Ύστατο μάθημα: Το συγκλονιστικό «Μάθημα Ζωής» του μακαριστού φίλου και συναδέλφου Μάκη Κυπριώτη. L’ ultima lezione: Una sconvolgente "lezione di vita" del compianto amico e collega Makis Kipriotis. The overwhelming "Life Lesson" of the late friend and colleague Makis Kypriotis

Η είδησι του θανάτου του στις αρχές Δεκεμβρίου με είχε θλίψει βαθιά. Ο Μάκης (Ιωακείμ Κυπριώτης) από παλιά, τότε αρχές 1990 που γνωριστήκαμε στο (τότε) 2ο ΤΕΛ Χαλκίδος, είχε κερδίσει την συμπάθεια και την εκτίμησί μου. Ως άνθρωπος, με το προσηνές ήθος του, (φτάνει να αναφέρω μόνο το μοναδικό ελληνοχριστιανικό του μειδίαμα), αλλά και ως δάσκαλος με την ευσυνειδησία και την αγάπη για την ειδικότητά του (Ηλεκτρονικός, ΠΕ 17). Η αποδοχή του από τους μαθητές και η δημιουργικότητά του, μέσα σε ένα κατά πολλούς μίζερο σχολικό περιβάλλον, ήταν συνεχώς αυξανόμενη. Μετά από λίγο ο Μάκης οδηγώντας σε καινοτόμες δράσεις μαθητές και συναδέλφους του σχολείου του, άρχισε να κατακτά διακρίσεις (συμμετέχοντας σε μαθητικούς διαγωνισμούς) σε περιφερειακό, αλλά και πανελλήνιο επίπεδο! Τελευταία χρόνια που είχαμε χαθεί, είχα μοιρασθεί την λύπη και την διογκούμενη ανησυχία από τις ειδήσεις για τον κλονισμό της υγείας του. Ο αγωνιστής Μάκης, ο δάσκαλος πρότυπο, ο σωστός οικογενειάρχης (πατέρας τριών τέκνων), πάλευε μόνος στα μαρμαρένια αλώνια με κάποιο προσωπείο της νεοπλασματικής Πανδημίας των καιρών μας, και πάλευε σαν τον βυζαντινό ήρωα, άφοβα κι αντρειωμένα... 
Σήμερα το πρωί βρέθηκα στο σαρανταήμερο του Μάκη, κάπου ανάμεσα στον κύκλο των φίλων του. Μετά την ακολουθία στον ναΐσκο του Γηροκομείου και αφού η οικογένεια του εκλιπόντος συναδέλφου προσέφερε τον καφέ της συγχώρεσης και της παρηγοριάς, ετοιμάστηκα κι εγώ να αποχαιρετήσω. Όταν ξαφνικά ένας συνάδελφος από τα τεχνικά σχολεία μου επίδωσε ένα δισέλιδο εκτυπωμένο κείμενο. Ήταν όπως μου είπε ένα κείμενο -το τελευταίο;- που το άφησε στην γυναίκα του λέγοντάς της πως τελευταία επιθυμία του ήταν να διαβαστεί στον Σύλλογο Καθηγητών του σχολείου που τόσο πολύ αγάπησε. Είναι το παρακάτω. Εγώ, απο την πρώτη σάρωσι του ματιού μου ένιωσα πως βρίσκομαι πάνω σε μια πολύτιμη κατάθεσι της ευγενικής του ψυχής. Με μια απλότητα και ηρεμία που εκπλήσσει ο Μάκης μας έδινε ένα ύστατο υποδειγματικό μάθημα. Ένα σπάνιο μάθημα για τα μέγιστα! Πρόκειται για κείμενο υψηλής πνευματικότητας. Με ελληνικό ήθος (βλ. πρότυπα: οι βαπτισμένοι στην Αρετή πρόγονοί μας Ηρακλής και Σωκράτης) και χριστιανική μαρτυρία (βλ. τριαδική ομολογία αγάπης, πίστεως και ελπίδος)!! 
Υποκλινόμενος, το αναρτώ (σαν κόσμημα και φυλακτό), στο ταπεινό μου ιστολόγιο. Θέλοντας να μοιρασθώ τον βαθύτατο συγκλονισμό μου από την μιά, αλλά και να πολλαπλασιάσω από την άλλη το ελπιδοφόρο μήνυμα από την πνευματική παρακαταθήκη, την κατάθεσι της ψυχής ενός αφανούς ήρωα. Ενός Μεγάλου Δάσκαλου, Γκρανμαίτρ στην ζωή, που δίδασκε καί με τον αγώνα του καί με τον θάνατό του. 

Χαιρετίσματα σε όλους "εκεί, ψηλά", Μάκη! Στις νέες Νήσους των Μακάρων! 
Α.Σ.
.....................................................................

Μάθημα Ζωής.

