«Κάϊν και Άβελ», Ένα χριστουγεννιάτικο κείμενο του Αιθεροβάμονα με πνεύμα αδελφικότητας, με ελπίδα και με ευχές! “Caino e Abele”; un testo in spirito natalizio (da Eterovamon, nostro collaboratore).

                             Κάϊν και Άβελ

 1

    Πολύ σύντομα έρχονται τα Χριστούγεννα, αυτή η κατεξοχήν γιορτή της ΑΓΑΠΗΣ και της ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗΣ, που είναι ουσιαστικά πανανθρώπινη, γιατί απλά είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού, άσχετα από το γεγονός με ποιο όνομα τον αποκαλούμε ( Βούδα. Αλλάχ, Δαλάϊ Λάμα κ.λ.π.).  Όσο για τους αθεϊστές, υλιστές, πραγματιστές, εμπειριστές και όπως αλλιώς θέλουν να αυτοαποκαλούνται, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως αν πιστεύουν μόνο σ’ αυτά που βλέπουν, τότε είναι τυφλοί, ΘΕΟΣΤΡΑΒΟΙ. Ο λόγος που τους θεωρώ τυφλούς είναι ότι υπάρχουν πολύ πιο σπουδαία και ανώτερα πράγματα (που δεν είναι πράγματα, σύμφωνα με το τηλεοπτικό μήνυμα) που δεν τα βλέπουμε με τα μάτια μας, αλλά με τα μάτια της ψυχής μας. Ο Κωστής Παλαμάς λέει χαρακτηριστικά: «- Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας».

   Στον καιρό μας η ΑΓΑΠΗ γενικά έχει γίνει είδος υπό εξαφάνιση. Οι περισσότεροι από εμάς την ταυτίζουν με το ατομικό συμφέρον: Θεωρούν φίλους και αδελφούς αυτούς που συνδέονται άμεσα με την προώθηση και εξυπηρέτηση των προσωπικών φιλοδοξιών τους. Και εδώ ακριβώς παρατηρείται ο εξής ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ, η ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ: Φορούν το πιο μελιστάλακτο ύφος τους, το υποκριτικό τους χαμόγελο και χρησιμοποιούν  επιδεικτικά τις λέξεις: ΔΙΚΕ ΜΟΥ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΚΟΛΛΗΤΕ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ και πολλά άλλα για να εμπλουτίσουν τη ΣΑΛΑΤΑ της ψευτιάς και της υποκρισίας που σερβίρουν. Στον τομέα αυτό έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

  Όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χείριστο είναι το μίσος , η αντιζηλία, η εμπάθεια και στην καλύτερη περίπτωση η αδιαφορία ανάμεσα σε πραγματικά αδέλφια. Όλοι μας γνωρίζουμε την ατάκα:  «ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ; Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ; ΟΧΙ!  Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ!!!».   Τα βιολογικά αδέλφια, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, από τα παιδικά τους χρόνια λειτουργούν ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, αλλά με άφθονη δόση παιδικής αφέλειας. Μελλοντικά ,όμως, στις μεγάλες ηλικίες κατά κανόνα γίνονται επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλο. ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΙΜΟΙ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΪΝ, Υιοθετούν το σύνθημα: ΦΑΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΣΕ ΦΑΝΕ, ΧΤΥ-ΠΑ ΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΣΕ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ.

2

    Ο Χριστός είχε πει:  - Όποιος σε ραπίσει στο ένα μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο… Οι σύγχρονοι ΚΑΪΝ λένε: - Όποιος με χτυπήσει στο ένα μάγουλο, δεν θα προλάβει να με χτυπήσει στο άλλο… Θεωρούν πολύ καλύτερο το να χτυπήσουν αυτοί πρώτοι τον συνάνθρωπό τους, τον αδελφό τους. Στον σημερινό κόσμο μας αλλοίμονο στους ΑΒΕΛ. Είναι από χέρι χαμένοι.

  Δυστυχώς, βλέπουμε αδέλφια να αλληλοκατηγορούνται, να καταφεύγουν σε δικηγόρους και δικαστήρια για κληρονομικές διαφορές, ακόμα και ένα μέτρο γης. Βλέπουμε να φτάνουν κάποιες φορές μέχρι το φόνο. Η ελληνική ράτσα έχει γνωρίσει  τον αδελφοκτόνο  εμφύλιο πόλεμο μετά την γερμανική κατοχή. Έλληνες σκότωναν Έλληνες, αδελφός τον αδελφό μέσα σε μια χωρίς προηγούμενο παράνοια, σε ένα ακραίο φανατισμό, σε μια απόλυτη ηθική ισοπέδωση. Όμως, η κατάρα του ΚΑΪΝ συνεχίζεται, γιατί η κοινωνία μας δεν βρίσκεται απλά σε ηθικό κατήφορο, ΑΛΛΑ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ! Οι απόγονοί του, εκτός από λίγους ΑΒΕΛ, σαρώνουν την κοινωνική ζωή με κάθε μορφή εγκληματικότητας και βίας, απάτης, παλιανθρωπιάς. Έχουν σπείρει μέσα στην ψυχή μας το φόβο, την καχυποψία, το μίσος, την εμπάθεια, την εγωπάθεια. Την απανθρωπιά, τη ζήλια.

   Υπάρχει μια παράδοση που λέει πως μετά το φόνο του Άβελ , ο Κάϊν έφυγε και έκανε δική του οικογένεια και ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας! Τι μπορούμε να κάνουμε; Να υιοθετήσουμε την ατάκα που λέει: Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ; Προσωπικά υποστηρίζω πως ΟΧΙ. Πιστεύω πως η καλύτερη άμυνα… είναι η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ. Τουτέστιν, δεν μισώ κανένα ούτε τον αδελφό μου και δεν επιτίθεμαι. Όμως, αν κάποιος επιχειρήσει να μου επιτεθεί, θα αυτοπροστατευθώ. Γιατί πολύ απλά οφείλω να προφυλάξω τον εαυτό μου. Δεν θέλω να κάνω κακό, αλλά να εμποδίσω τον κακό αδελφό μου να μου κάνει εκείνος! Να τον αφοπλίσω να τον εξουδετερώσω, ώστε να γίνει ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ.

  Θα κλείσω με μια ατάκα, που λέγεται μεταξύ σοβαρού και αστείου: - Ο Θεός συγχωρεί, αλλά εγώ όχι, γιατί απλά εγώ είμαι άνθρωπος και όχι θεός! Ελπίζω να μην πάρετε  στα σοβαρά αυτό το λογοπαίγνιο.

3  

    Η συγγνώμη δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Δεν είναι υποχώρηση, αλλά προσέγγιση, Απλώνουμε το χέρι για να συναντήσουμε το χέρι του άλλου, Ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής μας για να επικοινωνήσουμε με την ψυχή του αδελφού μας, του συνανθρώπου μας. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από τον λήθαργο της απάθειας και της αδιαφορίας. Ας απεγκλωβιστούμε από τα άπειρα αδιέξοδα της καθημερινής μιζέριας, ωχαδελφισμού, εγωκεντρισμού κ.λ.π. Ας κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα για να συμφιλιωθούμε με τους άλλους. Μη φοβάστε, δεν θα χάσετε την αξιοπρέπειά σας. Δεν θα φανείτε αδύναμοι ή κορόϊδα. Αν, βέβαια, μερικοί σχηματίσουν αυτή την εντύπωση για σας, δικό τους το πρόβλημα και δική τους αποκλειστικά και η ΒΛΑΚΕΙΑ! Τι να κάνουμε; Βλέπετε, ΚΡΑΝΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ, ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΟΜΩΣ … ΛΙΓΟΙ (Νουνού όμως ένα)…

   Συνάνθρωποι, ΑΔΕΛΦΙΑ, 
Καλά Χριστούγεννα και ο καινούργιος χρόνος να είναι λιγότερο οδυνηρός! 

Υπομονή. Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα. Που θα πάει; Θα περάσουν! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ (ΟΣΟ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο …ΑΔΩΝΙΣ) και ΑΓΑΠΗ!!! Να είσαστε καλά…

  

 Δράττομαι της ευκαιρίας τώρα που τελειώνει ακόμα ένας χρόνος συνεργασίας με τον καλό φίλο και εξαίρετο συνεργάτη ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΟΪΛΕΜΕΖΗ, να τον ευχαριστήσω δημόσια που με υπομένει και με φιλοξενεί στον ΝΕΟ ΠΑΛΑΜΗΔΗ. Του εύχομαι ολόψυχα ακόμη καλύτερη συνέχεια…

                            

 Ο αδελφός σας 

            

 ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

Η ΠΑΛΙΑ ΕΔΕΜ (Κ. Χατζής)

Η παλιά Εδέμ, που λένε οι γραφές
είναι λίγες ώρες με το αεροπλάνο
Ά, έτσι και το αποφασίσω φτάνω,
μα τι να κάνω, μα τι να κάνω;

Θα είμαι πάλι στον Παράδεισο
αλλά θ' αφρίζει το θεριό
και θα λυσσά μες στην καρδιά μου.
Τα πολυβόλα θα σκοτώνουν τα πουλιά
τα ραδιόφωνα θα στέλνουν μακριά
τα εγκλήματά μου.

