Παρουσίαση του βιβλίου του Α. Ρουμελώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ». Presentazione del libro di A. Roumeliotis "Ce la faccio anche senza euro"

Μετά την Αθήνα (όπου παρουσιάσθηκε επισήμως την 21/4/2012 στο βιβλιοπωλείο IANOS), θα παρουσιασθή και στην πόλι μας το προσφάτως εκδεδομένο βιβλίο του δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ».  Αυτή την Κυριακή 7.30 το απόγευμα  στο «ΜΟΣΤΑΡ»

Ιδιαίτερα προφανές το στοιχείο της επικαιρότητος, καθόσον το βιβλίο αναφέρεται στην ανταλλακτική - αλληλέγγυα οικονομία, στις κοινωνικές τράπεζες και στα εναλλακτικά νομίσματα...

 .......................

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ».

Η παρουσίαση του βιβλίου στην Χαλκίδα θα γίνει την Κυριακή 20 Μαΐου 2012, ώρα 19:30 στο Mostar Alterna Café (Παλαιά Γέφυρα Χαλκίδας).

Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης στο  βιβλίο του αναφέρεται στην ανταλλακτική - αλληλέγγυα οικονομία, στις κοινωνικές τράπεζες και στα εναλλακτικά νομίσματα. Παρουσιάζει τον τρόπο που κατόρθωσε να αναταχθεί το κατεστραμμένο Βανκούβερ, να επιβιώσει η Αργεντινή με τις λέσχες Nodos, τα creditos και τους περιαστικούς λαχανόκηπους Ροσάριο αλλά και η Βραζιλία με την Banco Palmas, που το 2008 πήρε το βραβείο «Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας» από τα Ηνωμένα Έθνη. Μας γνωρίζει τους γκουρού της Κοινωνικής Οικονομίας όπως η Ελοΐζα Πριμαβέρα, η οποία ίδρυσε το Δίκτυο Αλληλέγγυας Κοινωνικής Οικονομίας της Λατινικής Αμερικής και ο Μπερνάρντ Λιετέρ που συμμετείχε στον σχεδιασμό του ευρώ όμως υποστηρίζει τα παράλληλα νομίσματα και ισχυρίζεται ότι η νομισματική ποικιλότητα είναι απαραίτητη για την προσαρμοστικότητα της οικονομίας.

Στο βιβλίο περιλαμβάνεται μια μεγάλη έρευνα για την Κοινωνική Οικονομία σε όλη την Ευρώπη, η οποία καλύπτει πλέον το 10% του συνόλου της οικονομίας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στα 1500 δίκτυα απευθείας διάθεσης τροφής χωρίς μεσάζοντες (ΑΜΑΡ) στην Γαλλία, με έμφαση στο «Αλληλέγγυο Κολοκύθι» του Παρισιού, στα LETS και τις «Πόλεις σε Μετάβαση» στην Αγγλία, στα 50 εναλλακτικά νομίσματα και τις 63 κοινωνικές τράπεζες της Γερμανίας, στο SOL της Γαλλίας και στο libro της Ιταλίας.

Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης παραθέτει έναν πλήρη, επικαιροποιημένο κατάλογο των 300 και πλέον οργανώσεων και δικτύων που έχουν δημιουργηθεί και δραστηριοποιούνται τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα στα πρότυπα του Πελίτι, του Οβολού της Πάτρας και του ΤΕΜ του Βόλου, ταξινομημένα σε ενότητες με τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους: κοινωνικές τράπεζες, τοπικά

εναλλακτικά νομίσματα, ανταλλακτικά δίκτυα, Χωρίς μεσάζοντες: απ’ το χωράφι στο ράφι, Γεωργία της εγγύτητας, αστικοί και περιαστικοί λαχανόκηποι,, τοποφαγικές αγορές απευθείας διάθεσης τροφής, Τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, Ηθικό - Ισοδίκαιο  και Αλληλέγγυο Εμπόριο, Συσσίτια, Κοινωνικές - Συλλογικές κουζίνες, Αλληλέγγυα υγεία, Κοινωνικά ιατρεία – φαρμακεία, Κοινωνικά και συνεταιριστικά παντοπωλεία, Κοινωνική - Εναλλακτική Παιδεία, Κοινωνική και Αυτοδιαχειριζόμενη Τέχνη, Πολιτιστικός Ακτιβισμός, Χαριστικά - ανταλλακτικά παζάρια, Εργασιακές κολεκτίβες, Αυτοδιαχειριζόμενοι Κοινωνικοί Πολυχώροι, Καταλήψεις, Οικοκοινότητες, Φυσική δόμηση, Αυτοδιαχείριση, Συλλογική διαχείριση κοινωνικών αγαθών, Εναλλακτικές Κοινωνικές Συλλογικότητες, Ελεύθερο λογισμικό και ανοιχτός κώδικας, Οικογιορτές, Άμεση δημοκρατία - Λαϊκές συνελεύσεις.

Στο βιβλίο δημοσιεύονται επιλεγμένα κείμενα από την αρθρογραφία του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και συγκεκριμένα στην προσωπική στήλη Εδώ Ράδιο «Ε», την οποία υπέγραφε τα τελευταία 24 χρόνια: Το άγριο θεριό της νιότης - Δεκέμβρης 2008, η Αραβική Άνοιξη και η εξέγερση μέσω Facebook, οι Αγανακτισμένοι, τα κινήματα «Καταλάβετε την Wall Street» και «Είμαστε το 99%» και οι προφητείες του για την οικονομική κρίση.

Σκιτσάρουν για το βιβλίο οι:

Ιωάννου Γιάννης

Καλαϊτζής Γιάννης

Καμμένος Διογένης

ΚΥΡιακόπουλος Γιάννης

Λατούφ Κάρλος

Μακρής Ηλίας

Μητρόπουλος ΒΑΣίλης

Μητρόπουλος Κώστας

Πετρουλάκης Ανδρέας

Σταυρόπουλος ΣΤΑΘΗς

Χατζόπουλος Δημήτρης

Φωτογραφίες: Μάριος Βαλασόπουλος

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, ο Βαγγέλης Αβδελάς από την εναλλακτική κοινότητα «Το Πελίτι» και εκπρόσωποι όλων των οργανώσεων και δικτύων αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας της Εύβοιας.

Στη μουσική θα αυτοσχεδιάσουν οι «Εντελώς... Jazz».

Η ΠΑΣΕΓΕΣ διαψεύδει την ανεπάρκεια σε αγροτικά προϊόντα. E’ solo voce che la Grecia e’ in piena insufficienza di prodotti agricoli

Η είδησι την οποία μας κοινοποίησε ο Γιώργος Μητροπέτρος είναι πολύ σοβαρή για να την αφήσουμε στα …αζήτητα.
Κατά δημόσια δήλωσι αρμόδιου του αγροτικού τομέα της οικονομίας,
και αντίθετα με την επικρατούσα αντίληψι, η χώρα μας ακόμα και αυτή την στιγμή μετά από δέκα χρόνια απαξίωσης του πρωτογενούς τομέα της (κατ’ απαίτησι των ευρω-δανειστών μας, και στο παραπέντε της χρεοκοπίας), δεν έχει απολέση ολοκληρωτικά το στοιχείο της επάρκειας στα αγροτικά προϊόντα!
Μεταφέρουμε , όχι χωρίς κάποια επιφύλαξι, αυτή την αισιόδοξη –ακόμα κι αν δεν αληθεύει στο έπακρον- είδησι και θα επανέλθουμε από άλλη πλευρά στο ζητούμενο της Αυτάρκειας, βασικό στοιχείο της έννοιας του κράτους, ειδικά με την αρχαιοελληνική -και δή την αριστοτελική - αντίληψι.

