Δημοτική Αγορά Χαλκίδας: Μία ακόμα φωνή υπέρ του μνημείου από τον καθ. Πανεπιστημίου Δημ. Τριανταφυλλόπουλο (Αναδημοσίευσις). Calkida: Un testo pro il Restauro della Vecchia Piazza del Mercato Comunale

Παρ’ όλη την απογοήτευσί μας για την συλλογική αδιαφορία των πολιτών αυτής της πόλης απέναντι στην πολιτιστική τους κληρονομιά, δεν μπορούμε να μην συνυπογράψουμε το παρακάτω κείμενο-έκκλησι "για τη διάσωση της Δημοτικής Αγοράς", που με περισσή ευαισθησία συνέταξε ο κ. Δημήτριος Δ. Τριανταφυλλόπουλος. Πολύ θα θέλαμε πάντως να είχαμε δή στα 20 τόσα χρόνια διαμονής μας στην Χαλκίδα, ένα ανάλογο κείμενο ή μια αντίστοιχη πρωτοβουλία υπέρ της διάσωσης και αναζωογόνησης της μνήμης της αρχαίας ή προϊστορικής περιόδου της πόλης μας. 
Χαρακτηριστικό είναι το ειδεχθές έγκλημα (με το τσιμέντωμα) κατά της προϊστορικής Μάνικας!

....................................................................

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ;

Γράφω από μακριά, με εικόνες του χώρου από πέρυσι – δεν έχει βελτιωθεί βέβαια τίποτε, το αντίθετο. Η εσκεμμένη εγκατάλειψη του πριν ενιαίου χώρου, Δημοτικής Αγοράς και των δύο Πλατειών της, έχει κάνει το θαύμα της γιά χάρη των καραδοκούντων “αξιοποιητών” της, που πάντα προτάσσουν την “πρόοδο” της πόλης για να τσιμεντώσουν ό,τι ακόμη απέμεινε. Μόνο που σήμερα ξεγελάνε όλο και πιο λίγους. Διαβάζω αποσβολωμένος από ξένα χείλη για την κάποτε “νυφούλα τῆς Ευβοϊκού”, σήμερα αδηφάγο μέγαιρα: Η τωρινή Χαλκίδα κτίστηκε πάνω στα χειρότερα αθηναϊκά πρότυπα, εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος της νεότερης αρχιτεκτονικῆς κληρονομιάς – αυτά από το “πρακτικό” Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας το 2010! Μπορεί να νιώθουμε δικαιωμένοι όσοι φωνάζουμε, εδώ και μισόν αιώνα, για το διαρκές αίσχος συστηματικής εξαφάνισης μνημείων όλων των εποχών στην πόλη μας, αλλά τι βγαίνει με τους θρήνους; Οι Μήδοι –συγγνώμη, οι εργολάβοι– περιμένουν επιτέλους να διαβούνε θριαμβευτικά πάνω από τα ερείπια της καταδικασμένης Αγοράς!

Αν είναι έτσι, έχει νόημα ακόμη μια έκκληση για τη διάσωση της Δημοτικής Αγοράς; Πιστεύω ακλόνητα πως ναι! Γιατί δεν θα είναι μόνο μια πράξη σωτήρια για την πόλη αλλά και μια απόδειξη ισχυρή, ότι επιτέλους αρχίσαμε και στον τόπο μας να σκεφτόμαστε λιγότερο εγωκεντρικά, να μαθαίνουμε ξανά, συλλαβίζοντας την έσχατη έστω ώρα, τα κάποτε τίμια και αδιαπραγμάτευτα: Την ποιότητα ζωής, τη ζωή ως κοινότητα και σχέση, τον βίο μας ως συν-ύπαρξη εν αγάπη και όχι ως εγωλατρική ανθρωποφαγία.

Πιθανόν να απογοητευτούμε ακόμη μια φορά, η πόλη με τους εκάστοτε σπιθαμιαίους “άρχοντές” της να θυσιάσει άδικα και ασυλλόγιστα ακόμη ένα μέγα μέρος της ιστορικής της μνήμης 140 χρόνων, όπως το ξανάκανε τόσες φορές με ακατανόητη ελαφρότητα: όταν ξεθεμέλιωσε το Κάστρο, έπνιξε τον Καράμπαμπα στις πολυκατοικίες, ξύρισε τον Βελήμπαμπα, μπάζωσε αλύπητα τη θάλασσα, κατεδάφισε την “Παλίρροια”, κούρσεψε συστηματικά το ατίμητο Παλαιό Νεκροταφείο της, έπνιξε δρόμους αρχοντικούς με οκταόροφα μεγαθήρια, εξαφανίζει καθημερινά κάθε ίχνος από τη μεγαλύτερη τραγωδία του Νέου Ελληνισμού, τη μικρασιατική καταστροφή, και...και... Αλλά εμείς, οι πολίτες της, δεν έχουμε πια κανένα άλλοθι ελαφρυντικών, όταν όλοι οι υπεύθυνοι επιστημονικοί φορείς –Υπουργείο Πολιτισμού, Υπουργείο Περιβάλλοντος, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, ICOMOS κλπ.– επιμένουν ανυποχώρητα: Η Παλαιά Δημοτική Αγορά είναι μοναδικής πολιτιστικής, αρχιτεκτονικής, ιστορικής και πολεοδομικής αξίας. Παρά τη σημερινή άθλια εικόνα που αφέθηκε εσκεμμένα να έχει, είναι αποκαταστάσιμες και οι δύο φάσεις της, που συνυπάρχουν αρμονικά. Πρέπει να διατηρήσει τη μορφή της και τη μακραίωνη λειτουργία της μαζί με τις Πλατείες προς όφελος όλων!

