Αποχαιρετισμός στο μάθημα των Αρχαίων Β’ Λυκείου (Β΄μέρος): 20+1 Αποφθέγματα από το έργο «Αντιγόνη» του Σοφοκλέους. Venti più uno detti di Sofocle (versi e citazioni dalla tragedia “Antigone”).

 

20+1 Αποφθέγματα από το έργο «Αντιγόνη» του Σοφοκλέους :

Το θέμα που εδόθη προς επιλογήν στους μαθητές μου (μαζί μετα υπόλοιπα 29, όπως έχουμε ήδη αναφέρει) τιτλοφορείτο: «Είκοσι αποφθέγματα από το έργο Αντιγόνη» . Ο εκ των αρίστων μαθητής μου Καπετάνιος Θεόδωρος, ανταποκρινόμενος εγκαίρως και επιμελώς όπως ανέμενα, συνέθεσε και μου παρέδωσε την δικιά του πρότασι την οποία, αφού αξιολόγησα ως λίαν καλή, την κρίνω και άξια να κοσμήσει –με την συγκατάθεσί του φυσικά- το ταπεινό μου ιστολόγιο.   

Στην σύντομη παρουσίασι στην τάξι ένοιωσα την ανάγκη, επιδοκιμάζοντας και επαινώντας προσηκόντως την προσπάθειά του, να προσθέσω ως επιπλέον προσωπικό σχόλιο την αναγκαιότητα συμπερίληψης (εκτός απο μια μικρή εισαγωγή για το επιγραμματικό στοιχείο στην δραματική ποίησι του Σοφοκλή), ενός ακόμη αποφθεγματικού στίχου υψηλής Σοφόκλειας σύλληψης, τον περίφημο στ. 523. Τον εμβληματικό στίχο, όπου η Αντιγόνη στην σκληρότητα του Κρέοντα «Ο εχθρός μου ούτε και όταν πεθάνει δεν μου γίνεται φίλος» (522), δίνει μια απάντησι παγκόσμιας ακτινοβολίας και οιονεί χριστιανικού ήθους ,

«Οὒτοι συνέχθειν,ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν»!

Δεν γεννήθηκα για να μοιράζομαι το μίσος, αλλά την αγάπη!

 

Τον μαθητή μου - και  ...δόκιμο συνεργάτην του "Νέου Παλαμήδη" -, 

συγχαίρω και ευχαριστώ!

 

Α. Σ.

 

 ......................................................................

 

Αποφθέγματα από το έργο «Αντιγόνη» του Σοφοκλέους :

 

1.            Τὸ γὰρ περισσὰ πράσσειν οὐκ ἔχει νοῦν οὐδένα  (στ. 68)

Γιατί το να κάνει κανείς πράγματα ανώτερα από τις δυνάμεις του είναι ανόητο εντελώς.

2.            Ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.    (92)

Καθόλου δεν πρέπει να κυνηγά κανείς τα αδύνατα.

 

3.            Ἀμήχανον δὲ παντὸς ἀνδρὸς ἐκμαθεῖν

               ψυχήν τε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην, πρὶν ἂν

               ἀρχαῖς τε καὶ νόμοισιν ἐντριβὴς φανῇ.  (175-176-177)

Αδύνατο να μάθεις ανθρώπου κανενός φρόνημα, γνώμη και ψυχή, προτού να ακoνιστεί στην εξουσία και στον νόμο.

4.            Καὶ μείζον᾽ ὅστις ἀντὶ τῆς αὑτοῦ πάτρας

               φίλον νομίζει, τοῦτον οὐδαμοῦ λέγω.   (182-183)

Κι όποιος απ' την πατρίδα του το φίλο προτιμά, τον έχω για μηδενικό.

5.            ἥδ᾽ ἐστὶν ἡ σῴζουσα καὶ ταύτης ἔπι

               πλέοντες ὀρθῆς τοὺς φίλους ποιούμεθα.  (189-190)

Και μόνο πάνω στης πόλης το σκαρί, ορθό σαν πλέει, δημιουργούμε τις φιλίες μας.

6.            Στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν. (277)

Ποιος καλοδέχεται κακό μαντατοφόρο;

 

7.            Οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος

               κακὸν νόμισμ᾽ ἔβλαστε· (295-296)

Γιατί κανένας θεσμός τόσο κακός δε φύτρωσε στους ανθρώπους όσο το χρήμα.

