Ο Μυριβήλης (γύρω στο 1950) το για τον μικρό Βαγγέλη:
«Ανάμεσα
στις ευχάριστες εκπλήξεις που με περίμεναν στον Βόλο, ήταν και ένα παιδάκι έξι
ή εξήμισυ χρονών που ανακάλυψα προικισμένο με το θείο δώρο του ταλέντου. Ο
μικρός αυτός με τις ποδίτσες της πρώτης δημοτικού και με τα γκρίζα γελαστά
ματάκια του, είναι από τώρα ένας αυτοδίδακτος μικροσκοπικός συνθέτης. Μου
έπαιξε στο πιάνο δύο συνθέσεις του που με κατέπληξαν. Τη μια την έλεγε ''Οι
καμπάνες'' και την άλλη ''Ο χορός''. Πρέπει να δει κανείς τα μικροσκοπικά
δαχτυλάκια του να αγωνίζονται να πιάσουν τις θαυμάσιες συγχορδίες που κανείς
δεν του δίδαξε, πρέπει να ακούσει τους χρωματισμούς και τα χαριτωμένα ευρήματά
του, για να καταλάβει το νόημα του Ευαγγελιστού που είπε: Πνεύμα ο Θεός και
όπου θέλει πνει».
Πόση είναι η Λευκαύγεια του Βαγγέλη; / How much Vangelis' Albedo is?
Tώρα ο Βαγγέλης, κορυφαίος (για εμένα ο μεγαλύτερος)
μουσικοσυνθέτης της Ηλεκτρονικής, Προοδευτικής και Ορχηστρικής Ρόκ μουσικής της
εποχής του, άφησε το σώμα του στον πλανήτη με το "΄Αλβεδο"/Albedo 039, και ασωμάτως οδεύει
προς στις έναστρες σφαίρες και τις ουράνιες μονές. Δεν αποκλείω το ανήσυχο όσο και
μουσοφίλητο πνεύμα του να κάνει καθ’ οδόν και μια στάσι στον Αστεροειδή 6354 που
επαξίως φέρει το όνομά του.Αυτός ο Αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 1934
από κάποιον στο Αστεροσκοπείο των Βρυξελλών, το 1995 βαπτίστηκε “Vangelis” προς τιμήν του παγκοσμίου φήμης οικουμενικού Έλληνα. (Περισσότερα
για τον 6354 βλ. εδώ).
Κατα τα άλλα: Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ !
(Άλλωστε ακόμα και οι άθεοι πιστεύουν πως οι Μεγάλοι Καλιτέχνες ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ!)
Εντάξει, όταν προχθές έγραφα για τα τραγούδια με ημερομηνία (όχι, βέβαια, λήξης, αλλά σύνθεσης ή πάντως αφόρμησης) είχα υπ’ όψιν μου καί το παρόν κομμάτι των Khruangbin και –ενδομύχως- την προγραμμάτιζα την ανάρτησι.
Να ξεκαθαρίσω όμως σχετικά με το σημερινό, ότι δεν είναι προϊόν σύνθεσης της ίδιας περίστασης με το προηγούμενο, αφού είναι τρία χρόνια παλαιότερο! Το "August 10" είναι του 2018 (από το άλμπουμ με τον ισπανόφωνο τίτλο Con Todo El Mundo) ενώ το "August 12" είναι σύνθεσι από την παρθενική εμφάνισι του (ιδαίτερα συμπαθούς σε μένα –όπως καταλαβαίνετε) συγκροτήματος με το άλμπουμ The Universe Smiles upon You, το οποίο εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2015.
Σε κάθε περίπτωσι, τελικά φαίνεται πως ο Αύγουστος μήνας τους εμπνέει!
Η παρακάτω πρόχειρη παρουσίασι, αποτελεί αφιερωματική χειρονομία σε ένδειξι τιμής προς το πρόσωπο του Καθ. Martin Jarvis, εκλεκτού επισκέπτη στο εφετινό Θερινό Πρόγραμμα Γλώσσας και Πολιτισμού, Κοσμήτορα του Πανεπιστημίου του Ντάργουιν (pro-Vice Chancellor of Charles Darwin University, OAM 2007) με μεγάλη μουσική παιδεία*.]