***

Πάλι απαισιόδοξη φωνή ψιθυρίζει πως είμαι φωνή βοώντος εν τη ερήμω, πως σκιαμαχώ μόνος εναντίον πάντων για χαμένη εκ των προτέρων μάχη, όπου τα ποικίλα οικονομικά συμφέροντα υποδύονται ξαδιάντροπα “προοδευτικό” μανδύα προστασίας από τον ... “ποντικώνα”(!!!), όταν, όταν... Αλλά τα πράγματα αλλάζουν: Το θαρραλέο μανιφέστο από την “Ομάδα Πρωτοβουλίας Πολιτών για τη Διάσωση και Επαναλειτουργία της Δημοτικής Αγοράς» και η πρόσκληση προς όλους μας για υπογραφή του, τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του τοπικού και αθηναϊκού τύπου, η συνέγερση πολλών φορέων επιστημονικών και πολιτιστικών – όλα δείχνουν πως οι συμπολίτες μας δεν θα παραδοθούν και πάλι αμαχητί στις σειρήνες φθηνής πολιτικάντικης ρητορείας.

Ας σταθμίσουμε, για μια φορά επιτέλους, την ευθύνη μας απέναντι στην πόλη μας. Ας μη της δώσουμε στις μέρες μας τη χαριστική βολή, ας της αντιδωρίσουμε ζωή, δημιουργία, μνήμη, πολιτισμό.

Οι Ηρόστρατοι περίσσεψαν στη δύσμοιρη Χαλκίδα, καιρός για αναστοχασμό και δράση από πολίτες έμφρονους! Πρόκριμα ας είναι η διάσωση και αποκατάσταση της Δημοτικής Αγοράς μας!

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Δημήτριος Δ. Τριανταφυλλόπουλος

τ. Καθηγ. Πανεπιστημίου Κύπρου

πρ. Κοσμήτορας Φιλοσοφικής Σχολής

Λευκωσία – Κύπρος

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ. NO! Alla distruzione della nostra eredita culturale

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ !

----------------------------------------------------------------------------------------------Στις αρχές Φεβρουαρίου 2011, κατά τη διάρκεια των εργασιών στη γραμμή του ΗΣΑΠ στο Θησείο, και στο σημείο που οι γραμμές διασχίζουν την Αρχαία Αγορά παράλληλα στην οδό Αδριανού, απεκαλύφθη περαιτέρω ένα εύρημα υψίστης σημασίας: Ο Βωμός των 12 Θεών. Το μνημείο αρχικά ανασκάφηκε το 1891, και η ανασκαφή συνεχίστηκε το 1934, οπότε και έγινε η ορθή ταύτισή του.


Παρά τις επισημάνσεις των αρχαιολόγων για την ανεκτίμητη αξία του ευρήματος, η διοίκηση του ΗΣΑΠ, με τη σιωπηρή αποδοχή της πολιτείας και των αρμοδίων φορέων, αποφάσισε την εσπευσμένη κατάχωσή του! Τις επόμενες ημέρες με παρέμβαση του ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο), οι εργασίες πάγωσαν, δίχως όμως να εξασφαλίζεται η τύχη του Βωμού και των υπόλοιπων αρχαιολογικών ευρημάτων που βρίσκονται στην ίδια γραμμή του ΗΣΑΠ.


Ο Βωμός των 12 Θεών, ("Βωμός του Ελέους" κατά Thomson) κατασκευάστηκε την αρχαϊκή περίοδο (522/521 π.Χ) από τον εγγονό του Πεισιστράτου και γιο του Τυράννου Ιππία, Πεισίστρατο τον νεότερο. Ο Βωμός καταστράφηκε κατά τους Περσικούς πολέμους και αναστηλώθηκε το Γ΄ τέταρτο του 5ου αι. π.Χ. (Ιδρύμα Μείζονος Ελληνισμού)


Πρόκειται για έναν τετράπλευρο περίβολο, σχεδόν τετράγωνο στην κάτοψη που βρίσκεται στην συμβολή των κεντρικών οδών της αρχαίας Αθήνας. Η ιστορική, πολιτιστική και θρησκευτική αξία του είναι ανεκτίμητη καθώς αποτελούσε τον "πολυσύχναστο ομφαλό της πόλεως" όπως τον αποκαλεί ο Πίνδαρος, και με βάση το σημείο αυτό υπολογίζονταν όλες οι αποστάσεις της Αττικής! Μάλιστα τόσο μεγάλη ήταν η ιερότητά του που αποτελούσε απαράβατο άσυλο για εκείνους που προσέρχονταν ως ικέτες.

