28 Οκτωβρίου 2016. Χωρίς λόγια (1 φωτογραφία).

Καί η εφετινή Επέτειος του μεγαλειώδους ΟΧΙ του 1940, βρίσκει τον λαό μας με «τα κεφάλια μέσα»! Μέσα στην κοινωνικοπολιτική σύγχυσι και την μιζέρια των αριστεροδέξιων μουμουέδικων διαπλοκών και εξαθλιωτικών Μνημονίων, μέσα στην ευρωνατοϊκή-νεοεποχήτικη υποτέλεια και την νεοσουλτάνικη προκλητικότητα. Μέσα όμως και στην χρονίζουσα πολιτισμική απιστία και την πολιτιστική παρακμή. Μακριά από την Εθνική μνήμη και την εθνική υπερηφάνεια ο εν Ελλάδι ελληνισμός πτωχεύει γηράσκων. Με σκυμένο κεφάλι.

Εμείς, αντί άλλων σχολίων μια μόνο φωτογραφία:

Καλή Λευτεριά!!

Ένα ντοκουμέντο για το «Όχι» του 1940: Η μυστική «ανακοίνωσις» του Μεταξά στους αρχισυντάκτες του Τύπου την 30 Οκτωβρίου 1940. Un documento storico sulla risposta negativa di Metaxas all’ ultimatum italiano del 28 Ottobre 1940: La comunicazione di Metaxas ai redattori di stampa ateniese (30.10.1940).

«Να υποταχθούμε στον Χίτλερ; Καλύτερα να πεθάνουμε»!

Ιωάννης Μεταξάς, (Ιανουάριος 1941)

Η Ιστορία από τις πηγές. Ένα όχι άγνωστο, αλλά κάπως περιθωριοποιημένο (και είναι ευνόητο το γιατί) ντοκουμέντο. Πρόκειται για την ομιλία/ «ανακοίνωσι» του Ιωάννη Μεταξά προς τους δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» («Γενικόν Στρατηγείον»). Δύο μέρες μετά την 28η Οκτωβρίου. Τρείς μήνες πριν τον αιφνίδιο θάνατό του.
Για μένα το κάτωθι αναδημοσιευόμενο κείμενο αποτελεί όχι απλώς ταφόπλακα στην υφέρπουσα γελοία άποψι των αριστεροπλήκτων, ότι τάχαμου το νεώτερο «Μολών Λαβέ», το «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου δεν το είπε ο Μεταξάς, αλλά και πολυσήμαντο έγγραφο που πιστοποιεί την γνήσια εθνικοφροσύνη του εθνικιστή Δικτάτορα, την ιστορική του επάρκεια και την εν προκειμένω εξαιρετική οξυδέρκειά του. 
Έγγραφο κατάλληλο όχι μόνο σαν ιδανικό πολιτικό μνημόσυνο για έναν αμφιλεγόμενο πολιτικό άνδρα της νεότερης Ελλάδας, αλλά και - από κοινού με το «Προσωπικό Ημερολόγιό» του- λίαν αξιοπρόσεκτο ιστορικό τεκμήριο για ενδεχομένως χρήσιμη εθνικώς παρακαταθήκη! 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

...........................

Ἀνακοίνωσις τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰ. Μεταξᾶ πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἀρχισυντάκτας τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Τύπου εἰς τὸ Γενικὸν Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία») εἰς τὰς 30 Ὀκτωβρίου 1940

Κύριοι,
    Έχω λογοκρισίαν και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι' αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.
    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ' οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας...
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι' όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι.
    Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκυνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.
    Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν διά να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ' ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τί πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σείς καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν διά να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς κάν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρήσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών.
    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πως καθήκον μου ήτο να δώ εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν τον Άξονος μου εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις την "Νέαν Τάξιν". Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ "ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος".
    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναί μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως "ασήμαντοι" εμπρός εις τα "οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα" τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι' όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.
    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού, μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο "εις το ελάχιστον δυνατόν". Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το ελάχιστον δυνατόν τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς.
    Δηλαδή θα έπρεπε δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν... με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν! Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος! Και με το δίκαιόν των.
    Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, αλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ' άς είχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος δια τον Άξονα να τας χρησιμοποιήση.
    Δεν δύναμαι αφ' ετέρου να μή παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται διά την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία διά vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ' εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο διά την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.
    Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες.
    Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Έθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.
    Tο Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τόν Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν.
    Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τα νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η "Δημοκρατική" θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της "δευτέρας" Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.
    Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ, κύριοι, διά το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγή προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.
    Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν.
    Υπάρχουν πολλά εμπόδια.
    Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μή προκαλέση μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μή υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ήδη δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεως του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική, και πανεθνική ένωσί του.
    Σήμερα όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. Η Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων. Η Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα όπως και τότε, αλλ' εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος διά την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.
    Αλλ' η κοσμοκρατορία διά την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη . Ο πόλεμος διά τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: "Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης". Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον διά την νίκην, αλλά και διά την δόξαν.
    Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.
    [ΣΣ. "Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε", απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης]
    Λοιπόν ακούστε διά να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σάς εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν δια να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας, την νεωτέραν, δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται διά τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς, και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο.

Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την Δόξαν. Και διά την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της.
    Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλη να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθυκρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ' όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι' αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών. Εκάμαμεν ό,τι ήτο δυνατόν διά να μή έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι αι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Όταν τελειώσω μπορείτε να τα δείτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομώτατα θα δημοσιευθούν εις την Λευκήν Βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον.

Δεν σας κρύβω κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Διά να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην διά παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας, ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν. Να μην κάμω την επιστράτευσιν, όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μού την ζητά το Επιτελείον...
    Ο ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντι του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον διά την κρούσιν των πρώτων ημερών.

Ο ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος.
    Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και άν γίνη. Διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντος σας, το οποίον είναι να συντηρήσητε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ό,τι και αν αισθάνεσθε δι' αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σείς διά να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.
   

Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον εις τας εφημερίδας, ανακοινωθέν από του Υπουργείου Εξωτερικών. Λοιπόν επιθυμώ να σας τονίσω τούτο: εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας διά τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές.

Και κάτι άλλο. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν...

Πηγή 1: http://pheidias.antibaro.gr/1940/metaxas.htm
         2: ioannismetaxas.gr

Το σημερινό κείμενο του Στάθη για τις εθνικές εορτές, τις παρελάσεις και τις λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην εφετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Για μια ακόμα φορά ο γνωστός σκιτσογράφος και σχολιαστής της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», Στάθης, (ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ) με χαροποίησε και επιβεβαίωσε τα αισθήματα σεβασμού και εκτίμησης που του τρέφω.
Στο σημερινό φύλλο ο καλός αρθρογράφος (μόνιμος συνεργάτης της εφημερίδας στην στήλη «Ναυτίλος») γράφει με το γνωστό του ελληνοπρεπές ήθος (όχι ιδιαίτερα σύνηθες – δυστυχώς- για αριστερό διανοούμενο ή δημοσιογράφο) για τα τελευταία συμβάντα κατά το τριήμερο του εορτασμού της εθνικής Επετείου. Σε πείσμα όσων θολοκουλτουριάρηδων και κλπ διεθνιστών που θεωρούν τις Εθνικές Εορτές περιττές και τις (στρατιωτικές και μαθητικές) παρελάσεις «μιλιταριστικά κατάλοιπα» (και μάλιστα …«κακοφορμισμένα»), ο Στάθης με γνήσιο πατριωτικό συναισθηματισμό και με στέρεη συνείδησι ιθαγένειας δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται…»!

(Πώς με τέτοιες απόψεις θα τον άφηναν οι σύντροφοι να τεθή επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας στις προηγούμενες εθνικές εκλογές;)
Εγώ νοερά υποκλίνομαι - ή μάλλον τον χαιρετώ συναγωνιστικά!


«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

(…)
Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.
Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.
Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.
Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή• που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους
απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).
Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.
Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...
Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.
Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!
Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...
Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.
Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.
Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.
Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».
Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.
Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011

πηγή

Προεόρτια λαϊκής εξέγερσης; «Επεισόδια» διαμαρτυρίες κατά την σημερινή παρέλασι και στην Χαλκίδα. Proteste e disapprovazioni contro governo a Calcide

Χάρι στα καλούδια της τεχνολογίας με τα φεϊσμπούκια και τα γιουτιούμπια, μόλις πληροφορηθήκαμε για την κυκλοφορία οπτικού υλικού από την αντίδρασι του λαού κατά την σημερινή μαθητική παρέλασι στην Χαλκίδα.
Στο παρακάτω γιουτιουμπικό βίντεο αποτυπώνεται η διαμαρτυρία των Χαλκιδέων, όπως καταγράφτηκε (απο την κάμερα του Sterea TV) σε σποραδικά, αλλά δυναμικά επεισόδια στην παραλία της πόλης μας κατά την διάρκεια της μαθητικής παρέλασης.
Διακρίνονται μεταξύ άλλων καί η βροντερή παρουσία των εκαπαιδευτικών (με το πανώ της ΕΛΜΕ), καθώς και οι έντονες αποδοκιμασίες (ειρωνίες, ύβρεις, γιουχαΐσματα) προς το πρόσωπο του αντιπεριφερειάρχη κ. Μπουραντά.

ΧΑΛΚΙΔΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011


Ανθολόγησι συνθημάτων
Αρχικά αναφέρουμε το αναγραφόμενο στο πανώ των εκπαιδευτικών:
"ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στη λεηλασία της ζωής μας".
Στα συνθήματα του πλήθους που ακούγονται (ανάμεσα στην βροχή των εκτοξευομένων ύβρεων, προσβλητικών εκφράσεων και κατηγοριών) αποτυπώνεται εύγλωττα το χάσμα μεταξύ πολιτικής εξουσίας και του λαού μας.
Κυριαρχεί το (προ εξαμήνου εμφανισθέν στο Σύνταγμα)
«Μια νύχτα μαγική, σαν την Αργεντινή,
να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί»
Αλλά συχνά πυκνά υπάρχει και το αειθαλές «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ανακαινισμένο μετά την όψιμη συνειδητοποίησι σε:
«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Η Χούντα δεν τελείωσε το ΄73».
Στο τέλος ακούγεται και το νόστιμο:
«Και Α και ΟΥ! Γαμώ το ΔουΝουΤού»!
Και η μονολεκτική (και ακραία ...λακωνική - ως μονοσύλλαβη!) αποφώνησι:
«Ούστ»!!

Το "Coat of Arms" των Sabaton σε ελληνική μετάφρασι The Sabaton’s song Coat of Arms in greek lyrics. Il brano "Coat of Arms" con traduzione in greco

Για τον απρόσμενα φιλελληνικό παιάνα των πολεμοχαρών Σουηδών μεταλλάδων έχουμε πρόσφατα αναφερθή και έχουμε παραθέση και τους στίχους στην πρωτότυπη γλώσσα. Σήμερα λόγω της ημέρας σε ακόμα πιο ελληνοπρεπές βίντεο, θα δώσουμε και την ελληνική απόδοσι του τραγουδιού.
Sabaton - Coat of Arms [English and Greek lyrics][Full song]


Μετάφρασι στα ελληνικά:

ΘΥΡΕΟΙ
Εκείνο το ξημέρωμα απεσταλμένος φτάνει
Εχάραζε η 28 του Οχτώβρη
-Η μέρα του «Όχι»!-

Στην πράξι αποδειγμένα
Απόγονοι της Σπάρτης,
Των Αθηνών, της Κρήτης
Κοιτάνε στα βόρεια,
έτοιμοι προς τη μάχη:
Οι εχθροί εφορμούν απ’ τους λόφους!
Στα όπλα!

Αντιμετωπίζοντας την ήττα
Δεν υπάρχει παράδοσι
Δεν υπάρχει υποχώρησι!

Μέρα την μέρα, εκεί
πίσω στις γραμμές τους
Τους εχθρούς απωθούνε.
Στον αέρα ανεμίζουν εμβλήματα
Κλήσι στα όπλα
Για της Ελλάδος την δόξα
«Ελευθερία ή Θάνατος»
Θυρεοί διαλαλούν!
Αίμα του βασιλιά Λεωνίδα!

Αεροπορικές επιδρομές
σφυροκοπούνε τη χώρα
Βομβαρδιστικά που πετάνε
μέρα και νύχτα
Κρατάει η βροχή έξι μέρες
Που την έριξαν οι εισβολείς.
Οι βόμβες πήγαν στον βρόντο!

Χτυπάτε σκληρά!
Αντιστραφήκαν οι όροι.
Πετάξτε τους πίσω απ’ τους λόφους.
Στα όπλα! Όπως παλιά:
Πολίτες, οπλίτες, η Ελλάς πολεμά!

Μόνοι, χωρίς ξένη βοήθεια
Έξω απ’ την χώρα τους
εκδιώξαν τον ξένο εχθρό.

Για της Ελλάδος την δόξα
«Ελευθερία ή Θάνατος»
Θυρεοί διαλαλούν!
Αίμα του βασιλιά Λεωνίδα!

Σαν τους προγόνους τους
Αιώνων κι αιώνων γενιές
Επολέμησαν μπρός στο φάσμα της ήττας.
Ένα χρέος να κρατάν το φιλότιμο
Τους αφήσαν οι τριακόσιοι εκείνοι
«Ελευθερία ή Θάνατος» στ' αλήθεια!