Το επιτάφιο επίγραμμα του Σείκιλου
Πάνω σε έναν τάφο στο Αϊδίνιο, δηλαδή στις Τράλλεις, την αρχαία ελληνική πόλι της Μικράς Ασίας.. Μια μαρμάρινη κυλινδρική στήλη 40 περίπου εκ. Χρονολογείται ανάμεσα στον 2ο π. Χ - 1ο μ. Χ. αιώνα. Ανακαλύφθηκε το 1883. Όμως, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε από το μουσείο της Σμύρνης. Ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά της υπάρχουν σε διάφορα μουσεία. Πρόκειται για σχετικά πρόσφατα μελετημένο εύρημα, παγκόσμιας σημασίας.
Η στήλη που είναι ενυπόγραφη και μάλλον αφιερωματική, φιλοξενεί ένα επίγραμμα σε δύο σκέλη.
Το πρώτο από τη μία μεριά: ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ • ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ
...
Το δεύτερο από την άλλη: ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ, ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ. ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ
Μεταφράσεις (2 ξένες και η δική μου)
•Αγγλικά
«While you live, shine Don't suffer anything at all; Life exists only a short while And time demands its toll.»
Ιταλικά
«Finché vivi, splendi,
•non affliggerti per nulla:
•la vita è breve e il Tempo esige il suo tributo. »
•
ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙ
Όσο ζείς, εσύ να λάμπεις
•Για τίποτα καθόλου μή λυπάσαι
•Πολύ σύντομη είναι η ζήση
•Το πλήρωμα ο χρόνος απαιτεί.
Το επιμύθιο απλοϊκό και σαφέστατο:
Η ζωή είναι μικρή, ζήσε την όσο προλαβαίνεις!
... Έ, λοιπόν, αυτό συνιστά το ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΠΛΗΡΕΣ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα στον πλανήτη μας! Έστω κι αν είναι συντομότατο, διασώζει καί τους στίχους καί το μέλος του τραγουδιού. (Πάνω από το κείμενο διαβάζονται ευκρινώς τα μουσικά σύμβολα)!
Και μια όμορφη πρότασι (από το Γιουτιούμπι) μουσικής αποκατάστασης του απίστευτης σημασίας ευρήματος! Seikilos Epitaph - Song of Seikilos
Για την διακειμενική παρακολούθησι του τραγουδιού, προσθέτουμε και μια ακόμα μικρή βοήθεια για τους αγγλόφωνους:
Ὅσον ζῇς φαίνου,
"Hoson zēs phainou",
While you live, shine, μηδὲν ὅλως σὺ λυποῦ•
"mēden holōs sy lypou;"
have no grief at all; πρὸς ὀλίγον ἐστὶ τὸ ζῆν,
"pros oligon esti to zēn,"
life exists only for a short while, τὸ τέλος ὁ xρόνος ἀπαιτεῖ. "to telos ho chronos apaitei."
and time demands its toll.
(ΣΗΜ. Περισσότερα επεξηγηματικά κ.ά. σχόλια, ελπίζω να έχω την ευκαιρία να συμπεριλάβω στην αποψινή power point παρουσίασι του θέματος)
Εκ μέρους του διδακτικού προσωπικού του Προγράμματος
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ
* Ο κ. Μάρτιν Τζάρβις, εκτὀς απο πανεπιστημιακός Καθηγητής, έχει διατελέσει δεινός βιολιστής, διευθυντής ορχήστρας, (είναι ο ιδρυτής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ντάργουιν), αλλά ασχολείται και με ιστορικο- μουσικές μελέτες. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν σημειώσει τα τελευταία δημοσιεύματά του γύρω απο την σύζυγο του Μπάχ και την πιθανή συμβολή της στο έργο του πατριάρχη της κλασσικής μουσικής.
Τέτοιες μέρες, και ειδικά παραμονή Πρωτοχρονιάς, κάποιοι έχουν το συνήθειο να χαρτοπαίζουν. Αμφιλεγόμενη συνήθεια, παλιά όσο δεν φανταζόμαστε. Μπερδεμένη μέσα στα προχριστιανικά πολυήμερα γλέντια για το χειμερινό Ηλιοστάσιο και τα ζάρια των Σατουρναλίων. Και οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται. Αντίθετα συνήθως γίνονται παράδοσι ή μέρος της παράδοσης.