Για την τύχη ενός τέτοιου ιερού φωτεινού φάρου της πολιτισμένης ανθρωπότητας, που φέρει πανανθρώπινα μηνύματα, δεν έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν αυθαίρετα η οποιαδήποτε διοίκηση του ΗΣΑΠ ή άλλοι πρόσκαιροι παράγοντες δεσμευμένοι στις οικονομικές επιταγές του σήμερα.

Κατόπιν κινητοποιήσεων, με πρωτοβουλία της Κίνησης Πολιτών για την διάσωση του Βωμού, την Κυριακή 13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία συγκέντρωση στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, με την συμμετοχή περίπου τριών χιλιάδων ατόμων.
.
.

Στις 17 και στις 18 Μαρτίου επιχειρήθηκε διαδοχικά εσπευσμένη κατάχωση του Μνημείου, η οποία και απετράπη με την άμεση κινητοποίηση εκατοντάδων πολιτών.
.
.

Μετά από αυτές τις προκλητικές και παράνομες ενέργειες, ο χώρος φυλάσσεται σε 24ωρη βάση από ενεργούς πολίτες και μέλη πολιτιστικών φορέων.


Την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011 κατατέθηκε μήνυση προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών υποβαλλομένη δια του Α.Τ. Ακροπόλεως. Η μήνυση στρέφεται κατά του ΗΣΑΠ και παντός άλλου υπευθύνου, εργολάβου ή υπεργολάβου και εμπλεκομένου στα έργα της κατάχωσης του Βωμού.

Την μήνυση υπέβαλλαν, μέλη ελληνικών φορέων και πολίτες. Προσεκομίσθησαν μαρτυρίες τεκμηρίωσης της μήνυσης με αρκετά σχετικά άρθρα και οπτικοακουστικό υλικό, που δείχνουν τη δράση των παρανόμων συνεργείων κατά την προσπάθεια κατάχωσης του μνημείου.

Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ήδη έχουν κατατεθεί πολλές εναλλακτικές προτάσεις, εύκολα εφαρμόσιμες, οικονομικές και μη χρονοβόρες, για το πώς θα κατασκευαστεί η γραμμή του τρένου, ώστε να σωθεί το πολύτιμο ιστορικό εύρημα και ταυτόχρονα να μην εμποδίζεται η μετακίνηση των πολιτών, δεν υιοθετήθηκαν από την πολιτεία!

Οι πιέσεις των πολιτών απέδωσαν καρπούς, και σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας του ΣΚΑΪ, η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε ρητά ότι δεν θα πειραχθεί κατ΄ ελάχιστο το σημαντικότατο αρχαιολογικό εύρημα. Ας ελπίσουμε ότι η δήλωση δεν είναι προσχηματική για να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις.

Επίσης να σημειώσουμε ότι ήδη από τον Φεβρουάριο, ο βουλευτής Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε σχετική ερώτηση στη Βουλή.
.
.
.
.

Η ενεργή δράση των πολιτών ανάγκασε την κυβέρνηση να αναδιπλωθεί, και αποδεικνύεται ότι όταν οι πολίτες ενεργούν μαζικά και συντονισμένα οι προσπάθειες αποφέρουν καρπούς. Οφείλουμε άλλωστε όλοι, ως υπεύθυνοι πολίτες που ελέγχουμε τους κυβερνώντες, να μεταφέρουμε το ενδιαφέρον και την δράση μας σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά αποτελεί ιερά παρακαταθήκη και κοινό αγαθό, και είναι χρέος όλων μας να την προασπίζουμε. Στους κυβερνώντες ανατέθηκε να προστατεύουν και να προβάλουν τον πολιτισμό μας, και όχι να αποφασίζουν και να δρουν με αυθαιρεσία. Απαιτούμε οι ιθύνοντες όχι μόνο να σεβαστούν αλλά και να αναδείξουν ένα μνημείο υψίστης αξίας, όπως άλλωστε του αρμόζει.



ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΣΤΟΛΟΓΟΙ

Αφιερωμένο στον κρητικό αρχάγγελο Νίκο ΞΥΛΟΥΡΗ. Ένα βιντεοτράγουδο. 1 canzone come dedica alla memoria del cretese artista Nikos Xiluris (+ 8.02.1980)

Εφέτος κανονικά θα πρέπει να γιορτάσουμε τα 75 χρόνια από την γέννησι του ελληνόψυχου λεβέντη. Εν τούτοις ας περιοριστούμε -προς ώρας- στην αναθέρμανσι της συγκίνησής μας κατά την τιμή της μνήμης του. Τριάντα ένα χρόνια, ήδη, από τότε που έφυγε από κοντά μας...
Ένα τραγούδι για την αθάνατη φωνή του, για τα τριανταένα χρόνια απουσίας…

Πρόκειται για ένα τραγούδι αφιερωμένο στον αγαπημένο μας Έλληνα πατριώτη και τραγουδιστή Νίκο Ξυλούρη, απο το συγκρότημα ΑΡΜΟΣ [με την συμμετοχή του εξαίρετου Μανώλη Λιδάκη (σε terzetto εκτέλεση: Μανώλης Λιδάκης + Λευτέρης Μουρτζάκης + Μάνος Σμαργιανάκης)], στην πρώτη δισκογραφική τους δουλειά ΑΜΟΝΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ, σε μουσική του Θάνου Ανδριά και στίχους του Λευτέρη Μουρτζάκη.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ. Ένα τραγούδι για τον Νίκο Ξυλούρη


Και οι στίχοι:

Αρχάγγελος

Είχες του ήλιου τη ματιά
σαν ξεκινούσες
Είχες καρδιά μικρού παιδιού
κι όλο γελούσες
Και μες στα πέλαγα βαθιά
με αγριμιού παλικαριά
τα κύματα νικούσες.

Κι έκλεισα τα μάτια μου κι άκουσα εσένα
μια φωνή πέρα απ' τη γή να τραγουδά:

Τά 'μαθες Αρετούσα μου...
Πότε θα κάμη ξαστεριά...
Ήτανε μια Φορά …
Παλικάρι στα Σφακιά...

΄Ενα σαρίκι στη σκιά και τα φτερά κλεισμένα
στον Ψηλορείτη ο βοριάς να πνέει λυπημένα
Μα εσύ δεν έφυγες ποτέ, αρχάγγελε μου Κρητικέ,
χρυσό του κόσμου θρέμμα…

Κι έκλεισα τα μάτια μου κι άκουσα εσένα
μια φωνή πέρα απ' τη γή να τραγουδά ….

Τά 'μαθες Αρετούσα μου...
Πότε θα κάμη ξαστεριά...
Ήτανε μια φορά …
Παλικάρι στα Σφακιά...

Στίχοι: Λευτέρης Μουρτζάκης

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ: 30 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΑΠ’ ΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ. 1+3 Τραγούδια. Nikos Xilouris; 30 anni senza la sua voce. 1+3 canzoni al suo anniversario

Για τον ελληνόψυχο λεβεντονιό της Κρήτης έχουμε ξαναγράψη κάτι. Ο μέγας νεοέλληνας τραγουδιστής Νίκος Ξυλούρης μεσουρανούσε στο καλλιτέχνικό στερέωμα όταν έμαθε ότι ασθενούσε ανίατα από την επάρατο νόσο. Τελικά μετά από σκληρή μάχη νικήθηκε από τον Χάρο σαν τον Διγενή Ακρίτα στα μαρμαρένια Αλώνια. Ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1980 στο αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς…
Επ’ ευκαιρία της χθεσινής αυτής επετείου από την αναχώρησί του από αυτόν τον κόσμο τον γλυκό-πικρό περιοριζόμαστε να αναφέρουμε δυό λόγια, τα οποία εν τω μεταξύ άλλοι έγραψαν και πολύ καλύτερα από εμάς για την ευλογημένη του παρουσία στην καλλιτεχνική παιδεία της γενιάς μας.
Ποτέ άλλοτε καλλιτέχνης, που συνέδεσε το όνομά του με την παραδοσιακή μουσική, δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα στενά δεσμά του είδους και να γνωρίσει την πανελλαδική αποδοχή. Ο Νίκος Ξυλούρης, χάρη στο ταλέντο και στον οίστρο του, έκανε αγαπητό το κρητικό ιδίωμα από το Ηράκλειο μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Ποτέ άλλοτε τραγουδιστής δεν πέρασε από το δημοτικό τραγούδι στο λόγιο, όχι μόνο χωρίς απώλειες, αλλά, αντίθετα, με δάφνες γενικής αναγνώρισης, συμπάθειας και δικαίωσης. Μέσα σε μια δεκαετία, κάλυψε τεράστια ποσότητα έργου υψηλής ποιότητας και καθολικής παραδοχής. Τραγούδησε Μαρκόπουλο, Ξαρχάκο, Χάλαρη, Λεοντή, Κόκκοτο, Ανδριόπουλο, Ανδρεόπουλο, Γκάτσο, Γεωργουσόπουλο, Σεφέρη, Σολωμό, Κινδύνη, Ρίτσο, Φέρρη κ.ά. Κυριολεκτικά, δέσποσε τη δεκαετία του ‘70, σηκώνοντας στις πλάτες του το προοδευτικό τραγούδι τα χρόνια της δικτατορίας και στις αρχές της μεταπολίτευσης.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝ ΤΡΙΑ (ΑΝΤΙ 133) ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Α΄. Νίκος Ξυλούρης - "Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα (live)" [Πρόκειται για το ομώνυμο τραγούδι που έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου και μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος (βλ. άλμπουμ «Θητεία», το 1974) και τραγούδησε με σχεδόν αξεπέραστο ύφος ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης].



