκέπτεσαι συχνὰ τὸ ἐπίγειόν της ἀνάκτορον καὶ νὰ πίνῃς ἀπό τὸν ἀθάνατον δροσισμὸν τῶν χαρίτων της. Νὰ ἠξεύρεις πόσην δύναμιν, πόσην χάριν λαμβάνεις ἀπό αὐτὸ τὸ ἱερόν σου προσκύνημα! Ὅλους τοὺς κόπους σου τοὺς μεγάλους τοὺς διαλύει ἀμέσως εἰς τὴν δρόσον τῶν χαρίτων της καὶ μὲ νέας δυνάμεις ἀναβαίνεις πάλιν εἰς τὸν ἀγώνα, ὅν αὐτὴ ἡ Πανάχραντος Κυρία τῶν Ἀγγέλων σοὶ διήνοιξεν ἵνα στεφανωθῇς μετὰ τῶν ἁγίων Μαρτύρων. Καὶ τοῦ χρόνου πάλιν εὔχομαι νὰ ξαναλειτουργήσῃς κατὰ τὸ Ἅγιον Πάσχα εἰς τὴν ὡραίαν Κοίμησίν σου (Σημ.4). 

Ἀσπαζόμεθα ὅλοι τὴν δεξιὰν τῆς ἁγίας Ἡγουμένης καὶ τῶν σεβασμίων γεροντισσῶν. 
Ἀσπαζόμεθα τὴν σὴν δεξιάν.

 Ἀ(λέξανδρος). Μ(ωραϊτίδης)


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Τὸ γράμμα. πρωτοδημοσιεύθηκε  στὸ τ. 52 (Ἀπρ. 1950) τῆς Ἑλλ. Δημιουργίας. 

2. Αναπολεί το μικρό μοναστήρι του Γενέθλιου του Τιμίου Προδρόμου το οποίο το είχε ανακαινίσει ο ίδιος, και το φαντάζεται πνιγμένο ανοιξιάτικα μέσα στην ομορφιά της σκιαθίτικης φύσης..

3. Η Θεοδώρα βρίσκεται ως δόκιμη μοναχὴ στὴν μονὴ τοῦ Κεχροβουνίου τῆς Τήνου.

4. Προφανώς το μοναστήρι αυτό θα ήταν αφιερωμένο στην Κοίμησι της Θεοτόκου.

Χριστός Ανέστη! Και με την φωνή της Φαϋρούζ! Il “Cristos Anesti” (= Cristo è Risorto!) con la voce di Fairuz! The orthodox hymn “Christ is Risen” by the voice of Fayruz.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! 

Όταν πριν από καιρό στο ιστολόγιο πρωτοαναφερόμασταν στην Φαϋρούζ ή Φαϊρούζ ή και αγγλιστί «Φεϊρούζ»( Fairuz, Fayruz), δεν βρίσκαμε διαθέσιμο το «Χριστός Ανέστη» με την φωνή της στο Γιουτιούμπι. Τώρα που, ευτυχώς, αφθονεί, ας το αναρτήσουμε.
Για να συνοδεύση την εγκάρδια Ευχή μας προς όλους:  
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 Fairuz _ El Massih Kaam- Χριστός Ανέστη - المسيح قام

Χριστός Ανέστη! Με τρία αναστάσιμα μουσικά βίντεο (Τζών Ντέμπνεϋ, Χρόνης Αηδονίδης, Χρήστος Σαντικάι). Cristo è Risorto! Auguri con 3 diversi video musicali (J. Debney, Chronis Aidonidis, Chr. Santikai)

1. passion of the christ soundtrack - 15 resurrection
Για τον συνθέτη και την σύνθεσι έχουμε αναφερθή λίαν προφάτως – για να μην πούμε ξανά για την ταινία!


2. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ (Chronis Aidonidis)
Χριστός Ανέστη, από τον Χρόνη Αηδονίδη
(Συνοδεύουν: Νεκταρία Καραντζή και Δημήτρης Βερύκιος)
CD Άφραστον Θαύμα (Legend/Lyra) και CD Επικράνθη (εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)


3. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ~ Χρήστος Σαντικάϊ
Χριστός ανέστη εκ νεκρών 
θανάτω θάνατον πατήσας 
και τοις εν τοις μνήμασιν 
ζωήν χαρισάμενος!

Τετάρτη προ της Αναλήψεως. Απόδοσις του Πάσχα και παύσις του «Χριστός Ανέστη!». Mercoledi' vigilia dell’ Ascensione; fine saluto “Cristo e’ risorto!”

Απόψε κατά την ορθόδοξο παράδοσι οι πιστοί (όσοι πιστοί) σταματούν την χρήσι του αναστάσιμου χαιρετισμού. Αύριο …γαρ, η μεγάλη Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου.