Αδελφοί μου, αδελφές ψυχές, μην στενοχωρείστε

Ο άνθρωπος από την στιγμή που γεννιέται έχει συγκεκριμένο δρόμο να κάνει, να διανύσει. Ψυχή και Σώμα για ένα σκοπό, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους έως τη λύση των δεσμών. Το σώμα από υλικά που ξαναγυρίζουν εκεί που προϋπήρχαν και το πνεύμα στον Δημιουργό που ενεφύσησε ψυχή ζώσα. Οι δοκιμασίες της ζωής καλοδεχούμενες ήταν. Μου έδειξαν ένα δρόμο, της υπομονής, αλλά και της σωφροσύνης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι με έκαναν σοφότερο και πνευματικά ισχυρότερο. Με θωράκισαν με δύναμη και μου διέλυσαν τους φόβους. Ειλικρινά, ο δρόμος της μετάβασης είναι ειρηνικός.  Τι έχει να φοβηθεί ο άνθρωπος αυτή τη στιγμή; Απολύτως τίποτα. Η αγάπη του που πηγάζει από τον Δημιουργό, του έχει δώσει τα αναγκαία εφόδια για να περάσει από αυτόν τον κόσμο στον άλλο. Τί είναι λοιπόν εκείνο που δημιουργεί τη λύπη; Μόνο η αίσθηση ότι χάνουμε την εικόνα που έχουμε για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Ίσως και ότι έχουμε ζήσει κάποιες στιγμές από τη ζωή μας μαζί του και χαρήκαμε με τη χαρά του, αλλά και την κοινή παρέα.

Όμως ο καθένας διανύει τον δικό του δρόμο. Έχει μπροστά του το δύσκολο μονοπάτι του Ηρακλέως ή το άλλο να επιλέξει , το φαρδύ και εύκολο. Θα σας έλεγα να αφήσετε το πνεύμα ελεύθερο, αυτό να σας καθοδηγήσει. Για τον καθένα μας έχει πρόνοια ο Κύριος. Όλα από αυτόν εκπορεύονται για την δική μας πνευματική υγεία. Ας προσπαθήσουμε ο  καθένας εκεί που ετάχθη να είναι θετικός και ειλικρινής. Να κάνουμε τις καθημερινές μας εργασίες – πράξεις όχι με γνώμονα τί μας συμφέρει, αλλά τί είναι εκείνο που μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Μήν μικροψυχούμε με ασήμαντα γεγονότα και γινόμαστε δυστυχείς.

Η ζωή είναι απλή, αλλά και τόσο όμορφη. Η καθημερινότητα είναι ανεκτίμητη. Μια γουλιά καφές που μοσχομυρίζει, η γεύση και το άρωμα στον ουρανίσκο μας. Ένα σύννεφο, όταν ξημερώνει, λουσμένο βιολετί και ροζέ αποχρώσεις. Το φύσημα του ανέμου μέσα από τις μυρωδιές των φύλλων μιας μυρτιάς και του πεύκου. Εάν αυτά φτιάχτηκαν σε αυτό τον επίγειο παράδεισο που ζούμε για να ευχαριστηθεί το σώμα που είναι το φθαρτό, τότε για το άυλο, το αθάνατο, το αιώνιο, το πνεύμα της ζωής, τί θα έχει δημιουργήσει;

Ο Σωκράτης καθόταν μέσα στα χιόνια ανυπόδητος χωρίς να κρυώνει και το πνεύμα του ταξίδευε πέρα μακριά από την ύλη και τη σάρκα, και οι συμπολεμιστές του στην Χαλκιδική τον κοίταζαν έκπληκτοι για ώρες ατελείωτες να κάθεται ακίνητος και δεν καταλάβαιναν τι συντελείτο. Είναι το κομμάτι το αιώνιο. Αυτό το καθ’ ομοίωση του δημιουργού. Η αέναη ενέργεια που σπινθηροβολεί, γυρίζει πίσω από εκεί που διαχωρίστηκε για λίγο διάστημα. Προς τί λοιπόν η λύπη; Επειδή το πνεύμα γυρίζει πίσω στον ιδιοκτήτη του;

Όλα είναι ένα και όλοι είμαστε μέρος της ίδιας δημιουργικής πνοής. Μόνο η αγάπη είναι αυτή που χρειάζεται ο άνθρωπος και που του δόθηκε απλόχερα για να είναι ευτυχής. Και όπως έλεγε ο Απόστολος στα βαθιά του γεράματα: «Τέκνα μου, αγαπάτε αλλήλους». Και αυτό επαναλάμβανε συνεχώς, Τέκνα μου αγαπάτε αλλήλους και συγχωρήστε αυτούς που με το ένα ή το άλλο έγιναν αιτία να σας στεναχωρήσουν.