1. Νίκος Ξυλούρης , Χρύσανθος - "του θάνατου παράγγειλα" [(Ο Ψαρονίκος μαζί με τον πόντιο αοιδό Χρύσανθο Θεοδωρίδη, δυο αθάνατες φωνές, τραγουδάνε σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη και μουσική: Χριστόδουλου Χάλαρη)]




Και οι στίχοι:


Του Θάνατου παράγγειλα
του Χάρου παραγγέλνω
Του Θάνατου παράγγειλα
του Χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε Χάροντα
και μια κατάρα στέλνω
Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω

Ρούχο 'χω πράσινο
είναι αφόρεγο
Φορώ το και γελώ σε
Άρτος στο χέρι μου
είναι Επτάζυμος
Τρώγο το και θωρώ σε

Και λέω τις χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Ανάθεμά σας όφιδες
Και άλλο πια δεν κλαίω
Του Θάνατου παράγγειλα
Του Χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε Χάροντα
Και μια κατάρα στέλνω
Του Θάνατου παράγγειλα
Του Χάρου παραγγέλνω
Και λέω της χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω


2. Erotokritos. "Ta thlivera mantata ( Τα θλιβερά μαντάτα)"[Είναι κάποιοι άνθρωποι που την παράδοσι την έχουν μέσ' στις φλέβες. Εδώ ο Ξυλούρης σε μια εκτέλεσι ενός αποσπάσματος απο το έμμετρο μυθιστόρημα -και μνημείο της λογοτεχνίας μας- του Βιτσέντζου Κορνάρου. Ο Ερωτόκριτος τραγουδιέται για αιώνες στην Κρήτη και σαν ριζίτικο]




3. Νικος Ξυλουρης - "Αυτον τον κοσμο τον καλο" [...]

Τιμή στον Νίκο Ξυλούρη. Επτά τραγούδια για βάλσαμο. Onorando Nicos Xilouris; sette canzoni a sua memoria (in video).

Δεν είναι τυχαίο ότι από προχθές στην πρώτη σελίδα του Ιστολογίου μας (δεξιά στήλη κάτω γωνία) στο gadget-προγραμματάκι με τον τίτλο «ΜΟΥΣΙΚΕΣ (& όχι μόνο) ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ***** VIDEO E CANZONI AMATE» φιλοξενούνται τέσσερα μουσικά βίντεο του κορυφαίου νεοέλληνα λαϊκού τραγουδιστή Νίκου Ξυλούρη. [Και προ μηνός πάλι είχαμε για 2-3 ημέρες αφήση να μας ταξιδεύει απαράμιλλα η φωνή του με ένα βίντεο-τραγούδι απο μελοποιημένο απόσπασμα του Ερωτόκριτου].
Ο κρητίκαρος Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος θα ήταν σήμερα 73 χρονών αφού γεννήθηκε 7 Ιουλίου του 1936.
Συμπληρώθηκαν όμως ήδη 29 χρόνια από τότε που έφυγε από κοντά μας. Έμεινε πάντως η φωνή αυτού του λεβέντη από τ’ Ανώγεια που μέσα από τα τραγούδια διαιωνίζει το ελληνοπρεπές ήθος του και μας χαρίζει πάντα συγκίνησι κι υπερηφάνεια.

1.ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
2.ΑΓΡΙΜΙΑ ΚΙ ΑΓΡΙΜΑΚΙΑ
3.ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΚΥΜΑΤΑ
4.Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ
5.ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ
6.Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ
7.Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΨΥΧΟΜΑΧΕΙ

«Επιστρέφοντας από το Πήλιο…». Ταξιδιωτικό δοκίμιο και 12+1 φωτογραφίες. "In ritorno dal monte Pilio". Testo (un saggio) e 12+1 foto.

«Επιστρέφοντας από το Πήλιο…». Ταξιδιωτικό δοκίμιο και 12+1 φωτογραφίες
"In ritorno dal monte Pilio". Testo (= un saggio) e 12+1 foto.

