Οι απόψεις του ΕΠΑΜ για την νέα κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα: Παγκόσμια διακυβέρνησι (μέσω της "Agenda 21") και το «νομοσχέδιο για την Παιδεία»

Πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις περιλαμβάνονται στη πρόσφατη «ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας» του Επαναστατικού Πατριωτικού Μετώπου. Μας την επεσήμανε ο φίλος Γ. Μητροπέτρος και, αν και δεν ταυτιζόμαστε εν τω συνόλω των διαπιστώσεων/απόψεων στο περιεχόμενό της, την αναδημοσιεύουμε ευχαρίστως.

.................................................

Το νομοσχέδιο για την Παιδεία ως μέσο υλοποίησης των στόχων της Agenda 21/30 και των επιταγών της παγκόσμιας διακυβέρνησης

7 ΜΑΪΟΥ 2020

Ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας του ΕΠΑΜ

To ασαφές και γενικό, ως προς τους όρους των διατάξεων, νομοσχέδιο που τέθηκε στη διαβούλευση (ως τις 6 Μαΐου) και προβλέπεται -παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, ακόμα και σε καθεστώς καραντίνας, από την ΟΛΜΕ και πολλές τοπικές ΕΛΜΕ- να ψηφιστεί αμέσως μετά με το άνοιγμα της Βουλής, δεν είναι μόνο αντιεκπαιδευτικό, όπως έχει χαρακτηριστεί. Αποτελεί κυρίως μια «βιοπολιτική» στρατηγική διαμόρφωσης της «πειθαρχικής κοινωνίας» (κατά τη θεωρία του Φουκώ). Χωρίς να ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο των σπουδών, το διδακτικό προσωπικό και τα μύρια όσα προβλήματα των σχολείων, αλλά και γενικότερα της κοινωνίας, πίσω από ωραία λόγια προωθεί την καθυπόταξη στο σύστημα.

Το παγκόσμιας εμβέλειας σύστημα υπερεθνικής εξουσίας στηρίζεται στην κυβερνησιμότητα και στη διακυβέρνηση για να επιβάλει τον κοινωνικό έλεγχο. Στη συγκρότηση και στην εφαρμογή του δεν συμμετέχουν ενεργά με δημοκρατικές διαδικασίες οι λαοί, ούτε κι ενδιαφέρει η γνώμη τους. Συγκροτείται προς όφελος, όχι του Ανθρώπου, αλλά της οικονομίας και αυτών που την ελέγχουν. Στη συγκρότηση και εφαρμογή αυτού του συστήματος είναι σημαντικός ο ρόλος της εκπαίδευσης, η οποία οργανώνεται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία «νεόδουλων», που μέσα από τις ικανότητες που αναπτύσσουν είναι αποδοτικοί στη δουλειά που τους ανατίθεται.

Για την προώθηση των στόχων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και της κυβερνησιμότητας, είναι θεμελιώδης η τροποποίηση του περιεχόμενου της εκπαίδευσης, καθώς αποτελεί βασικό πεδίο εφαρμογής και μηχανισμό εδραίωσης του συστήματος εξουσίας. Το νομοσχέδιο  διαμορφώθηκε σε αυτό το πνεύμα και υλοποιεί βασικούς άξονες αυτής της πολιτικής, όπως αυτή αποτυπώνεται στην Agenda 21, με στόχο τη «βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη».

Στην τοποθέτηση του Τομέα Παιδείας του ΕΠΑΜ αναδεικνύεται, αναλυτικά και τεκμηριωμένα, ο τρόπος με τον οποίο το νομοσχέδιο εφαρμόζει τις επιταγές της Agenda 21 και της παγκόσμιας διακυβέρνησης, μέσα από τη θεματοποίηση βασικών παραμέτρων του νομοσχεδίου στους εξής άξονες της παγκοσμιοποίησης: 

1. Διακυβέρνηση, δηλαδή η υποταγή του εθνικού (είτε εξισωμένο με το τοπικό, είτε υποβαθμισμένο και διαιρεμένο σε τοπικές υποενότητες) στο παγκόσμιο, 

2) κυριαρχική εξουσία, 

3) Πειθαρχία, 

4) Ικανότητα, 

5) Βιώσιμη ανάπτυξη.

Η λογική του νομοσχεδίου απέχει μακράν, είναι στο αντίθετο άκρο, από αυτή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας για όλους, που η Πολιτεία έχει υποχρέωση να προστατεύει και να προωθεί παρέχοντας όλα τα απαραίτητα μέσα και το δυναμικό για την αναβάθμιση όλων των σχολικών μονάδων. Σχολεία, εκπαιδευτικοί και μαθητές γίνονται αντιληπτοί ως ανταγωνιστικές μονάδες στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης.

Το νομοσχέδιο τροποποιεί εκ βάθρων τόσο το περιεχόμενο όσο και τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης και τα προσαρμόζει στα επιβαλλόμενα μοντέλα διακυβέρνησης συμβάλλοντας στην κανονικοποίηση και στον αποτελεσματικότερο έλεγχο της κοινωνίας. Όπως γίνεται φανερό, με το πολυνομοσχέδιο η εκπαίδευση εργαλειοποιείται με δύο τρόπους:

Από τη μια, ως πειθαρχική κοινωνική στρατηγική συμβάλλει στη συγκρότηση και την επιβολή της επιθυμητής κοινωνικής τάξης, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αφορά τον έλεγχο, την κυβερνησιμότητα του πληθυσμού μέσω της πειθαρχικής κοινωνίας, δηλαδή την κανονικοποίηση συλλογικών οντοτήτων. 

