Μουσικές αναμνήσεις από μια χαμένη κασέτα. Salutando Italia una notte di Marzo. Una cassetta ritrovata…

Τι είναι η αποψινή ανάρτησι; Τίποτα το σπουδαίο. Μια παραξενιά του διαχειριστή του ιστολογίου:
Βρήκε προ ημερών μια κασέτα μουσικής, ξέρετε, εκείνη την παρωχημένη πια εφεύρεσι με τα κασετόφωνα και την μαγνητοφώνησι του ήχου σε κασέτες . Κάτι πλαστικά κουτάκια με ταινίες στο εσωτερικό τους, στην επιφάνεια (καλυμμένη με ειδικές επιστρώσεις) των οποίων καταγράφονταν με πολύ καλές προδιαγραφές ο ήχος. Εν προκειμένω η μουσική και τα τραγούδια της προηγούμενης γενιάς...
Ήθελε να την ακούση. Ολόκληρη. Πρίν φύγη αυτός ο Μάρτης, Το κασετόφωνο όμως από χρόνια χαλασμένο. Και τώρα πια είναι η εποχή των mp3. ( Ή των mp4;)
Αλλά είναι και η εποχή του «Υπολογιστή» και του «Internet». Να λοιπόν ο καλός σου! Λίγη «έρευνα» με το υπερεργαλείο μέσω της υπηρεσίας που λέγεται «You Tube» και οι μουσικές (και όχι μόνο) αναμνήσεις ξεπηδούν από τις μαγικά μεταδιδόμενες και ηλεκτρονικά εδώ αναρτώμενες καταγραφές που κάποιος άλλος, άγνωστος χρήστης, έβαλε για δικό του λογαριασμό στην άλλη άκρη του Δικτύου…
Το εξώφυλλο της κασέτες είχε διατηρηθή σχεδόν ανέπαφο από τον χρόνο. Στην ράχη είναι γραμμένο: Salutando Italia una notte di Marzo (Κι από μέσα, ιδιόχειρα, κάτι σαν αφιέρωσι: Μάρτιος 1989 μ.Χ.)
Τώρα πάλι βραδιάτικα, διαβάζει και ξαναδιαβάζει νοσταλγικά τους τίτλους των κομματιών. Δεν ήταν δύσκολο να βάλη την ίδια κι απαράλλακτη σειρά των ακουσμάτων στον «Blogger». Αλλά δεν του είναι και εύκολο να συγκρατεί την συγκίνησι…

LATO A.
Η ΠΡΩΤΗ ΠΛΕΥΡΑ:

1.Pat Benatar Love is a Battlefield


2 Joy Division A Means To An End


3 Joy Division Isolation


4Van Der Graaf Generator – Lemmings


5. Sting - Moon over Bourbon street


6 Bruce Springsteen My hometown


7 Bruce Springsteen - I'm Goin' Down

Επιχείρησι ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Η περίπτωσι της Ιταλίας. L’ Italia contrasta la decisione della UE sulla dasacralizzazione delle ...aule.

Η «Καταδίκη» της Ιταλίας από μια «μαϊμού» ιταλοφινλανδέζα
La condanna dell’ Italia a causa del ricorso di una cittadina di origine pseudofinlandese (leggi: italiana di origine turca)


Πολλή συζήτησι έγινε τελευταία στην χώρα μας για το ζήτημα της καταδίκης της γείτονος Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σε μια πρωτοφανή
απόφασί του, το ανώτατο ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο απεφάνθη πως η παρουσία του χριστιανικού συμβόλου του εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες συνιστά «παραβίασι του δικαιώματος των γονέων να μορφώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις» και μία παραβίασι «της θρησκευτικής ελευθερίας των μαθητών».
Κρίνουμε αναγκαίο να αναφερθούμε κι εμείς επι του θέματος και να αρθρώσουμε δυο κουβέντες.

Κατά πρώτον, νομίζουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να ...διαψεύσουμε κατηγορηματικώς πως έχουμε οποιανδήποτε σχέσιν ή συγγένεια με την ιταλίδα υπήκοο Soile Lautsi, η οποία έκανε την νικηφόρα προσφυγή κατά της «χώρας της»! Η κα. Soile που δηλώνει καταγωγή όχι από την Τουρκία, όπως πασίδηλα προδίδει το όνομά της (Soile < τουρκ. "πές μου", "μίλα"), αλλά από την μακρινή Φινλανδία, το 2002 ζήτησε από το δημόσιο Σχολείο «Vittorino da Feltre» του Άμπανο (Abano Terme, γειτονική κωμόπολι της Πάντοβας), όπου φοιτούσαν τα παιδιά της, να απομακρύνη τους σταυρούς (με τον Εσταυρωμένο) από τις αίθουσες. Οι προσφυγές της στα ιταλικά δικαστήρια δεν είχαν αποτέλεσμα.
Τώρα οι δικαστές του Ευρ. Δ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της έδωσαν δίκιο: Η απόφασι καθορίζει ότι η ιταλική κυβέρνησι πρέπει να καταβάλη στην κα. Soile Lautsi (που απ’ ό,τι φαίνεται ντρέπεται να δηλώση την ασιατική της καταγωγή και την –προφανώς- μουσουλμανική της πίστι) το ποσό των 5.000 ευρώ για «ηθική βλάβη». [Την ηθικοπνευματική βλάβη που προξενούν οι ξένοι δικαστές σε μια οργανωμένη κοινωνία 60 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν την λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του κανένας από τους νομικούς εγκεφάλους;]

Κι όμως το μείζον για εμάς δεν είναι η καταδίκη της Ιταλίας από την «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως διατυμπανίστηκε από τον ελλαδικό ηλεκτρονικό και μή Τύπο, και ειδικά από κάποιους ιδεολογικούς χώρους προσανατολισμένους ...ανάποδα (ή, για να χρησιμοποιήσω δοκιμότερο όρο, πρόσωπα από χώρους που δρούν αποδομητικά).
Το σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι (και αυτό πρέπει να γνωρίζει ο μέσος Έλληνας πολίτης), πως η ιταλική κοινωνία αντέδρασε έντονα σε αυτήν την «καταδίκη», αποδοκιμάζοντας την απόφασι των εν Στρασβούργω δικαστών. Σε ποσοστό άνω των 80% ο ιταλικός λαός τάσσεται κατά της νεοεποχήτικης δικαστικής απόφασης!
Χαρακτηριστικό δείγμα για το αυθόρμητο «γιουχάϊσμα» που «έφαγε» αυτές τις μέρες και συνεχίζει να δέχεται σε πανιταλικό επίπεδο η political correct απόφασι του Στρασβούργου, είναι το παρακάτω δημοσίευμα στον ιταλικό ηλεκτρονικό Τύπο:



(Συνεχίζεται…)