Κάθε μέρα είναι κάτι το μοναδικό. Αδράξτε την στιγμή και κάντε την αιωνιότητα. Μέσα στην παλάμη του χεριού σας χωράει ο κόσμος όλος. Αρκεί η καθάρια ματιά σας να ατενίζει εκεί, ψηλά. Άνω – θρώσκω λέμε της επίγειας ζωής κορυφή και ας μην φτάσουμε ποτέ. Αρκεί να προσπαθήσουμε για το καλό και το αγαθό στο βαθμό των δυνατοτήτων του καθενός μας. Μια προσπάθεια, ένα ξεπέταγμα και λίγο φτερούγισμα και νά, φτάσαμε σχεδόν!

Προς τί η λύπη, αδερφοί μου; Το σώμα και το πνεύμα δοκιμάστηκαν μαζί. Το καθένα πήρε και έδωσε από το είδος του. Αυτός ήταν ο σκοπός της ένωσης, να μοιραστούν καινούριες εμπειρίες και ειρηνικά να χωριστούν πάλι, αφού και τα δύο είδη ανήκουν στο ίδιο το αιώνιο, το αέναο, το χωρίς αρχή και τέλος.

Υ.Γ.:       Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς

Αγιασθήτω το όνομα σου

Ελθέτω η Βασιλεία σου

Γεννηθήτω το θέλημα σου

Ως εν ουρανώ Και επί της Γης

Τον άρτον ημών τον επιούσιον

Δος ημίν σήμερον και

Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών

Ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών

Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν

Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Γιατί πάν δάκρυ μου επίγειον από σένα είναι

Μάκης Κυπριώτης

 

Δύο αποσπάσματα του μακαριστού αγιορείτη μοναχού Μωυσή (1952-2014) για τον μοναχισμό, και την σημασία της Αθωνικής πολιτείας για τον Νέο Ελληνισμό. Mosè monaco Atonita († 01.06.2014) : Due brani sul monachesimo, Monte Athos e Grecità

1. Μοναχισμός:

 « Το Άγιον Όρος κυρίως είναι αυτό που δεν φαίνεται. Είναι η μυστική εκείνη ζωή, που συντελείται σε σκοτεινά κελιά και χαράδρες, από επίμονους αγωνιστές του πνεύματος, που μεταβάλλουν τις νύχτες σε μέρες, που μουλιάζουν και γουβιάζουν την πέτρα και την κάνουν ν’ ανθεί. Μπορεί να έλθει κάποιος στο Άγιον Όρος και να συναντήσει ένα μοναχό ατημέλητο, κουρελή, αχτένιστο, παχύ και να πει: Μα εδώ ήλθα να μου μιλήσουν για τον Θεό και τι μοναχός είναι αυτός. Κι ο μοναχός αυτός που δεν δημιουργούσε κατ’ αρχάς καμιά καλή εντύπωση να είναι ο καλύτερος μοναχός, πολύ καλύτερος από αυτούς που μιλάνε και μάλιστα ωραία…
Η ζωή του μοναχού για τον ορθολογιστή άνθρωπο είναι παράξενη, παράλογη. Ο μοναχός ζει μια ζωή εντελώς διάφορη από τον κοσμικό άνθρωπο. Ο κοσμικός ζει πολλές φορές για την επιτυχία, τη θησαύριση, τη δόξα. Ο μοναχός αντίθετα. Όσο λιγότερα έχει τόσο πιο ευχαριστημένος κι ελεύθερος είναι. Ζει χωρίς όνειρα, ως νεκρός, αλλ’ αυτή η εκούσια νέκρωση, υποταγή και δέσμευση, του δίνει την απερίγραπτη ευρυχωρία και το κελάκι του γίνεται Ειρηνικός ωκεανός».

Μωυσής Μοναχός Αγιορείτης («Η κοινωνία της ερήμου και η ερημία των πόλεων», 1990)

...


2. Άγιον Όρος και Έλληνες: 

«… Δεν πιστεύουμε πως είμαστε ο περιούσιος λαός και πως η Ορθοδοξία είναι Ελληνική. Πιστεύουμε όμως πως περισσότερα έχουμε να δώσουμε στην Ευρώπη και λιγότερα να λάβουμε. Δυστυχώς όμως οι Νεοέλληνες δεν μάθαμε ακόμη την αξία της Ορθοδοξίας, το εύρος του Ελληνισμού και την έκταση της Ευρώπης…
Ορθοδοξία επιμένω να θεωρώ ότι παραμένει ανεκμετάλλευτη για τον Ελληνισμό, όπως και το Άγιον Όρος για τους Έλληνες….
Όλη η Ελλάδα, όλη η Βαλκανική, όλη η Ευρώπη καλείται να σκύψει, να διαβεί το κελί του ερημίτη Αγιορείτη, για να συναντήσει αυτό που εναγώνια αναζητά. Την πλήρωση του τραγικά τεράστιου πνευματικού κενού, που του έδωσε η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη, γιατί το πρόβλημα του κόσμου είναι πνευματικό…
Στο απέριττο της ακτημοσύνης, της ολιγάρκειας και της εγκράτειας λάμπει η σαφήνεια του βιώματος και της απαράμιλλης εμπειρίας. Εδώ θρυματίζεται η ατομικότητα, κυματίζει η διακονία, η κοινωνία, η αλληλοπεριχώρηση και η κατάφαση της συνδιαλλαγής και κατανοήσεως, η παραδοχή που συγκλονίζει τον άνθρωπο και τον καλεί σε συνεχή μετάνοια, δηλαδή σε μια αδιάκοπη εσωτερική μεταρρύθμιση. Οι άνθρωποι αυτοί του γνήσια καθαρού βιώματος είναι οι στύλοι του Νέου Ελληνισμού».

Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου («Άσκηση και άνεση», Αθωνικά Άνθη 5, εκδ. Τήνος, 1996)

.................................................................................

Βλ. σχετικά:

http://www.imkastorias.gr/index.php/enimerosi/anakoinoseis/item/1121-ekoimithi-o-gerontas-moysis-o-agioreitis

http://www.imkastorias.gr/index.php/enimerosi/arxeio-ekdiloseon/item/1123-kliros-kai-laos-ston-geronta-moysi-foto

http://www.imkastorias.gr/index.php/enimerosi/arxeio-ekdiloseon/item/1125-geronta-moysi-tha-se-thymomaste-plousio-fotografiko-yliko

Επίσης:

http://syndpeiraia.blogspot.gr/2014/06/m.html

http://www.romfea.gr/epikairotita/24661-2014-06-01-01-51-35

http://www.pemptousia.gr/photo/%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BC/

https://www.facebook.com/geron.moisis.agioritis

https://archive.org/details/MONAXOS_MWYSHS-OMILIES

 

Το «Ανυμνούμεν, Λόγε» του Σταμάτη Σπανουδάκη και η διαφορά Ελλήνων και Δυτικών στον εορτασμό του Πάσχα. Stamatis Spanudakis sulla differenza tra Greci ortodossi e cristiani Occidentali per quanto riguarda il festeggiamento della Pasqua; + il brano “Innegiamo per te, Verbo”

"Έχετε παρατηρήσει ότι εμείς γιορτάζουμε, ως Έλληνες, ως Ορθόδοξοι, το Πάσχα πολύ περισσότερο από τα Χριστούγεννα, ενώ αντιθέτως οι Δυτικοί, οι Αμερικάνοι τα Χριστούγεννα. Εδώ είναι όλη η διαφορά στο μυαλό μας, εδώ είναι όλη η διαφορά στη νοοτροπία μας, εδώ είναι αυτό που μας κάνει Έλληνες. Αυτό το λεπτό σημείο: Για όλους τους Ευρωπαίους, αλλά και για όσους από εμάς παρασύρουν εκείνοι και τους εκσυγχρονίζουν, η ζωή είναι η γέννησι, η ζωή είναι η χαρά, η ζωή είναι το χειροκρότημα, η ζωή είναι επιτυχία, άρα κατά συνέπειαν η ζωή είναι τα λεφτά, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Για μάς τώρα, τους Ορθόδοξους, τους Έλληνες - ας μήν προτάσσω το ορθόδοξους- για μάς τους Έλληνες, τί γιορτάζουμε; Την Μεγάλη Παρασκευή, τον Θάνατο, την Σταύρωσι!
Γιατι εμείς ξέρουμε: ότι μόνο μέσα από την Σταύρωσι έρχεται Ανάστασι!"

Σταμάτης Σπανουδάκης 
(Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, Σεπτέμβριος 2013)

Σταμάτης Σπανουδάκης "Ανυμνούμεν Λόγε"

Μια επίκαιρη απάντησι του Στρατηγού Μακρυγιάννη σε εωσφορίζοντες και λοιπούς «left liberal, άθεους» και «ασυμβίβαστους» παλιάτσους

Φίλος Χαλκιδεύς σήμερα μας έστειλε ηλεκτρονικά ένα μπαγιάτικο κείμενο με τίτλο «Γιατί δεν σέβομαι την θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της».
Μας παρέπεμπε μάλιστα στο παρακάτω «λίνκ»: http://www.eosforos.net/religion/913-sevasmos.html και το συνόδευε με το λακωνικό σχόλιο:
«Μου το έστειλαν...
Αφορμή για σκέψεις...
Πολύ θα ήθελα τεκμηριωμένο αντίλογο...»