Ιδανική προοπτική για ένα καθεστώς κατοχής!

Από την άλλη, προσαρμόζεται στις ανάγκες των Παγκόσμιων Αγορών. Η λογική ταύτισης της εκπαίδευσης με τις απαιτήσεις των παγκόσμιων Αγορών, που ενδιαφέρονται είτε για τους «άριστους», είτε για φτηνό εργατικό δυναμικό, ουσιαστικά απαιτεί μια εργατική δύναμη ανίκανη να προβάλει διεκδικήσεις, πλήρως ελεγχόμενη, πειθήνια και συμμορφούμενη στις απαιτήσεις της πειθαρχικής κοινωνίας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Αυτή την πολιτική υπηρετεί και το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία.

Τo νομοσχέδιο, ακολουθώντας την «Ανοιχτή Μέθοδο Συντονισμού», την προηγμένη μορφή φιλελεύθερης διακυβέρνησης, ενώ δίνει την εντύπωση ότι προσφέρει νέες δυνατότητες στα υποκείμενα (αναβάθμιση της παιδείας), στην ουσία τα εντάσσει στο πειθαρχημένο καθεστώς, όπως αυτό οριοθετείται από τους στόχους της Agenda 21/30. Η όποια εντύπωση, ότι ενδεχομένως κάποια από τα προβλεπόμενα μέτρα κινούνται στην σωστή κατεύθυνση μιας υγιούς εκπαίδευσης, αποτελεί μια ψευδαίσθηση, καθώς το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται αντιστρέφει τη χρησιμότητα και συμβολή τους υπέρ της ελεγχόμενης υποδούλωσης του Ανθρώπου, στον βωμό του ανταγωνισμού και της ιδιωτικοποίησης του κέρδους. Για να είναι ορθό το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης θα πρέπει όλες οι παράμετροι της εξίσωσης να είναι αληθείς και έγκυρες.

Αντιπροτάσεις – θέσεις – διέξοδος

Ως Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ, έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει τις θέσεις μας, ότι στόχος μας είναι η αναθέσμιση της Παιδείας, στο πλαίσιο ενός κράτους ανεξάρτητου από τις επιταγές των Αγορών και της παγκοσμιοποίησης, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας – ανεξαρτησίας και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Συνεπώς αντιστεκόμαστε στην υποβάθμιση της ανθρωπιστικής παιδείας, στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στην υποβάθμιση του έργου και του ρόλου του εκπαιδευτικού και στον εγκλωβισμό των μαθητών σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τους προετοιμάζει για δούλους των Αγορών.

Διεκδικούμε και απαιτούμε:

Απόσυρση των ιδιωτών, των χορηγών, της επιχειρηματικότητας, του ΟΟΣΑ και της εργαλειοθήκης του από το Δημόσιο σχολείο. Γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης από τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό, για κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών, σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υποδομές και ανάγκες των σχολείων.

Στελέχωση όλων των σχολείων με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και τη σύσταση των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών σε όλες τις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Μαζικούς μόνιμους διορισμούς και διορισμό όλων των αναπληρωτών.

Κατάργηση των συνεχών και υποχρεωτικών μετακινήσεων των εκπαιδευτικών.

Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης. Κατάργηση κάθε μορφής αξιολόγησης που αποσκοπεί σε απολύσεις. Προώθηση των πρακτικών κι ενίσχυση των δομών και των επιμορφωτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην ποιοτική βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Επαναθέσπιση των εκπαιδευτικών αδειών για επιμορφώσεις. Στήριξη του καθηγητή στο επιστημονικό και παιδαγωγικό πεδίο.

Μισθό αξιοπρεπή για ζωή αξιοβίωτη, αποκατάσταση όλων των απωλειών του εισοδήματος. Ανατροπή των αντιασφαλιστικών νόμων και ρυθμίσεων.

Δημόσια Δωρεάν παιδεία για όλους χωρίς ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις.

Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή του προσανατολισμού της Παιδείας: από την στόχευση στην «ικανότητα» για την προαγωγή της «βιώσιμης ανάπτυξης» που στηρίζεται στην υποδούλωση και τον έλεγχο του Ανθρώπου, στην ολόπλευρη καλλιέργεια ισορροπημένων υγιών προσωπικοτήτων πνευματικά, συναισθηματικά, ηθικά και κοινωνικά. Στη συγκρότηση, δηλ., ελεύθερων Ανθρώπων. Ανθρώπων που είναι σε θέση να επιλέξουν το μέλλον τους, να επιλέξουν να καλλιεργήσουν τις δεξιότητες και ικανότητες που ταιριάζουν στην προσωπικότητά τους, να συμβάλλουν δημιουργικά στην αντιμετώπιση των αναγκών του κοινωνικού συνόλου, να υπηρετήσουν ανιδιοτελώς την Ανθρωπότητα και όχι τη βιώσιμη ανάπτυξη ιδιωτικών οργανισμών που στοχεύουν στην αύξηση του κέρδους, στηριζόμενοι στη μέγιστη αποδοτικότητα δουλικών ανθρωποειδών με το χαμηλότερο κόστος. 

Στόχος της Παιδείας δεν μπορεί να είναι η εργαλειοποίηση του ανθρώπου και η υποταγή του στις επιταγές της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά η πνευματική και ηθική ανύψωσή του, η συγκρότηση ελεύθερων Ανθρώπων. Η μόνη υποχρέωση της Πολιτείας είναι η παροχή των κατάλληλων υποδομών για την επίτευξη αυτού και μόνο του στόχου.