Το «Χριστός Ανέστη!» με το συγκλονισμό του μηνύματός του παραδόθηκε από τους Πατέρες για να συνοδεύει κάθε έαρ του πλανητικού χρόνου των πιστών και να νοηματοδοτεί την καθημερινότητά τους, από την εκκωφαντικά πανηγυρική πρώτη στιγμή της μελικής σε πλάγιο πρώτο ήχο εκφώνησής του (σχεδόν αμέσως μετά το Ευαγγέλιο του Όρθρου της Κυριακής του Πάσχα) και επι σαράντα ημέρες, τόσο στην μεταξύ των χριστιανών επικοινωνία, όσο και κατά την κοινή ή κατ’ ιδίαν προσευχή τους.

Σήμερα όμως, εδώ στα μέρη μας,
υπάρχει ο Χριστός στην ζωή μας;
Του αφήσαμε έστω κάποια θέσι; [Παραβλέπω στην ενοχλητική μου ερώτησι την υπόμνησι της αυστηρής –αλλά συχνά επαληθευόμενης- γνώμης πως «Όποιος δεν δίνει στον Θεό την πρώτη θέσι, δεν του δίνει καμμία θέσι»]…

Κάποια αδέλφια μας στον Αραβόφωνο κόσμο πάντως, δεν ντρέπονται να το κάνουν το Χριστός Ανέστη! στα χείλη τους τραγούδι.
Ας το ακούσουμε (και να το δούμε στο βίντεο αυτό από το «Γιουτιούμπ») από αυτούς για τελευταία φορά εφέτος:

Jesus is Risen song ترنيمة: المسيح قام Cristo e’ risorto (= Χριστός Ανέστη!)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Η αναστάσιμη ευχή σε δέκα γλώσσες και μεταφράσεις του τροπαρίου. Cristo e' Risorto! (traduzioni e 3 video)

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΛΑΤΙΝΙΚΑ: - Christus resurrexit! Resurrexit vere!
ΑΓΓΛΙΚΑ: - Christ is Risen! Truly, He is Risen!
ΓΑΛΛΙΚΑ: - Le Christ est ressuscité ! En vérité Il est ressuscité !
ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: - Christus ist auferstanden ! Er ist wahrhaftig auferstanden !
ΙΣΠΑΝΙΚΑ: - Cristo ha resucitado ! Verdaderamente, ha resucitado !
ΡΩΣΙΚΑ: - Христос Воскресе ! Воистину Воскресе ! (Khristos Voskrese ! Voistinu Voskrese !)
ΤΟΥΡΚΙΚΑ: - Hristós diril-Dí ! Hakíkatén diril-Dí !
ΑΛΒΑΝΙΚΑ: - Krishti u ngjall! Vërtet u ngjall!
ΙΤΑΛΙΚΑ: - Cristo è risorto ! È veramente risorto !

1. Christos Anesti - Irene Papas & Vangelis (Η Ειρήνη Παππά, ψάλλει σε μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου)


Χριστός ανέστη εκ νεκρών
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν
ζωήν χαρισάμενος.

ΛΑΤΙΝΙΣΤΙ

Christus resurrexit a mortuis,
Morte mortem calcavit,
Et entibus in sepulchris
Vitam donavit.

ΑΓΓΛΙΣΤΙ

Christ is risen from the dead,
By death He conquered death,
And to those in the graves
He granted life!

ΓΑΛΛΙΣΤΙ:

Le Christ est ressuscite des morts.
Par la mort, il a vaincu la mort.
A ceux qui sont dans les tombeaux,
il a donne la vie.

ΓΕΡΜΑΝΙΣΤΙ:

Christus ist auferstanden von den Toten
hat den Tod durch den Tod zertreten
und denen in den Graebern das Leben geschenkt!

ΙΣΠΑΝΙΣΤΙ:

Christo ha resucitado de los muertos,
pisoteando la muerte por la muerte,
y a los que están en los sepulcros
dando la vida.

ΙΤΑΛΙΣΤΙ:

Il cristo e risorto dai morti
con la sua morte calpestando la morte
e a quelli nei sepolcri
donando la vita

2.PSALT IRICIUC Valentin - tono 5 - CRISTO E' RISORTO.wmv (In italiano)


3. Christos Anesti. Śpiewa Divna Ljubojevic


ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΩΣ:

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,
θανάτῳ θάνατον πατήσας,
καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι,
ζωὴν χαρισάμενος!

«Χριστός Ανέστη»: ένα ελληνορθόδοξο και επίκαιρο ποίημα του Γ. Παναγάκου. “Cristo Risorto”; una poesia di G. Panagakos

Δεν είναι πολλές μέρες που ο φίλος, και σε πολλά ομοϊδεάτης Γιάννης Παναγάκος, μας έχει στείλη το παρακάτω ποίημά του.
Ευκαιρία, το ποίημα αυτό που τιτλοφορείται «Χριστός Ανέστη», (παρ’ όλο που είναι πολυθεματικό), με την αποψινή λήξι (όπως είθισται με το πρό της Αναλήψεως σαραντάμερο) του κατά παράδοσι αναστάσιμου χαιρετισμού, να το δημοσιεύσουμε σήμερα στο Ιστολόγιο:



ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους,
φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια,
τότε, που ερχόμουν στη Λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα,
με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη,
ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας,
να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη»,
για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους,
και της αγάπης το φιλί να δώσουμε , να πάρμε!