Μετά από καιρό, δεχθήκαμε την παρακάτω εξαίρετη συνεργασία από τον συνάδελφο, συγγραφέα και φίλο του Συλλόγου Κώστα Γάλλο. Ένα κείμενο για την ομορφιά της ελληνικής φύσης, αλλά και με αναφορά στην πνευματική παράδοσι και την πολιτιστική μας κληρονομιά πολύ το θέλαμε!

Επιστρέφοντας από το Πήλιο και τα Αμπελάκια
Ο θαυμαστός κόσμος της λαϊκής αρχιτεκτονικής και σοφίας

Υπάρχουν κάποιοι τόποι, διάσπαρτοι στον Ελληνικό χώρο, που προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς αρχιτεκτονικής και ανοίγουν στο νου και την ψυχή, φτερά για να απογειωθείς και να αναχθείς σ’ ένα «σύμπαν», σε μια «επικράτεια» του μέτρου και της αρμονίας. Οι παραδοσιακοί οικισμοί, τα πλακόστρωτα, οι περίφημες πλατείες με τα πέτρινα κλιμακοστάσια, τις εξαίσιες μαρμάρινες ή λιθόκτιστες κρήνες, τις πανέμορφες εκκλησίες στα μέτρα της ανθρώπινης κλίμακας πάντοτε, αντανακλούν το ιδιόμορφο, ανθηρό οικονομικό και κοινωνικό κλίμα που συνδυαζόταν με τη δυναμική πνευματική κληρονομιά της Ορθοδοξίας από τις αρχές του 18ου αιώνος κυρίως και σε όλη τη διάρκεια μέχρι και τις αρχές του προηγούμενου αιώνος.
Οι απίστευτου αισθητικού κάλλους οικισμοί του Πηλίου, τα ξακουστά Ζαγοροχώρια, πέτρινα μνημεία αγέραστου αρχιτεκτονικού κάλλους, οι οικισμοί της Μέσα και Έξω Μάνης, κοντά στους αγέρωχους όγκους -κτίσματα του Μυστρά, με το κλέος της Βυζαντινής διάρκειας πάντα ζωντανό, οι παραδοσιακοί οικισμοί της Αρκαδίας, νησιών του Αιγαίου και του Ιονίου, της Κρήτης, τα Αμπελάκια όπως και το Μεταξοχώρι Λάρισας, αποκαλύπτουν την αδιάσπαστη σχέση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος, όταν η παγιωμένη κοσμοαντίληψη είχε ως κέντρο τον αληθινό άνθρωπο με τον πνευματικό προσανατολισμό.

Καταδεικνύουν ακόμη μια σαφή ιδεολογία σεβασμού προς τη φύση, που είναι αγαθό του Θεού και ως τέτοιο, πρέπει να μείνει ανέγγιχτο και απρόσβλητο, αφού ο άνθρωπος ζει αδιατάρακτα μόνο όταν υπάρχει αυτή η φιλική συμπόρευση.
Αν επισκεφθεί κανείς εκτός από το Πήλιο, τα Αμπελάκια και το Μεταξοχώρι της Λάρισας, ιδίως όταν αφήνει τη «Βαβυλωνία» των σύγχρονων αστικών κέντρων με όλη αυτή τη βάναυση, συνεχιζόμενη! κακοποίηση στο δομημένο περιβάλλον που τείνει – αν δεν έλαβε ακόμη – να προσλάβει γενικευμένο χαρακτήρα, θα αισθανθεί απίστευτη ανακούφιση, αληθινό δέος και θαυμασμό από την ομορφιά της ανέγγιχτης φύσης αλλά και την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου προς τις οποιασδήποτε μορφής παρεμβάσεις μέσα στο δομημένο ανθρώπινο περιβάλλον.

Πέρα από τα φιλικά προς το περιβάλλον υλικά δόμησης – πέτρα κυρίως και ξύλο δευτερευόντως –υπάρχει αυτή η ασύγκριτη λαϊκή σοφία, επιτηδειότητα και ευαισθησία. Κάτι ανάλογο βλέπει κανείς στη σοφία της φρέσκιας και άδολης ματιάς της ζωγραφικής του Θεόφιλου και άλλων naif εκπροσώπων ή στα ασύγκριτης ποιοτικής αξίας δημοτικά μας τραγούδια που υψώνονται ακέραια και αχάλαστα πάντοτε μέσα στη συνείδησή μας.