Η αντίσταση σε αυτό το νομοσχέδιο σημαίνει και αντίσταση στις πολιτικές που το επιβάλλουν. 

Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και κυρίαρχη, για μια Παιδεία Ελεύθερων Ανθρώπων!
Είναι Επιλογή μας!

Αθήνα, 7 Μαΐου 2020
Ο Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ

ΠΗΓΗ

Το Ε.ΠΑ.Μ. «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη». Η συνέντευξι του Δ. Καζάκη στην ΕΡΤ (16.09.2015). L’ intervista di Dimitris Kazakis sulla TV nazionale Greca (ERT, 16 Settembre 2015). L’ “EPAM” in vista delle Elezioni. Mr D. Kazakis’ interview on ERT TV, just before the National Elections on the 20.09.2015.

Ο Γ.Γ. του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, Δημήτρης Καζάκης, σε μια πολύ σημαντική και, κατά την γνώμη μας, επιβλητική εμφάνισι στην εκπομπή «Στον Δρόμο Προς Την Κάλπη» του Γιάννη Σκάλκου, εχθές το βράδυ στην ΕΡΤ.

Εθνικό Νόμισμα, Χρέος, Μνημόνια, Τραπεζοκρατία, Κατοχή, Χάρτινο Χρήμα, Κερδοσκόποι, ΔΝΤ, Κομματοκρατία, Συνεργασίες, Πολιτικοί αντίπαλοι, Εκλογές 2015, Όχι, ΜΜΕ, Σεισάχθεια, Ύφεσι, Ευρώ, Διπλό Νόμισμα, Ευρωπαϊκά Προγράμματα, Διεθνές Δίκαιο, Γ΄ Μνημόνιο, Κρίσι, Λιτότητα, Δημογραφικό Έλλειμα, κ.ά.π. σε μια χειμαρώδη 40λεπτη συνέντευξι όλο νεύρο και κάτω από το Πρίσμα αχρωμάτιστου Πατριωτισμού!

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ:

ΕΠΑΜ - Ο Δ. Καζάκης στην ΕΡΤ2 στις 16 Σεπ 2015

Μερικά αποσπάσματα:

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Τελικά το Ε.ΠΑ.Μ., εσείς πού μέσα στο πολιτικό φάσμα τοποθετείσθε;  

ΚΑΖΑΚΗΣ: «Εμείς είμαστε ένα Μετωπικό σχήμα και έχουμε ανθρώπους που έρχονται καί από την Αριστερά, έρχονται καί από τη Δεξιά.  Το βασικό-βασικό πρόταγμα είναι πατριωτικό. Έχουμε πολύ συγκεκριμένα προτάγματα που μπορούν να μας ενώνουν. Όλα τα άλλα μπορεί να μας χωρίζουν, αλλά αυτά μας ενώνουν:
Ότι πρέπει να γλιτώσει η χώρα και για να γλυτώσει η χώρα πρέπει να βρούμε τρόπο να διαγράψουμε το χρέος, 
πρέπει να βρούμε τρόπο να φύγουμε από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωσι, 
για να ανασυντάξουμε την χώρα μας και να την ανοικοδομήσουμε, χρειαζόμαστε ένα Νέο δημοκρατικό Σύνταγμα, επιτέλους να έρθη η Δημοκρατία στον τόπο που την γέννησε, 
και φυσικά να δώσουν λογαριασμό στην Ποινική Δικαιοσύνη όσοι οδήγησαν την χώρα σ’ αυτόν τον χαλασμό.»

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Η πρωτοτυπία του Ε.ΠΑ.Μ. ;

ΚΑΖΑΚΗΣ: «…Κατορθώσαμε να θέσουμε το θέμα της συζήτησης. Και παρά το γεγονός ότι είμαστε αφανείς πρωταγωνιστές των εξελίξεων, καθορίζουμε την ημερήσια διάταξι. Αν δεν ήμασταν εμείς δεν θα συζητούσαμε για εθνικό νόμισμα, για διαγραφή του χρέους…

Με ενδιαφέρει να σωθή η Πατρίδα. Αυτό με ενδιαφέρει. Θέλω τα παιδιά μου να έχουν μέλλον σ’ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΤΌΠΟ. Και όχι να σηκωθούν να φύγουν και να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους.»

ΣΚΑΛΚΟΣ: -- Ποιοι άνθρωποι, από ποιούς χώρους σάς πλαισιώνουν σ’ αυτές τις Εκλογές, κ. Καζάκη; 

ΚΑΖΑΚΗΣ: «Είναι άνθρωποι, (κανονικός κόσμος, όπως τον λέω εγώ), γιατι το Ε.ΠΑ.Μ. έχει μια βασική αρχή: δεν θέλει επαγγελματίες της πολιτικής…»

ΣΚΑΛΚΟΣ: --Ποιο χαρτί μπορεί να τραβήξει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;

ΚΑΖΑΚΗΣ:  «Για μένα είναι η Βιομηχανία και ο Αγροτικός τομέας. …Καινοτόμες εφαρμογές της Τεχνολογίας… Η χώρα έχει τρομακτικές δυνατότητες… Ατμομηχανή της ανάπτυξης ο αγρότης…»

Από την Ομιλία του Καζάκη στην Καλλιθέα. Η πατρίδα, ο Κάλβος , η ενότητα του λαού, η καταγγελία του χρέους, το ΕΠΑΜ και το πρόγραμμά του, το εθνικό νόμισμα, οι καταθέσεις, ο χρυσός και το κρίσιμο 2014

Το μέλος του Συλλόγου μας, Γιώργος Μητροπέτρος , μας έστειλε την σχετική ενημέρωσι με την λίαν ενδιαφέρουσα (και επιτυχή) προχθεσινή ομιλία του Δημήτρη Καζάκη στην Αθήνα. Ευχαριστώντας τον, αναρτούμε το πλήρες βίντεο και επιχειρούμε μια πρόχειρη (και βέβαια αποσπασματική) αποδελτίωσι.