Φτάνω κοντά κι’ ανασκιρτώ, ανασκιρτώ και σειέμαι,
κι’ ως μπαίνω μέσα, προσκυνώ Τη Του Θεού Σοφία·
και τον Προστάτη των αγρών, της έμορφης της πλάσης,
ψάχνω για να προσευχηθώ - θέλω να φχαριστήσω,
για της αγάπης τους καρπούς, για του κεφιού το νέκταρ!
Στον Άγιο Τρύφωνα εμπροστά, στέκω και προσευχιέμαι,
που έχει η χάρη του γιορτή, την πρώτη του Φλεβάρη,
και τον νογάμε, των αγρών, Προστάτη Φύλακά τους·
μα… ξέρω, μέσα μου βαθιά, ξέρω και συλλογιέμαι
της Δήμητρας την προσφορά, του Διόνυσου το μύθο·
και όταν βγαίνω στην αυλή και τον κισσό αντικρίζω,
να ’χει τους τοίχους αγκαλιά, με τις καρδιές των φύλλων,
κι’ ως θεϊκή, μια ευωδιά, τριγύρω από την πόρτα,
που την κυκλώνει απαλά το μέγα Άγιο Κλήμα,
μού ’ρχεται μέσα στην ψυχή, και γλυκοαναγαλιάζω·
και μού ’ρχεται οπτασιασμός, ο Διόνυσος μπροστά μου,
το θύρσο να κρατεί ψηλά, τ’ αμπέλια να ευλογάει,
να λευτερώνει την ψυχή, μέσα στη μέθη του οίνου·
μα… από την ονειροπολιά, με ξύπνησε η καμπάνα,
που, κάθε μια Σαρακοστή και στων Παθών τις μέρες,
πένθιμα κλαίει και μηνά και τον καιρό ετοιμάζει,
για τη μεγάλη αλλαγή, για τη μεγάλη μέρα,
έπειτα απ’ την καταστροφή, έπειτα από τον πόνο,
κι’ από τα χιόνια της καρδιάς, το πάγωμα της φύσης,
κι’ από του Άδη το βυθό, το βάρος του θανάτου,
έπειτα απ’ όλα τα κακά κι’ από το μαύρο χάρο,
’ρχέται η μεγάλη αλλαγή, ’ρχέται η μεγάλη μέρα,
που η φύση θε να αναστηθεί, η φύση θ’ ανατείλει,
και θά ’ρθει η άνοιξη ξανά, θά ’ρθει το καλοκαίρι,
κι’ οι ανθρώποι θα λευτερωθούν, θ’ αναστηθεί η ψυχή τους,
κι’ αν θέλουν, θα λευτερωθούν, κι’ απ’ το αμάρτημά τους,
ν’ αρχίσουνε νέα ζωή, όπως η πλάση ούλη,
γιατί, ανέστη ο Χριστός, το θάνατο πατήσας.

Όπως κι’ εσύ θ’ αναστηθείς, Πατρίδα πονεμένη,
αν λογαριάσεις, πως «ευ ζήν», δεν είν’ «καλά περνάω»,
μα, μόνο, «αξιοπρεπώς και εν τιμή διάγω»·
κι’ αν, την Ανάσταση, ξανά, τη νιώσεις ευκαιρία,
το νέο «Όχι», σου να πεις, στους «βάρβαρους», εντός σου,
ν’ αναστηθεί σου η καρδιά, να γιάνει το κορμί σου,
τι έχει τραύματα πολλά, απ’ τα δικά σου χέρια,
που... τα ευλογάνε οι τρανοί, σαν σε κακό σε βάνουν,
και τα ματάκια σ’ τα υγρά, τα’ ιστοροχρυσωμένα,
τα βγάνεις πάλι μοναχή, μονάχη τ’ απαρνιέσαι!

Μ’ αν λογαριάσεις, πως «ευ ζήν», είναι «τιμή και χρέος»,
και θυμηθείς τη δόξα σου, κι’ αστράψει η αρχοντιά σου,
και θυμηθείς, τί ’ναι για σε, τί ’ν’ για τον κόσμο η Ελλάδα,
κι’ «Ελλάδα», αν νιώσεις στην ψυχή, Ελλάδα - τ’ όνειρό σου -
ξανά, στο φως σου θα ενδυθείς, με φως θα διαλαλήσεις,
Ανέστη εκ τάφου ο Χριστός, μαζί κι η Ελλάδα Ανέστη!
Ανέστη, Ανέστη ο Χριστός, Χριστός και Πλάση Ανέστη!
Χριστός Ανέστη, αληθώς! ω φως! η Ελλάδα έστη!!

Ιωάννης Παναγάκος