Οι λαϊκοί μάστοροι, ταπεινοί και επιτήδειοι χτιστάδες, ξέρουν να δημιουργούν με την πέτρα και το καλέμι οικοδομήματα άφθαστης ισορροπίας και κάλλους, τηρώντας πάντα από μια άσφαλτη, ενστικτώδη πνευματική σοφία, το μέτρο και την αναλογία.
Ξεκινώντας κανείς από την πολεοδομική οργάνωση των οικισμών που χωροθετούνταν στις πλαγιές συνήθως των βουνών, για να αποφεύγονται οι φυσικές καταστροφές, το υπέροχο αρχιτεκτονικό σχέδιο που ξεχειλίζει από αρχοντιά, έμφυτη καλαισθησία και σεβασμό προς την προέκταση του ανθρώπου που είναι η φύση, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει τη ποικιλομορφία των λογής – λογής κτισμάτων, την στιλπνότητα, την ομορφιά και αντοχή των υλικών, το σοφό τρόπο κατασκευής. Σε όλα παρατηρεί κανείς την απόλυτη εναρμόνιση με το φυσικό περιβάλλον. Ακόμη και έξω από τους οικισμούς μπορεί να διαπιστώσει κανείς, τον εξαίσιο συμπληρωματικό χαρακτήρα των αγροτικών, βοηθητικών κατασκευών. Νερόμυλοι, βρύσες, σκάλες, αντερείσματα, στάνες, λιθόστρωτα, αναβαθμίσεις, αυλάκια ύδρευσης, φράχτες, εκκλησάκια και προσκυνητάρια απίστευτης ομορφιάς, που ασφαλώς αντανακλούν το πνευματικό μεγαλείο της πίστης στην Ορθοδοξία, καλύβια, γεφύρια πέτρινα, αληθινή χαρά των οφθαλμών, όλα συνυπάρχουν και συλλειτουργούν αρμονικά μέσα στο πλαίσο μιας ενιαίας ανώτερης πνευματικής τάξης, γιατί ασφαλώς οι άνθρωποι που τα έφτιαξαν και ζούσαν σε ζωντανή σχέση μ’ αυτά, είχαν μια θαυμαστή ψυχική ευγένεια και ισορροπία, ανέπνεαν έναν αέρα μιας άλλης αισθητικής τάξης, αφού η κοινότητα λειτουργούσε πνευματικά, με όλα τα αγαθά παρακολουθήματά της: Συνοχή, φιλότιμο και εργατικότητα, αγάπη, άδολη συνεργασία, αναμφισβήτητα υπό την σκέπη της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ήταν αληθινή μάνα και τροφός της.
Κι όταν ακόμη υπήρχαν οι αναπότρεπτες ανθρώπινες αδυναμίες, αυτές δεν μπορούσαν να οδηγήσουν στην παράλυση ή έστω στη δυσλειτουργία του κοινωνικού ιστού, αφού λειτουργούσε ακόμη η εσώτερη πνευματική ουσία της κοινότητας, δηλ. οι στέρεοι πνευματικοί αρμοί της, αυτή η θαυμαστή πνευματική και κοινωνική συνοχή της. Η ευαισθησία και η εγρήγορση της ψυχής, σε ένα «σώμα» που βίωνε το κάλλος στις πιο λεπτές εκδοχές του, το μέτρο και την αρετή.

Κώστας Γάλλος

OLYMPICS, OLYMPIC SPIRIT, OLYMPIC LEGACY; IOC. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΙΔΕΩΔΗ, ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ Η ΔΟΕ

ΝΑ ΑΚΟΥΣΘΗ
Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ

Αναδημοσιεύουμε 3 πρόσφατες δηλώσεις δύο αθλητών μας.

Μήπως και δυναμώσουμε λίγο την φωνή τους…

Να μην ακούγονται μόνο οι καθωσπρέπει φωνές των ευϋπόληπτων κυρίων "Αθανάτων" (= διαχειριστών της Ολυμπιακής ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ) και των ανθρώπων τους.