Ο Γ. Μητροπέτρος καλώντας μας σε εγρήγορσι και οργανωμένη αντίστασι, συνοδεύει το παρακάτω κείμενο με το σχόλιο:
"Και σε αυτό ψέματα λένε οι «τρομοκράτες» του Ελληνικού λαού, δεν έχουν πλέον τσίπα επάνω τους, κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους, ξεπουλώντας ό,τι έχει απομείνει εκτελώντας τις ….άνωθεν εντολές".


«Ποιος είπε ότι αν χρεοκοπήσουμε δεν θα έχουμε να φάμε; »

Διατροφικά αυτάρκης σε βασικά αγροτικά προϊόντα, σε ποσοστό που ξεπερνάει το 94%, είναι η Ελλάδα, όπως επισήμανε ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ (Πανελλήνια Συνομοσπονδία Γεωργικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων) Τζανέτος Καραμίχας, σε συνεδρίαση που έγινε στη Θεσσαλονίκη.
Παράλληλα ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ ζήτησε να σταματήσει η τρομοκρατία πως η Ελλάδα θα πεινάσει αν χρεοκοπήσει: «Πρέπει να σταματήσει η απαξίωση της ελληνικής αγροτικής παραγωγής και η τρομοκρατία ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας δεν θα έχουμε να φάμε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τζανέτος Καραμίχας και κατέληξε: «Μπορούμε να πάμε σε υπεραυτάρκεια, να παράξουμε νέο πλούτο, να στηρίξουμε τη χώρα».

Συγκεκριμένα σύμφωνα με τα στοιχεία το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται, κατά μέσο όρο, στο 99% περίπου, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171%).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και όπως είναι γνωστό η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δύο αυτά προϊόντα.

Στα εσπεριδοειδή τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167% ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63% , στα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%), ενώ πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται και στην κατηγορία των οσπρίων με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%.

Στη ζωϊκή παραγωγή το ποσοστό αυτάρκειας ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 73%. Στο κρέας καταγράφεται αυτάρκεια 56%, με το μικρότερο ποσοστό στο βόειο κρέας (30%) και το υψηλότερο στο αιγοπρόβειο (94%).

Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών-τυροκομικών προϊόντων, η φέτα με ποσοστό αυτάρκειας 147%μ υπερβαίνει το μέσο όρο της κατηγορίας, που κυμαίνεται στο 80%. Στο μέλι και στα αυγά, καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας 92% και 91% αντίστοιχα.

πηγη iefimerida.gr

Ο Σ. Λαβδιώτης στην Χαλκίδα (από την Παρέμβαση Πολιτών Ευβοίας) και ένα κείμενό του για την δραχμή

Εγκαίρως προσκληθήκαμε από την «Παρέμβαση πολιτών Ευβοίας» στην αποψινή εκδήλωσί της (Ομιλία του Οικονομολόγου Σπύρου Λαβδιώτη στο Εργατικό Κέντρο στην πόλι μας) και ευχαρίστως φιλοξενούμε την σχετική ανακοίνωσι. Επί τη ευκαιρία αναδημοσιεύουμε και ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο (για το Ευρώ, την Δραχμή, την ψευδώνυμη Τράπεζα της Ελλάδος και το αφελληνισμένο Τραπεζικό σύστημα της χώρας μας), που ο αποψινός υψηλός καλεσμένος της «Παρέμβασης» υπογράφει από κοινού με τον καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης Ηλία Σταμπολιάδη.


Παρέμβαση πολιτών Ευβοίας
e-mail: paremvasi@yahoo.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Τετάρτη 1 Φλεβάρη 2012 στις 6.30 το απόγευμα
στην αίθουσα του Εργατικού κέντρου Ευβοίας, θα πραγματοποιηθεί ομιλία –συζήτηση με θέμα:
Ο Προϋπολογισμός του Κράτους για το 2012
Είναι προϋπολογισμός,
σωτηρίας ή χρεοκοπίας;
Όλη η αλήθεια.
με ομιλητή τον
Σπύρο Λαβδιώτη

Γεννήθηκε στην Δράμα το 1950 και σπούδασε μετά το Α.Π.Θ. στο Καναδά, μεταπτυχιακά στην Οικονομία και τη Διοίκηση των Επιχειρήσεων όπου αρίστευσε. Είναι Οικονομολόγος, χρηματοπιστωτικός σύμβουλος , έχει διατελέσει αναλυτής στη Κεντρική Τράπεζα του Καναδά, έχει διδάξει ως επιμελητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Εργάσθηκε σε ιδιωτικές χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις.
Μέλος της πρωτοβουλίας πολιτών ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ.
Συγγραφέας των έργων:
Σεισάχθεια: χρειαζόμαστε ένα νέο Σόλωνα.
Ευρώ: Η Θηλιά στον λαιμό της Ελληνικής Κοινωνίας.

Φίλες, -οι,
συνεχίζουμε την προσπάθεια ενημέρωσης των πολιτών πέρα από τα καθορισμένα, που μας πλασάρουν το ταϊσμένα Μ.Μ.Ε. Πρέπει όλοι μας, ως πολίτες να είμαστε ενημερωμένοι γι’ αυτά που καθημερινά βιώνουμε.
Το «καθεστώς», αποπροσανατολίζει και με τα εκβιαστικά διλήμματα που κάθε φορά βάζει στο λαό, προσπαθεί να κάμψει την αγωνιστικότητά του, αλλά και την πίστη του, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν προς όφελός του και της χώρας γενικότερα.
Καλούνται όλοι οι πολίτες, να παρευρεθούν στην εκδήλωση. Οι τρομοκρατημένοι «κυβερνήτες» και οι πάτρωνές τους δεν επιθυμούν την πλήρη αλήθεια.
Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση όλων των πολιτών να μετατραπεί σε ένα δημιουργικό παλλαϊκό ενημερωμένο μέτωπο αντίστασης και πολιτικής δράσης.

Χαλκίδα 21/12/2012

............................................................