Και έτσι κατόπιν, τώρα ξανά
Αίμα ηρώων την πατρίδα τους σώζει.

Κλήσι στα όπλα
Για της Ελλάδος την δόξα
«Ελευθερία ή Θάνατος»
θυρεοί διαλαλούν!
Αίμα του βασιλιά Λεωνίδα! (x2)

Α. Σ.



Alla fine, abbiamo preparato anche per gli amici italiani una traduzione –in fretta e, ovviamente, provvisoria- del brano. Per quanto riguarda il testo originale (in inglese) lo si puo’ trovare nel nostro post qui’.


Traduzione:

Stemmi

Quell' alba un inviato arriva
Mattina del 28 ottobre
-Giorno del “No!".
Accertati di fatto
Discendenti di Sparta,
Di Atene e di Creta!

Guardate a nord, pronti a combattere
carica nemici dalle colline!
All'armi! Di fronte sconfitta!
Non c'è resa.
Non c'è ritirata!

Giorno dopo giorno
Forzano i nemici fino alla linea.
Chiamata alle armi bandiere svolandosi nel vento
Per la gloria di Hellas
Stemma di lettura "Libertà o morte!"
Sangue di Re Leonida.

Raid aereo pestando la terra
Bombardieri in volo giorno e notte
Sopportano sei giorni di pioggia
Scesa dagli invasori.
Un raid di bombe invano!

Colpite duro,
la situazione è capovolta.
Cacciateli di nuovo dietro alle colline!
Alle armi! Proprio come prima
Soldati, civili, Hellas in Guerra!

Con le loro mani, da soli,
Costrinsero il nemico fuori della loro terra

Chiamata alle armi bandiere svolando nel vento
Per la gloria di Hellas
Stemma da leggere "Libertà o morte!"
Sangue di Re Leonida!

Proprio come i loro antenati secoli fa
Combatterono diffronde alla sconfitta
Quelli trecento uomini
Lasciarono un orgoglio da difendere
“Libertà o morte” in realta’.

Quindi, ora di nuovo
Il sangue degli eroi salva la patria

Chiamata alle armi bandiere svolando nel vento
Per la gloria di Hellas
Stemma da leggere "Libertà o morte!"
Sangue di Re Leonida! (x2)
[Traduzione: Alexandros Soilemesis]

"Έπος Λευτεριάς": Ένα πατριωτικό ποίημα του Ιωάννη Παναγάκου για την Εθνική μας Εορτή της 28ης Οκτωβρίου. Poesia di Ioannis Panagakos sul 28.10.1940

Για μια ακόμα φορά εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας στον φίλο Γιάννη Παναγάκο που μας εμπιστεύθηκε προς δημοσίευσι μία ποιητική σύνθεσί του.
Ταυτόχρονα, με την ευκαιρία της αυριανής Εθνικής μας Επετείου ευχόμαστε σε όλους τους εορτάζοντες Έλληνες ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!


ΕΠΟΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ


Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιώνε καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.

Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή -

δόξης στέφανο ηλιόπρεπα φορεί στην κεφαλή,
και μετέωρη εστάθη, μόνο λίγο, πριν χαράξει,
των Ελλήνων την περφάνεια, για να δει και να θαυμάσει:
θαλερή, χρυσανταυγίζουσα, ξανά, φεγγοβολή.

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη. Και η ελπίδα ζει ξανά·
θαρρετή, ζωντανεμένη, στην Ευρώπη μία κόχη
που η άμοιρη εθαμβώθη, απ’ την άρνηση με τ’ ΟΧΙ,
απ’ τα χείλη που ειπώθη του Ιωάννη Μεταξά.

Χρόνια πριν, ο νέος "Καίσαρ" στη Μεσόγειο αλυχτά,
στα νερά της τη θωριά του - την κυνός - ολογεμάτος,
με όνου χάρη καθρεφτίζει, μοναχός κι’ όλο φευγάτος,
τους λαούς της φοβερίζει, με την αίγλη του μεθά.

Μα δειλός μέσα στο θράσος, σα μιλά με τους Ρωμιούς,
περί άλλων σαν τυρβάζει, ωσάν Νέρωνας ομοιάζει,
κι’ αν τους τάζει πετραχήλια και λαγούς και οργιάζει,
προσπαθεί να τους κοιμίσει, μην τους εύρει ξυπνητούς.