 

8.            Ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείονας

               ἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους. (313-314)

Γιατί από τα παράνομα κέρδη μπορείς να  δεις τους περισσότερους να καταστρέφονται παρά να έχουν σωθεί.

 

9.            Πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει (331-332)

Πολλά γεννούν το δέος· το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά.

 

10.          Ψεύδει γὰρ ἡ ᾽πίνοια τὴν γνώμην· ἐπεὶ (389)

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. 

11.          Ἀλλ᾽, ἡ γὰρ ἐκτὸς καὶ παρ᾽ ἐλπίδας χαρὰ

               ἔοικεν ἄλλῃ μῆκος οὐδὲν ἡδονῇ, (392-393)

Όμως η ξαφνική κι ανέλπιστη χαρά απ' όλες τις χαρές έχει περίσσια γλύκα.

 

12.         Τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναι ἥδιστον, 

               ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγειν ἀλγεινόν. (437-438)

Όταν γλυτώνεις συμφορές είναι γλυκό, κι όμως πικρό στη συμφορά να σέρνεις φίλους.

 13.          Σμικρῷ χαλινῷ δ᾽ οἶδα τοὺς θυμουμένους

                ἵππους καταρτυθέντας·  (477-478)

Και ξέρω ότι τα αγριεμένα άλογα με μικρό χαλινάρι δαμάζονται.

 

14.          Οὔτοι ποθ᾽ οὑχθρός, οὐδ᾽ ὅταν θάνῃ, φίλος. (522)

Ποτέ βέβαια δεν είναι ο εχθρός φίλος ούτε και σαν πεθάνει.

15.          Φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλας

               ἤδη τὸν Ἅιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.  (580-581)

Γιατί επιδιώκουν βέβαια να ξεφεύγουν οι τολμηροί, όταν βλέπουν πλέον το θάνατο κοντά στη ζωή τους.

 16.          Νόμος ὅδ᾽· οὐδὲν ἕρπει

               θνατῶν βιότῳ πάμπολύ γ᾽ ἐκτὸς ἄτας.  (613-614)

Ο βίος των θνητών καιρό δε σέρνεται πολύ έξω από της συμφοράς το μονοπάτι.

 

17.          Ψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,

                γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις.  (650-651)

Μια γυναίκα όταν είναι κακή σύζυγος το σπίτι, είναι παγερό αγκάλιασμα

 

18.          Ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν  (672)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την αναρχία.

 

19.          Τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοις

               ἄγαλμα μεῖζον ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;  (703-704)

Γιατί ποια χαρά είναι μεγαλύτερη για τα παιδιά από τη δόξα του ευτυχισμένου πατέρα ή ποια χαρά είναι μεγαλύτερη για τον πατέρα από την δόξα των ευτυχισμένων παιδιών;

 

20.          Ἀλλ᾽ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνειν  (710)

Αλλά δεν είναι καθόλου ντροπή για έναν άνθρωπο  να μαθαίνει πολλά.

 

Καπετάνιος Θεόδωρος  (Β3 )

«Σαν σκηνικό αρχαίας τραγωδίας»: νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα με υλικά ιλαροτραγωδίας “Come scenario di tragedia greca”; testo di cronaca di Eterovamon

      Έστι ουν τραγωδία

       

 Αγαπητοί επισκέπτες της ιστοσελίδας του Νέου Παλαμήδη, δεν πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο μου χρονογράφημα και αποφάσισα να ξαναχτυπήσω με λίγο χιούμορ, σάτιρα και με πικρόχολο προβληματισμό. Θυμήθηκα τη γνωστή ρήση του μεγάλου Θεμιστοκλή: «- Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον», τουτέστιν : «Δεν με αφήνει να κοιμηθώ το τρόπαιο του Μιλτιάδη». Έτσι κι εμένα δεν με αφήνει ήσυχο το του Δ.Ν.Τ. τρόπαιο.

    

 Σκεφτήκατε ποτέ ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει έντονα αρχαία τραγωδία; Να σας το αποδείξω πάραυτα. Ο ορισμός της αρχαίας τραγωδίας λέει:

« Η τραγωδία είναι μίμηση μιας πράξης σπουδαίας και τέλειας, που έχει κάποιο μέγεθος, με ωραίο λόγο, με πολλά επιμέρους θέματα, με δράση και όχι με απλή απαγγελία και η οποία με «ΕΛΕΟΣ» και με «ΦΟΒΟ»  ολοκληρώνει όλων των παθημάτων (των προσώπων) την ΚΑΘΑΡΣΗ».  