Δ. Καζάκης: Πώς θα περάσουμε σε εθνικό νόμισμα (Καλλιθέα, 22 Ιανουαρίου 2014)
Αποσπάσματα από την (δίωρη!) Ομιλία :

(…)
"Μου δίνεται η εντύπωσι ότι ο ελληνικός λαός ζή έναν ιδιαίτερο διχασμό. Ο διχασμός ο σημερινός δεν είναι σαν τον Εθνικό Διχασμό ή σαν τον Εμφύλιο …είναι εσωτερικός διχασμός του Έλληνα. Είναι ο διχασμός ανάμεσα στην πραγματική ζωή του, δηλ αυτό που βιώνει καθημερινά, (ξημερώνει, βραδιάζει), και αυτό που πραγματικά βιώνει ή προσπαθεί να βιώσει στον εικονικό κόσμο που λέγεται ΜΜΕ και διαδίκτυο.

(…)
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στην κοιλιά ενός θηρίου και έχει τεθή σε διαδικασία πέψης και όπου να ‘ναι το θηρίο θα μας αφοδεύσει. Ορισμένοι αυτό το θεωρούν λύσι: έτσι θα βγούμε από το θηρίο. Ναι, αλλά για φαντάσου την …κατάστασί σου!
(…)
Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε δικαιώματα. Και πολύ περισσότερο ότι δεν μας αξίζει αυτό ο τόπος. Άρα σωστά δεν τον υπερασπιζόμαστε. Γιατί αν μας άξιζε αυτός ο τόπος, σαν πατρίδα δηλαδή, θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε, να τον υπερασπισθούμε με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο, με κάθε προσπάθεια...
(...)
Εμείς πρέπει να μάθουμε σήμερα ότι ο αγράμματος είναι η φυσική κατάστασι του ανθρώπου ή η φυσική κατάστασι ενός λαού. Ποια είναι η φυσική κατάληξι ενός λαού; Να …αρνείται την πατρίδα του, να αρνείται τον τόπο του!! Γιατί; Γιατί πώς αλλιώς θα οικειοποιηθή την παγκόσμια αγορά εργασίας που τον περιμένει με ανοικτές αγκάλες; Να γίνει νομάς (…) Οι νομάδες του πλούτου και οι νομάδες της φτώχειας. Αυτό είναι το όνειρό τους και φυσικά ο εφιάλτης για όλους τους υπόλοιπους.
 (...)
Θα μου επιτρέψετε να σας πώ, οτι ετούτος εδώ ο αγράμματος λαός, που βρέθηκε πολλές φορές αγράμματος στην ιστορία του, (με την έννοια ότι πρέπει δηλαδή να χει κι αυτός δικαιώματα υπερασπιζόμενος την πατρίδα του, την ζωή του, την οικογένειά του, την παρουσία του στην ιστορία), πάντα όμως είχε δυνάμεις εσωτερικές, που του υποδείκνυαν τι πρέπει ν κάνει. Με την έννοια της εσωτερικής δύναμης της συνείδησής του.
Μία από αυτές τις συνειδήσεις ήταν ο Αντρέας ο Κάλβος, ο οποίος έλεγε σε μια από τις ωδές του:

«Της θαλάσσης καλήτερα 

φουσκωμένα τα κύματα 

να πνίξουν την πατρίδα μου 

ωσάν απελπισμένην, 

έρημον βάρκαν. 

 Καλήτερα, καλήτερα 

διασκορπισμένοι οι Ελληνες

να τρέχωσι τον κόσμον, 

με εξαπλωμένην χείρα 

ψωμοζητούντες• 

 παρά προστάτας νά 'χωμεν

...» 