Κι’ έτσι άνανδρος πως είναι, στου Αυγούστου τα μισά,
εις της Τήνου το λιμάνι, στα κρυφά και με υπουλία,
ωσάν κλέφτης κι’ ίδιος ψεύτης - μια βαριά ιεροσυλία -
στη γιορτή της Παναγίας, του σαράντα τη χρονιά,

κει που σύσσωμο το Έθνος την Παρθένο του υμνεί,
κι’ απαράλλαχτα όπως πάντα την ψυχή του αναπέμπει,
ο Μπενίτο Μουσολίνι, μοχθηρός, σαν γύπας φέγγει,
ύπουλα, δειλά κι’ ανοίκεια, μ’ ούτε καν λίγη ντροπή,

τον τορπιλισμό της Έλλης βρήκε πράξη "ηρωική",
με συνέπεια στο ψεύδος και στο όνειδος που πλέει
ως φελλός μέσα σ’ αυτό - δυσωδία αποπνέει -
να διαπράξει ως φόρο μίσους, στην Ελληνική ψυχή.

Γιατί ο άλλος "Αυτοκράτωρ", απ’ τα μέρη του βορρά,
χωρίς Ντούτσε να ρωτήσει, κάνοντάς τον να σιωπήσει,
πήρε φόρα, και το άρμα του σαν κένταυρος τροχίζει,
και τις χώρες της Ευρώπης καταπίνει στη σειρά.

Κι’ ως ο νέος Καίσαρ είδε την Ευρώπη να λυγά,
και του εφάνηκε πως χάνει τη μεγάλη ευκαιρία
πίτα έτοιμη να χάψει, ξαφνικά, με μαεστρία,
στα καλά του, πήρε θάρρος, και τον πόλεμο αρχινά.

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη. Πριν να ’ρθεί το πρωινό,
με το Γκράτσι πρεσβευτή, και θαρρώντας το παιχνίδι,
στην Ελλάδα πως θα μπει και πως έχει φτάσει ήδη,
τελεσίγραφο πολέμου στέλνει στον πρωθυπουργό.

Μα η απάντηση εγνωσμένη: Ένα ΟΧΙ βροντερό -
Ένα ΟΧΙ σαν αγέρας που ελεύθερος σφυρίζει
και που, όταν χρειαστεί, ως θεόρατος μουγκρίζει -
σαν το σάλπισμα της μοίρας των Ελλήνων, το ιερό.

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, στων συνόρων τη γραμμή,
στης Ηπείρου τις κορφές κι’ ως της Πίνδου μας τα όρη,
με βροχή κατακλυσμιαία, παγωνιά και ξεροβόρι,
μας εκάλεσε η μοίρα για σκλαβιά ή για τιμή.

Μες στην ίδια εκειά τη νύχτα ξανακούστηκε δια μιας,
ως οι άνθινες σταγόνες που μετέωρες στεκόνταν -
ιστορίας υποψία - ωσάν χείμαρρος γεννιόνταν,
το “αέρα” των Ελλήνων - Φύγε ξένε, δεν περνάς.

ΟΧΙ ανέκραξαν και πάλι, ΟΧΙ στον κατακτητή -
το ελεύθερο το πνεύμα των Ελλήνων κι’ αν ’ποστάσει,
ζωντανεύει θεριεμένο, όταν πρόκειται να δράσει -
ΟΧΙ στη σιγή του ανέμου, δεν μας πάει τέτοια ντροπή.

Και με μια πνοή το Έθνος, σε μια ’νάταση υψηλή,
Θερμοπύλες, Μαραθώνες, λευτεριά για σε διψώντας,
και το Κούγκι και το Σούλι, τα Ψαρά με σε τιμώντας,
εστεφάνωσε και πάλι την Ελληνική ψυχή.

Την ψυχή του εικοσιένα, την ψυχή της κλεφτουριάς -
την ψυχή της Αλαμάνας, που και πάλι στέκει ολόρθη,
την ψυχή του Βαλτετσίου, που σε μια στιγμή αψηλώθη -
που δεν άντεξε ποτέ της το ζυγό, ζυγό σκλαβιάς.

Ως η θάλασσα που αφρίζει σαν κτυπά σ’ ακροβραχιά,
απ’ το Ιόνιο στο Καλπάκι, κι’ από κει έως τις Πρέσπες,
στη Γραμπάλα με τη λόγχη, χαλασμός μέσα σε σφαίρες,
ξεχυθήκαν οι λεβέντες, της Ελλάδος γης παιδιά.

Μες στη φλόγα του πολέμου, των Ελλήνων οι βλαστοί,
τί κι’ αν λίγα μέσα είχαν μπρος στη σέσουλα του ολέθρου,
τι’ κι’ αν λίγοι ήσαν - είχαν την τιμή ιερού πολέμου -
για τη νίκη ξεκινήσαν, με μια θέληση σκληρή.