Η σωτηρία της πατρίδας από την καταστροφή, που είναι ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ   (Hannibal ante portas) αναμφίβολα είναι μια πράξη σπουδαία και τέλεια!!!    Οι ηγέτες μας φωνάζουν ως νέοι Σαμψών: « - Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των …άλλων φίλων»(βλέπε : Βενιζέλος). Θα μείνει για πάντα ένας ιδανικός αλλά ανάξιος εραστής.

Η συγκεκριμένη πράξη έχει μέγεθος, είναι ιδιαίτερα μεγάλου βεληνεκούς, εμβαδού και ειδικού βάρους. Μας έχουν ζαλίσει κάθε μέρα τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. για τη μεγάλη υπερπροσπάθεια των σοβαρών πολιτικών μας να σώσουν τη χώρα μας. Βαρύγδουπες δηλώσεις, δήθεν προβληματισμοί, διάθεση αντίστασης στους καρχαρίες της τρόικας ( αυτό το έργο το έχω ξαναδεί) κ.λ.π.

Ηδυσμένος λόγος:  Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα, και στις αρένες του κόσμου μάνα μου  Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. Με ωραία λόγια , παχιά, που χαϊδεύουν τα αυτιά μας προσπαθούν να αποκοιμίζουν την αγωνία μας, το άγχος, την απελπισία μας, την ψυχική μας οδύνη. Στα λόγια είναι έμπειροι τεχνίτες, αλλά στα έργα είναι ΑΠΡΑΓΟΙ , ΑΣΧΕΤΟΙ, πολύ μακράν των προβλημάτων του εργαζόμενου και μαστιζόμενου λαού, από μεγάλα ΤΖΑΚΙΑ, που δέχτηκαν το χρίσμα της πολιτικής σαν ΓΟΝΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ. Αυτό μου θυμίζει την κληρονομική εξουσία. Αλήθεια, μήπως τελικά στην ουσία δεν έχουμε αληθινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Μήπως έχουμε στο κεφάλι μας κληρονομικούς βασιλιάδες, που απλά δεν φορούν το στέμμα για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους;

Με πολλά επί μέρους θέματα:   Η γενικόλογη φράση « Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» περιέχει πολλά επί μέρους θέματα, που το καθένα αποτελεί μια μικρή ενότητα: 

Έχουμε λοιπόν: «ΚΟΥΡΕΜΑ»- ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ – ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ- ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΜΕΤΡΑ- ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ- ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ-  ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ- ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ   κ.α. 

Όπως βλέπετε η αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία καλά κρατεί.

Με δράση και όχι με απαγγελία:  Να που φτάσαμε σε πιο κρίσιμα σημεία: οι σοφοί ηγήτορές μας δεν αρκούνται στα λόγια. Είναι σοβαροί άνθρωποι και γι’ αυτό προχωρούν σε έμπρακτη εφαρμογή λόγων τους: Όταν λένε π.χ. "Θα εφαρμόσουμε στο ακέραιο τα όποια μέτρα", το εννοούν και το κάνουν ...δέρνοντας τον παππού, γιατί τόλμησε να πάει κούτσα- κούτσα με το μπαστουνάκι του έξω από το ΙΚΑ ή έξω από το Υπουργείο ζητώντας απελπισμένος τη σύνταξή του, τα φάρμακά του. Τα όποια μέτρα καταστολής εξεγέρσεων, ταραχών, διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, παραπόνων, διαφωνιών προς το ΣΥΣΤΗΜΑ αποτελούν την εμπράγματη απόδειξη ότι το κράτος δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα. Υπάρχει απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων και κυρίως ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ. Κι εμείς οι ταλαίπωροι φωνάζουμε σαν τον Κούρκουλο:  ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