Και θα φανεί ένας άγγελος χλωμός
και θα μου πει: δεν ήρθε ακόμα ο καιρός σου
κι ο λυτρωμός σου
Και θ' ακουστεί πίσω απ' την πόρτα ο Θεός
και θα ρωτάει: Κάιν πού ‘ναι ο αδερφός σου;

Η παλιά Εδέμ, που λένε οι γραφές,
είναι στην Ασία, στον Ευφράτη επάνω
--έτσι και τ' αποφασίσω φθάνω,
αλλά τι να κάνω, μα τι να κάνω;

Θα είμαι πάλι στον Παράδεισο
τ΄ αεροπλάνο μου από ψηλά
θα καίει τον κόσμο κάτω.
Απ' τους καπνούς θα σκοτεινιάσουν οι ουρανοί
και οι τηλέγραφοι θα στέλνουν συνεχώς
σήμα θανάτου.

Και θα φανεί ένας άγγελος με μια πληγή
και θα μου πει, γιατί με χτύπησες γιατί;
δεν είμαι εχθρός σου
και θ' ακουστεί πίσω απ' την πόρτα ο Θεός
και θα ρωτάει, Ιούδα πού ‘ναι ο Κύριός σου;

 

Στίχοι ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

 

«Αυτά Τα Χέρια»: Ένα καυτό κείμενο για καθαρά γάντια και βρώμικα πολιτικά χέρια, του αεροβάτου Αιθεροβάμονος. Un articolo nuovo sulle mani sporche dei politici, da Eterovamon, nostro collaboratore.

 1                                          ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

         Φίλοι, γεια σας!  

  Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τα τελευταία μου κείμενα και αποφάσισα να «ξαναχτυπήσω». Είπα να ρίξω μερικές φραστικές μολότωφ στην Τρόϊκα και στα συνάφια της. Η αφορμή ήταν το γνωστό τραγούδι του Μανώλη Μητσιά « Αυτά τα χέρια» που ταιριάζει απόλυτα με το σκυλολόϊ της Μέρκελ και με τις πρακτικές τους.

  Η α΄ στροφή του τραγουδιού λέει: « - Ποια χέρια πήραν τα κεριά κι ήρθε ξανά το βράδυ. Και δεν μπορεί η παρηγοριά να με βρει στο σκοτάδι». Ένα από τα πιο βασικά μέτρα είναι το χαράτσι της ΔΕΗ, που για χάρη του μας κόβουν το ρεύμα και μας αφήνουν στα μαύρα σκοτάδια χωρίς φως, χωρίς θέρμανση, χωρίς ελπίδα, χωρίς παρηγοριά.

  Το ρεφραίν λέει: «- Αυτά τα χέρια είναι δικά σου και τάχεις στείλει για με δικάσουν. Είναι μαχαίρια πούχουν το όνομά σου, αυτά τα χέρια , τα χέρια τα δικά σου». Είναι τα χέρια των τροϊκανών που μας στραγγαλίζουν μέρα με τη μέρα, μας κόβουν το οξυγόνο. Κάθε μέρα ξεπουλάνε τη ζωή μου  κι όλο σφίγγουν τη θηλιά μες στην ψυχή μου. Είναι χέρια επώνυμα και είναι τα όργανα των νόμιμων εκτελεστών, της ΝΟΜΙΜΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ! Αυτούς τους ελεεινούς τρομοκράτες δεν τους πειράζει κανένας!

  Η β΄ στροφή λέει: «- Ποια χέρια γίνανε σπαθιά, Χριστέ και Παναγιά μου, κι από το στήθος μου βαθιά θα κόψουν την καρδιά μου». Κάθε μέρα την καρδιά μου να πληγώνουν και τα λάθη τους σε μένα να φορτώνουν. Έχουν παραδεχθεί επανειλημμένα πως για τη χώρα μας τα προγράμματά τους βγήκαν ΛΑΘΟΣ. ¨Όμως, δεν αλλάζουν τακτική, γιατί τους βολεύει να μας ρουφάνε το αίμα. Στο κάτω κάτω η μεγάλη μάζα του λαού, ο απλός κοσμάκης, οι μεροκαματιάρηδες και οι ταλαίπωροι μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν είναι αυτοί που έκλεψαν, αλλά είναι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο!!!  

  Ένα άλλο τραγουδάκι με ιστορία μας λέει: «- Τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε». Έχουν πιάσει το μαστίγιο και βαράνε το δόλιο ανθρωπάκο. Που σε πονεί και που σε σφάζει. Έχουμε πέσει στα χέρια σαδιστών.

2    Η μουσική μας παράδοση  κυρίως με τα λαϊκά μας τραγούδια κάνει αμέτρητες αναφορές ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ:

·       (Είμαι αετός χωρίς φτερά): «- Μα ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό, μου τα κόβει τα φτερά μου, για να μη ψηλά πετώ». Βέβαια, εμείς κάνουμε μια μικρή διασκευή και λέμε: Μα ένα χέρι αγριεμένο, ένα χέρι φοβερό μου τα κόβει τα φτερά μου… κ.λ.π.

·       (Τα μουτζουρωμένα χέρια): «-Τα μουτζουρωμένα χέρια με τους ρόζους τα χοντρά είναι χέρια τιμημένα κι ας μην είναι καθαρά». Εμείς λέμε για τους ντόπιος και ξένους ΛΥΚΟΥΣ: Τα αιματωβαμένα χέρια με κάτι νύχια σουβλερά είναι χέρια λερωμένα και ποτέ τους καθαρά. Αλήθεια, είσαστε σίγουροι πως υπάρχουν χέρια καθαρά μέσα σε όλη αυτή τη βρωμιά της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής; Φάε κι εσύ, να φάω κι εγώ , να φάνε κι οι άλλοι. Να φάει κι ο Χατζηπετρής! Κάτι τέτοιο θα μας έλεγε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης αν τραγουδούσε τώρα.

·       (Άσπρο πουκάμισο φορώ): «- Έχω καεί, έχω ψηθεί στα χέρια τα δικά σου». Αυτό το αφιερώνω ατόφιο στο αξιότιμο ΚΟΥΒΕΡΝΟ μας και , φυσικά στην ΑΓΚΕΛΑ. Όπως, πάμε μόνο μαύρα θα φοράμε στο εξής πενθώντας για τη χαμένη τιμή της Ελλάδας. Μας πήραν και τα …σώβρακα…

·        ΟΛΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΚΑΜΕΝΑ: (Βασίλης Παπακωνσταντίνου): Αυτό κι αν είναι το τραγούδι που ταιριάζει «γάντι» σε όλες τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις με την τρόϊκα. Αφού όλα είναι από πριν συμφωνημένα , υπογεγραμμένα και ξεπουλημένα, ΜΗΔΕΝ ΣΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ.

·        Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια: Κάθε μέρα κόβουν κι ένα κομμάτι μας οι ΧΑΣΑΠΗΔΕΣ του ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ. Μας έχουν βάλει στην κρεατομηχανή και μας αλέθουν καλά. Γινόμαστε καλός κιμάς για τα ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ που τρέφονται από τις σάρκες μας. Έχουμε καταντήσει σκυλοτροφή για την ΑΓΕΛΗ των αγριόσκυλων και των λύκων που μας τριγυρίζει και μας επιτίθεται ανελέητα.

   Από τον καιρό της χούντας κάποιος υπουργός της Εθνοσωτήριας κυβέρνησης των συνταγματαρχών είχε φτιάξει το σλόγκαν: «- ΧΕΡΙΑ ΚΑΘΑΡΑ» και το διαλαλούσε παντού.