Δραχμή: Καταδίκη ή μοναδική ελπίδα;

Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης.
Σπύρος Λαβδιώτης, Οικονομολόγος.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση. Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε.
Ο κύριος Γ. Προβόπουλος, Διοικητής της αποκαλούμενης Τράπεζας της Ελλάδος, ακολουθώντας την ίδια πολιτική με τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλο και με το ίδιο περισπούδαστο ύφος, μας απείλησε ότι η επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα, την ξακουστή Δραχμή, θα σήμαινε την επιστροφή της χώρας στη δεκαετία του 1950 όταν η Ελλάδα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και έναν εμφύλιο σπαραγμό ανασυγκροτούσε τις δυνάμεις της για να φθάσει, μέχρι τις αρχές της μεταπολίτευσης, σε ένα βιοτικό επίπεδο που μπόρεσε να σπουδάσει και να μορφώσει όλους αυτούς που σήμερα την έχουν καταντήσει παγκόσμιο περίγελο.

Ας δούμε όμως αρχικά ποια είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος» την οποία διευθύνει ο κ. Γ. Προβόπουλος και ως εκ τούτου φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη όλων όσων τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Εκ του καταστατικού της, οι ιδιώτες μέτοχοι της τράπεζας με ποσοστό συμμετοχής μικρότερο του 5% μπορούν να παραμένουν ανώνυμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι παραμένουν άγνωστοι οι μέτοχοι της τράπεζας που συνολικά κατέχουν το 92% των μετοχών της.
Αυτό γεννά τέσσερα ερωτήματα και καταγγελίες.

1. Ποίος είναι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος όταν σε αυτή συμμετέχουν ιδιώτες, ασχέτως του ποσοστού συμμετοχής τους ή της ανωνυμίας τους;

2. Πως αυτή η μετοχική σύνθεση εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα έναντι του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος;

3. Γιατί αυτοί οι μέτοχοι παραμένουν άγνωστοι και γιατί ένα τέτοιο κερδοσκοπικό ίδρυμα χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό και ψευδεπίγραφο τίτλο της Τραπέζης της Ελλάδος;

4. Με τι δικαίωμα ο Διοικητής ενός τέτοιου ψευδεπίγραφου κερδοσκοπικού ιδρύματος έχει τα προνόμια να καθορίζει την νομισματική πολιτική της χώρας, όποια έχει απομείνει μετά την είσοδο μας στο Ευρώ, και να μας απειλεί για ενδεχόμενους κινδύνους που κατά τη γνώμη του ενέχει η επιστροφή μας στη Δραχμή, όταν δεν τολμά καν να μας πει σε τι σκλαβοπάζαρο τους διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος θα καταντήσουμε όσο η νομισματική μας πολιτική καθορίζεται από τα ζωώδη πνεύματα (animal spirits) των αγορών;

Όσον αφορά την επιλογή Ευρώ ή Δραχμή θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα, το δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης αλλά και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που κατά την τελευταία δεκαετία ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 30 δις ? ετησίως, χωρίς ποτέ κανένας από τους κυβερνώντες να μιλήσει για αυτό.
Για το 2012 έχουν συντάξει έναν προϋπολογισμό 170 δις εκ των οποίων τα 50 δις περίπου είναι για μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία και ασφάλεια και λίγο πολύ θα καλυφθούν από φόρους και τα άλλα έσοδα του κράτους. Ενώ τα υπόλοιπα 120 δις προορίζονται, 42 για χρεολύσια, 32 για χρέη των Ελληνικών δήθεν τραπεζών , 16 δις για τόκους (όσο οι δαπάνες για υγεία, παιδεία και ασφάλεια), 25 δις για βραχυπρόθεσμο δανεισμό και 5 δις για κάτι μεταβατικούς λογαριασμούς.

Θα πληρώσουμε 32 δις για να αναπληρώσουμε τις ζημίες των τραπεζών από το κούρεμα που με αυτό τον τρόπο το επιφορτίζεται ο Έλληνας πολίτης. Οι τράπεζες ονομάζονται δήθεν «Ελληνικές» από τη σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου στο οποίο η συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου έχει ως ακολούθως:
Τράπεζα της Ελλάδος 8%,
Εθνική 1,2%,
Alpha bank 0,5%,
Eurobank 0%.

Το σύνολο των 120 δις θα το δανειστούμε στερώντας τον μέσο Έλληνα από τα στοιχειώδη για τη διαβίωση του, βάζοντας υποθήκη τη χώρα και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς να δοθεί ούτε μία δραχμή για αναπτυξιακά έργα. Και όλα αυτά όχι για να αναπληρώσουμε κάποια εθνική καταστροφή από λοιμό, σεισμό, καταποντισμό ή επιδρομή αλλοφύλων. Θα τα πληρώσουμε για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τοκογλύφων και τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας για να παραμείνουν στην εξουσία εξαπατώντας το λαό ότι η φαινομενική ευημερία που παρείχαν προερχόταν από ανακατανομή του πλούτου που πέτυχαν οι σοσιαλιστές.

Πέραν τούτου, αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα, εισήγαγαν ένα σωρό άχρηστες καταναλωτικές συνήθειες για ξένα προϊόντα και το χειρότερο έβαλαν τη χώρα στο Ευρώ, μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη νομισματική ισοτιμία. Αυτή η ιδιορρυθμία της χώρας μας απαιτεί την ευχέρεια έκδοσης νομίσματος και την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής που να ενθαρρύνει τις εξαγωγές και να επιβάλλει δασμούς σε ανταγωνιστικά προϊόντα, πράγμα αδύνατο με τη συνθήκη του Μάαστριχ. Η τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δράσει ως δανειστής έκτακτης ανάγκης αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει το ρόλο αυτό για τα προβληματικά μέλη της ΕΕ, τα οποία είναι αναγκασμένα να δανείζονται με τους κερδοσκοπικούς όρους της αγοράς.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση.
Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε. Όμως με τη Δραχμή θα έχουμε την ελπίδα της ανάκαμψης εκμεταλλευόμενοι τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του τόπου (γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, μεταποιητική βιομηχανία, ενέργεια και πολλά άλλα) που σήμερα έχουμε εγκαταλείψει. Εάν αυτό ονομάζεται επιστροφή στη δεκαετία του1950, όταν οι Έλληνες έβγαζαν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, τότε αντίστοιχα η παραμονή μας στο Ευρώ θα πρέπει να εξομοιωθεί με την περίοδο της Γερμανικής κατοχής που οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, ή με την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που οι πλουτοπαραγωγικές μονάδες ανήκουν στους ξένους ενώ οι εντόπιοι λιμοκτονούν ή εκδίδονται για να επιβιώσουν.

Κάτι τέτοιο πρότεινε εμμέσως και ένας εκ των υποστηρικτών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης, που με μία κωλοτούμπα ανέτρεψε τις ιδέες του κόμματος του περί εθνικής ανεξαρτησίας. Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν λέμε τίποτε γιατί είναι γνωστή η νεοφιλελεύθερη και εθνομηδενιστική πολιτική τους, που ευνοεί μεν τις βιομηχανικές χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, όμως αποτελεί ταφόπλακα για τα αδύνατα κράτη της περιφέρειας.


stopcartel Newsdesk

«Χαζομάρες» τα νέα μέτρα για τον ΦΠΑ και αλλοπρόσαλλη η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης (γράφει ο Γ. Μητροπέτρος)

Dura critica sulle nuove misure economiche del governo (da Giorgio Mitropetros)

«ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ» με… ΦΑΝΦΑΡΕΣ!