Και την εποχή που τά ‘γραφε ο Κάλβος κάτι ξέρανε (οι Έλληνες) από Οικουμενισμό και Παγκοσμιοποίησι. (…) Τι πάθαμε και το ξεχάσαμε; Λοβοτομή μας κάνανε; Ό,τι πάθαμε μόνοι μας το πάθαμε!
(…)
Εξασφαλίζεις δικαιώματα αγοράζοντάς τα. Εκείνος όμως που δεν έχει; (ΣΗΜ. Εννοεί: χρήματα). Τι είναι εκείνο που του εξασφαλίζει; (Ενν.: δικαιώματα):
Η δυνατότητά του να αποκαλεί έναν τόπο πατρίδα! Και να λέει: ΕΓΩ οφείλω να τον διαφεντεύω αυτόν τον τόπο! Και εδώ να βρώ το δίκιο μου, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου την ευημερία μου σαν λαός στην ιστορική μου συνέχεια!
(…)
Το ΕΠΑΜ ήταν το πρώτο πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα, που έθεσε καθαρά και ξάστερα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα: πρόβλημα ΚΑΤΟΧΗΣ της χώρας, είναι πρόβλημα κατοχής υπο καθεστώς αποικιοκρατίας και δουλοπαροικίας του χρέους! Όροι νομικο-πολιτικοί οι οποίοι έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν είναι φράσεις που λένε κάποιοι, αλλά έννοιες που μας λένε συγκεκριμένα πράγματα…. Η δουλοπαροικία του χρέους! Και τι σημαίνει δουλοπαροικία του χρέους; Όταν δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, το προϊόν της δουλειάς σου, την ιδια την δουλειά σου και δεν μπορείς να ελέγξης το προϊόν της δουλειάς σου και ιδιαίτερα τον ίδιο το λαό. Η Ελλάδα είναι το 1ο κράτος που τέθηκε ΕΠΙΣΗΜΩΣ με δανειακή σύμβασι υπο καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το καινούργιο, το νομικό προηγούμενο… Οι έννοιες της συναντώνται στο Νομικό Δίκαιο…
(…)
Το ΕΠΑΜ εξ αρχής έθεσε ως στόχο την ΕΝΟΤΗΤΑ ούτε της Δεξιάς ούτε της Αριστεράς, αλλά όλου του Λαού. Όταν καίγεται η Πολυκατοικία στην οποία βρίσκεσαι…Το πρώτο βασικό σου μέλημα είναι να διασώσεις την Πολυκατοικία και κυρίως το δικαίωμα να σου ανήκει το οικόπεδο! Γιατί ακόμη κι αν γκρεμιστή αυτό το οικοδόμημα ή το αποδομήσεις εσύ ο ίδιος για να οικοδομήσεις κάτι άλλο, θα πρέπει να έχεις ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στο οικόπεδο! Και το οικόπεδο έχει παραδοθή!
(…)
Αυτό που ζήτε σήμερα. Αυτό που ζούμε όλοι: Η ιστορία Di Pietro αλά ελληνικά… Εάν τους το επιτρέψουμε, θα καταλήξουμε σε εθνικό ακρωτηριασμό και επανάληψι πολέμου τύπου 1897, ακόμη και μέσα στο 2014… Αυτό προετοιμάζουν …Γι’ αυτό διαλύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό αποχαυνώνουν τον κόσμο,.. Αποδομείται συνολικά το Κράτος να μην υπάρχει στοιχειώδης άμυνα…πριν οργανώσουν ακρωτηριασμό ή πολεμική ενέργεια… Πρίν την πολεμική ενέργεια…
Και βεβαίως έχεις τα παπαγαλάκια που συστηματικά σε κατατάσσουν στα περίφημα failed States, δηλαδή στα αποτυχημένα κράτη: δεν μπορείς εσύ να αυτοκυβερνηθής, ο Έλληνας δεν μπορεί, δεν μπορεί. Θέλει τον …Διεθνή Παράγοντα! … Και έτσι ο Διεθνής Παράγοντας θα έλθη και θα σου πή: κοίταξε φίλε μου, η επικράτειά σου δεν είναι βιώσιμη. Κόψ’ τη! Κράτα τα βιώσιμα, τα μή βιώσιμα δώσ’ τα στον γείτονα, δώσ’ τα στον παραδίπλα, καν’ τα προσαρτημένη περιφέρεια της κας Μέρκελ…
Ποιος μπορεί την εμποδίση αυτήν την εξέλιξι; Εμείς! Δηλαδή ο λαός μας.
(…)
Μπορούμε να απαλλαγούμε από το χρέος; Ναι μέσα από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οικειοθελώς οι προδότες απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία γιατί χωρίς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν έχουμε λόγο να συζητούμε το οτιδήποτε. Όσοι το πράττουν έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη του εχθρού. Αναγνώρισι του χρέους σημαίνει αναγνώρισι μεθοδεύσεων και μερική αθώωσι όλων όσοι έβαλαν τη χώρα στο χρέος. Δε μπορεί λοιπόν σήμερα να υπάρχει φιλολαϊκή δύναμι που να αναγνωρίζει το χρέος, έστω και μερικά! Πρώτο μέλημά μας: Αποκήρυξι και καταγγελία του χρέους…"

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Καζάκη :
ΕΠΑΜ, Δ.Καζάκης, εκδήλωση στην Καλλιθέα: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ των ΠΡΩΤΩΝ 100 ΗΜΕΡΩΝ.

Αύριο Τρίτη, ο Δημήτρης Καζάκης στην Χαλκίδα. Και ένα κείμενό του για τις έννοιες «έθνος» και «πατριωτικό καθήκον».

Με πρωτοβουλία του Ε.ΠΑ.Μ. Χαλκίδας διοργανώνεται δημόσια ομιλία-συζήτησι του Δημήτρη Καζάκη στην πόλι μας. Ο ιδρυτής του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και οικονομολόγος, παράλληλα με τις δικές του προτάσεις, θα απαντήση σε όλα τα ερωτήματα του κοινού γύρω από το επίμαχο θέμα της οικονομικής κρίσης και της χρεοκοπίας. Αύριο Τρίτη 29 Μαΐου, στο Εργατικό Κέντρο στις 7.30 το απόγευμα. Είσοδος ελεύθερη.

Με την ευκαιρία, εμείς ας αναδημοσιεύσουμε ένα σημαντικό πρόσφατο κείμενό του, σχετικά με τις υπό ιδεολογικό διωγμό έννοιες του έθνους και του πατριωτισμού.

...........................................................................

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Τί σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο; Ναι, μόνο στα μυαλά των παραθρησκευτικών οργανώσεων της αριστεράς και της δεξιάς. Το ταξικό δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ ξεχωριστά από το εθνικό και πατριωτικό καθήκον από την σκοπιά των καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού. Αυτός ο δύσμοιρος ο Καρλ Μαρξ, που τόσο έχουν ασελγήσει πάνω του, ιδίως όσοι εμφανίζονται ως οι πιο ακραιφνείς του οπαδοί, έγραφε ότι η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες.» Ο Μαρξ έγραφε επίσης ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.»