 

3          Όμως, κάθε λογικός άνθρωπος , που έζησε την χούντα, γνωρίζει καλά και δεν πρέπει  να ξεχνά ότι η ληστοσυμμορία της ελληνικής χούντας μόνο καθαρά χέρια δεν είχε. Είχε κατασπαράξει και καταληστεύσει αυτό τον δόλιο τόπο με τα όργια που έκανε. Μόνο αυτοί που δεν βίωσαν και δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν, ισχυρίζονται πως μια χούντα μας χρειάζεται. Και όσοι την είχαν ζήσει και υποστηρίζουν το ίδιο, αυτοί είναι εντελώς απαράδεκτοι και ανεγκέφαλοι. Όταν πονάει το κεφάλι σου, δεν το κόβεις, αλλά το γιατρεύεις. Αναντίρρητα η Δημοκρατία μας είναι βαριά άρρωστη, γιατί απλά η κοινωνία μας είναι σάπια. Τους κλέφτες εμείς τους ψηφίζουμε, γιατί ενδιαφερόμαστε μόνο για το ατομικό μας συμφέρον. Ζήσε εσύ και άφησε τους άλλους να πεθάνουν. Αυτό είναι το ΠΙΣΤΕΥΩ του σημερινού νεοέλληνα στην συντριπτική πλειοψηφία μας. Στο χέρι μας-  πάλι στα χέρια καταλήγουμε- είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας, την κοινωνία μας, την πολιτική μας . Ο Τζων Λένον είχε πει: « - Νομίζω πως η κοινωνία μας κυβερνάται από ανθρώπους τρελούς με παρανοϊκές ιδέες. Είναι όμως δική μου ευθύνη να στείλω τον κάθε τρελό εκεί που του ταιριάζει».  
Πίσω από αυτά που μας λένε κρύβονται πολιτικές τακτικές και επιχειρηματικά συμφέροντα που ενδιαφέρονται μόνο να κερδοσκοπούν σε βάρος του ελληνικού λαού. Η πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα τραγική: Εκατομμύρια Έλληνες έχουν φτάσει ήδη στο σημείο να μην ενδιαφέρονται αν θα είμαστε στο ευρώ ή στη δραχμή, γιατί πολύ απλά ζουν την απόλυτη φτώχεια, την ανεργία, το φόβο. Έχουν καταλάβει πως με τα μνημόνια, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, η ζωή τους έχει πτωχεύσει και έχει ναυαγήσει. Πώς να πιστέψουν όλοι αυτοί πως υπάρχουν ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ; Οι πολλοί δυστυχούν, γιατί οι λίγοι ανίκητοι ολιγάρχες πρέπει να κερδίζουν. Οι μακελάρηδες με τα «καθαρά» χέρια θεωρούν πως ΑΝΑΠΤΥΞΗ σημαίνει το να πετσοκόβουν μεροκάματα, να καταργούν συλλογικές συμβάσεις, να μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, να χρησιμοποιούνται οι εργαζόμενοι σε συνθήκες ΜΕΣΑΙΩΝΑ με αμοιβές- χαρτζιλίκι σαν δούλοι. Γι’ αυτό, όταν έρθει η δική σου ώρα, χτύπα τους με το ΧΕΡΙ ΣΟΥ, με τη γροθιά σου για να αλλάξεις το μέλλον σου. Τον πεινασμένο, που σου άρπαξε το ψωμί σου, τον αντιμετωπίζεις σαν εχθρό. Μα τον κλέφτη, που δεν πείνασε ποτέ του, δεν ορμάς να τον αρπάξεις απ’ το λαιμό. Γιατί;   

ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΠΑΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ!!!

 Για το γνήσιο της υπογραφής :
ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

"Αυτά τα χέρια". Μανώλης Μητσιάς (Δ. Μούτση, Λευτ. Παπαδόπουλου)

«Τρανών Προγόνων Ιχνηλάτες»: του Αιθεροβάμονα. Περί Χρυσής Αυγής και αρχαιοελληνικών αξιών. Un articolo di Eterovamon con interesse storico-filologico; contro la “Chrisi Avghi”

Με το σημερινό του άρθρο ο φίλος και συνεργάτης μας Αιθεροβάμων στέκεται κριτικά απέναντι σε κάποιες συγκεκριμένες αρχαιοελληνικές αναφορές (κρυπτεία, ξενηλασία, μαίανδροι) που κατά καιρούς έχουν προβληθή από ιδεολόγους και υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής ως δείγματα πατριωτισμού και πίστης στις προγονικές αξίες. Ο τίτλος του άρθρου του είναι «Τρανών Προγόνων Ιχνηλάτες» και η επιλογή των εικόνων είναι του ίδιου.

...........................................................................

ΤΡΑΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ

Φίλοι μου, έχετε ακούσει τον περιβόητο πια ύμνο της Χρυσής Αυγής; Ο πρώτος στίχος λέει: «-Τρανών προγόνων ιχνηλάτες…». 
Ιχνηλάτης είναι αυτός που ακολουθεί τα ίχνη κάποιων. 

Οι άνθρωποι αυτοί αυτοαποκαλούνται ιχνηλάτες των αρχαίων Ελλήνων. Αλήθεια, σκέφτηκαν ποτέ, πέρασε μέσα στα ξυρισμένα κρανία τους η ιδέα πως κάθε λαός, κάθε εποχή και κάθε πολιτισμός έχει και ΘΕΤΙΚΑ αλλά και ΑΡΝΗΤΙΚΑ στοιχεία; Σημασία δεν έχει να αντιγράφεις τυφλά και άκριτα τον πολιτισμό μια εποχής, αλλά να κρίνεις σωστά και να επιλέγεις τα θετικά στοιχεία , που μπορούν και πρέπει να ενσωματωθούν στο σύγχρονο μοντέλο πολιτισμού.
Μήπως, φαντάζονται αυτά τα άτομα πως οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήταν τέλειοι και αψεγάδιαστοι; Μπορούμε να αποδείξουμε εύκολα το αντίθετο:

Η πασίγνωστη φράση: «- Πας μη Έλλην βάρβαρος», το βασικό σύνθημά τους , αν δεν είναι άκραία ρατσιστική, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Κάθε λαός έχει τον πολιτισμό του. Είτε μας αρέσει είτε όχι, οφείλουμε να τον σεβόμαστε, εφόσον θέλουμε να σέβονται και οι άλλοι τον δικό μας. Κάποιος κάποτε είχε πει: "-Η γαλλική γλώσσα είναι η γλώσσα των ανθρώπων, η ιταλική είναι η γλώσσα των αγγέλων, αλλά η αρχαία ελληνική είναι η γλώσσα των θεών". Είναι κι αυτή μία απάντηση στην κυρία Ρεπούση. Τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Να μισούμε τις άλλες γλώσσες και να προβάλλουμε μόνο τη δική μας; Θα μιμηθούμε τη ναζιστική θεωρία για την ανωτέρα φυλή;

Η περίφημη σπαρτιατική ΚΡΥΠΤΕΙΑ ήταν ένας βάναυσος και εγκληματικός θεσμός. Οι Σπαρτιάτες από μικρή ηλικία εκπαιδεύονταν παράλληλα σε μεθόδους μυστικής εξόντωσης Ειλώτων τη νύχτα. Από την επόμενη μέρα προσποιούντο πως δεν ήξεραν τίποτε για την εξαφάνιση των θυμάτων τους.

 Και σήμερα κάποιοι έχουν το ασύμμετρο θράσος να διατυμπανίζουν δημόσια και ατιμωρητί πως δεν είναι εγκληματίες, αλλά ότι απλά εκπαιδεύουν πολλά παιδιά στη βάρβαρη αυτή ενέργεια;

Ξενηλασία: Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες επίσης εφάρμοζαν και άλλη «πολιτισμένη» μέθοδο, την ΞΕΝΗΛΑΣΙΑ. Μέσα στη Σπάρτη δεν έμπαινε κανένας ξένος, ούτε ρουθούνι αλλοδαπού όπως λένε κάποιοι σημερινοί «ιχνηλάτες». Οι Σπαρτιάτες ήταν μόνο δεινοί πολεμιστές. Αυτό ήταν το πρότυπό τους για να επιβιώσουν, αφού ήταν μια φούχτα εισβολείς και κατακτητές της Λακωνικής γης. Δεν δημιούργησαν πολιτισμό, δεν ανέπτυξαν τις τέχνες, τα γράμματα, δεν γαλουχούσαν τα παιδιά τους με τα ιδεώδη του ηθικοπνευμα-τικού πολιτισμού και της Δημοκρατίας. Αποτελούσαν μια κολεκτίβα απόλυτα ελεγχόμενη από τους ισόβιους 5 έφορους. Μέσα σε ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, χωρίς ατομικές ελευθερίες, ξενόφοβοι, εσωστρεφείς, δύσπιστοι, πνευματικά υπανάπτυκτοι, με σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στην λάμψη και την ανω- τερότητα της Αθήνας παρέμειναν ανεξέλικτοι μέχρι που έσβησαν. Τους αντιγράφουν και σ’ αυτό.

Το σύμβολο του Μαίανδρου:

Μία από τις ερμηνείες για την προέλευσή του είναι πως αποτελείται από δύο κομμάτια, που συμβολίζουν τις παλάμες μας. Η μία παλάμη από επάνω και η άλλη από κάτω με λυγισμένα τα δάκτυλα σχηματίζουν μία ανθρώπινη χειραψία: Είναι η χειραψία της ενότητας, της ανθρώπινης αλληλεγγύης, φιλίας και ειρήνης. Όμως, αυτό το υψηλό σύμβολο κατάντησε έμβλημα βίας, ρατσισμού, διακριτικό γνώρισμα παραβατικών και επικίνδυνα εγκληματικών όντων επάνω στις μπλούζες τους. Και καμαρώνει ο επιτελάρχης τους: « Αυτά είναι τα δικά μας λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες, με τον μαίανδρο και με τα αρχαία γράμματα».