Εμείς πάντως, (και) εφέτος δεν θα έχουμε τραπέζι με τσόχα ή τέλος πάντων παιχνίδια τυχερά με τραπουλόχαρτα. Αντ’ αυτού κλέβουμε και χρόνο για να γεμίσουμε την αποψινή σελίδα του ιστολογίου με ελληνική μουσική. Από το είδος της ποπ-ρόκ μουσικής που άκουγε η ελληνική νεολαία την δεκαετία του 70. Με πέντε μουσικά κομμάτια που έρχονται από σαράντα χρόνια πίσω, από το σωτήριο έτος 1972, να μας ξυπνήσουν αναμνήσεις και αισθήματα…
Θα μπορούσε, ας πούμε, αυτό το προτεινόμενο από εμάς μουσικό πενταπόσταγμα να είναι ένα καλό χέρι στο αποψινό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι; Έτσι τουλάχιστον θέλουμε.
Αν μιλήσουμε με όρους του Πόκερ, θα μπορούσε να είναι κάτι πού δυνατό. Ας πούμε πόκερ με 4 Βαλέδες και μια Ντάμα ( το των Νοστράδαμος). Ή φούλ του Άσου (όπου ο καθένας διαλέγει τις αντιστοιχίες του για τους Άσους και τα υπόλοιπα φύλλα)!
Αλλά ας ακούσουμε με την βοήθεια του μαγικού χρονοντούλαπου που λέγεται Γιουτιούμπ.
1. Aphrodite's Child - Aegean Sea (video)
2. Socrates Drank The Conium-Starvation 1972 3 POLL "AETOI" -1972-
4 MAD (Gr Psychedelic Rock) Τι ζητάς απ' τη ζωή. 1972
Τι ζητάς απ' τη ζωή
Πές μου πώς μπορείς κάθε λεπτό
να ‘σαι δυνατός στον κόσμο αυτό
στον κόσμο αυτό που δεν μας χωρεί.
Μα πως μπορείς;
Όταν σε ματώνει η πίκρα, όταν σε βαραίνει η λύπη,
νιώθεις πως δεν είσαι τίποτα.
Πές μου
Πότε έχεις γελάσει, πές μου πόσο έχεις κλάψει
Πές μου, τί ζητάς απ' τη ζωή...
5. ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ [ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ]
ΑΤΛΑΝΤΙΣ [Χαμένη Πολιτεία]
Αυτή η πόλη μαγική
έρχεται στο μυαλό μου
που οι καμπάνες της υμνούν
την ομορφιά του κόσμου.
Χτισμένη σ’ άγνωστο νησί,
μαλαματένια κάστρα
ψάχνουν πολλοί για να τη βρουν
μα είναι μακριά σαν τ’ άστρα.
Πόλη, χαμένη πολιτεία,
βαθειά σ’ ωκεανού μαγεία
ο χρόνος δε σε σβήνει,
ο θρύλος σου θα μείνει.
Τώρα, χαμένη πολιτεία,
έβγα απ’ τα νερά τα κρύα
να δούμε τους ναούς σου,
τους δώδεκα θεούς σου.
Τώρα.. χαμένη πολιτεία
έβγα... απ’ τα νερά τα κρύα.
Pro "Scuola Segreta"! "Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 θα συνοδευθεί από τη μονότονη προσπάθεια κάποιων « προοδευτικών» να ξαναγράψουν την Ιστορία. Μόνιμος στόχος των συγκεκριμένων διανοουμένων και αρθρογράφων είναι το Κρυφό Σχολειό. Το χαρακτηρίζουν μύθο και το χλευάζουν. Προφανώς είναι ανιστόρητοι ή εμπαθείς ή και τα δύο μαζί. Αντιλαμβάνομαι ότι οι στόχοι τους είναι δύο. Πρώτον να υποβαθμίσουν τον πατριωτικό ρόλο της Εκκλησίας και δεύτερον να εξωραΐσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την παρουσιάσουν φιλελεύθερη και ανεκτική. Ας έλθουμε στον πρώτο στόχο τους..." Απόσπασμα απο χθεσινή ανάρτησι του Κωνσταντίνου Χολέβα στο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς, όπου και η συνέχεια.