Και φτάσαμε στο τελευταίο στοιχείο του Αριστοτέλειου ορισμού της τραγωδίας:  ΔΙ’ ΕΛΕΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ ΠΕΡΑΙΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ. Από έλεος και φόβο άλλο τίποτα. Κάθε μέρα που περνά, μια φτερούγα σπασμένη, ένα ανέλπιδο ιδανικό, ένα όνειρο που μάταια ζητά να βρει δικαίωση.  Αγωνία, άγχος, συμπόνια για τόσους και τόσους συνανθρώπους μας που έχουν ξεπεράσει και αυτό το όριο φτώχειας. Οίκτος για τον εαυτό μας που εξαθλιώνεται όλο και πιο πολύ. Φόβος για το Εγώ μας που μας το συνθλίβουν οι μυλόπετρες του ανελέητου συστήματος. Τρόμος για το ΑΥΡΙΟ που το βλέπουμε να έρχεται να μας καταβροχθίσει. Όμως, η ΚΑΘΑΡΣΗ δεν έρχεται. Μακάρι να είναι κοντά, για να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

Αλήθεια, φίλοι μου, ποια τραγωδία σας θυμίζει η τωρινή κατάσταση της Ελλάδας; Να σας βοηθήσω λίγο; Μήπως τη γνωστή  «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»; Η αντιστοιχία προσώπων και πραγμάτων είναι εκπληκτική: ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ: Ο ΤΟΝΥ, καθότι είναι ο προεξάρχων, ο ηγέτης. ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΛΧΑΣ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, καθότι μια ζωή ήταν μάντης κακών επών, πάντα έτοιμος με το μαχαίρι υψωμένο να θυσιάσει την άμοιρη Ιφιγένεια, δηλαδή τον ελληνικό λαό. Θυμίζει τον Φούντα στην αξέχαστη ταινία ΣΤΕΛΛΑ: Δεν φταίει αυτός, αλλά η Στέλλα ( ο λαός) που στέκεται μπροστά του και αντιστέκεται. ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ: Ο ΚΟΥΒΕΛΗΣ, καθότι είναι αυτός που πάντα βγαίνει από το μέγαρο Μαξίμου κλαίγοντας για το νέο κάθε φορά θάνατο της χώρας μας. Εκείνες τις στιγμές η όψη του θυμίζει τη γνωστή μάσκα αρχαίας τραγωδίας με τον μορφασμό του θρήνου. Λυπάται το άμοιρο λαό, αλλά συμμετέχει ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!  Ολοπρόθυμος κι αυτός για τη θυσία της Ιφιγένειας, με το αιτιολογικό ότι μόνο έτσι θα φυσήξει ούριος άνεμος για την κακοπαθημένη πατρίδα μας. Ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρας στα πανιά μας! 

Ζούμε μια τραγωδία με άπειρα επεισόδια, με περιπέτεια, με κομμό(=θρήνο), με δράση. Το μόνο που λείπει είναι ότι ακόμα δεν φτάσαμε στην ΕΞΟΔΟ,  γι’ αυτό και δεν ξέρουμε αν θα είναι έξοδος από την κρίση ή  ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ…  

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

Ένα βίντεο για θαυμασμό και αναστοχασμό. Και ευχές για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!! Auguri di un Buon Anno 2011; con un video stupendo (dal You Tube)

«ΩΣ ΧΑΡΙΕΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤ’ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Η»
Μια νότα αισιοδοξίας για την νέα χρονιά με θερμές ευχές!

Απίστευτη η θέλησι του ανθρώπου και αφάνταστα τα κρυφά χαρίσματά του.
Ύμνος για τις εκπληκτικές δυνάμεις που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος …
Δήτε το βίντεο από το «Γιουτιούμπ»:
People Are Awesome


Εκπληκτικό!

{Με το μυαλό να πηγαίνει στο χορικό της Αντιγόνης}

Βέβαια ακόμα πιο σημαντική είναι η ηθική και πνευματική δύναμι που μπορεί να επιδείξη κάποιος άνθρωπος. Και αυτές οι περιπτώσεις αφανών ή επιφανών προσώπων, όπου φανερώνεται το μεγαλείο του εσωτερικού κόσμου τους, είναι ακαταμάχητη απόδειξι για το απροσμέτρητο μέγεθος που έχει στον άνθρωπο η διάστασι του βάθους!
Επ’ αυτού ακόμα πιο ενδεικτικό από το πιο πάνω πασίγνωστο ρητό του Μενάνδρου, είναι το απόσπασμα από το Α΄Στάσιμο (στ. 332 κ.ε.) της Αντιγόνης:
"Πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει".