Σίγουρα έχουμε πολλά θετικά στοιχεία μα αντιγράψουμε από τους ένδοξους προγόνους μας: Τα δημοκρατικά ιδεώδη, την αγάπη των αρχαίων Αθηναίων για τα γράμματα, τη Φιλοσοφία, τις τέχνες, το αγνό αθλητικό πνεύμα κ.α. Αυτά άνθισαν στη χώρα μας όταν στις άλλες χώρες ζούσαν βάρβαροι νομαδικοί λαοί, Οστρογότθοι, Βησιγότθοι, Ούννοι, οι Γαλάτες του Αστερίξ και του Οβελίξ, οι Ρωμαίοι, οι Αγγλοσάξωνες των σπηλαίων κ.α. Δεν μπορεί, όμως, κανείς να διατείνεται πως είναι Έλληνας, εάν δεν μιλάει σωστά τα Ελληνικά. Θυμηθείτε το περίφημο «Εγέρθητω».

Όμως, πώς μπορούμε να δεχτούμε σε μια Δημοκρατία την δουλεία; Είχαν και οι Αθηναίοι λερωμένη τη φωλιά τους.Οι δούλοι αφθονούσαν στην αρχαία Αθήνα, στο λίκνο της Δημοκρατίας. Ποιά ήταν η στάση των «δημοκρατικών» Αθηναίων απέναντι στους υποτιθέμενους συμμάχους τους; Ίδια και απαράλλαχτη με την στάση της Αμερικής μέσα στο ΝΑΤΟ. Η ίδια ιστορία συνεχίζεται αδιάκοπα. Οι ηγεμονίες βαπτίζονται ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ από τους αρχαίους καιρούς μέχρι σήμερα. Ο επεκτατισμός μετονομάστηκε με διεθνή ορολογία ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ο οποίος εμπλούτισε το οπλοστάσιό του με τη μέθοδο της ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗΣ. Απλά βάζουν στο χέρι την οικονομία μιας χώρας και την κάνουν χάντρα στο κομπολόϊ τους. Αλλοίμονο! Η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ. Τα μεταλλαγμένα όπλα λέγονται Δ.Ν.Τ., ΛΟΜΠΥ, ΜΕΡΚΕΛ, ΟΜΠΑΜΑ, ΤΡΟΪΚΑ, ΜΕΓΑΛΟΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΣΟΡΟΣ κ.λ.π. Η ηγεμονία στο μεγαλείο της.

Εν κατακλείδι, οι περιβόητοι ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ των τρανών προγόνων στην πραγματικότητα είναι ιχνηλάτες του Αδόλφου Χίτλερ αντιγράφοντας από την ελληνική αρχαιότητα αυτά τα στοιχεία που συνάδουν με την όλη φιλοσοφία του Γ΄ Ράϊχ. Εμπρός γενναίοι ιχνηλάτες. Συνεχίστε να βαδίζετε στο δρόμο της αυτοκαταστροφής.
ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΡΣ!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

“Success Story”: Το χρονογράφημα-επιστροφή του "αεροβάτη"-συνεργάτη μας, Αιθεροβάμονα.

«Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου, όσοι δεν ένιωσαν ποτέ, με τι

Σίδερο, με τι πέτρες, τι αίμα, τι φωτιά,

Χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!»

Οδυσσέας Ελύτης

 

SUCCESS STORY 

( Η ιστορία μιας απόλυτα πετυχημένης … ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ) 

Μετά από αρκετό καιρό, είναι αλήθεια, αποφάσισα να γράψω και πάλι. Η αφόρμησή μου γι’ αυτό ήταν το γνωστό τραγούδι: « Σιγά μην κλάψω». Το χαμόγελό μου δεν πρόκειται να μου το κόψει κανένας άχρηστος πολιτικάντης ούτε κανένας ανεγκέφαλος και κομπλεξικός προϊστάμενος- τυπικός και πιστός διαχειριστής του συστήματος. Όμως, δεν ανέχομαι να με περνούν για χαζό, να υποτιμούν την αντίληψή μου, να αγνοούν την κρίση μου και τη βούλησή μου, να προσπαθούν να εξανδραποδίσουν το μυαλό και την ψυχή μου.

Γι’ αυτό γελάω πικρόχολα ακούγοντας τους πολιτικούς ταγούς μας να μιλάνε για συνταγές και μεθόδους που υποτίθεται πως στοχεύουν στο κοινωνικό καλό, στη σωτηρία της πατρίδας, στο να κερδίσουν το μεγάλο στοίχημα για τη δόλια Ελλάδα. Την υποθετική επιτυχία την έκαναν τζόγο, στοίχημα, παιχνίδι. Δεν μου κάνει εντύπωση το γεγονός, καθότι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες και καριερίστες πολιτικοί μια ζωή έχουν μάθει να είναι «φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς», όπως λέει ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Για ποια σενάρια επιτυχίας μας μιλάνε με την ανεργία στα ύψη, με τους μισθούς και συντάξεις πείνας. Με τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, με την απαξίωση κάθε έννοιας δικαίου, αξιοκρατίας, ισότητας και ισοτιμίας; Θα έχουν πετύχει ισοπεδώνοντας και εξοντώνοντας καθημερινά το δόλιο λαό; Η επιδίωξη τους είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, από τη μία για να συντηρείται με τα χρήματά τους όλο αυτό το σκυλολόϊ του καθεστώτος και από την άλλη για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μη τους μένει χρόνος ούτε αντοχή για επιβουλές εναντίον τους. Στις Θερμοπύλες οι 300 πέθαναν για την Ελλάδα. Σήμερα η Ελλάδα πεθαίνει από τους 300 της Βουλής, που ασχολούνται με το να βρίζουν ο ένας τον άλλο, να αλληλοαπειλούνται επιδεικνύοντας μια απερίγραπτη ψευτομαγκιά, ένα πανηλίθιο τσαμπουκά και ένα υπερφίαλο εγωκεντρισμό. Αντιμετωπίζουν τους πολίτες πανομοιότυπα: Πότε με βαρύγδουπο ύφος και πότε με έντονα λαϊκίστικο χαμόγελο. Μου θυμίζουν τη γνωστή τηλεοπτική διαφήμιση όπου ένας δικός μας αγκαλιάζει με πάθος κάποιο τουρίστα , τον φιλάει και τον χτυπά 3 φορές στον ώμο ως δείγμα ανθρώπινης και ζεστής επικοινωνίας. Όλους μας αντιμετωπίζουν με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Όμως, η μαύρη αλήθεια είναι πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΑΝΙΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΩΝ. Άλλο ΙΣΟΤΗΤΑ και άλλο ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ. Μας έχουν ισοπεδώσει, μας έχουν ευθυγραμμίσει, μας έχουν συνθλίψει, μας έχουν λιώσει και βγαίνουν στο γυαλί φλυαρώντας για στοιχήματα, για το κοινό καλό, για μελλοντική σωτηρία, για συνταγές επιτυχίας (SUCCESS STORY).

Από όλα όσα μας λένε, έχω συγκρατήσει αυτό το στυλ: ΕΓΩΙΣΤΕΣ, ΞΕΡΟΛΕΣ, ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ, ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ ΑΡΙΒΙΣΤΕΣ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΛΑΓΝΟΙ ΒΕΡΜΠΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΛΕΚΤΙΚΟΙ ΦΟΥΜΑΔΟΡΟΙ, ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΙ, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΑΤΕΡΜΟΝΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ, ΔΗΘΕΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ και τα λοιπά και τα λοιπά… Αυτό το διαχρονικό στυλ τους είναι … το μόνο που θυμάμαι!