Στης Ηπείρου εκεί το βλέμμα που αετίσιο αιμορραγεί,
Ηπειρώτισσες μανάδες, αδελφές μαζί και κόρες,
με προμήθειες στον ώμο, στην ψυχή ως Μυρμιδόνες,
στην ομίχλη, στην αντάρα, στο λυγμό πνιγμοσιγή,

μα καθρέφτισμα η ματιά τους, φλόγας ήλιου ιερής,
τα εφόδια ρυμουλκούνε στην πυροβοή της μάχης,
και κουράγιο, παρηγόρια, στο αντιφέγγισμα της λάμψης,
στο στρατιώτη τα προσφέρουν, φυλαχτό της άγιας γης.

Απ’ το αίμα, το μπαρούτι, τις φωνές, τους στεναγμούς,
κι’ απ’ τους "Fanti della morte", τους στρατιώτες του θανάτου
που δεν έμεινε κανείς τους στη Γραμπάλα κι’ ως κει κάτου,
εραγίσανε κι’ οι πέτρες μες στους τάφους τους υγρούς.

Εσαλέψαν μες στ’ ανέμου την αντάρα τη βαριά,
ωσάν έκρηξη ηφαιστείου που πολλά χρόνια κοιμάται,
μα όταν έλθει ο καιρός του αφυπνίζεται, βρυχάται,
τα ποτάμια, η γη, τα όρη, κι’ απορήσανε κι’ αυτά.

Η ψυχή του αντρειωμένου, η περήφανη ψυχή,
απ’ τους Άγιους Σαράντα, κι’ από κει ως το Τεπελένι,
στη Χιμάρα, Κορυτσά, στ’ Αργυρόκαστρου τα μέρη,
λευτεριά και δόξα σπέρνει μες στης μάχης την ορμή.

Εις της Πίνδου τις χαράδρες, τις κορφές, τις ρεματιές,
απ’ το Σμόλιγκα στο Γράμμο, μ’ ούτε ανάπαψη λιγάκι,
κι’ ως τη Φούρκα που ματώνει απ’ το στήθος του Δαβάκη,
φεγγοβόλησαν μ’ ανδρεία και αστράψαν οι ματιές..

Και καθώς του Ντούτσε η αίγλη θρυμματίστηκε με μιας
και το γόητρό του ετρώθη στα βουνά της Σαμαρίνας,
ο στρατός του "μέγα" Φύρερ, της σεπτής Μακεδονίας
εναντίον και της Θράκης, ξιφουλκίζει μονομιάς.

Και θα είχε ίδιο τέλος, ως ο άλλος μολευτής,
θα πλανιόταν αιωνίως στα οχυρά και στα λαγκάδια,
ωσάν μόλεμα που χάσκει, σαν κορμιά που μένουν άδεια,
αν δε λύγιζαν οι Σέρβοι προς βορρά της Γευγελής.

Μα και πάλι η πλάση όλη αφουγκράζεται, γρικά,
ξεπετιέται, αναθαρρεύει, τη ματιά πετά στα ύψη,
κει που Πάνθεο ηρώων της Ελλάδος κλειούν στα χείλη
τις μολπές ελευθερίας στη γραμμή του Μεταξά.

Και η δόξα, αν και μόνη, στις υπόγειες στοές,
εις του Ρούπελ τα λιοντάρια και στου Λίσσε την περφάνεια,
στου Περιθωριού τη λάμψη, και στου Εχίνου τα διαμάντια,
αποκαμωμένη ζώνει τις σεπτές τις κεφαλές.

Μα και η Λεβεντογέννα, η κορφή του ουρανού,
φυλακάτορας του Νότου και φρουρά της Μεσογείου,
παλικαροσύνης θρέμμα κι’ αρχοντιά ζωής δια βίου,
αστραπτοβογκά με τόλμη που δε βάζεις κατά νου.

Κι’ η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, ξεδιπλώνεται, πετά,
κι’ αν για λίγο τρεμοπαίζει, αντιστέκεται και γέρνει
παρ’ ευθύς μόνο μπροστά, και ξανά το άρμα σέρνει,
εις τον Όλυμπο ανεβαίνει και τη δόξα χαιρετά.

Κι’ απ’ τις Πίνδου τα φαράγγια, τις ψηλές βουνοτραχιές,
τώρα πια σε κάθε ράχη και σε κάθε μια ραχούλα,
στα Ελληνόπουλα που θέλουν λευτεριά - μην είναι δούλα -
ξαναζήσανε και πάλι και χτυπήσαν οι καρδιές.