Ακόμα καλύτερα, όμως, καί απο τον Χολέβα καί απο τον Καργάκο ακόμη, τα λέει στους ενδιαφερομένους το ομώνυμο τραγούδι του Κώστα Τουρνά (σε απο κοινού ερμηνεία με τον Χρήστο Δάντη): ΤΟΥΡΝΑΣ- ΔΑΝΤΗΣ: Κρυφό Σχολειό
Kostas Tournas-Christos Dantis~Κρυφό Σχολειό by Elpidaki*
Οι στίχοι:
Κρυφό Σχολειό
Κρυφό σχολειό έγινε η αγάπη η δική μου κι αμαρτωλοί όσοι αγαπούν από ψυχής, όσοι επιμένουνε καρδιά να κουβαλάνε. Κρυφό σχολειό φτιάχνουν τα χρόνια κατοχής.
Κρυφό σχολειό φτιάχνει η ανάγκη κι η αλήθεια κι η περηφάνια με τα κάγκελα μπροστά. Τύραννοι κι άρπαγες και ψεύτες με μανία πλαστογραφούν όσα ωραία και σωστά.
Κι εγώ αλάνθαστος δεν ήμουνα ποτέ μου, είχα στραμμένα όμως τα μάτια μου ψηλά, μήπως μια μέρα αξιωθώ φτερά να βγάλω και λευτερώσω και το νού με την καρδιά.
Κρυφό σχολειό μέσα στον ίδιο σου τον τόπο, σκυλιά και λύκοι αφεντικά της γειτονιάς. Για φίλους ξένος και για ξένους δεν υπάρχεις Κρυφό σχολειό φέρνουν τα χρόνια της σκλαβιάς.
Κρυφό σχολειό για να υπάρξει ό,τι υπήρχε, για όσους την πέτρα σπρώχνουν στην ανηφοριά, για τετρακόσια κι οχτακόσια κι άλλα τόσα. Κρυφό σχολειό γι αυτό το φώς και την μεριά.
Κι εγώ αλάνθαστος δεν ήμουνα ποτέ μου, είχα στραμμένα όμως τα μάτια μου ψηλά, μήπως μια μέρα αξιωθώ φτερά να βγάλω και λευτερώσω και το νου με την καρδιά.
Η πρώτη αναφορά του παιχνιδιού των Πεσσώνστην Χίπ-Χόπ μουσική (σε τραγούδι των Α/Ε)! La prima menzione del gioco dei Pessi ("Pessoi")nella musica Hip Hop (in un brano dei Artemis/Eftimis)
Όσο κι αν είναι περιορισμένης, για κάποιους, αξίας το εύρημά μας, εμείς οφείλουμε να το καταγράψουμε: Στους γνωστούς για τις πατριωτικές ανησυχίες, αλλά και ποιητικές αρετές Έλληνες ράπερς, Αρτέμη και Ευθύμη, (τους οποίους, σημειωτέον, και σε άλλη ανάρτησι είχαμε αναφέρη –χιουμοριστικά- ως συνθέτες ενός τραγουδιού με «σκακιστικό» ενδιαφέρον) υπάρχουν πολλές ευθείες παραπομπές ανάμεσα στις στιχουργικές συνθέσεις τους στο αρχαιο ελληνικό πολιτιστικό σύμπαν. Ο ελληνικός (με κάποια αναπόφευκτα για το μουσικό είδος ξενικά γλωσσικά στοιχεία συν κάποια hip-Hop κλισέ-) στίχος, ραπάροντας με την συνηθισμένη στους απανταχού ράπερς τάσι για πρωτοτυπία μέχρι εντυπωσιασμού, φιλοξενεί συχνά-πυκνά ανάμεσα στις ρίμες ονόματα και θέματα (λογοτεχνικούς τόπους, ρητά, εύπεπτες εγκυκλοπαιδικές παραπομπές κλπ) απο το αρχαιοελληνικό γίγνεσθαι. Και απο την προσωπική μας επαφή με τα ποικίλα ραψωδούμενά τους συμπεραίνουμε οτι η ενασχόλησί τους με το -όποιας ευρύτητας- αρχαιογνωστικό υλικό είναι συνειδητή.