Εμείς, όμως, τι κάνουμε; Έχουμε αποδείξει άπειρες φορές πως έχουμε γιαλό, αλλά που μυαλό! Έχουμε κακοπάθει σαν λαός όσο κανείς άλλος στον κόσμο (κατοχή, λοιμοί, σεισμοί , καταποντισμοί, προσφυγιά, εμφύλιος). Το δέντρο της Ελλάδας μας είναι ποτισμένο με ποτάμια από το δικό μας αίμα.
Μα, έχουμε παράλληλα αποδείξει επίσης άπειρες φορές πως δεν έχουμε ούτε ΛΟΓΙΚΗ ούτε ΜΝΗΜΗ. Ξεχνάμε εύκολα με αποτέλεσμα να ξαναπαθαίνουμε τα ίδια και χειρότερα. Στη θέση της λογικής βάζουμε τις περισσότερες φορές το συναίσθημα. Είμαστε αυθόρμητοι, ενθουσιώδεις, παρορμητικοί. Έτσι, φανατιζόμαστε, παρασυρόμαστε και πέφτουμε στις παγίδες που μας στήνουν. Επειδή δεν έχουμε ούτε σωστή παιδεία, δεν έχουμε ούτε επίπεδο και ούτε πολιτισμό. Γι’ αυτό και όλες οι επιλογές μας είναι η αντίστοιχη συνισταμένη όλων των παραπάνω συνιστωσών…
Τέτοια φώτα έχουμε, τέτοια αρετή δείχνουμε, τέτοιους ανθρώπους εκλέγουμε. Κι αυτοί με τη σειρά τους τέτοια αρετή έχουν, τέτοια πολιτική εφαρμόζουν. Ανάλογα με το κοπάδι και ο τσομπάνος. Γιατί απλά, πολίτες πρόβατα γεννούν κυβερνήσεις ΛΥΚΩΝ!!! Μας έβγαλαν από τη γυάλα μας και μας πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα. Καταλάβατε τώρα ,ψαράκια ,πόσο άξιζε η «γυάλα» μας; Καταλάβατε γιατί στη βουλή δεν μπαίνει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Εν κατακλείδι, τι επιτυχία περιμένουμε; Χαιρετούρες και ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας με τον Ομπάμα αντάμα;
Γι’ αυτό σας λέω: δεν αξίζει να κάνουμε τίποτε για κανένα. Καλύτερα μόνοι μας, περήφανοι αετοί σε δυσθεώρητα ύψη παρά μαζί με τα μαδημένα κοτόπουλα. Σιγά μην κλάψω για ιστορίες χαμένες από χέρι, για σενάρια της πλάκας.
ΚΑΨΤΕ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ! Ως απάντηση στο success story …ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ …ΤΑ ΣΤΟΡΙΑ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

«Σας τά 'παν άλλοι;», ένα χρονογράφημα του Θοδωρή Παντούλα. Auguri di un Buon Natale 2012; con un articolo di cronaca di Teo Pantoulas sui canti natalizi tradizionali

Ένα νοσταλγικό και κάπως στενάχωρο στις προεκτάσεις του κείμενο ωραιότατα γραμμένο από έναν φίλο. Μας το έστειλε ηλεκτρονικώς ένας άλλος φίλος, από τον Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιά. Το διαβάσαμε, το απολαύσαμε και για την αυθεντικότητα του ήθους του το ζηλέψαμε κιόλας.
Ολόχαρα το αναδημοσιεύουμε μαζί με τις ευχές μας για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! 

Σας τα 'παν άλλοι; 

Tου Θοδωρή Παντούλα 

-«Nα τα πούμε»; 
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. 
«Nα τα πούμε»; … 

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». 
Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα. 
 «Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. 
Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. 
Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. 
Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα! 
«Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο;», με ρωτούν. 
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει. 
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd. 
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. 
Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους. 
«Nα τα πούμε», ρωτάνε. «Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν. 
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. 
Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα... 

Πηγή

«Και επι γής …οδύνη!»: τελευταίο (πριν την …Συντέλεια!) χρονογράφημα του Αιθεροβάμονα. “E …dolore in Terra”; ultimo (prima …della fine del mondo) testo di cronaca da Eterovamon

Ένα χρονογράφημα εναρμονισμένο στο πνεύμα των Χριστουγέννων από τον φίλο και συνεργάτη, Αιθεροβάμονα. Κείμενο σαρκαστικά χιουμοριστικό, (κάνει ευθεία αναφορά και στην τρομολαγνεία των αθέατων κέντρων με το εν μέρει επιτυχώς πλασαρισμένο διαδικτυακά “μούσι”, νεοεποχήτικο παραμύθι, για το μεθαυριανό …τέλος του κόσμου!), «οδυνηρά θλιμμένο και κυρίως επίκαιρο». Ευχαριστούμε για το κείμενο και για τις ευχές!
................................................................................

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ …ΟΔΥΝΗ

Φίλοι μου, με την ευκαιρία της μεγάλης γιορτής της Χριστιανοσύνης, των Χριστουγέννων, ήρθαν στο μυαλό μου κάποιες σκέψεις. Βλέπετε, η σκέψη δεν εγκλωβίζεται ούτε κατευθύνεται ούτε και ακολουθεί κανόνες. Είναι ελεύθερη, αναρχική, επαναστατική, ανατρεπτική, πρωτοπόρα, απείθαρχη, ατίθαση, ανένταχτη.

Εδώ και λίγο καιρό, έχω βαρεθεί να ακούω ένα παραμύθι για επικείμενο τέλος του κόσμου την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012. Μάλιστα τοποθετούν αυτόν τον Αρμαγεδώνα στις 1.13΄το μεσημέρι. Τέτοια ακρίβεια! Υποστηρίζουν ότι θα ευθυγραμμιστεί ο Γαλαξίας! Προ ημερών, ένα ΜΕΓΑΛΟ τηλεοπτικό κανάλι πρόβαλε το ίδιο βράδυ 2 φορές συνέχεια την ταινία καταστροφής «2012». Να μην ξεφύγει κανείς! Να υποστούμε όλοι αυτή την ανεξέλεγκτη ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ των Μ.Μ.Ε. ΜΗ ΜΙΛΑΣ, ΜΗ ΓΕΛΑΣ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΕΛΛΑΣ! Δεν γνωρίζω αν όντως θα ευθυγραμμιστεί ο Γαλαξίας, αλλά αυτό που ξέρω που το βιώνω καθημερινά είναι ότι μας έχουν ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΕΙ με τα μέτρα και με τα τερτίπια τους. Και από πάνω όλοι οι καναλάρχες, οι εκδότες, οι καθοδηγητές της κοινής γνώμης μας ψεκάζουν με τόνους ΤΡΟΜΟΥ και ΦΟΒΕΡΑΣ: Μην σκέφτεστε απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, καταλήψεις. Δεν βλέπετε που φτάσαμε; Ο κόσμος χάνεται και η γριά χτενίζεται.
  Έχουμε και το αξιότιμο κουβέρνο μας, την ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ Α.Ε., που πανηγυρίζει επειδή πήραμε άλλο ένα ΜΠΑΤΖΕΤ δανεικά. Θα κάνουμε Χριστούγεννα με ξένα λεφτά. Και πρέπει να χαιρόμαστε γι’ αυτό! Ελλάδα μου, πατρίδα μου, μάνα μου γλυκιά, πάψε να στολίζεσαι πια με δανεικά. Έρχεται η γιορτή της αγάπης και εκατοντάδες συνάνθρωποί μας σκοτώνονται σε διάφορα κράτη εξαιτίας κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων. Βρισκόμαστε σε μια εποχή - αποκορύφωση της τεχνολογικής εξέλιξης και άμοιροι άνθρωποι, και μάλιστα και αθώα παιδιά χάνουν τη ζωή τους από πρωτόγονες ξυλόσομπες προσπαθώντας να ζεσταθούν.
Βία, εγκληματικότητα, φτώχεια, θάνατοι πόλεμοι, αιματοχυσίες αθώων, ανθρώπινες εκατόμβες στο όνομα της «ανθρώπινης» αλαζονείας, εμπάθειας, μνησικακίας, καταστροφικής μανίας. Μήπως, τελικά, μας χρειάζεται η καταστροφή μας έτσι που καταντήσαμε; Όπως λέει και ο Ρίτσος: « Πώς συγυρίσαμε τη ζωή μας μ’ ένα πέτρινο χέρι;». Πέτρωσε το γέλιο μας, ξέφτισαν τα όνειρα και οι ελπίδες μας, διαψεύστηκαν οικτρά οι προσδοκίες μας.

Αντί για το γνωστό: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία», μάλλον ταιριάζει κάτι άλλο, όπως: « ΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΘΕΕ, ΕΠΙ ΓΗΣ ΟΔΥΝΗ, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ». Πόσοι και πόσοι συνάνθρωποί μας της διπλανής ίσως πόρτας θα περάσουν τις γιορτές χωρίς τα στοιχειώδη, λίγο φαγητό, ένα ζεστό ρούχο, λίγη στοργή και στήριξη. Πάψαμε να πιστεύουμε στο ανέλπιστο και φτάσαμε στο ανέφικτο! Καταλήξαμε στο ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Και το επιμύθιο: ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΦΥΓΩ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΑΣ ΠΑΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ. Και όσο για όλα όσα είχα ονειρευτεί και δεν πραγματοποιήθηκαν, σας αφιερώνω το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη: ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ…

 Γεια σας, φίλοι αναγνώστες του ΝΕΟΥ ΠΑΛΑΜΗΔΗ και καλές γιορτές ( αν επιβιώσουμε μετά την Παρασκευή 21-12-2012).

Διαφορετικά: WELLCOME TO HELL!

 ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ 


ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ Alkinoos Ioannidis - Oneiro Itane

Νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα για λίστες και …ληστές! “La Grecia delle liste/dei …ladroni”; Nuovo testo di cronaca di Eterovamon su liste e su “listes” (= ladri)

Απρόβλεπτα τεχνικά - και όχι μόνο – προβλήματα μας ανάγκασαν να αφήσουμε για λίγες μέρες το ιστολόγιο σε αδράνεια. 
Όλο αυτό το διάστημα, ανάμεσα σε άλλα, περίμενε την ανάρτησί του το παρακάτω πικρόχολα σατιρικό κείμενο, το νέο χρονογράφημα του Αιθεροβάμονα. Δεν είχαμε δυσκολία να ζητήσουμε και να δεχθούμε την κατανόησι του εκλεκτού συνεργάτου για την καθυστέρησι. Και παρόλο που δεν ξεπεράσαμε όλα τα τεχνικά προβλήματα, δημοσιεύουμε επιτέλους το τελευταίο του εύχυμο σατιρικά και εύστοχο πολιτικά κείμενο. 
Ευτυχώς, αυτό δεν έχασε την επικαιρότητά του.

................................................

Η  ΕΛΛΑΔΑ  ΤΩΝ … ΛΙ(Η)ΣΤΩΝ

  
   Φίλοι μου,

    Τελικά είμαστε η χώρα της ΛΑΓΝΕΙΑΣ.  
Έχουμε τα Μ.Μ.Ε. που καλλιεργούν επίμονα και τεχνηέντως την ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ: Θα ψηφιστούν ή όχι τα νέα μέτρα, θα πτωχεύσουμε και επίσημα, θα πάρουμε ή όχι τη νέα δόση, θα οδηγηθούμε στο χάος κ.λ.π. 
Επίσης, αγαπάμε με πάθος και την  ΟΦΘΑΛΜΟΛΑΓΝΕΙΑ: Μας αρέσουν τα κρυφά και τα παράνομα, αλλοιθωρίζουμε μόλις δούμε κάτι που μας αρέσει, λαθραία κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα κ. α.  
Μία άλλη εθνική μας συνήθεια είναι  η ΛΟΓΟΛΑΓΝΕΙΑ: Οι πολιτικοί μας αρέσκονται στα μεγάλα λόγια προσδοκώντας την ψήφο μας κι εμείς από την άλλη θέλουμε να πιστεύουμε τις μεγαλόστομες μπαρούφες που «φτύνουν» καθημερινά οι διάφοροι επώνυμοι και δημόσια πρόσωπα για λόγους επικοινωνιακούς και ωφελιμιστικούς.

  
 Και φτάνουμε στο «ψητό»: Το τελευταίο «κόλλημά» μας είναι η ΛΙΣΤΟΛΑΓΝΕΙΑ. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μας καταχωρούν σε μια ατέλειωτη σειρά από λίστες:

Στη λίστα των νεογέννητων, για να μην ξεφύγει κανείς.

Στη λίστα των βρεφονηπιακών σταθμών, για να μπαίνουμε από νωρίς στο παιχνίδι.

Στη λίστα της εκπαίδευσης, για να μη μείνει κανείς ΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΣ, για να αφομοιώσει καλά το σύστημα στη διάρκεια της εννεάχρονης υποχρεωτικής παιδείας.

Στη λίστα των υποψηφίων για την Ανωτέρα και Ανωτάτη Εκπαίδευση, για να γίνει  ημιμαθής με τη βούλα. Όπως λέμε ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΜΕ ΤΗ ΒΟΥΛΑ.

Στη λίστα αναμονής ως ΑΝΕΡΓΟΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ, που ψάχνεται και ψάχνει.

Στη λίστα των ψηφοφόρων- πελατών των πολιτικών μας. Όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Βέγγος: «- Πελάτες μου!».

Στη λίστα των εργαζομένων, αν καταφέρει να βρει δουλειά.

Στη λίστα των (αν)ασφαλισμένων στο ΙΚΑ (= ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΩΝ).

Στη λίστα των ανέργων.

Στη λίστα των άστεγων και πεινασμένων.

Στη λίστα των απόκληρων της κοινωνίας.

ΣΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ, ΚΡΥΦΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΩΝ, ΤΩΝ ΤΡΩΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, ΤΩΝ ΕΞΑΓΩΓΕΩΝ ΜΑΥΡΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΒΕΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. 
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ.

   
Τι να περιμένει κανείς από τόσους και τόσους άχρηστους επαγγελματίες πολιτικούς;  Από στυγνούς επιχειρηματίες που συνυφαίνουν το προσωπικό τους συμφέρον με τη δυστυχία του λαού; Που κάθε τους κίνηση είναι μια επένδυση για τους ίδιους , για τα παιδιά τους, για τα εγγόνια τους κ.λ.π. Βλέπετε πόσο καλοί οικογενειάρχες είναι; Αληθινά «μπουμπούκια». Ο καθένας τους νοιάζεται μόνο για το τομάρι του και για την κάστα του, ώστε να νιώθει προστατευμένος από τους ομοίους του. Και εντελώς «τυχαία» χάνουν  ή ξεχνούν τα τσιπάκια ή τα CD με ονόματα και στοιχεία ικανά να στείλουν στη φυλακή τους ίδιους και τους κολλητούς τους. Οι άνθρωποι είναι αφηρημένοι και κάνουν ανθρώπινα λάθη. Δεν τους καταλαβαίνουμε. Είναι παρεξηγημένοι. 
Ε ρε, «τζάμπο» που τους χρειάζεται!

  
Τι να περιμένει κανείς από μια τέτοια κυβέρνηση «ΦΡΑΝΚΕΣΤΑΪΝ» που αποτελείται από τεμαχισμένα κομματικά πτώματα και μάλιστα ΑΤΑΚΤΩΣ ΣΥΡΡΑΜΜΕΝΑ;  Καθημερινά αντικρύζουμε το εκτρωματικό, το εφιαλτικό πρόσωπο της εξουσίας. Εμείς δεν χρειαζόμαστε τυφώνες τύπου Φρανκεστάϊν, γιατί απλά εδώ και χρόνια βιώνουμε καθημερινά ένα μακρύ ατέλειωτο χειμώνα με καθημερινές καταιγίδες, που τελικά μας βουλιάζουν όλο και περισσότερο. 
Ποιος νοιάζεται γι’ αυτή τη δύστυχη βαριά χειμαζόμενη χώρα; Όπως λέει ένα χιουμοριστικό σχόλιο: « - Μα καλά, οι πολιτικοί μας δεν φοβούνται πως , αν βουλιάξει αυτό το πλοίο (η Ελλάδα), θα πνιγούν και οι ίδιοι; Απάντηση: Όχι, δεν το φοβούνται αυτό, γιατί απλά ΟΙ ΦΕΛΛΟΙ ΕΠΙΠΛΕΟΥΝ». 
Επιπλέουν και εφαρμόζουν πιστά και απαραβίαστα την πάγια τακτική τους: ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ- ΞΕΝΟΔΟΥΛΕΙΑ- ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ-ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Στην απορία όλων μας: «- Μα τι να κάνουμε;» απαντώ με τη γνωστή ατάκα: «-ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ!».

                                                                                                           Α Ι Θ Ε Ρ Ο Β Α Μ Ω Ν

«Σαν σκηνικό αρχαίας τραγωδίας»: νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα με υλικά ιλαροτραγωδίας “Come scenario di tragedia greca”; testo di cronaca di Eterovamon

      Έστι ουν τραγωδία

       

 Αγαπητοί επισκέπτες της ιστοσελίδας του Νέου Παλαμήδη, δεν πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο μου χρονογράφημα και αποφάσισα να ξαναχτυπήσω με λίγο χιούμορ, σάτιρα και με πικρόχολο προβληματισμό. Θυμήθηκα τη γνωστή ρήση του μεγάλου Θεμιστοκλή: «- Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον», τουτέστιν : «Δεν με αφήνει να κοιμηθώ το τρόπαιο του Μιλτιάδη». Έτσι κι εμένα δεν με αφήνει ήσυχο το του Δ.Ν.Τ. τρόπαιο.

    

 Σκεφτήκατε ποτέ ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει έντονα αρχαία τραγωδία; Να σας το αποδείξω πάραυτα. Ο ορισμός της αρχαίας τραγωδίας λέει:

« Η τραγωδία είναι μίμηση μιας πράξης σπουδαίας και τέλειας, που έχει κάποιο μέγεθος, με ωραίο λόγο, με πολλά επιμέρους θέματα, με δράση και όχι με απλή απαγγελία και η οποία με «ΕΛΕΟΣ» και με «ΦΟΒΟ»  ολοκληρώνει όλων των παθημάτων (των προσώπων) την ΚΑΘΑΡΣΗ».  

Η σωτηρία της πατρίδας από την καταστροφή, που είναι ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ   (Hannibal ante portas) αναμφίβολα είναι μια πράξη σπουδαία και τέλεια!!!    Οι ηγέτες μας φωνάζουν ως νέοι Σαμψών: « - Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των …άλλων φίλων»(βλέπε : Βενιζέλος). Θα μείνει για πάντα ένας ιδανικός αλλά ανάξιος εραστής.