Οι καρδιές που μόνο αίμα, αίμα αγνό Ελληνικό,
ποταμό πνοής ενδόξου, κι’ από στήθη ρωμαλέα
που δε σκιάχτηκαν στα σχέδια του εχθρού τ’ αβυσσαλέα,
είχαν να προσφέρουν τάμα στο βωμό τον ιερό.

Τάμα ανδρείας και θυσίας για τιμή και λευτεριά,
στους αιώνες νάν’ μνημείο αρετής, υψίστου επαίνου
εις τον Έλληνα, Ηρώον θαυμασμού μαζί και αίνου,
τάμα με αίμα ζυμωμένο, κι’ από κόκαλα ιερά.

Και θα μένει εκεί για πάντα, σαν ο χρόνος θα περνά,
στ’ ουρανού τ’ απέραντα ύψη, ορθρινό μεστό του κλέους
των Ελλήνων που σ’ αυτούς προσβλέπουν, πλέον, μετά δέους,
τ’ όνομά τους μες στη σκέψη, να θυμίζει λευτεριά.

Λευτεριά! Είναι μια λέξη, λέξη μόνο Ελληνική -
που αμάλαγα κραδαίνει τη ρομφαία, ως θεία δίκη,
δίχως μίσος, μόν’ με πάθος, για ιερή δικαιοσύνη -
Εδωπέρα εγεννήθη και αιώνια θε να ζει!

Λευτεριά! Είναι μια λέξη, λέξη μόνο Ελληνική.
Εδώπέρα εγεννήθη και αιώνια Ναι! Θα ζει!

Ιωάννης Παναγάκος

"Coat of Arms": Ο ξενόγλωσσος παιάν των Sabaton. Μια ιδέα για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στο Σχολείο. A song-anthem "For the glory of Hellas"

"Coat of Arms" dei Sabaton: Un idea adatta (!?) per la celebrazione del 28 Ottobre a Scuola

Ευτυχώς ή δυστυχώς ο υπογράφων δεν είχε αναλάβη την εφετινή σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου στο σχολείο του και το ...σκάνδαλον απεφεύχθη. Όμως πιστεύει ακράδαντα ότι το δυνατό μουσικό κομμάτι Coat of Arms (= Θυρεός) του power metal σουηδικού γκρούπ Sabaton, (κομμάτι-παιάνας, το οποίο είχε βάλη στο μάτι προ εξαμήνου και πρίν την παρθενική για το φιλοπολεμικό αυτό μουσικό συγκρότημα ανάρτησι στο ιστολόγιο) είναι από τα πιο κατάλληλα να ενσωματωθούν σε μια γιορταστική εκδήλωσι σημερινών Ελληνόπουλων, ικανό να τους μεταδώση κάτι από το χαμένο πνεύμα πατρογονικού ηρωισμού και εθνικής υπερηφάνειας. [Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε και για την θλιβερή εικόνα που παρουσιάζουν στα περισσότερα σημερινά Σχολεία οι εκδηλώσεις για τις Εθνικές μας Εορτές, καθώς ασφυκτιούν μέσα στην χλιαρότητα και την τυποποιησι . (Φυσιολογική κατάληξι, εννοείται, κατά το κυριαρχούν αντιηρωικό πνεύμα της εποχής μας…)]
Όσο για την επιλογή του « βίντεου» που βρήκαμε στο You Tube, με την συγκεκριμένη οπτικοποίησι του τραγουδιού, την σχετιζόμενη με τους «Τριακόσιους», αυτή είναι καί ταιριαστή με το περιεχόμενο του τραγουδιού των Sabaton (αφού πολύ επιτυχημένα οι στίχοι του τραγουδιού αυτού αναφέρονται καί στο Έπος του 40 καί στην ιστορική συνέχεια του λαού που αποτελείται από «αποδεδειγμένους στην πράξι απογόνους της Αρχαίας Σπάρτης, των Αθηνών και της Κρήτης», σύγχρονους ήρωες, οι οποίοι όπως «οι 300» πολεμάνε «για την δόξα της Ελλάδος» και είναι «αίμα του βασιλιά Λεωνίδα»!!) καί είναι –βεβαίως, βεβαίως!- συναφής με την περσινή αντίστοιχη ανάρτησι στο ιστολόγιό μας!

Sabaton - Coat of Arms (Video with lyrics)


The lyrics (ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ - Αγγλιστί)

Sabaton - Coat of Arms

That dawn, envoy arrives
Morning of October 28th
"No" day. Proven by deed
Descendants of Sparta,
Athens and Crete!