( Ο απαραίτητος 6ος κύκλος)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΑΝΟΥ 02.08.08:
«Αυτό που γίνεται εδώ και 15 ημέρες εναντίον μου είναι εντελώς άδικο. Περίμενα όλο αυτό το διάστημα τη δικαίωση και συνειδητά δεν ήθελα να προβώ σε δηλώσεις. Η δικαίωση ήρθε σιγά - σιγά, με το πέρασμα του χρόνου και τις εκδηλώσεις του κόσμου.
Τις τελευταίες ημέρες, βιώνω κατάσταση πολέμου. Ενώ έχω πιάσει το όριο δέχομαι πιέσεις. Με βομβαρδίζουν για να μη συνεχίσω την προετοιμασία, να μου αποσπάσουν την προσοχή, ή να αποχωρήσω ή να αποτύχω. Μια διαπίστευση σαν κι αυτή που κρατώ στα χέρια μου εξαναγκάστηκα να παραδώσω το 2004, ύστερα από πολλές, πολλές πιέσεις, αλλά και απειλές. Ηταν μια κίνηση μοιραία, που μου στέρησε τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και ενδεχομένως ακόμα ένα χρυσό.
Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Από τις 14 Ιουλίου, δέχομαι καθημερινές και έντονες πιέσεις σε ψυχολογικό και γραφειοκρατικό επίπεδο, με στόχο να αποχωρήσω. Γιατί; Ψάχνω να βρω την απάντηση και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να απαντώ για το αν πρέπει να αγωνιστώ ή όχι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Είμαι η μόνη αθλήτρια που της ζήτησαν να απαντήσει εγγράφως αν επιθυμεί να αγωνιστεί στο Πεκίνο.
Από το 2004 διασύρθηκα ηθικά, σπιλώθηκε η καριέρα μου, συνεχίζει να συμβαίνει ακόμη και σήμερα, τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα εναντίον μου. Εχω περάσει από 24 ελέγχους τον τελευταίο καιρό κι έχω βγει καθαρή. Δεν υπάρχει ισονομία με τις αντιπάλους μου, αλλά δεν θέλω να μιλάω για τις άλλες αθλήτριες. Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Κάποια στιγμή θα το κάνω, ίσως γράψω κι ένα βιβλίο. Είμαι ακόμη εδώ μετά τα όσα συνέβησαν το 2004.
Εχω πιάσει το όριο για το Πεκίνο, χρησιμοποιώντας μόλις το 60% των δυνατοτήτων μου. Ολα αυτά τα χρόνια, οι μόνοι που βρίσκονται δίπλα μου είναι λίγοι φίλοι και οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μου αυτή τη στιγμή (σ.σ. οι δικηγόροι της). Ολο αυτό το διάστημα γράψατε ή υιοθετήσετε πολλά που με προσέβαλαν και ως άνθρωπο και ως αθλήτρια. Θέλω να σας πω πως το χαμόγελο δεν έσβησε ποτέ από τα χείλη μου. Δεν άγγιξαν την ψυχή μου. Ομως ο ελληνικός λαός δεν με πρόδωσε, με στήριξε και με στηρίζει».

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 09.08.08:
«Στην εκκίνηση μου έφυγε το τιμόνι και άρχισα τελευταίος. Σιγά σιγά ανέβαινα και 30-40 μέτρα πριν τον τερματισμό βρέθηκα στην έκτη θέση. Εκεί μού έδωσαν την κίτρινη κάρτα και ακυρώθηκα. Δεν γνωρίζω το λόγο».
«Ο κόσμος βλέπει και καταλαβαίνει. Εχουμε πάει στα δικαστήρια για μία υπόθεση που αφορούσε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα FINN. Τώρα, ήμουν πρώτος και αν τερμάτιζα στην εξάδα της δεύτερης ιστιοδρομίας θα είχα σοβαρό πλεονέκτημα. Ομως, θέλησαν να με φρενάρουν».

«Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν σέβονται έναν ιστιοπλόο που έχει τιμηθεί από τη ΔΟΕ με το βραβείο Fair Play, εγώ τί μπορώ να κάνω;

Βρίσκομαι τρεις μήνες στην Κίνα, έχω παρατήσει την οικογένειά μου, τις δουλειές μου, τα πάντα, για να πετύχω κάτι καλό εδώ», (τόνισε και δήλωσε αποφασισμένος να παλέψει, αλλά)
«εναντίον ποιου; Τους αντιπάλους τούς κερδίζω. Τί άλλο να κάνω; Τώρα έχω ήδη μία ακύρωση, που σημαίνει ότι δεν μπορώ να πετάξω άλλη κούρσα. Δεν πειράζει όμως. Εμείς τούς δείχνουμε στον αγωνιστικό χώρο ποιος είναι ο καλύτερος».

IOC

πώς λέμε

ΓΙΟΚ;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΑΝΟΥ 10.08.08
«Ήταν η τελευταία πράξη μίας προαναγγελθείσας ειλημμένης απόφασης, μίας μεθοδευμένης προσπάθειας να μην αγωνιστώ, να μην διεκδικήσω και να μην κερδίσω άλλο ένα μετάλλιο για την πατρίδα μου.Από τη στιγμή που δεν κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να με κάμψουν αγωνιστικά και ηθικά, να με κάνουν να υποκύψω στις πιέσεις να μη συμμετάσχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, έπεσαν οι μάσκες και φτάσαμε σε αυτή την αυθαίρετη και παράνομη απόφαση που προσβάλλει βάναυσα κάθε έννοια ισονομίας, ισότητας και δικαίου στον πολιτισμένο κόσμο.Τέτοιες ολοκληρωτικής αντίληψης πρακτικές και αποφάσεις είναι που προσβάλλουν το αθλητικό πνεύμα και το Ολυμπιακό Ιδεώδες που γεννήθηκαν στην πατρίδα μου.

Αγωνίστηκα και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι στους στίβους αλλά και έξω από αυτούς με πείσμα και υπερηφάνεια, με τιμή και ελεύθερο πνεύμα και αυτό τουλάχιστον είναι κάτι που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μου το στερήσουν τέτοιες ή παρόμοιες αποφάσεις παρωδία».