Έχει χαθεί η μπάλα, δεν εξηγείται αλλιώς η αλλοπρόσαλλη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης η οποία εκφράζεται από τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλο.
Τι «χαζομάρες» είναι αυτές για εφαρμογή του ΦΠΑ της εστίασης σε 23% όταν κάθεσαι, και σε 13% όταν το αγοράζεις "πακέτο";
Ή το άλλο, στους τουρίστες με το …«βραχιολάκι» το ΦΠΑ θα είναι στο 13% και αν βγουν από το ξενοδοχείο και πάνε στην ταβέρνα θα είναι 23%.
Καραγκιοζιλίκια, για να ασχολείται ο κόσμος με αυτά και να χάνεται η ουσία: Δηλαδή, ότι η αγορά έχει στερέψει από ρευστότητα και οι πολίτες δεινοπαθούν να τα βγάλουν πέρα.
Άλλο και τούτο, που είπε χθες, ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός.
Εξετάζεται λέει, η μείωση του ΦΠΑ από 23% στο 20% και από 13% στο 10%. Από την μια, δεν γνωρίζουμε πώς θα εφαρμοστεί από 1/9/2011 ο αυξημένος συντελεστής στην εστίαση, και από την άλλη μιλάνε και για μείωση.
Ξέρετε, τα θέματα της οικονομίας είναι πολύ πιο σοβαρά, από το όπως εσείς τα χειρίζεστε. Δεν είναι δυνατόν, οι οικονομικοί όροι και η φορολογική πολιτική να διανθίζεται από ωραία λόγια, που στο τέλος είναι « φανφάρες», τύπου «μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια».

Η αγορά δεν αντέχει άλλους φόρους για τους τοκογλύφους.
Είναι παλλαϊκό το αίτημα και η διαπίστωση.
Χρειάζεται δικαιοσύνη , ισονομία και καθαρούς όρους.
Χρειάζεται μείωση των φορολογικών συντελεστών και να πληρώσουν όλοι!
Πού είναι η εφαρμογή των διατάξεων του πρόσφατου Φορολογικού νόμου, ότι δηλαδή, όποιος επιτηδευματίας συλλαμβάνεται για φορολογικές παραβάσεις δύο φορές στο ίδιο χρόνο, του σφραγίζεται η επαγγελματική στέγη για ένα μήνα και αν είναι υπότροπος του την κλείνετε για πάντα;
Με ποίων εντολή, αυτή η διάταξη έχει ατονήσει, σε βαθμό που να θεωρείται πλέον ως ανενεργή; Πού είναι τα τηλεοπτικά συνεργεία των «μπουκωμένων» αθηναϊκών Μ.Μ.Ε. που κάλυπταν το σφράγισμα κάποιων νυχτερινών κέντρων;
Μήπως η διάταξη θα έπιανε και κάποιους που λειτουργούν υπό το φως του Ηλίου; Μήπως, τελικά, δεν χρειάζονται κάθε φορά βαρύγδουπα «Νέα φορολογικά νομοσχέδια», αλλά εφαρμογή των κανόνων που υπάρχουν στα ήδη ισχύοντα;
Σχεδιάζεται ακόμα η εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για τους επιτηδευματίες! Είναι η πιο καθαρή αποδοχή της αποτυχίας της φορολογικής πολιτικής, με το να επαναφέρεται ένα σύστημα που βασίζεται στην υπόθεση και στο «τεκμαίρεται». Σήμερα, με τόσα τεχνικά μέσα, με διασταυρώσεις, με ηλεκτρονικά συστήματα, με ελεγκτικούς μηχανισμούς, με αυστηρή νομοθεσία για τους παρανομούντες - η οποία όμως θα πρέπει και να εφαρμόζεται. Σήμερα με όλα αυτά, θα φθάσουμε στο σημείο να λέμε στον επαγγελματία ότι έχεις τα τάδε ακαθάριστα έσοδα, επειδή έχεις εργαζόμενο και η επαγγελματική σου στέγη είναι τόσα τετραγωνικά μέτρα;
Είναι σοβαρά πράγματα αυτά.!
Τι θέλετε επιτέλους να κάνετε στη Ελληνική οικονομία και στην Μικρομεσαία επιχείρηση;
Να φέρετε επιπλέον ανεργία και άνισους όρους ανταγωνισμού;
Πιστεύω, πως το χρησιμότερο που μπορείτε να κάνετε, είναι να λέτε λιγότερα, να ακούτε περισσότερο και να ασκείτε δικαιότερη οικονομική πολιτική υπέρ του λαού και του μέλλοντος της Χώρας.
Προτάσσοντας, ενίοτε και ένα μεγάλο ΟΧΙ προς τας… εντολάς.!

Χαλκίδα 23/8/2011
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρόεδρος ΕΠΚΑ-ΣΤΕ

«Αιδώς Αργείοι!», ή αλλιώς «Ψεύδη και χρεοκοπία»: επίκαιρο "άρθρο-παρέμβαση" Γ. Μητροπέτρου, εναντίον των κυβερνώντων και των οργάνων τους.

Bugie e bancarotta

Το σημερινό κείμενο δεν είναι η μόνη συνεργασία που περίμενε υπομονετικά την δημοσίευσι στο Ιστολόγιό μας, αλλά αν καθυστερούσε κι άλλο ίσως έχανε ένα σημαντικό μέρος της φρεσκάδας της. Γράφει ο φίλος –και ιδρυτικό μέλος του «Α.Ε. Κέντρου ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ»-- Γιώργος Μητροπέτρος.

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ….!!!
Βουλιάζετε τη Χώρα!

Τι παραμύθια μας έχετε πει μέχρι σήμερα; τι ανακρίβειες ξεστομίζετε κάθε μέρα; τόσο εσείς, όσο και τα πληρωμένα «παπαγαλάκια» σας;
Τι θράσος έχετε και υποβάλλετε καθημερινά το λαό σε ψυχρό ντους και του θέτετε συνεχώς ψευδοδιλλήματα;
Για ποια σωτηρία της χώρας από την χρεοκοπία μας λέτε τόσο καιρό;
Πως αποσοβήσατε την στάση πληρωμών των μισθών και των συντάξεων με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου;
Άλλα μας λέτε, άλλα διαβάζετε, άλλα συμφωνείτε και άλλα ψηφίζετε;
Όλα αυτά τα ψεύδη αποδεικνύονται με τα δικά σας στοιχεία, αυτά που ψηφίσατε, αυτά του περιβόητου «σωτήριου» μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου.