Το κείμενο που μας έστειλε ο φίλος από τον «εωσφόρο» είναι αρκετά πολυκαιρισμένο, αφού έχει βγεί πριν κανα τρίμηνο από το ψυγείο του διαχειριστή του «κλόουν» http://atithasos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7573.html και ήδη έχει απαντηθή με μια πρώτη –όχι ιδιαίτερα αποστομωτική – απάντησι εδώ: http://seirrax.blogspot.gr/2014/01/blog-post_21.html
Εμείς βέβαια δεν πρόκειται να σταθούμε σοβαρά απέναντι σ’ αυτό το ρυπαρογράφημα –θα ‘ταν σαν να ζητάγαμε να ελέγξουμε την ορθογραφία στην …πυγή της μυλωνούς!
Είναι αρκετό --και λίαν επίκαιρο-- να παραθέσουμε ολόκληρο ένα κείμενο του Μακρυγιάννη που το είχαμε αποσπασματικά αναδημοσιεύσει στο παρελθόν και το οποίο απαντάει καταλλήλως στους απίστους και ασεβείς!
......................................................................

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»  

Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι:

«Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω:
«Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα.

Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.
Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν.

Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον.

Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα;

Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν.
Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα.

Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός.
Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι:

«Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω.

Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον».

Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί.

Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται.

Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια.

Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε.
Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!

Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.

Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν.

Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια.

Ντροπή Έλληνες!



Γιάννης Μακρυγιάννης

«Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες», ένα κείμενο του Δ. Νατσιού για την γιορτή της νεοελληνικής «Παιδείας» και την ευθύνη των σημερινών εκπαιδευτικών. Un testo di D. Natsios sui 3 Santi Gerarchi e l’ educazione neogreca

Ανήμερα της εορτής της Παιδείας και των Γραμμάτων στο όνομα των τριών Μεγάλων Ιεραρχών, λόγω ελλείψεως χρόνου (ή προσωπικής αδυναμίας συγκεντρώσεως ή και …ευκολίας!), παραπέμπω (ελαφρώς αποσπασματικά) σε ένα περσινό κείμενο ενός συναδέλφου και συναγωνιστού, που σε πολλά σημεία του με βρίσκει ομοφρονούντα!

...............................................................

Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες

«…Το πρόβλημα της ελληνικής Παιδείας είναι ότι δεν είναι…ελληνική. 400 και 500 χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων άντεξε το Γένος, γιατί αρδευόταν από τις ελληνοσώτειρες πηγές μιας Παιδείας, που ξεκινούσε από τους «γοναίγους της ανθρωπότης» τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους σοφούς της αρχαιότητας και κατέληγε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος τονίζει: «Η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους δίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία» («Η παιδεία στη Τουρκοκρατία», σελ 181). Το θαυμαστό αυτό κείμενο, που ανακάλυψα στο προαναφερθέν βιβλίο, αποκαλύπτει μεγαλειωδώς τα αίτια της σημερινής παρακμής. Κι αν υποστηρίζουν κάποιοι ότι οι συνθήκες οι τωρινές είναι διαφορετικές είναι γελασμένοι. Στην Τουρκοκρατία μπορεί να ήταν αλυσοδεμένα τα σώματα, όμως η ψυχή του δούλου Γένους ανέπνεε ελευθέρα.

Σήμερα βιώνουμε την χειρότερη αιχμαλωσία, την πνευματική. «…αυτή είναι η ζωή για τους σημερινούς ανθρώπους. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία που την παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθειμένες ψυχές τους». Είναι λόγια του Φώτη Κόντογλου, δασκάλου του Γένους μας, από το βιβλίο του «Μυστικά Άνθη»

Έγραψα παραπάνω πως το κείμενο του ακαδημαϊκου Σ. Μενάρδου φωτίζει το…αφεγγές πρόβλημα της Παιδείας μας. Το ότι δεν συνεχίζουμε την παράδοσή μας υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. Το επίσημο κράτος είναι ανάξιο, θέλει το δάσκαλο κακομοίρη πενταροκυνηγό και τους μαθητές, ημιμαθή νευρόσπαστα, που θα παρακαλούν τους κλεφτοκατσικάδες, με ένα άχρηστο πτυχίο στο χέρι, για μια «θέση» απασχόλησης.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για το δάσκαλο: «Ο δάσκαλος δεν πρέπει ούτε απειρία να επικαλεσθεί, ούτε να προφασισθεί άγνοια, ούτε να προβάλει ως δικαιολογία την ανάγκη και την φτώχεια…Γι αυτό κάθισε στο διδασκαλικό θρόνο, για να σαλπίσει στους άλλους την αλήθεια, για να οδηγεί (τους μαθητές) στο δρόμο της αρετής και να προμηνύει τις μελλοντικές δυσκολίες». (Β.Χαρώνη «Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου», τομ. Β’ σελ 247).