Πιστεύουν -κι αυτοί όπως κάποιοι απο εμάς- στην Ελληνική Διαχρονία “...κι αφού ή γραμμή πηγαίνει πίσω μέχρι τον Ορφέα, τιμής ένεκεν, γυρίζω από τα νέα στα αρχαία"! Σε ένα, λοιπόν, τραγούδι τους με τον τίτλο “Οι στίχοι μας ποτέ δε σταματάνε” βρήκαμε ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα την περιγραφή της παράστασης του παιχνιδιού των ΠΕΣΣΏΝ, που εφηύρε ο ήρωάς μας, ο Παλαμήδης! Μιλάμε για το πολύ κοινό θέμα στις αγγειογραφίες των κλασσικών χρόνων, με δύο ομηρικούς ήρωες “πεττεύοντας”. Το εν λόγω τραγούδι των Αρτέμη/Ευθύμη ενσωματώνει σε δύο στίχους την παρουσίασι της πιο φημισμένης απο όλες τις σχετικές παραστάσεις: Του περίφημου αγγειογράφου Εξηκία, όπου αναπαρίστανται Αίας και Αχιλλεύς να παίζουν το επιτραπέζιο άθυρμα των πεσσών και μάλιστα καταγράφεται στην παράστασι και το αποτέλεσμα του ριξίματος των κύβων (4-3 υπερ του Αχιλλέως), όπως πιστεύει ο υποφαινόμενος. Αυτήν μάλιστα την παράστασι είχε διαλέξη ο ίδιος για βάσι του σήματος κατα την ίδρυσι του πρώτου συλλόγου του, ενώ και κατα την ίδρυσι του β΄ χρονολογικά συλλόγου του, πάλι μιαν ανάλογη παράστασι διάλεξε για το σήμα, αλλά άλλου αυτήν τη φορά αρχαίου αγγειογράφου)... Ιδού το απόσπασμα: "...Κι όπως ο Αίας παίζει πεσσούς με τον 'Αχιλλέα, σ’ έναν αμφορέα φιλοτεχνημένο από τον Εξηκία έτσι παίζω με κάθε ομοιοκαταληξία ράπερς αντιδρούν και παθαίνουν ηλεκτροπληξία!"
Όπως και να το κάνουμε αυτή η αναφορά στο παιχνίδι των Πεσσών είναι η πρώτη σε τραγούδι όχι μόνο του είδους της ράπ, (και κατα πάσα πιθανότητα όχι μόνο απολαμβάνει την μοναδικότητά της στον σχετικά καινοφανή μουσικό χώρο), αλλά επιπλέον και γενικότερα αποτελεί την πρώτη σχετική αναφορά στην νεοελληνική στιχουργία κάθε μουσικού είδους (ενώ και στην καταξιωμένη ποίησι συνεχίζουμε –έστω δύσπιστοι- την σχετική έρευνα). Kι αν οι Α/Ε φλερτάρουν (όπως όλοι λίγο-πολύ οι καλλιτέχνες του χώρου) ενίοτε με την αμετροέπεια, την φανφάρα ή και την ευτέλεια, πάντως δεν τους λείπει συχνά η καλλιέπεια και ένα γνήσιο αγωνιστικό ήθος στο ύφος... Το βίντεο
(Αρτέμης) Χρόνια τώρα, στίχοι πληθώρα, κολλάς αχώρα, δεν μ' ανακόπτεις την φόρα, ούτε με τα κόλπα της kamora, όρα! την φάση να θάλλει και πάλι σαν τον ιβύσκο, με το που δίνω σε κυκλοφορία νέο δίσκο! (Ευθύμης) Με τον ζήλο στο στήθος και με το ήθος στο ύφος. και με τον ήχο σ' όλο των χρωμοσωμάτων το μήκος, έχω τον στίχο στο χείλος, παίζω κιθάρες και keybords φέρω τον μύθο στο ύβος και δίχως άλλο το πλήθος.