Πάρτε μολύβι και χαρτί:
Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι οι τόκοι εξυπηρέτησης των δανείων ενώ το 2009 ήταν 12,325 δίς € το 2015 με όλα αυτά που υφίσταται ο πολίτης-καταναλωτής και με όλες τις παρεμβάσεις θα είναι 23,4 δις €.;(Βλέπε σελ. 12 του Νόμου Μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 που ψηφίσατε).
Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης το 2009 ήταν 298,7 δίς € και μετά την οικονομική αφαίμαξη του λαού και τις λοιπές παρεμβάσεις θα είναι το 2015 στα 401,3 δις €; (βλέπε σελ.13 του Νόμου), και με το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας (βλέπε αποκρατικοποιήσεις) θα είναι το 2015 στα 351,35 δις €; Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι το χρέος της γενικής Κυβέρνησης ως ποσοστό % στο ΑΕΠ το 2009 ήταν 127,1% και μετά την «θυσία» και του τελευταίου ευρώ του μισθωτού και του συνταξιούχου θα είναι το 2015 στο 159,3%;
Τότε τι μας τσαμπουνάτε ότι σώσατε τη χώρα από την χρεοκοπία το 2010; Με όλα τα παραπάνω, που εσείς ψηφίσατε, το 2015 όταν όλα θα είναι αυξημένα δηλ. οι τόκοι προς τους δανειστές, το χρέος της χώρας σε απόλυτους αριθμούς και το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ, σε τι κατάσταση θα είναι η χώρα; Σε χρεοκοπία ή σε κοινωνική, αλλά και εθνική διάλυση;
Φτάνει το παραμυθάκι. Μην ψελλίζετε οικονομικούς όρους με φιλολογικές αναλύσεις.
Μην πλάθετε ανούσιες δικανικές εκφράσεις για να αποκαλύψετε την έλλειψη πατριωτικού πολιτικού θάρρους.
Μην εκφυλίζετε τις οικονομικές έννοιες, με εξωεπιστημονικούς όρους προκαλώντας το γέλιο και τον εκνευρισμό του μέσου πολίτη.
Τι «μασκαριλίκια» είναι αυτά, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι για να …αγιάσουμε; Βαφτίζουμε την χρεοκοπία σε «επιλεκτική χρεοκοπία»!
Λες και αν ο ασθενής χαροπαλεύει, ο γιατρός θα λέει, πως μπορούμε να το σώσουμε με μία «επιλεκτική» ευθανασία.!

Πάρτε θέση τώρα, πριν είναι πολύ αργά.!
Τα τακτικά έσοδα της χώρας ήταν το 2009 στα 52,307 δις € και το 2015 θα είναι 63,596 δίς €. Από αυτά για το 2009 τα 49,724 δις(ποσοστό 95,06%) είναι από έμμεσους και άμεσους φόρους και το 2015 θα είναι τα 59,234 δις € (ποσοστό 93,14%). (βλέπε σελ. 12 του Νόμου).
Οι δε δαπάνες για μισθούς και συντάξεις το 2009 ήταν 24,487 δις € και μετά τις περικοπές το 2015 θα είναι 20,46 δις €. (βλέπε σελ.15 του Νόμου).
Άρα ήταν παραμύθι, πως αν δεν ψηφιζόταν το «μεσοπρόθεσμο», την άλλη μέρα δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και έτσι υφαρπάξατε, με το ωμό αυτόν εκβιασμό, την ψήφο των βουλευτών!
Όλα αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία, τα «μπουκωμένα» Μ.Μ.Ε τα κάνανε «γαργάρα» και βομβάρδιζαν τον Ελληνικό λαό για το ποιος είναι πιο πολύ πατριώτης, αυτός που αγωνίζεται για την «δήθεν» σωτηρία της χώρας ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο ή αυτός που τολμά να πει την αλήθεια;
Γνωρίζω, πως όταν κάποιος χρωστάει και δεν μπορεί να πληρώσει, πηγαίνει στους δανειστές του και διαπραγματεύεται. Παρουσιάζει τα στοιχεία της μη δυνατότητας αποπληρωμής όλου του χρέους του και διεκδικεί να γίνει διαχειρίσημο ή με κούρεμα του ίδιου του χρέους ή με κούρεμα των τόκων και με περίοδο χάριτος, ώστε να κανονίσει τα οικονομικά του, έτσι ώστε, να μπορέσει κάποτε να αποπληρώσει. Εμείς τι κάνουμε…;
Λεονταρισμούς και γενναιοδωρίες. Ότι μπορούμε, τάχα, όλα να τα πληρώσουμε.! Ψέματα, αφού όλα αυτά που ψηφίσαμε το αντίθετο λένε.!
Πουλάμε , ξεπουλάμε, χρεοκοπούμε το λαό καθημερινά για να πληρώσουμε τους «επενδυτές-δανειστές» ώστε αυτοί να μη χάσουν τίποτα.
Αφού και αυτοί ρίσκαραν αγοράζοντας τα Ελληνικά ομόλογα, στα οποία επένδυαν με τας υποδείξεις των «λαμπρών νέων» των οίκων αξιολόγησης. Αυτός που «επενδύει» αναλαμβάνει και κάποιο ρίσκο.
Από τον τελευταίο επαγγελματία, μέχρι τον μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό επενδυτή.
Έτσι είναι η ζωή.!
Αδέλφια μας δανειστές, αποδεχθείτε μόνοι σας το ποσοστό του ρίσκου σας και …«αυτοκουρευτείτε», γιατί δεν βλέπω διεκδίκηση από τον δανειζόμενο και τον αδυνατούντα να σας πληρώσει.!
Είναι φαίνεται, όλοι τους, πρώην…λέοντες και νυν κότες.!
Σε όλους αυτούς, κλείνοντας αυτήν μου την παρέμβαση, τους αφιερώνω ένα στίχο του μεγάλου ποιητή Κώστα Βάρναλη:
«Πέτα την ανθρωπιά σου
και από τον αφέντη πιάσου!
Κι άμα σε φτύνει αφτός
Να κάθεσαι σκυφτός.
Και θάχεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία».

Αιδώς αργείοι!

Χαλκίδα 18-7-2011
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρόεδρος της ΕΠΚΑ-ΣΤΕ

Δάνεια, Χρεωκοπίες και το σημερινό προδιαγεγραμμένο Κράχ. Ανάλυσι με ιστορική ανασκόπησι του Δημήτρη Καζάκη.

La cronaca dei fallimenti dello stato neogreco e la crisi odierna

Δεν προλάβαμε να «χαρούμε» την προχθεσινή ανάρτησι σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο της στάσης πληρωμών του 1936 και υπέπεσε στην αντίληψί μας η παρούσα ανάλυσι του Δ. Καζάκη (βλ. ανάρτησι στο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς). Το κείμενο είναι μακροσκελές, αλλά το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ό,τι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.
Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.
Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα".
"Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.
Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.
Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.
Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν. Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.
Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι' αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.
Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον "θεσμό επιφανείας". Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα.
Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.
Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών.
Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι.
Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά.
Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας. Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.
Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.
Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι' αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το "οικονομικόν θαύμα" όπως το ονομάσανε, η "ισχυρή Ελλάς" αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.
Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα. Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες. Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008.
Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις.
Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!
Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής. Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου.
Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ". Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».
Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας. Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση.
Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, "εξαναγκάσανε" τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν "τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα".
Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα. Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;
Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι' αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας "υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα".
Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο "ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές". Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους». Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι' αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.
Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ' αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 "Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία", θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλημμα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; "Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας". Αυτό ήταν το δίλημμα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει "Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει". Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια... Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια... Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.
Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει: Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ' αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για τον τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.
Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.
Ή εμείς ή κανένας.