Πάσχει σήμερα η Παιδεία, γιατί ούτε η ευθύνη μας βαραίνει ούτε σαλπίζουμε την αλήθεια. Μονάχη έγνοια μας τα επιδόματα, η αναρρίχηση στα αξιώματα, το ύψος των αποδοχών μας. Μέγιστο παιδαγωγικό αξίωμα των Τριών Ιεραρχών είναι το παράδειγμα: «Ή μη δίδασκε ή δίδασκε δια του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Στα χρόνια της σκλαβιάς «το σχολείο μπορούσε με τον επιβλητικό εκείνο, άγιο άνθρωπο, τον σεβαστό γέροντα δάσκαλο, που χωρίς ίσως ιδέα από παιδαγωγική, έτσι σαν με άμεση μετάγγιση, ψυχή με ψυχή, έδινε το παιδί τον θησαυρό της δικής του ανώτερης προσωπικότητας. Και ξεσκόλιζε το παιδί, αγνώριστο κυριολεκτικά, άνθρωπος στ’ αλήθεια, που ήταν η ελπίδα, το καμάρι του Γένους, ο φόβος και η ανησυχία του κατακτητή…Κυβερνούσε αργότερα τη φαμίλια του, μα και το χωριό του, όπου η χρεία (=ανάγκη) το καλούσε. Πήγαινε και έβγαινε ασπροπρόσωπος σε αρχές, σε προξένους, σε δυνατούς».

Αυτό λείπει σήμερα, η ψυχή με ψυχή μετάγγιση του θησαυρού, που ονομάζεται ελληνορθόδοξη παράδοση. Μπαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση άνθρωποι ανυποψίαστοι για το βαρύ έργο που επωμίζονται. «Γι αυτό οι πολιτείες μας είναι διεφθαρμένες, γιατί οι δάσκαλοι της νεότητας είναι κακοί. Γι αυτό εκείνοι που πρόκειται να γίνουν δάσκαλοι, πρέπει προηγουμένως να έχουν αυτοί καταρτισθεί και έπειτα να αποστέλλονται σ’αυτό το έργο».

Τα λόγια του Αγίου Ιωάννη μας ελέγχουν όλους όσοι «διδάσκουμε την νεότητα». Και χωρίς να ταπεινολογώ, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και, όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «ας με συγχωρέσουνε εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν το δικαίωμα να ειπούνε κι αυτείνοι τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγωνται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς έθνος».

Και ας κλείσουμε με ένα κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, που μας υπενθυμίζει το λησμονημένο χρέος μας προς τον Ποιητή των όλων. «Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα είς δόξαν Θεού ποιείτε». Καθεζόμενος επί τραπέζης, προσεύχου προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου οίνω το ασθενές σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχόμενου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων. Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την είς Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίστατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν είς υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ται κατά τον βίον υπηρετείν».

«Είτε τρώτε, λέγει ο Απ.Παύλος, είτε πίνετε, είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού». Λοιπόν, όταν κάθεσαι στο τραπέζι, να προσεύχεσαι όταν τρως το ψωμί, να ευχαριστείς εκείνον που στο έχει δώσει, όταν πίνεις το κρασί και τονώνεις με αυτό την ασθενική φύση του σώματος σου, να θυμάσαι εκείνον που σου παρέχει το δώρο αυτό, για να σου δημιουργεί ψυχική αγαλλίαση και να σε ανακουφίζει, όταν είσαι άρρωστος. Περνά η ανάγκη των τροφών; Ας μην περνά όμως η θύμηση του ευεργέτη. Όταν φορείς το πουκάμισο, να εκφράζεις ευχαριστία σ’ εκείνον που στο έχει δώσει όταν φορείς το πανωφόρι, να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό, ο οποίος και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι μας χάρισε τα κατάλληλα ενδύματα, τα οποία προστατεύουν τη ζωή μας και κρύβουν την ασχήμια μας. Τελειώνει η ημέρα; Να ευχαριστείς αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο, για να κάνουμε τις εργασίες της ημέρας, και μας έδωσε τη φωτιά, για να μας φωτίζει τη νύχτα και για να εξυπηρετεί τις υπόλοιπες ανάγκες της ζωής». (ΕΠ 31,244).»

Δημήτρης Νατσιός

Πηγή

Για τον πατριωτισμό και την Ορθοδοξία (: κείμενο Κ. Χολέβα, ως απάντηση σέ παρερμηνεῖες" ). Sul patriotismo e l’ ortodossia, articolo di K. Cholevas

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο υγιής πατριωτισμός

(Ἀπάντηση σέ παρερμηνεῖες)