Με άλλα λόγια για να συγκροτηθεί μια τάξη, ιδίως η εργατική τάξη, χρειάζεται να υπάρχει συγκροτημένος λαός και έθνος που έχει θέσει στην βάση συγκρότησής του την δημοκρατία. Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφ’ εαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα. Χωρίς όμως την εθνική συγκρότηση στη βάση της μιας, ενιαίας και αδιαίρετης εθνικής επικράτειας, όπου κυριαρχεί ένας λαός που υπερβαίνει την τοπική συνάφεια και τις αποκλειστικότητες της ιδιαίτερης καταγωγής κάθε διαφορετικής εθνότητας, δεν μπορεί να υπάρξει το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο η τάξη μπορεί να ανακαλύψει την κοινότητα των συμφερόντων της, να οικοδομήσει τους πανεθνικούς δεσμούς της και να αναπτύξει το δικό της πολιτικό κίνημα, το οποίο έχει ως αναγκαία αφετηρία την διεκδίκηση και την κατάκτηση των βασικών δικαιωμάτων της. Τάξη χωρίς να εγγράφεται σε λαό και έθνος, χωρίς να καθορίζεται από το δικό της κίνημα και τις δικές της ιστορικές κατακτήσεις που προάγουν την συγκρότησή της ως τέτοια μέσα στα πλαίσια της δικής της πατρίδας, δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι παρά ένα «σακί με πατάτες», μια ονειροφαντασίωση «θεωρητικών» της κακιάς συμφοράς που έχουν ξεχάσει παντελώς να ασχολούνται με την πραγματικότητα και ξέρουν να χρησιμοποιούν την έννοια της τάξης μόνο σαν άλλοθι της δικής τους μιζέριας και πολιτικής προδοσίας.

Ο ΓΓ του ΚΚΕ το 1945, Νίκος Ζαχαριάδης, έγραφε: «Απ’ το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία.» Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ απεκατέστησε κομματικά τον Αρχηγό, ώστε οι οπαδοί της να έχουν λατρευτικά είδωλα και πέταξε στα σκουπίδια όλα τ’ άλλα για να μπορεί να διαπράττει ελεύθερα την προδοσία για την οποία τότε προειδοποιούσε ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όμως μην ανησυχείτε, την προδοσία την διαπράττει στο όνομα του ακραιφνώς ταξικού! Κι επομένως στους πνευματικά ανάπηρους των κομματικών εγχειριδίων δεν φαντάζει και τόσο προδοτική. Έστω κι αν γενιές και γενιές κομμουνιστών έδωσαν την ζωή και το αίμα τους για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα αυτής της χώρας. Χωρίς να ζητούν τίποτε περισσότερο από την ελευθερία του λαού και της χώρας τους!

Άκρως επίκαιρος σήμερα ο Βελουχιώτης έλεγε στον ιστορικό λόγο που έβγαλε στην απελευθερωμένη Λαμία το 1944, ανήμερα στην επέτειο του ΟΧΙ: «Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.» Πόσο διαφέρει η σημερινή κατάσταση, από εκείνη στην οποία αναφέρεται ο Βελουχιώτης; Ελάχιστα. Βέβαια, θα μου πείτε ποιος είναι αυτός ο Βελουχιώτης που τολμά να διαφωνεί με τους σημερινούς μπαρουτοκαπνισμένους κολοσσούς του κομμουνισμού και της ταξικής καθαρότητας από το ΚΚΕ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τίποτε περισσότερο από υπερπατριώτης!

Ποιοι ιστορικά θέλησαν να αποσπάσουν το ταξικό από το λαϊκό και το εθνικό; Μόνο οι θεωρητικοί της μαύρης αντίδρασης έκαναν τα αδύνατα, δυνατά να διαχωρίσουν την τάξη από τον "λαό" και το "έθνος", έτσι ώστε οι δυο τελευταίες κατηγορίες να αποκτήσουν μεταφυσική υπόσταση. Τέτοιες μεταφυσικές έννοιες δεν μπορούν παρά να εκπροσωπούνται από μεταφυσικούς θεσμούς που όσο πιο απολυταρχικοί είναι τόσο καλύτερα, γιατί στέκονται υπεράνω της κοινωνίας των ταξικών αντιθέσεων. Οι θεωρητικοί αυτοί της μαύρης αντίδρασης πίστευαν και πιστεύουν ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να είναι αυθύπαρκτες ιστορικές συλλογικότητες μέσα στην κοινωνική δράση. Δείτε, π.χ., την ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά παπαγαλίζουν δυο κατάφωρα αντιδραστικές θέσεις: Πρώτον, την θεωρία των "δύο εθνών", του έθνους των εργαζομένων και του έθνους του κεφαλαίου, δίνοντας έτσι αριστερό πρόσημο σε μια παλιά άκρως αντιδραστική θεωρία. Αυτός που επινόησε την θεωρία των "δύο εθνών" ήταν ο αντιδραστικός φιλομοναρχικός Ντισραέλι στο έργο του η Σίβυλλα στα 1843. Αυτός μίλαγε για την αναπόφευκτη διάλυση της κοινωνικής συνοχής με την άνοδο του καπιταλισμού, όπου το έθνος διασπάται ανάμεσα σε δυο έθνη: στο έθνος της φτωχών και στο έθνος των πλουσίων. Ο μόνος που θα μπορούσε να κρατήσει την συνοχή του έθνους, αλλά και της βρετανικής κοινωνίας δεν ήταν άλλος από τον θεσμό της μοναρχίας. Αντίθετα, για όλους τους προοδευτικούς θεωρητικούς εκείνης της εποχής με κορυφαίο τον Μαρξ, το έθνος δεν ήταν μια μεταφυσική οντότητα, αλλά η ιστορική συγκρότηση ενός νέου συλλογικού κοινωνικού υποκειμένου που διεκδικεί την κυριαρχία του και την δική του ιστορική ταυτότητα, του λαού. Ο λαός αποτέλεσε την νέα ιστορική ρίζα των εθνών που γέννησαν οι αστικές επαναστάσεις.