[Εδώ όμως οφείλουμε να σημειώσουμε πως μόνο η αρχή αυτή της α΄ στροφής του στάσιμου μπορεί να ταιριάξη, γιατί το υπόλοιπο χορικό μάλλον είναι μακριά –αν όχι εναντίον – από κάθε επίδειξι εγωπάθειας ή ανώφελης δεξιοτεχνίας. Ο άνθρωπος στην κλασσική αρχαιότητα, νοείται μόνο μέσα στην κοινωνικότητά του και ολοκληρώνεται ως ενεργό μέλος ενός συνόλου, ως Πολίτης της .
Στο εν λόγω αριστούργημα του Σοφοκλή και στο συγκεκριμένο λυρικό αυτό κομμάτι , για όλα τα μεγαλειώδη επιτεύγματά του υμνείται το ανθρώπινο όν (και ως άτομο, αλλά νοούμενο μέσα σε οργανωμένο σύνολο, ως ανθρωπότητα που πορεύεται μέσα στον χρόνο): την κατάκτησι της βιοσφαίρας του (γή, θάλασσα, ζωικό βασίλειο), την σκέψι και τη γλώσσα, την κοινωνική οργάνωσι και την εξελικτική ανάπτυξι τεχνολογίας. Πράγματα που του επέτρεψαν να αντιμετωπίση με αξιοθαύμαστη επιτυχία το φυσικό κακό. Μόνο 2 πράγματα του μείναν και μένουν εσαεί ανυπέρβλητα: ο θάνατος ("Ἅιδα μόνον φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται" –δηλ. μόνο τον Χάρο δεν μπορεί να αποφύγη ) και το ηθικό κακό ("τοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἐσθλὸν ἕρπει "--δηλ: άλλοτε προς το αγαθό και άλλοτε προς το κακό βαδίζει).
Για να προβάλη ως διαχρονική αξία ο ιδανικός τύπος πολίτη; Ο «ὑψίπολις». Που, αξίζει να το προσέξουμε, είναι ο νομοταγής και ταυτόχρονα ευσεβής πατριώτης ("νόμους γεραίρων χθονὸς θεῶν τ᾽ ἔνορκον δίκαν",/ ὑψίπολις), αυτός που υψώνει την πόλι. Ο άλλος («ὅτῳ τὸ μὴ καλὸν ξύνεστι τόλμας χάριν», που «συντρέχει στο άσχημο από θράσος», αυτός είναι «άπολις»]...

Αλλά αρκετη η ...παραφιλολογία!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!!


ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ, Αντιγόνη
Α΄ Στάσιμο (στ. 332-372)
Χορός
πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει.
τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίῳ νότῳ 335
χωρεῖ, περιβρυχίοισιν
περῶν ὑπ᾽ οἴδμασιν.
θεῶν τε τὰν ὑπερτάταν, Γᾶν
ἄφθιτον, ἀκαμάταν, ἀποτρύεται
ἰλλομένων ἀρότρων ἔτος εἰς ἔτος
ἱππείῳ γένει πολεύων. 340
κουφονόων τε φῦλον ὀρνίθων ἀμφιβαλὼν ἄγει
καὶ θηρῶν ἀγρίων ἔθνη πόντου τ᾽ εἰναλίαν φύσιν 345
σπείραισι δικτυοκλώστοις,
περιφραδὴς ἀνήρ•
κρατεῖ δὲ μηχαναῖς ἀγραύλου
θηρὸς ὀρεσσιβάτα, λασιαύχενά θ᾽ 350
ἵππον ὀχμάζεται ἀμφὶ λόφον ζυγῶν
οὔρειόν τ᾽ ἀκμῆτα ταῦρον.
καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους 355
ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων
πάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη
παντοπόρος• ἄπορος ἐπ᾽ οὐδὲν ἔρχεται
τὸ μέλλον• Ἅιδα μόνον φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται• 360
νόσων δ᾽ ἀμηχάνων φυγὰς ξυμπέφρασται.
σοφόν τι τὸ μηχανόεν τέχνας ὑπὲρ ἐλπίδ᾽ ἔχων 365
τοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἐσθλὸν ἕρπει,
νόμους γεραίρων χθονὸς θεῶν τ᾽ ἔνορκον δίκαν,
ὑψίπολις• ἄπολις ὅτῳ τὸ μὴ καλὸν 370
ξύνεστι τόλμας χάριν. μήτ᾽ ἐμοὶ παρέστιος
γένοιτο μήτ᾽ ἴσον φρονῶν ὃς τάδ᾽ ἔρδει.