Προσφάτως προβλήθηκαν ὁρισμένες ἀτεκμηρίωτες καί προκλητικές ἀπόψεις «μοντέρνων» θεολόγων, οἰ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί παρερμηνεύουν τή διαχρονική στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ πατριωτισμοῦ και τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος. Θεωροῦν ὅτι κακῶς ἀναφερόμαστε στήν Ὀρθοδοξία ὡς στοιχεῖο τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητος καί ἐπί πλέον λέγουν ὅτι οἱ ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας ὑπῆρξαν μία παρένθεση, ἡ ὁποία πρέπει νά κλείσει. Ὀρθότατα καί μέ πλόυσια ἐπιχειρήματα ἀπήντησε ἤδη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Προσωπικά θά ἤθελα ἁπλῶς νά σημειώσω ὁρισμένες ἱστορικές παρατηρήσεις εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἀπόψεων τοῦ Σεβασμιωτάτου.
Ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἤδη ὁ Ἡρόδοτος ἔχει παραδεχθεῖ ὅτι ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ θεμελιῶδες συστατικό τῆς ταυτότητος ἑνός ἔθνους. Θεωρεῖ ὡς ἑνωτικά στοιχεῖα τῶν διασπασμένων ἑλληνικῶν πόλεων-κρατῶν τήν κοινή καταγωγή, τήν κοινή γλῶσσα, τήν κοινή θρησκεία καί τά ὁμοειδῆ (ὁμότροπα) ἤθη καί ἔθιμα. Ἐξ ἄλλου κατά τίς δύο χιλιετίες τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς τοῦ Γένους μας Ἕλληνες καί ξένοι ἔχουν καταγράψει τήν μεγάλη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς καί πολιτιστικῆς μας ἰδιοπροσωπίας. Ὁ ἀείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν πίστευε ὅτι ὁ Ἑλληνισμός ἐπεβίωσε ἐπί Τουρκοκρατίας κυρίως χάρις στήν σύνδεσή του μέ τόν πνευματικό πλοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Ζάκ Λακαριέρ, Γάλλος συγγραφεύς πού ἐκοιμήθη πρό ὀλίγων ἐτῶν, σημειώνει: Μέσα στήν Ὀρθοδοξία ὁ Ἕλληνας νιώθει σάν στό σπίτι του. Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 σέ ὅλες τίς Ἐθνικές Συνελεύσεις τοῦ Ἀγῶνος ζητοῦν γραπτῶς νά ἰσχύσουν στήν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα οἱ Νόμοι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Αὑτοκρατόρων, δηλαδή τῶν Βυζαντινῶν. Ὁ δέ πρῶτος Κυβερνήτης μας, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὅταν ἐρωτᾶται ἀπο ξένους ποιόν λαό διοικεῖ, γράφει ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἀποτελεῖται ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουμε στήν Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁμιλοῦμε τήν ἑλληνική γλῶσσα τῶν πατέρων μας.
Χαρακτηριστικότατη ἀπόδειξη τῆς συμβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στή διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος ἀποτελεῖ ἡ περίπτωση τῶν τουρκοφώνων τῆς Καππαδοκίας καί τοῦ Πόντου. Ἄν καί ἐπί Τουρκοκρατίας αὐτοί οἱ ὁμοεθνεῖς μας ἔχασαν τή γλῶσσα τους και μιλοῦσαν στό σπίτι τουρκικά , ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καί ἡ Θεία Λειτουργία τούς κράτησαν μέσα στό Γένος καί στήν ἑλληνικότητα. Ἀντιθέτως ὅποιος ἔχανε τήν πίστη του χανόταν καί γιά τό Ἔθνος. Τούρκευε ἤ φράγκευε ὅπως ἔλεγαν τότε. Οἱ ἐξισλαμισμένοι γίνονταν φανατικοί Τοῦρκοι και μαινόμενοι διῶκτες τῶν Ρωμηῶν.
Ἡ Ἐκκλησία μαχόταν γιά τήν ἐθνική ἐλευθερία καί τήν ταυτότητα τοῦ Γένους μας καί πρίν ἀπό τήν Ἄλωση τοῦ 1453. Κακῶς λέγουν οἱ «μοντέρνοι» θεολόγοι ὅτι αὐτή ἡ σύνδεση ἦταν μία ἀναγκαστική λύση λόγῳ δουλείας καί πρέπει τώρα νά σπάσει, νά διαρραγεῖ. Θυμίζω ὅτι ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τόν 7ο αἰῶνα μ.Χ. οἱ πρόγονοί μας εὐχαριστοῦν τήν Θεοτόκο γιά τήν ἐπέμβασή της ὑπέρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί κατά τῶν Ἀβάρων. Ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιήρχετο τά τείχη καί ἐνίσχυε ἠθικά τούς ἀμυνομένους μέ τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης τόν 10ο αἰῶνα βρέθηκε δίπλα στόν Στρατηγό καί μετέπειτα Αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ καί μέ τίς προσευχές καί συμβουλές του τόν βοήθησε νά ἐκδιώξει τούς Σαρακηνούς Ἄραβες ἀπό τήν Κρήτη. Τόν 12ο αἰῶνα ἐξ ἄλλου τήν ἄμυνα τῆς Θεσσαλονίκης κατά τῶν Νορμανδῶν ἀνέλαβε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Εὐστάθιος μαζί μέ τούς παῖδας Δημητρίου, δηλαδή τά παιδιά τοῦ Κατηχητικοῦ. Τόν 13ο αἰῶνα ὁ Κύπριος Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ἀπό τή σπηλιά του στήν Πάφο γράφει πατριωτικά κείμενα κατηγορῶντας τούς Σταυροφόρους, τούς Σαρακηνούς καί ἄλλους εἰσβολεῖς τῆς Κύπρου καί τονίζοντας ὅτι οἱ Κύπριοι ἀνήκουν στή Ρωμανία, δηλαδή στό Βυζαντινό κράτος. (Βλέπε τό κείμενό του «Περί τῶν κατά χώραν Κύπρον σκαιῶν» πού περιλαμβάνευται στόν Ε΄τόμο τῶν Ἁπάντων τοῦ Ἁγίου, ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Νεοφύτου Πάφου).
Δέν πρόκειται, λοιπόν, γιά παρένθεση, ἀλλά γιά μία πνευματική, ἱστορική καί πολιτιστική πραγματικότητα. Ὅμως χρειάζεται καί μία ἄλλη διευκρίνιση. Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί οἱ Ἅγιοί της ἀποδέχονται τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί καταδικάζουν τόν ἐθνοφυλετισμό, τόν ρατσισμό καί τήν μισαλλοδοξία. Ὁ Μέγας Βασίλειος πολλές φορές τόνιζε ὅτι ἦταν ὑπερήφανος γιά τήν καταγωγή τῆς μητρός του ἀπό ἀρχαῖα ἑλληνικά γένη, γεγονός πού ἀναφέρει καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στόν Ἐπιτάφιο πρός τόν Βασίλειο. Ὅμως αὐτή ἡ ἑλληνική του συνείδηση δέν ἐμπόδιζε τόν Μ. Βασίλειο νά περιθάλπει ἀνθρώπους κάθε φυλῆς καί θρησκεύματος στά φιλανθρωπικά Ἱδρύματα τῆς Βασιλειάδος. Τόν ὑγιῆ πατριωτισμό ἐξηγεῖ θαυμάσια ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν 37 η Ἐπιστολή του ( βλέπε 37ο τόμο τῆς Πατρολογίας τοῦ Migne). Ἐκεῖ γράφει : «Μητέρα τιμᾶν τῶν Ὁσίων. Μήτηρ δέ ἄλλη μέν ἄλλου , κοινή δέ πάντων πατρίς». Δηλαδή εἶναι ἴδιον τῶν ευσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει δαιφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων μας εἶναι ἡ πατρίδα, ἄρα πρέπει νά τήν ἀγαποῦμε ὅπως ακριβῶς καί τή μητέρα μας. Τό ἴδιο πνεῦμα μέ διαφορετικά λόγια ἀποδίδει καί ὁ μακαριστός Γέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης λέγων: «Η πατρίδα εῖναι μία μεγάλη οἰκογένεια».Ἔτσι, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἀγαποῦμε τήν πατρίδα καί σεβόμαστε τήν ἑλληνικοτητα, χωρίς νά μισοῦμε ήν πατρίδα τῶν ἄλλων καί χωρίς νά ὑποτιμοῦμε τήν πολιτιστική ταυτότητα κάθε διαφορετικοῦ λαοῦ ἤ ἀνθρώπου.
Ἡ δημιουργική συμβολή τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ἐλευθερία καί στήν πολιτιστική μας ταυτότητα συνεχίζεται καί μετά τήν Τουρκοκρατία διαψεύδοντας πλήρως τούς θεωρητικούς τῆς παρενθέσεως. Τό 1896 ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως, ὁ θαυματουργός , ἔγραφε σέ μία περισπούδαστη πραγματεία του περί τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας τά ἑξῆς: «Ναί, Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά Θείαν Πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς Ἀνθρωπότητος.... Τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ... Μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ, δι’ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός».

Καί τό 1940 στήν ἐποποιία τῶν Βορειοηπειρωτικῶν βουνῶν ὁ Ἕλληνας φαντάρος ἔβλεπε τή Παναγία μαυροφορεμένη νά τόν βοηθεῖ. Ὄχι, φυσικά, ἀπό μίσος πρός τούς Ἰταλούς, ἀλλά ἐπειδή ἐκείνη τή στιγμή ἡ ἀμυνόμενη Ἑλλάς εἶχε τό δίκιο μέ τό μέρος της.
Μόνο μέσα στήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση διατηροῦμε τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί ἀποφεύγουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ρατσισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό. Ἄς διαφυλάξουμε ὡς κόρην ὀφθαλμου τήν εὐλογημένη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.

 Κωνσταντῖνος Χολέβας
  Πολιτικός Ἐπιστήμων

Πηγή