Δημήτρης Καζάκης
Οικονομολόγος –αναλυτής

Ιστορικό προηγούμενο: Δικαίωσι της Ελλάδος το 1936 σε ισχυρισμό αδυναμίας αποπληρωμής χρέους (προς Τράπεζα Ξένης χώρας) στο Διεθνές Δικαστήριο!

Precedente storico: Nel 1936 la Grecia ha dichiarato impossibilita' di pagamento dei suoi debiti (verso una banca Belga) ed e' stata assolta dalla Corte Internazionale !!
ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Η στάσι πληρωμών του 1936 και η δικαίωσι απο Διεθνές Δικαστήριο συνιστά πανίσχυρο νομικό προηγούμενο

Μόλις χθές μας προωθήθηκε με το ηλ-ταχυδρομείο, μας εντυπωσίασε, αλλά όπως αντιληφθήκαμε μετά από σύντομη καταφυγή στις μηχανές αναζήτησης, το αρχικό δημοσίευμα (με αρχικό τίτλο «Το καθήκον του Κράτους») ήταν αρκετές μέρες παλιότερο και εμείς απλώς δεν το γνωρίζαμε. Το θέμα είναι ότι το αναφερόμενο στο παρακάτω κείμενο γεγονός, πρόκειται για ντοκουμέντο μεγάλης σημασίας (απο πολλές απόψεις) και στα χέρια μιας στιβαρής ελληνικής κυβέρνησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθή καταλλήλως. Ειδικά στην παρούσα κρίσιμη ώρα. Με δυο λόγια: Πριν από 75 περίπου χρόνια (επι κυβερνήσεως Ι. Μεταξά!) η χώρα μας αρνήθηκε να εκπληρώση τις δανειακές της υποχρεώσεις απέναντι σε ξένο κράτος, οι δανειστές την κατήγγειλαν σε διεθνές δικαστήριο διεθνούς δικαίου και αυτή με ισχυρότατα νομικο-πολιτικά επιχειρήματα (:“force majeure”, “state of necessity", “jeopardizing the country's economic existence”»= «Ανωτέρα βία», «κατάστασις αναγκαιότητας», «κίνδυνος οικονομικής ύπαρξης του κράτους» κλπ) δικαιώθηκε! Και όχι μόνον αυτό, η Ιστορική αυτή νομολογία αποτελεί ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ!! Παρακολουθήστε:


Η ιστορία έχει ως εξής: το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.
Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας!
Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε: "Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο" (Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,sel.25). Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνισε τα αυτονόητα:
Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση "η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της.

Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας (σας θυμίζει κάτι;).

Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους!
Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ!
Χωρίς λόγια...

Πηγή: βλ. εδώ.


[Το υστερόγραφο σχόλιο του χθεσινού επιστολογράφου μας]:

"Eπειδή τους αρέσει να λένε, ότι λέμε ψέματα, ότι δεν υπάρχουν αυτά και ότι είναι κακόβουλες φήμες, κλπ, κλπ,κλπ, σας στέλνω και το βιβλίο που το λέει αυτό και το επίσημο λίνκ στο site του Διεθνούς Δικαστηρίου (Τόμος 2, Μέρος 1), για να το κατεβάσουν οι άπιστοι θωμάδες. Έχει ενδιαφέρον όλο το κομμάτι από το δεύτερο μισό της σελίδας 24, που λέει για την Βουλγαρία, μέχρι και την 27+, αν πάλι θέλετε να διαβάσετε μόνο την αναφορά που λέει παρακάτω, διαβάστε το δεξί μισό της σελίδας 25, (στο τέλος του αριστερού μέρους στη σελίδα 26, ο δικηγόρος των Βέλγων, συμφώνησε ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν γίνεται να πληρώσει η Ελλάδα, και αν και το χρέος αν και δεν παραγράφεται, παγώνει). Τελικά όπως οι ασθενείς αναγκάζονται και γίνονται γιατροί, μπας και την γλυτώσουν, έτσι κ εμείς θα γίνουμε δικηγόροι διεθνούς δικαίου ..."

Μια άτυπη συνέντευξι του Δημήτρη Κακάτσου για την οικονομική κρίσι.(+ 1 τραγούδι). D. Kakatsos intervistando se stesso (+ la canzone “Acquario”)...

Μετά από τις (γραπτές και προφορικές) εορταστικές ευχές του ο Αντιπρόεδρος του «Άβαξ και Πεσσοί» και φίλος Δημήτρης Κακάτσος ως έμπειρος υπο την επαγγελματική ιδιότητά του περί τα χρηματιστηριακο-επενδυτικά ζητήματα και παίρνοντας θέσι στο μέγα πρόβλημα της οικονομικής κρίσης, μας έδωσε σήμερα την παρακάτω συνέντευξι. Κατά υπόδειξί του το κείμενο ολοκληρώθηκε με μια κατάλληλη (για υδροχόους και μή) μουσική κατακλείδα.
.................................

Κείμενο «Συνέντευξης»:
[Οι δηλώσεις του Δ.Κ.* παρατίθενται με κεφαλαία - όπως προέκυψαν από την …α΄ αποδελτίωσι]

-- Αν και σε έχουμε ξαναρωτήσει: Τι γνώμη έχεις για το ΔΝΤ και το Μνημόνιο;
-- ΤΑ ΛΕΜΕ KAI TA ΞΑΝΑΛΕΜΕ…
Η ΤΡΟΪΚΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΖΥΓΟ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΜΗΚΥΝΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΨΙΛΟ-ΕΠΙΜΗΚΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ!
-- Γίνε πιο σαφής.
--ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΙΕΤΙΑ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ Η ΙΔΙΑ ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΜΑΣ ……..ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΑ ΞΕΦΟΡΤΩΘΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΛΙΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ) ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΦΟΡΤΩΘΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ…….ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΘΑ ΤΑ ΡΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ……
-- Είναι λογικό να το κάνει αυτό το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Ταμείο;
--...ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΡΑΧΗΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΞΕΖΟΥΜΙΣΟΥΝ!
ΘΑ ΤΑ ΡΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΛΑ ΜΑΣ ΤΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΣΕ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΜΕΤΑΛΛΑ…
-- Δείχνεις αρκετά απαισιόδοξος. Πώς το αιτιολογείς;
-- ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ ΤΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΜΕ ΔΑΝΕΙΣΤΕΙ…
ΑΥΤΟ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ «ΒΟΜΒΑ ΧΡΕΟΥΣ» ΜΙΑ ΠΥΡΑΜΙΔΟΕΙΔΗ ΒΟΜΒΑ ΧΡΕΟΥΣ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΥΝ, ΜΑΖΕΥΟΥΝ. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΚΑΝΕ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ!
-- Συνεπώς τα μέτρα της ασφυκτικής λιτότητας δεν θα έχουν αποτέλεσμα;
--… ΟΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΒΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΠΡΟΚΟΠΗ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. ΑΦΟΥ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΔΕΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ………
-- Τι προτείνεις;
-- ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΕΠΙΤΟΚΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΔΑΝΕΙΣΕΙ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ….ΤΙ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΦΠΑ, ΤΙ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΜΙΣΘΩΝ , ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ…
ΤΟ ΑΠΑΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΔΕ ΓΕΜΙΖΕΙ.
-- Συμπέρασμα;
-- ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ………





* ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΚΑΤΣΟΣ, MSc
Φυσικός, Επενδυτικός σύμβουλος

"Αντιπρόταση στον δεκάλογο του κ. Στρος-Καν" του Χ. Γιανναρά. Οκτώ προτάσεις ως παίγνιον. La contro-proposta di Cristos Yannaras; 8 punti come “gioco”

La contro-proposta di Cristos Yannaras; otto punti come “gioco”- sfida al “decalogo” di Dominique Strauss-Kahn

Μετά την πρότασι του Γιώργου Μητροπέτρου είμαστε ηθικά αναγκασμένοι να φιλοξενήσουμε (λόγω διαφοράς τάξεως και της βαρύτητός τους) και τις προ δωδεκαημέρου δημοσιευθείσες στον Τύπο εμπεριστατωμένες (και όπως πάντα τολμηρές και εμπνευσμένες) προτάσεις του σεβαστού μας καθηγητή Χρήστου Γιανναρά. Αποτελούν οιονεί αντίλογο στις προτάσεις-δεκάλογο του εκ των «σωτήρων» μας δυνάστη* που ακούει στο (μεταλλαγμένο;) όνομα Ντιμινίκ Στρος-Καν. Μια συνολική πρότασι που την καταθέτει ο πάντα μαχητικός στις εθνικές επάλξεις καθηγητής, με συνείδησι ματαιότητος και εν επιγνώσει της απαισιόδοξης εκτίμησής του, ενώπιον της προδιαγεγραμμένης καταστροφικής πορείας των πραγμάτων.
Ως «απλός πολίτης» όμως, αντιπαρατίθεται στον ισχυρό ηγέτη, α΄: χαρακτηρίζοντας το 80% από τις προτάσεις του δεκαλόγου του «γενικόλογο ευχολόγιο» και «κοινότοπες ηθικολογίες», και β΄: καταθέτοντας «εν είδει παιγνίου» --εγώ θα έλεγα προκαλώντας τον ισχυρό εξουσιαστή σε ένα είδος διαλεκτικής μονομαχίας -- τον δικό του οκτάλογο ως αντιπαράθεσι στον μωσαϊκού** τύπου δεκάλογο του αλλοφύλου «κορυφαίου διαχειριστή της τύχης εθνών».
Και αν και ο ίδιος διατείνεται πως “κανένα «κέντρο αποφάσεων» δεν πρόκειται να τον προσέξει”, εγώ υποπτεύομαι ότι τα έσωθεν και κυρίως τα έξωθεν «κέντρα αποφάσεων» τον παρακολουθούν ιδιαιτέρως προσεκτικά. Αλλά επειδή με ενδιαφέρει να προσέξη έναν τέτοιου αναστήματος Πολίτη η πάλαι ποτέ σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών (τώρα έχει καταστή μάλλον υπνώττουσα), αναδημοσιεύω –ως ελάχιστος πολλαπλασιαστής- τα προτεινόμενα «από τον πολίτη μέτρα».

Επεξηγήσεις λεξιλογίου:
(*δυνάστης: Το ουσιαστικόν ως συγγενικόν του επιθέτου δυνατός –αμφότερα παράγονται εκ του ρήματος δύναμαι- δεν έχει ετυμολογικώς σχέσιν τινα μετα του «Δουνουτού», το οποίον εστί, ως γνωστόν τοις νεοέλλησιν, κακόγουστον αρκτικόλεξον)
(**μωσαϊκός: Το ενθάδε επίθετον ετυμολογητέον ουχί βεβαίως εκ του Μούσα, αλλά εκ του Μωυσής και συγκεκριμένως εκ του Μωσής).
Α.Σ.

^^^^^^^^^^^^^^^^^
(Ακολουθεί το ακριβές κείμενο του καθ. Χρ. Γιανναρά, αναδημοσιευόμενο απο την ιστοσελίδα του. Οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Αντιπρόταση στον δεκάλογο του κ. Στρος-Καν

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Ντομινίκ Στρος-Καν διατύπωσε δεκάλογο αναγκαίων μέτρων για την ανάκαμψη της χώρας μας από τη χρεοκοπία («Κ» 8/12/2010). Από τις δέκα προτάσεις του, οι δύο είναι συγκεκριμένες και ρεαλιστικές: Να συναρτηθούν τα ημερομίσθια (γιατί όχι και οι μισθοί;) προς την παραγωγικότητα και να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα. Οι υπόλοιπες οκτώ είναι γενικόλογο, καθόλου συγκεκριμένο ευχολόγιο, κοινότοπες ηθικολογίες (: Να μονοιάσουν τα κόμματα. Να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Να επιταχυνθούν διαρθρωτικές αλλαγές. Να πληρώσουν περισσότερο οι εύποροι. Να μην πληγούν ακόμα πιο πολύ τα χαμηλά εισοδήματα. Να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότα. Να μειωθεί η γραφειοκρατία. Να αξιοποιήσει η κυβέρνηση τη «νίκη» που κατήγαγε στις εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης – νίκη με αποχή του 70% των ψηφοφόρων!).

Δεν έχει καμιά, μα απολύτως καμιά πρακτική αποτελεσματικότητα να αντιτάξει τον δικό του δεκάλογο προτάσεων για την ανάκαμψη από τη χρεοκοπία ένας απλός πολίτης, καταφανώς αμέτοχος στις ευθύνες της εξουσίας. Βεβαιωμένο, με πείρα δεκαετιών, ότι κανένα «κέντρο αποφάσεων» δεν πρόκειται να τον προσέξει. Ετσι, εξ ορισμού, και ο ρεαλιστικότερος δεκάλογος, ο εκτός κομματικού ψυχαναγκασμού, καθηλώνεται εκ των πραγμάτων στις προδιαγραφές ευχολογίου και αυτός.

Απομένει η λειτουργικότητα του παιγνίου: Να συγκριθεί ο δεκάλογος του άσημου πολίτη με τον δεκάλογο του κορυφαίου διαχειριστή της τύχης εθνών. Οχι για την ευφυΐα, μόνο για τον ρεαλισμό των προτάσεων. Σύγκριση, έστω, δίκην παιγνίου, σε ώρες συνθλιπτικής ανελπιστίας.
Τα προτεινόμενα, λοιπόν, από τον πολίτη μέτρα, με αξιολογική σειρά προτεραιότητας, είναι:

1. Περικοπή κατά 50% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησης προς τα κόμματα. Περικοπή κατά 50% κάθε μορφής αμοιβών που εισπράττουν οι βουλευτές. Επανάκριση του αιτιολογικού της πρόσληψης όλων των υπαλλήλων της Βουλής, απολύσεις των αργόσχολων, κατάργηση όλων των οικονομικών προνομίων που διαφοροποιούν τους υπαλλήλους της Βουλής από τους υπόλοιπους κρατικούς υπαλλήλους. Το πρώτο που απαιτεί η χρεοκοπία είναι να περιοριστεί το παντεσπάνι των φυσικών αυτουργών, όχι το ψωμί των θυμάτων.