Look north, ready to fight
Enemies charge from the hills
To arms, facing defeat
There's no surrender,
There's no retreat

Time after time,
Force their enemies back to the line

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas

Air raid, pounding the land
Bombers are flying both day and night
Endure, six days of rain
Dropped by invaders,
Bomb raid in vain

Strike hard, the tables have turned,
Drive them back over the hills
At arms, just like before,
Soldiers, civilians, Hellas at war

By their own hand,
Force their enemy out of their land

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas

Just like their ancestors ages ago
Fought in the place of the Greeks
Cause we will remember what the place were called
Freedom or death in the plains

Just like their ancestors ages ago
Fought in the face of defeat
Those three hundred men left a pride to uphold
Freedom or death in effect

Then, now again
Blood of heroes saving their land

Call to Arms banners fly in the wind,
For the glory of Hellas
Coat of Arms reading freedom or death,
Blood of king Leonidas (x2)

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009. Μικρή αναφορά στην Αγωνιστικότητα, με Manowar και ένα εύγλωττο βιντεάκι (300 Spartan) "Warriors Of The World (United)"!

Μέσα στο συγκινησιακό φορτίο της Εθνικής Επετείου θεωρούμε ότι αξίζει να «καρφιτσωθή» στο παρόν ιστολόγιο κάτι εκ πρώτης όψεως παράταιρο και ανοίκειο σαν ημερολογιακό σχόλιο. ΄Ένα «βαρβαρικό» τραγούδι ενός μουσικού συγκροτήματος του «χέβι μέταλ» κι ένα απόσπασμα από «βαρβαρικό» κινηματογραφικό έργο (τους "Τριακόσιους"), που χρησιμοποιήθηκε για την οπτικοποίησι του τραγουδιού αυτού των «Μάνογουόρ»! Κι όμως πιστεύουμε ότι αυτό το βίντεοτράγουδο μπορεί να εκφράση κάτι από το σε αναζήτησι στην εποχή μας ελληνικό και παγκόσμιο αγωνιστικό ήθος. Λακωνικότατα.
Με «ξένα κόλλυβα» λοιπόν, θα εκφρασθούμε, αφού ακόμη δεν βρίσκουμε εύκολα τριγύρω μας έναν ανάλογο νεοελληνικό παιάνα.

MANOWAR Warriors Of The World (300 Spartan Video)

Lyrics
Warriors Of The World (United)

Here our soldiers stand from all around the world
Waiting in a line to hear the battle cry
All are gathered here, victory is near
The sound will fill the hall, bringing power to us all

We alone are fighting for metal that is true
We own the right to live the fight, we're here for all of you
Now swear the blood upon your steel will never dry
Stand and fight together beneath the battle sky

[Chorus:]
Brothers everywhere - raise your hands into the air
We're warriors, warriors of the world
Like thunder from the sky - sworn to fight and die
We're warriors, warriors of the world

Many stand against us, but they will never win
We said we would return and here we are again
To bring them all destruction, suffering and pain
We are the hammer of the gods, we are thunder, wind and rain.

There they wait in fear with swords in feeble hands
With dreams to be a king, first one should be a man
I call about and charge them all with a life that is a lie
And in their final hour they shall confess before they die

[Repeat chorus]

If I should fall in battle, my brothers who fight by my side
Gather my horse and weapons, tell my family how I died
Until then I will be strong, I will fight for all that is real
All who stand in my way will die by steel

Brothers everywhere - raise your hands into the air
We're warriors, warriors of the world

MANOWAR, Warriors Of The World (2002)

Αντί αφιερώματος στο «ΟΧΙ»

Αντί αφιερώματος αντάξιου στην Eθνική Εορτή, ένα ταπεινό βίντεο με την εξαγιασμένη στην συλλογική μνήμη φωνή της Σοφίας Βέμπο.

Η ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ

Ακόμα ένα ντοκυμαντέρ με σκηνές από γερμανικά επίκαιρα για την εισβολή των Ναζί στην Ελλάδα και την Κατοχή (που το είδαμε σε άλλο ιστοχώρο)
ΚΑΤΟΧΗ - GERMAN OCCUPATION OF GREECE 1941-1944

Τέλος, ένα βίντεο με στατιστικά στοιχεία και δηλώσεις ξένων για την συμμετοχή της χώρας μας στον Β΄ ΠΠ. Μιας «μικρής» χώρας, που χάρισε στους τελικούς νικητές, τους Συμμάχους, την πρώτη νίκη...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και να μην ξεχνιόμαστε!