(Αρτέμης) Κι όπως ο Αίας παίζει πεσσούς με τον 'Αχιλλέα, σ' έναν αμφορέα φιλοτεχνημένο από τον Εξηκία έτσι κι εγώ παίζω με κάθε ομοιοκαταληξία ράπερς αντιδρούν λές και παθαίνουν ηλεκτροπληξία! (Ευθύμης) θέλει τέχνη και λέγειν αν θέλεις λόγια να λέγεις, αν θέλεις λέξεις να πλέξεις κι από την άλλη να έχεις χέρι στο μείκτη, στις μείξεις, να βρεις beats για να ρίξεις, να δείξεις skills για ν' αξίζει να συγκριθείς. Δεν νομίζεις; (Αρτέμης) Πολλοί ρωτάνε πώς διάγω. Λοιπόν, διάγω ευ, κι ας μην με παίζουν στα fm και στα uhf, το στυλ μου παραμένει ελεύθερο, τέλος του πρώτου μέρους, πάμε για το δεύτερο! Και...
(Επιμελώδημα α')
Επιμελώδημα β': Δεν τελειώνουν οι ρίμες, και δεν τελειώνουν οι ρίμες κι ας μεταφέρουν ευθύνες, κι ας τις βαραίνουν οι μνήμες Δεν τελειώνουν οι στίχοι, και δεν τελειώνουν οι στίχοι Ψάχνουνε μέσα στα πλήθη, κάποιον να βγαίνει από τη λήθη. (Αρτέμης) Είναι το ραπ φαινόμενο, μαινόμενο, με το μικρόφωνο φλεγόμενο, το στυλ το μή αναμενόμενο, με κάθε μου λεγόμενο, ανοίγω νέο μέτωπο και νέο πόλεμο, το κάθε χτύπημά μου επώδυνο!
(Ευθύμης) Με παλλόμενο λόγο και με δονούμενο νου επανακινούμε το μένος από το μέλος ωθούμενο Φέρνω στίχο τρεχούμενο, στυλ χωρίς προηγούμενο. Μένω νούμερο ένα, μένεις απλά ένα νούμερο. (Αρτέμης) ομοιοτέλευτο, στ' ομοιοτέλευτο, ρηγνύω κέλευθο, μετά την κέλευθο, MC' s χάνουνε τον έλεγχο, κρύβονται όπως ό Ευρυσθεύς, όταν είδε τον Κέρβερο! Eν καιρώ μην αναμένεις κάτι εύκαιρο. (Ευθύμης) Και θέλω τόσο να δώσω σ' όλο τον κόσμο καμπόσο από τον πόθο πού νοιώθω σαν νά 'χω κόμπο στον κόρφο κι από την νόσο πού τόσο καιρό νοσώ ν' αναρρώσω. Αυτό που ζω κι αναγιγνώσκω ποθώ να το μεταδώσω.
(Αρτέμης) Γι' αυτό μοιραία πρέπει να σηκώσεις την κεραία είναι ή παρέα πού διατηρεί την φάση ακεραία, κι αφού ή γραμμή πηγαίνει πίσω μέχρι τον Ορφέα, τιμής ένεκεν, γυρίζω από τα νέα στα αρχαία! Έπου θεώ, Όρκω μή χρώ, Τέχνη χρώ, Επί ρώμη μή καυχώ Βίας μή έχου, ευτυχίαν εύχου '. Κακίας απέχου, παιδείας αντέχου! Καί...
(Επιμελώδημα α')
(Επιμελώδημα β')
Κι όταν λέω χέρια ψηλά, τα χέρια ψηλά! (x4) Κι όταν λέω χέρια ψηλά... γιατί το κάνεις; Το 'χα πει και δέκα χρόνια πριν το πει ο Χατζηγιάννης. (Αρτέμης) Δεν τραγουδώ άμπρα-κατάμπρα σαν την Μαριάννα Κάνω πάταγο σαν Παλαιστίνιος στην ιντιφάντα Το ποσοστό είναι γνωστό, στο ξαναείπα! Στο δίνω εκατό τοις εκατό, όπως το θέλει κι η Χρύσπα! ρίμα για δείγμα και βγαίνει μείγμα-δυναμίτης πιο πολύ κι απ' ό,τι θά 'θελε να ήταν ο Τσαλίκης! (Ευθύμης) Γι' αυτό να πάτε να μάθετε να μιλάτε και νά 'ρθετε να πουλάτε πως τάχατε τ' αγαπάτε. Όσο κι αν το κουνάτε δεν βαραίνει. Τ' ανάλαφρο τσιφτετέλι μένει αδιάφορο, μένει αδιάφορο, σαν την Έλλη. (Αρτέμης) Κι αφού οι χίπ χόπ καδένες, είναι μπλεγμένες με γαρδένιες, κι έχουν αλλάξει οι συνισταμένες, αφιερωμένο αυτό το τραγούδι πείτε σε 'κείνη, όχι από Πλούταρχο, αλλά από Αρτέμη κι Ευθύμη! Και...