Η συγκεκριμένη πράξη έχει μέγεθος, είναι ιδιαίτερα μεγάλου βεληνεκούς, εμβαδού και ειδικού βάρους. Μας έχουν ζαλίσει κάθε μέρα τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. για τη μεγάλη υπερπροσπάθεια των σοβαρών πολιτικών μας να σώσουν τη χώρα μας. Βαρύγδουπες δηλώσεις, δήθεν προβληματισμοί, διάθεση αντίστασης στους καρχαρίες της τρόικας ( αυτό το έργο το έχω ξαναδεί) κ.λ.π.

Ηδυσμένος λόγος:  Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα, και στις αρένες του κόσμου μάνα μου  Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. Με ωραία λόγια , παχιά, που χαϊδεύουν τα αυτιά μας προσπαθούν να αποκοιμίζουν την αγωνία μας, το άγχος, την απελπισία μας, την ψυχική μας οδύνη. Στα λόγια είναι έμπειροι τεχνίτες, αλλά στα έργα είναι ΑΠΡΑΓΟΙ , ΑΣΧΕΤΟΙ, πολύ μακράν των προβλημάτων του εργαζόμενου και μαστιζόμενου λαού, από μεγάλα ΤΖΑΚΙΑ, που δέχτηκαν το χρίσμα της πολιτικής σαν ΓΟΝΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ. Αυτό μου θυμίζει την κληρονομική εξουσία. Αλήθεια, μήπως τελικά στην ουσία δεν έχουμε αληθινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Μήπως έχουμε στο κεφάλι μας κληρονομικούς βασιλιάδες, που απλά δεν φορούν το στέμμα για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους;

Με πολλά επί μέρους θέματα:   Η γενικόλογη φράση « Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» περιέχει πολλά επί μέρους θέματα, που το καθένα αποτελεί μια μικρή ενότητα: 

Έχουμε λοιπόν: «ΚΟΥΡΕΜΑ»- ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ – ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ- ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΜΕΤΡΑ- ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ- ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ-  ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ- ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ   κ.α. 

Όπως βλέπετε η αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία καλά κρατεί.

Με δράση και όχι με απαγγελία:  Να που φτάσαμε σε πιο κρίσιμα σημεία: οι σοφοί ηγήτορές μας δεν αρκούνται στα λόγια. Είναι σοβαροί άνθρωποι και γι’ αυτό προχωρούν σε έμπρακτη εφαρμογή λόγων τους: Όταν λένε π.χ. "Θα εφαρμόσουμε στο ακέραιο τα όποια μέτρα", το εννοούν και το κάνουν ...δέρνοντας τον παππού, γιατί τόλμησε να πάει κούτσα- κούτσα με το μπαστουνάκι του έξω από το ΙΚΑ ή έξω από το Υπουργείο ζητώντας απελπισμένος τη σύνταξή του, τα φάρμακά του. Τα όποια μέτρα καταστολής εξεγέρσεων, ταραχών, διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, παραπόνων, διαφωνιών προς το ΣΥΣΤΗΜΑ αποτελούν την εμπράγματη απόδειξη ότι το κράτος δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα. Υπάρχει απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων και κυρίως ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ. Κι εμείς οι ταλαίπωροι φωνάζουμε σαν τον Κούρκουλο:  ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

Και φτάσαμε στο τελευταίο στοιχείο του Αριστοτέλειου ορισμού της τραγωδίας:  ΔΙ’ ΕΛΕΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ ΠΕΡΑΙΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ. Από έλεος και φόβο άλλο τίποτα. Κάθε μέρα που περνά, μια φτερούγα σπασμένη, ένα ανέλπιδο ιδανικό, ένα όνειρο που μάταια ζητά να βρει δικαίωση.  Αγωνία, άγχος, συμπόνια για τόσους και τόσους συνανθρώπους μας που έχουν ξεπεράσει και αυτό το όριο φτώχειας. Οίκτος για τον εαυτό μας που εξαθλιώνεται όλο και πιο πολύ. Φόβος για το Εγώ μας που μας το συνθλίβουν οι μυλόπετρες του ανελέητου συστήματος. Τρόμος για το ΑΥΡΙΟ που το βλέπουμε να έρχεται να μας καταβροχθίσει. Όμως, η ΚΑΘΑΡΣΗ δεν έρχεται. Μακάρι να είναι κοντά, για να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

Αλήθεια, φίλοι μου, ποια τραγωδία σας θυμίζει η τωρινή κατάσταση της Ελλάδας; Να σας βοηθήσω λίγο; Μήπως τη γνωστή  «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»; Η αντιστοιχία προσώπων και πραγμάτων είναι εκπληκτική: ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ: Ο ΤΟΝΥ, καθότι είναι ο προεξάρχων, ο ηγέτης. ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΛΧΑΣ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, καθότι μια ζωή ήταν μάντης κακών επών, πάντα έτοιμος με το μαχαίρι υψωμένο να θυσιάσει την άμοιρη Ιφιγένεια, δηλαδή τον ελληνικό λαό. Θυμίζει τον Φούντα στην αξέχαστη ταινία ΣΤΕΛΛΑ: Δεν φταίει αυτός, αλλά η Στέλλα ( ο λαός) που στέκεται μπροστά του και αντιστέκεται. ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ: Ο ΚΟΥΒΕΛΗΣ, καθότι είναι αυτός που πάντα βγαίνει από το μέγαρο Μαξίμου κλαίγοντας για το νέο κάθε φορά θάνατο της χώρας μας. Εκείνες τις στιγμές η όψη του θυμίζει τη γνωστή μάσκα αρχαίας τραγωδίας με τον μορφασμό του θρήνου. Λυπάται το άμοιρο λαό, αλλά συμμετέχει ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!  Ολοπρόθυμος κι αυτός για τη θυσία της Ιφιγένειας, με το αιτιολογικό ότι μόνο έτσι θα φυσήξει ούριος άνεμος για την κακοπαθημένη πατρίδα μας. Ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρας στα πανιά μας! 

Ζούμε μια τραγωδία με άπειρα επεισόδια, με περιπέτεια, με κομμό(=θρήνο), με δράση. Το μόνο που λείπει είναι ότι ακόμα δεν φτάσαμε στην ΕΞΟΔΟ,  γι’ αυτό και δεν ξέρουμε αν θα είναι έξοδος από την κρίση ή  ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ…  

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

• «Ο Τοτός, η Έκθεση και τα…σκουλήκια» : ένα σπαρταριστό χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα. “La barzelletta con I vermi”; un testo di cronaca con tanta satira del ‘Eterovamon’

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ : Ο ΤΟΤΟΣ, Η ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΑ…ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ 

      Αγαπητοί φίλοι, μετά από περίοδο απουσίας μου επανήλθα δριμύτερος με την κοινωνικοπολιτική μου σάτιρα. Ο στόχος μου δεν είναι να διορθώσω κάτι ( ποιος είμαι εγώ άλλωστε;). Απλά, προσπαθώ να ρίχνω λίγο  «αλατοπίπερο»  στα επίκαιρα δρώμενα και να  βοηθώ τους συνανθρώπους μου να  χαμογελούν, κυρίως στα δύσκολα. Το σημαντικό, φίλοι μου, είναι να έχουμε τη βούληση, να θέλουμε να χαμογελάμε. Γιατί, αν δεν θέλουμε να μπορούμε, κάποια στιγμή δεν θα μπορούμε  ούτε να θέλουμε.  Αν πάψουμε να κυνηγάμε το ανέφικτο και για τους πολλούς  το ακατανόητο, τότε θα καταλήξουμε σε κάποια στιγμή να ταυτιστούμε με το ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ… 

    Παρακολουθώντας  σε όλη τη μέχρι τώρα διάρκεια της κρίσης τη συμπεριφορά , τις δηλώσεις, τις παλινωδίες , τα ΕΙΠΑ-ΞΕΙΠΑ των πολιτικών μας σχετικά με την πορεία της Ελλάδας μέσα στη μέγγενη του μνημόνιου, τα αναμασημένα λόγια, την  πολλάκις ξαναζεσταμένη σούπα που μας σερβίρουν με την ξύλινη γλώσσα της εξουσίας, θυμήθηκα μια μικρή ιστορία με τίτλο: Ο ΤΟΤΟΣ , Η ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ: 

   Ο μικρός Τοτός άκουσε μια μέρα στο σχολείο τη δασκάλα του να λέει πως την επόμενη μέρα θα τους βάλει να γράψουν την πρώτη Έκθεση με θέμα : « Γιατί αγαπώ την πατρίδα μου». Ο Τοτός στο σπίτι δεν βρήκε ανάλογο θέμα. Έκατσε, όμως, και έμαθε  «παπαγαλία» μια Έκθεση για τα σκουλήκια, που βρήκε πρόχειρη σε ένα βιβλίο. Την επόμενη μέρα έγραψε για τα …σκουλήκια! Όταν η δασκάλα τούς επέστρεψε τις Εκθέσεις τους, του έκανε τις σχετικές παρατηρήσεις, δηλαδή ότι είναι εκτός θέματος και διάφορα άλλα …εμπριμέ.

