Ένα κι ένα ποιήματα (από Πρεβελάκη και Σελλενίδη)

Για τα πρόσφατα γενέθλια Ιστολογίου και διαχειριστού δύο ποιήματα. Ένα από την «Γυμνή Ποίηση» του Π. Πρεβελάκη γραμμένο το 1933, και ένα …λίγο νεώτερο, ανέκδοτο προ τριακονταετίας στιχούργημα, του Αλέξανδρου Σελλενίδη.

Per il recente doppio compleanno, del 'Neos Palamedes" e del suo amministratore, una piu' una poesie. La prima che s' intitola "Presentimento" e' di Pantelis Prevelakis (dalla raccolta "Poesia nuda" del 1933), e l' altra e' di Alex. Sellenidis, un brano ineditto di trent' anni fa'.


ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ

Οι λαχτάρες φουσκώνουν το στήθος μου
καθώς σπόροι το νοτερό χώμα.
Ένα δάσος φυσάει πάνω απ’ τα μαλλιά μου!...
Με προσμένει ένα αύριο
λιτό και πλούσιο
σαν ψωμί μουσκεμένο στο κρασί,
στοχασμοί και πράξεις
τυπωμένοι από τη βούλα
της αιωνιότητας.

Παντελής Πρεβελάκης («Η Γυμνή Ποίηση», 1933)

@@@@@@@@@@@@@@@

ΔΙΑΨΕΥΣΙ (ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ;)

Ένας βράχος.
Έρχονται πολλοί τον κοιτούνε
μερικοί δύσπιστα τον κτυπάνε και φεύγουν.
Φυσικά τον κατάλαβαν αμέσως,
φαινόταν από μακρυά,
πως δεν μοιάζει σαν εκείνον της Γραφής.

Κι ο έρημος απομένει μόνος.
Κανείς τόσο κοντά
δεν τον πλησίασε να ’δή
στο μέρος της καρδιάς
τα πληγιασμένα σημάδια,
ν’ ακούση από μέσα πώς κελαρύζει
σαν μυστική πληγή
το ματωμένο ρυάκι

(που αργά –αδιόρατα- τον στραγγίζει
Και αδιαμαρτύρητα τον διαβρώνει…)

Α.Σ. (1981)

Ένα ποίημα του Πρεβελάκη αντί Αφιερώσεως στα Γενέθλια του Ιστολογίου (+ μετάφρασι στα ιταλικά). Una poesia tradotta di Prevelakis come dedica al blog

Una poesia di Pantelis Prevelakis tratta da “La Mantiglia di Santa Veronica” (tradotta anche in italiano); come dedica al compleanno del blog.

Ένα αγαπημένο ποίημα του Παντελή Πρεβελάκη διάλεξε ο Αλέξανδρος Σελλενίδης -αντι αφιερώσεως στα πρόσφατα γενέθλια (06.01.2008) του «Νέου Παλαμήδη». Το δημοσιεύουμε μαζί με την ανέκδοτη ιταλική του μετάφρασι.


Απο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Π. ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ (1933-1945), Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1969, σ. 107


Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ περάσανε πάνω
απο το ξέσκεπο πηγάδι,
η μυρουδιά των κρίνων ήρθε
κι έβρεξε τη ζεστή της ανάσα.
Ήρθε κι ο ποιητής να δροσίσει
το πήλινο στήθος και τα χείλη του.
Μα όταν έσκυψε πάνω
απ’ τον καθρέφτη της νύχτας,
ο ποιητής εγνώρισε την ψυχή του,
το ξέσκεπο πηγάδι,
το ξεδιπλωμένο μαντίλι των χωρισμών,
όπου ξαναγεννιούνται τ’ αστέρια,
όπου δροσίζουνται οι κρίνοι
κι όπου, μές στα ρίγη της νύχτας,
γράφεται η κάθε στιγμή.

Παντελής Πρεβελάκης
(Το Μαντίλι Της Αγίας Βερονίκης, 1933-34)

ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

LE STELLE passarono sopra
il pozzo scoperto;
venne l’ odore dei gigli
ed inumidi’ il suo caldo respiro.
Venne anche il poeta per dissetare
il suo petto d’ argilla e le labbra.
Ma quando si curvo’ sopra
lo specchio della notte,
il poeta riconobbe l’anima sua:
il pozzo scoperto,
la mantiglia spiegata delle separazioni,
dove si rinascono le stelle,
dove si rinfrescano i gigli
e dove, nei brividi della notte,
ogni momento e’ scritto.

Pantelis Prevelakis (1933)
(Traduzione: Alex. S. e Sil. Galiazzo)