Η είδησι της αναγγελίας της άφιξης των Jethro Tull στην Ελλάδα για 2 συναυλίες στην Θεσσαλονίκη Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Ιουλίου, μας ήλθε κάπως καθυστερημένα. Και πιθανόν και να μην έτυχε ιδιαίτερης προβολής, αφού το αγγλικό συγκρότημα έχει τα χρονάκια του. Και μπορεί, όπως συμβαίνει μοιραία με τα ανθρώπινα (πρόσωπα και πράγματα), το συγκρότημα να τείνει να κλείση τον κύκλο του, αλλά η μουσική που μας χάρισε η ιδιοφυϊα του Ίαν Άντερσον και της παρέας του όχι μόνο μας συντρόφευσε στα νεανικά μας χρόνια, αλλά συνεχίζει να μας συγκινεί. Επ’ ευκαιρία, λοιπόν, να αναρτήσουμε 2 συνθέσεις τους και να πούμε και 2 λόγια για την πρωτοπορία αυτού του λονδρέζικου γκρούπ από τα μεγάλα ονόματα της Progressive (κατ’ άλλους και Folk) Rock.
Κατ’ αρχάς και στα δύο κομμάτια είναι εμφανής η μαεστρία του Ίαν Άντερσον που με το μοναδικό ταλέντο του ως τραγουδοποιός και μουσικός, έβαλε το φλάουτο με έναν τέτοιο τρόπο που σφράγισε έκτοτε την προοδευτική ρόκ. Το πρώτο κομμάτι τιτλοφορείται Bourrée και είναι απο το άλμπουμ Stand Up. Αυτό είναι το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος που βγήκε το 1969 και σ’ αυτό η πρωτοτυπία των 4 βρετανών ( Martin Barre, Glenn Cornick, Clive Bunker υπο την επιβλητική ηγεσία του Ian Anderson) τους οδηγεί να πειραματιστούν με ακούσματα κέλτικης αλλά και κλασσικής μουσικής. Το προτεινόμενο κομμάτι είναι η καλύτερη απόδειξι για την επιτυχή ενσωμάτωσι της κλασσικής παιδείας των τολμηρών νεαρών στις ρόκ δημιουργίες τους, αφού το "Bourée" δεν είναι άλλο από μια ινστρουμένταλ ρόκ έκδοσι του "Bourrée in E minor" του μεγάλου Γ.Σ. Μπάχ! (Από τότε θα ακολουθήσουν και άλλες απόπειρες από τους Jethro Tull όχι μόνο να χρησιμοποιήσουν κλασσικά όργανα εμπλουτίζοντας το ύφος τους, αλλά κα να επεξεργασθούν γνωστά έργα κλασσικής μουσικής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για …ανάρτησι).
Το δεύτερο κομμάτι, το Songs from the Wood, από το ομώνυμο άλμπουμ του 1977 είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι (και άλμπουμ ΟΛΟΚΛΗΡΟ! - δεύτερο στην προτίμησί μας έρχεται όχι το δημοφιλές Aqualung, αλλά το Minstrel in the Gallery ) των Jethro Tull. Το σχόλιό μας; Εμπεριέχεται στο …άκουσμα του κομματιού! Απολαύστε το!
Ένας άνθρωπος κλειστός σαν ερειπωμένο σπίτι. Ούτε φως, ούτε καπνός ούτε τζάμι στο φεγγίτη. Ο μικρός μου αδελφός ένας άνθρωπος κλειστός, σαν παρατημένο σπίτι.