         Λένε ότι τα σύγχρονα έθνη αποτελούν επινόηση της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία. Η ιστορία διδάσκει ότι τα σύγχρονα έθνη ήταν το ιστορικό αποτέλεσμα της μάχης της αστικής τάξης με τους εκπροσώπους του μεσαίωνα, όταν η πρώτη χρειάστηκε να κινητοποιήσει μαζί της, προκειμένου να νικήσει τους δεύτερους, το σύνολο των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων. Δεν ήταν επινόηση της αστικής τάξης, αλλά η αναγκαστική συμμαχία της αστικής τάξης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους προκειμένου να ξεφορτωθούν όλοι μαζί τους εκπροσώπους του μεσαίωνα. Έτσι γεννήθηκε η έννοια λαός και στη βάση του το σύγχρονο έθνος.

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ, που δυστυχώς στην αριστερά εκφράζεται με τις θεωρίες περί ταξικών πρωτοποριών. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Έτσι έλεγαν οι παλιοί ρασοφόροι υποστηρικτές της μοναρχίας.

Η ιστορική αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα.

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακηρύσσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο "αυτοκράτωρ λαός" όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.

Η ενότητα σήμερα του λαού που διεκδικεί να εκφράσει το ΕΠΑΜ είναι η πρωτογενής «αίσθηση κοινότητας» που χωρίς αυτήν καμμιά τάξη ή στρώμα της κοινωνίας δεν μπορεί να κατανοήσει τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Μέσα στα πλαίσια πάντα των κοινών λαϊκών συμφερόντων που καθορίζονται, όπως πάντα, από την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική και εξουσία. Ούτε η τάξη, όσο καλά οργανωμένη και συγκροτημένη κι αν είναι, ούτε βέβαια ο λαός, έχει ομοιογένεια. Η δύναμη ενός πολιτικού κινήματος, όπως το ΕΠΑΜ, είναι να συνδέεται οργανικά με τον λαό ως υφίσταται σε όλη την ποικιλοχρωμία του, αναδεικνύοντας μέσα από όλες τις διαφορετικότητες και τις αντιθέσεις, το κύριο, το καθοριστικό. Αυτό που μπορεί να ενώσει τις πιο πλατιές μάζες ενάντια στον κοινό αντίπαλο και να οδηγήσει στην νίκη. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να υπάρξει αυθεντικά παλλαϊκό κίνημα, αλλά μόνο κομματικές καρικατούρες «κινημάτων» με απόντα τον λαό.

Δεύτερο, είναι πολύ της μόδας σήμερα να κατηγορείται το ΕΑΜ ότι έχασε γιατί δήθεν δεν πέρασε από το εθνικό στο ταξικό. Πρόκειται για μια ανιστόρητη κατηγορία. Το ΕΑΜ οδηγήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στην ήττα, γιατί δεν στάθηκε συνεπές έως στο τέλος στον εθνικό απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα που είχε προσδώσει εξαρχής. Ο διαχωρισμός του ταξικού από το εθνικό είναι που οδήγησε στην ήττα και στον εμφύλιο. Εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Η κατάκτηση του έθνους και της εκπροσώπησής του από την εργατική τάξη και την διανόηση, που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην κατοχή με το κίνημα αντίστασης, αποτελούσε κορυφαία ταξική πράξη που χωρίς αυτή δεν νοείται η ανάδειξη της εργατικής τάξης και του νέου ταξικού μπλοκ δυνάμεων στην εξουσία. Αυτό ήταν το ΕΑΜ. Δυστυχώς, με την απελευθέρωση η τότε ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε, ίσως δίχως ποτέ να καταλάβει, το ταξικό και συνάμα εθνικό επίτευγμα διασπώντας την απόλυτη συνάφεια του ταξικού με το εθνικό. Σ’ αυτό οφείλεται η ήττα, αλλά και στο γεγονός ότι ολόκληρο το κίνημα και μαζί του ο λαός σύρθηκε σ’ έναν καταστροφικό εμφύλιο που επέβαλε και διεξήγαγε με τους δικούς της όρους η αντίδραση.

Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Δεν πρόκειται να διαχωρίσει το ταξικό από το εθνικό. Στις μέρες μας είναι αδύνατο και αδιανόητο να εκπληρώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Κοινός παρανομαστής και των δυο είναι η κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μέσα από την συνειδητοποίηση ότι πέρα από τις επιμέρους αντιθέσεις υπάρχει κάτι που μπορεί να την ενώσει: το γεγονός ότι το υπάρχον καθεστώς – όπως κι αν το εννοεί ή να το ερμηνεύει κανείς – δεν συμβιβάζεται πλέον με την ίδια την επιβίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, αλλά και του ίδιου του έθνους, όπως έχει ιστορικά συγκροτηθεί και έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. 

Όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα μπροστά στο όποιο «καθαρό» ταξικό καθήκον, τότε είτε δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτε από ότι συμβαίνει, είτε είναι αιχμάλωτος της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού που από γεννησιμιού της στηρίχθηκε στην άρνηση του έθνους στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και στην άρνηση του λαού και της δημοκρατίας στο όνομα του κορπορατισμού, με φασιστική, υπερεθνική, ή άλλη φανταχτερή δήθεν διεθνιστική περιβολή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ (21/5/2012)

Ο Δ. Καζάκης στην Εύβοια (Βίντεο από την ομιλία στην Κύμη την 18/04/2012). Omelia del leader del EPAM (: Fronte Popolare Greco) a Cuma (Eubea) 18 Aprile

Το βίντεο είναι μεγάλο (και με κάποια ηχητικά μικροπροβλήματα), αλλά η εισήγησι του Δημήτρη Καζάκη εκτείνεται σε 16 μόνο λεπτά (0΄.01΄΄- 16΄03΄΄).
Μπορείτε σ' αυτό το κομμάτι να τον ακούσετε:
Για το Ψηφοδέλτιο του ΟXI
Για την ισότιμη συνεργασία
Για την διάλυσι του Συστήματος Υγείας (η κατάργησι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και η πολιτική «Καιάδα) Για το Μνημόνιο Νο 2
Για την Εσωτερική Υποτίμησι
Για την Διαγραφή του Χρέους Δ.Καζάκης - Ομιλία στην Κύμη (18/04/2012)

O “Συνδυασμός Εκλογικής Συνεργασίας” OXI: Η Δημοκρατική Αναγέννηση, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και Κινήματα Πολιτών σε προεκλογική σύμπραξη!

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Με δεδομένη την άνευ προηγουμένου κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο λαός μας και εν όψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, κατά την οποία ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει σε μια ιστορική στιγμή για την τύχη της χώρας, τα κόμματα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου και της Δημοκρατικής Αναγέννησης στηριζόμενα από διάφορα Κινήματα Πολιτών αποφάσισαν να συμπράξουν σε μία εκλογική συνεργασία με το όνομα:

«Ο Χ Ι»

Στόχος της συνεργασίας είναι να εκφράσει το εθνικό, δημοκρατικό, πατριωτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού, καθώς και να αναδείξει ικανούς και έντιμους εκπροσώπους που θα αντιμετωπίσουν με μαχητικότητα και ασυμβίβαστο πνεύμα τα κρίσιμα κοινωνικά και ευαίσθητα εθνικά θέματα προς όφελος του λαού.

Νομοτυπικά επικεφαλής και εκπρόσωπος του ΟΧΙ ορίζεται η τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Καθηγήτρια
κα. Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη.

Οι επικείμενες εκλογές είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας μας και πρέπει όλοι οι Έλληνες πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτές και να υποστηρίξουν την δημιουργηθείσα εκλογική πατριωτική συνεργασία αποφεύγοντας την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα που ευνοούν το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Οι όροι εκλογικής συνεργασίας του ΟΧΙ είναι οι ακόλουθοι και όλοι οι φορείς, κόμματα και κινήματα, που τους αποδέχονται καλούνται να συμπαραταχθούν και να την ενισχύσουν.


Πολιτικοί Όροι της Συνεργασίας

Απονομιμοποίηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία και την καταστροφή.
Τιμωρία των ενόχων και δήμευση των περιουσιών τους.
Καταγγελία των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και των δεσμεύσεων της χώρας. Παύση πληρωμών προς τους δανειστές.
Απαιτούμε την άμεση καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την Γερμανία.
Οικονομική ανάκαμψη της χώρας με ανασυγκρότηση της οικονομίας σε εθνική βάση, αξιοποίηση της δημιουργικότητας του λαού μας, των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών της πηγών και του γεωγραφικού της χώρου, (ΑΟΖ), ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος.
Δημοψήφισμα για την θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη.
Υπερασπιζόμαστε την ιστορική, γλωσσική, θρησκευτική και πολιτιστική μας ταυτότητα και κληρονομιά.
Για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας υποστηρίζουμε μία εθνική στρατηγική αποτρεπτικής ισχύος που να αντικαταστήσει τον ενδοτισμό της κατευναστικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Απαιτούμε σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης και αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη για την εγκαθίδρυση μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Πολιτείας με πραγματικά αδέσμευτες εξουσίες, Εκτελεστική, Δικαστική, Νομοθετική, και εφαρμογή απλής αναλογικής για βαθύτερη δημοκρατία. Γιατί πρέπει επιτέλους να μπει ο λαός στο προσκήνιο των εξελίξεων, η ελευθερία να εκτοπίσει τον φόβο.

Στη κοινή συνέντευξη τύπου που δόθηκε στην παρουσίαση του συνδυασμού εκλογικής συνεργασίας, μίλησαν οι ακόλουθοι,

Η Καθηγήτρια κα. Μαρία Νεγρπόντη Δελιβάνη, τέως πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονία, Νομοτυπικός εκπρόσωπος του ΟΧΙ

Στέλιος Παπαθεμελής, Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης

Δημήτριος Καζάκης, Εκπρόσωπος του Ε.ΠΑ.Μ.

Εκ μέρους των συνεργαζόμενων Κομμάτων και
Κινημάτων Πολιτών ομίλησαν οι κ.κ.
Αϋφαντής Γεώργιος, ΣΚΕΠ
Παπανικόλας Κ. , Οικολόγοι Ελλάδος
Χατζηαναστασίου Χ., Ελλήνων Πολιτεία
Χατζηπέρος Π., Πρώην στελέχη του Πανελληνίου Άρματος Πολιτών
Χουλιάρας Παντελής, Ε.Λ.Α.Δ.Α.

Την εκδήλωση χαιρέτησε η κα.
Τατιάνα Ζγάρα, εκπρόσωπος του Ελληνορωσικού Συνδέσμου.