Μετά από λίγο καιρό, τους έβαλε τη δεύτερη Έκθεση με θέμα: « Ο καλύτερός μου φίλος». Ο Τοτός έγραψε πάλι τη μόνη Έκθεση που είχε μάθει, φυσικά για τα σκουλήκια: «- Το θέμα αυτό είναι πολύ ωραίο, γιατί ο καλός φίλος είναι πολύ χρήσιμος.  Όμως, εμείς οι άνθρωποι έχουμε και κάποιους φίλους που δεν τους  φανταζόμαστε. Είναι τα  σκουλήκια , τα οποία κ.λ.π.» ( η συνέχεια  ήταν πάλι το γνωστό κείμενο που είχε γράψει και στην πρώτη Έκθεση).

Στην Τρίτη Έκθεση με θέμα: « Γιατί πρέπει να αγαπάμε τη φύση» ο Τοτός έγραψε: «- Η φύση είναι η μητέρα όλων των ανθρώπων. Όμως, μέσα στη φύση ζουν και τα σκουλήκια, τα οποία σκουλήκια… κ.λ.π.» και ακολούθησε το ίδιο κείμενο, το μόνο που είχε αποστηθίσει  ο Τοτός. 

   Τελικά, σας ερωτώ: «- Το αντιληφθήκατε, το «πιάσατε», το υποψιαστήκατε το υπονοούμενο για τους  πολιτικούς όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων της κρίσης; Να σας διευκολύνω λίγο, έτσι για να χαμογελάσουμε  έστω και πικρόχολα; Τι μας έχουνε πει κατ’ επανάληψη μέχρι σήμερα; 

Θα αγωνιστούμε για την πατρίδα μας

Θα προσπαθήσουμε να μην επιβαρύνουμε πολύ τον απλό πολίτη  χαμηλόμισθο, συνταξιούχο  κ.λ.π.) 

Δεν θα επιβάλουμε νέα επώδυνα μέτρα

Δεν θα κάνουμε άλλες οριζόντιες περικοπές

Θα κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου

Θα απαιτήσουμε επιμήκυνση του προγράμματος προσαρμογής

Θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή

Θα βρούμε όλους αυτούς που τόσα χρόνια λήστευαν το ελληνικό δημόσιο και θα επιστρέψουν τα κλεμμένα χρήματα του λαού.

Τελικά, τι γίνεται από όλα αυτά; Τ Ι Π Ο Τ Α! Σκύβουν το κεφάλι, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένοντας τάχα ένα θάμα. Κάθε φορά που φτάνει ο κόμπος στο χτένι, κάθε φορά που νοιώθουν πως το καζάνι βράζει επικίνδυνα γι’ αυτούς, εφαρμόζουν τη μέθοδο του Τοτού: Επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια , της ζωής μας  ροκανίδια. Η Έκθεση για τα σκουλήκια είναι πολυεργαλείο, «πασπαρτού», δηλαδή κολλάει παντού. Είναι φυσικό, αφού «σκουλήκια» υπάρχουν παντού!

    Σ’ αυτή τη δόλια πατρίδα ό,τι διαψεύδεται. Αυτό εφαρμόζεται. Ισχυρίζονται πως δεν έχουν πρόθεση να κάνουν άλλες οριζόντιες περικοπές. Φυσικά λένε την αλήθεια, αφού οι περικοπές είναι ΚΑΘΕΤΕΣ, δηλαδή κάνουν κάθετη εφόρμηση στην τσέπη μας αλαλάζοντας: «- Αλό ζ’ ανφάν ντε λα πατρί» αφού μας έχουν χτυπήσει στο …ΔΟΞΑ ΠΑΤΡΙ. Γνωρίζουν πως με τις αδιάκοπες περικοπές ανάπτυξη δεν υπάρχει, παρά μόνο ΥΦΕΣΗ – ΥΦΕΣΗ- ΥΦΕΣΗ. 

 

   ΕΠΙΜΥΘΙΟ:

Φίλοι μου, η εξουσία είναι μια …πόρνη, που μας γελάει, μας ξεπουλάει, μας παγιδεύει με δολώματα και με ταξίματα.

  

 Ειλικρινά υμέτερος!

Α Ι Θ Ε Ρ Ο Β Α Μ Ω Ν

Διονύση Τσακνή: ΕΞΟΥΣΙΑ (“Dionysis Tsaknis Eksousia“)

ΕΞΟΥΣΙΑ

Είμαι μια πόρνη που σέρνει το βήμα εδώ κι από ‘κει,
είμαι αράχνη που δένει το θύμα της στην σκηνή.
με θέλουν πρόσωπα χίλια, με παίρνει ο πιο δυνατός,
κι απ' την μισάνοιχτη γρίλια, κρυφοκοιτάζει στρατός.

Σε μια στροφή έχω βάλει δολώματα,
είμαι σκιά και καπνός,
έχω αλλάξει πολλά γυναικεία ονόματα,
και δεν με νικάει εμένα ποτέ ο καιρός.

Σπέρνω ελπίδες στον δρόμο, είμαι σειρήνα γυμνή,
θερίζω πτώματα μόνο, είμαι φριχτή μηχανή.
είμαι ο λόγος που σβήνει, του έρωτα η ορμή,
είμαι η σκέψη που δίνει αιτία σ' ένα κορμί.

Σε μια στροφή έχω βάλει δολώματα,
είμαι σκιά και καπνός,
έχω αλλάξει πολλά γυναικεία ονόματα,
και δε με νικάει εμένα ποτέ ο καιρός.

Διονύσης Τσακνής

«Η Ελλάδα της ασυδοσίας»: κείμενο του αναγνώστη μας Χ.Γ. . Αντί χρονογραφήματος. “La Grecia della sfrenatezza”; testo di cronaca da collaboratore

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ  ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

Μου έλεγε ένας φίλος πως τις προάλλες ενώ οδηγούσε στην εθνική οδό, είδε τον οδηγό του μπροστινού του αυτοκινήτου με αυστριακές πινακίδες να εκσφενδονίζει μια σακούλα στον αέρα και η τελευταία να προσγειώνεται  αφού πέρασε από τον ουρανό του αμαξιού του φίλου μου, στο παρμπρίζ αυτοκινήτου που τον ακολουθούσε . Τυχαίο ?

Ένας άλλος φίλος έλληνας που ζει στη Γερμανία εδώ και χρόνια και έρχεται κάθε καλοκαίρι ένα μήνα σχεδόν διακοπές στη χώρα μας, μου δήλωσε ότι καπνίζει μόνο τότε (το καλοκαίρι στην Ελλάδα ), πίνει τα ουζάκια του, ξενυχτάει χωρίς αναστολές.

Φαίνεται ότι η χώρα μας για τους ξένους της  Δ. Ευρώπης  είναι ο κατεξοχήν οίκος ανοχής όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε θέλεις  χωρίς επιπτώσεις. Το πολύ πολύ να πληρώσεις κάτι παραπάνω στην τσατσά για σπέσιαλ περιποιήσεις. Αλλά εδώ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι αυτό είναι και το μεγάλο μας ατού έναντι των ανταγωνιστών μας  ,αυτό που μας  ξεχωρίζει, που μας διακρίνει από τους κρυόκωλους  Βόρειους. Γιατί όχι ; Αλήθεια ,πόσο θέλουμε να γίνουμε δυτικοευρωπαίοι; Μου είπαν ότι η Μύκονος τράβηξε από παλιά τουρισμό  γιατί όταν ο τουρίστας  έκανε σεξ  έξω από τα σπίτια των ντόπιων  οι τελευταίοι δεν φώναζαν την αστυνομία για προσβολή της δημοσίας αιδούς  αλλά  του έφερναν και προφυλακτικά .

Δεν είναι πάντως αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει. Πιστεύω ότι είμαστε περήφανος λαός, ξύπνιος με κριτική σκέψη μοναδική. Πώς καταντήσαμε έτσι?

¨Η θα έχουμε χούντα ή θα έχουμε ασυδοσία; Αληθινή δημοκρατία δηλ. υπευθυνότητα πότε θα αποκτήσουμε; Απομακρυνθήκαμε από το μέτρον άριστον, χάσαμε το βηματισμό μας, τον προσανατολισμό μας... 
Γιατί τώρα που γράφω αυτό το κείμενο δηλ στις 00.30  ο ταβερνιάρης  δίπλα αποφάσισε να ανεβάσει την ένταση στο στερεοφωνικό του; Για να ευχαριστήσει τους λιγοστούς πελάτες  του; Γιατί ήλθε στο τσακίρ κέφι; 
Και ο άλλος ο γείτονας, εγώ; Θα πρέπει να ξενυχτήσω αναγκαστικά;

Γιατί ? Γιατί? Γιατί?

Nick Georgiou