2. Διάλυση, με νομοθετικό διάταγμα, όλων των εταιρειών του δημοσίου και απόλυση διοικητικών συμβουλίων και προσωπικού. Επανάκριση εξ υπαρχής από σώμα ημεδαπών και αλλοδαπών εμπειρογνωμόνων της αναγκαιότητας για την ύπαρξη κάθε τέτοιας εταιρείας και επαναπρόσληψη προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ. Μόνο με προτεραιότητα στην πάταξη του κομματικού κράτους γεννιέται κοινωνική δυναμική ανάκαμψης.

3. Ενιαίο μισθολόγιο όλων των εργαζομένων σε δημόσιες υπηρεσίες (υπουργεία, οργανισμούς, τράπεζες, νοσοκομεία, Δικαιοσύνη, πανεπιστήμια, ένοπλες δυνάμεις). Κατάργηση κάθε μορφής «επιδομάτων» και διαφοροποίηση των μισθών με κριτήριο: α. Τους τίτλους σπουδών β. Το ποσοστό ευθυνών που διαχειρίζονται γ. Τη συνεχώς κρινόμενη ποιότητα προσφοράς έργου δ. Το ήθος συμπεριφοράς προς τους πολίτες-συμπολίτες τους.

4. Νομοθετική θέσπιση συστήματος συνεχούς αξιολόγησης, πειθαρχικού ελέγχου και ελέγχου παραγωγικότητας των υπαλλήλων του δημοσίου. Το νομοθετικό πλαίσιο να προϋποθέτει το δικαίωμα έφεσης για δυσμενή κρίση, αλλά και μηδενική ανοχή της φυγοπονίας, της ανικανότητας, της ραστώνης, της βάναυσης συμπεριφοράς. Οπως και βαρύτατες ποινές για μεροληψία, κομματισμό, υπερβολική επιείκεια των επιφορτισμένων με τον έλεγχο και την αξιολόγηση. Αν δεν αποκατασταθεί λειτουργικό κράτος με αξιοποίηση της πρωτοβουλίας και δημιουργικής φαντασίας των υπαλλήλων του, η παντοδαπή χρεοκοπία θα σέρνεται χωρίς τελειωμό.

5. Ανάκαμψη της οικονομίας και της κοινωνίας από τη διαλυτική παρακμή δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν ελευθερωθεί η χώρα από τον ζυγό του ασύδοτου συνδικαλισμού. Και όταν μιλάμε για συνδικαλισμό στη σημερινή Ελλάδα, αναφερόμαστε στις γκανγκστερικές μαφίες των επαγγελματιών του είδους που λυμαίνονται τον δημόσιο τομέα, ανυπότακτες σε νόμους και στο Σύνταγμα, αφού έχουν πείσει τα κόμματα ότι ελέγχουν δήθεν και καθοδηγούν την ψήφο της δημοσιοϋπαλληλίας.

6. Δεν μπορεί να υπάρξει αναπτυξιακή δυναμική χωρίς αλλαγή του κοινωνικού κλίματος. Πρωτεύει να εξαρθρωθούν οι παράγοντες που επενδύουν, για πλουτισμό ή για εξουσία, στην εξηλιθίωση των μαζών, στην κολακεία άλογων ορμεμφύτων. Μια σοβαρή στρατηγική ανάπτυξης προϋποθέτει τη ριζική κατάργηση του κρατικού τζόγου και της προστασίας που παρέχει το κράτος στον κρετινισμό του «επαγγελματικού» ποδοσφαίρου. Προϋποθέτει αλλαγή, με νόμο, της σύνθεσης και των αρμοδιοτήτων του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, δηλαδή την ενεργοποίηση αμείλικτου κοινωνικού ελέγχου των εμπόρων της «πληροφόρησης», «ψυχαγωγίας», αγωγής των Ελλήνων.

7. Για να τεθούν με αποφασιστικότητα σε εφαρμογή οι έξι παραπάνω προτάσεις, προϋποτίθεται η εξασφάλιση έννομης τάξης με νομοθετικές προδιαγραφές και μεθοδικές πρακτικές που ισχύουν μάλλον σε όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Να μην έχει τη δυνατότητα καμιά ομάδα διαμαρτυρόμενων πολιτών να νεκρώνει ετσιθελικά τη ζωή των πόλεων θέτοντας σε ομηρεία εκατοντάδες χιλιάδων συμπολιτών της.

8. Οποιαδήποτε απόπειρα κοινωνικού μετασχηματισμού (είτε ηροστράτεια – μηδενιστική, όπως του Ανδρέα Παπανδρέου είτε τίμια και προοδευτική) προϋποθέτει μια ριζοσπαστική, από τα θεμέλια, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Από επιτελείο υπηρεσιακής (όχι κομματικής) στελέχωσης του υπουργείου Παιδείας. Να κατεδαφίσει η μεταρρύθμιση τη χρησιμοθηρική εκδοχή της σπουδής που αχρηστεύει το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα – τις δομές και πρακτικές που μεταβάλλουν το σχολειό και το πανεπιστήμιο σε πεδίο έγκαιρης άγρας κομματικών οπαδών, σε φυτώριο εγωκεντρικών διεκδικητών κατασφάλισης δικαιωμάτων. Μια κοινωνία δεν ανακάμπτει δίχως επανακατάκτηση οργανικής συνοχής, και η συνοχή προϋποθέτει «άνεμο» μιας άλλης παιδείας: Προτεραιότητα καλλιέργειας της κριτικής σκέψης, όχι της ποσοτικής πληροφόρησης – η γλώσσα ως λογική, τα μαθηματικά ως γλώσσα, η Ιστορία ως φρόνημα.

Ο χώρος της επιφυλλίδας δεν επαρκεί για να συμπληρωθεί δεκάλογος, αλλά και οι οκτώ μόνο προτάσεις ολοκληρώνουν τις προϋποθέσεις της σύγκρισης με τις αοριστολογίες του κ. Στρος-Καν. Η θεματική των προτάσεων έχει αναλυθεί πάμπολλες φορές από το «βήμα» αυτής εδώ της επιφυλλίδας χωρίς το παραμικρό ποτέ αποτέλεσμα επηρεασμού των κέντρων λήψης αποφάσεων.

Απομένει μόνο η δυναμική της σύγκρισης ως απίθανος (εντελώς) καταλύτης εκπλήξεων.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
Ημερομηνία δημοσίευσης (στην "Κ"): 17 Δεκεμβρίου 2010
(βλ. και kathimerini.gr)