Γράφει λόγια στο νερό στο πηγάδι ρίχνει πέτρες Στου Θεού το φιλιατρό με σκοινιά τραβά δραπέτες Τους τραβά έξω στο φως κι ύστερα φεύγει σκυφτός στα βουνά, στις μαύρες πέτρες.
Ένας άνθρωπος κλειστός σαν ερειπωμένο σπίτι Ούτε φως, ούτε καπνός ούτε τζάμι στο φεγγίτη Ο μικρός μου αδελφός ένας άνθρωπος κλειστός σαν παρατημένο σπίτι…
[Ποίησι: Γκόνης Θοδωρής, μουσική: Ορφέας Περίδης]
Traduzione: MIO FRATELLO PICCOLO Un uomo chiuso Come una casa in rovine Niente luce niente fumo Niente vetro alla finestrella: Mio fratello piccolo una persona chiusa come casa abbandonata.
Scrive parole sulle acque butta pietre dentro il pozzo alla bocca del pozzo del Dio tira su gli evasi con le corde li tira fuori alla luce e dopo chino se ne va per le montagne in mezzo alle roccie nere.
Un uomo chiuso Come una casa in rovine Niente luce niente fumo Niente vetro alla finestrella: Mio fratello piccolo una persona chiusa come casa abbandonata...
Η αντίστροφη μέτρησι έχει αρχίση από την στιγμή που γεννηθήκαμε, αλλά δεν το παίρνουμε εύκολα απόφασι … Εν τω μεταξύ: «Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις...»
Οι παλιοί μας φίλοι - Διονύσης Σαββόπουλος (+στίχοι
(Seque traduzione italiana)
I NOSTRI VECCHI AMICI
No, non me lo dire I nostril vecchi amici Non lo dire sono partiti per sempre
No, ormai l’ ho imparato I vecchi libri, le vecchie canzoni sono andate via per sempre.
Son passati I giorni che ci hanno feriti I giorni che ci hanno feriti Son diventati giocattolo nelle mani dei bambini
La vita sta cambiando senza guardare La tua malinconia E viene il momento per decidere Con chi andrai e quali persone abbandonerai"
Οι ψηφίσαντες ανα τον κόσμο θεατές-ακροατές διέψευσαν, λοιπόν, το νεογρεκικό «Δις ιζ άουρ νάιτ» (ασμάτιον με το οποίο οι πλούσια αμοιβόμενοι –και αποφασίζοντες για μας- σοφοί τσιφλικάδες της ΕΡΤ θέλησαν -για μια ακόμα φορά βαρβαριστί- να μας εκπροσωπήσουν), και ελάχιστα συγκινημένοι από τις εκχωρήσεις μας και τα προσόντα του αοιδού μας, μας παραχώρησαν την …έβδομη θέσι. Παραμύθι αποδεικνύεται και ο περιορισμός του γεωπολιτικού παράγοντα (βλ. ακατάλυτες θρησκευτικοφυλετικές συμμαχίες) με τον συνυπολογισμό της ψήφου των επι μέρους κρατικών επιτροπών στην διαδικασία της ψηφοφορίας. Όσο διεξάγεται με αυτό το σύστημα των τηλεψηφοφοριών (televoting) ο εν λόγω ευρω-διαγωνισμός, είναι περίπου αδιανόητο για τον εθνικισμό των απανταχού Τούρκων να μείνη εκτός εξάδας οποιοδήποτε συμμετέχον τουρκικό άσμα. [Να, λοιπόν, μια σίγουρη επιλογή για τον εκάστοτε στοιχηματισμό και τους τροφίμους του]: {Επιτέλους κάποιος δεν γινόταν να πή απ’ τους εγχώριους φαφλατάδες (κάτι σαν το κάτωθι τροπάρι;):}
«Meganeoellinorama to eurostichimation ή Omerta gia megailitious ragiades»
(Σε άψογες ριμάδες)
Ανοίξτε τις φυλλάδες, σοφότατες κυράδες. Κι εσείς οι μπουνταλάδες – πρώην φουστανελάδες- αντι για φασολάδες: πίτσες, μακαρονάδες!
Κι άν θέλετε παράδες, μην μπήτε σε μπελάδες: Μακριά από Ρουβάδες, σας ρίχνουν σε κουβάδες!
Στις εβροβιζιοκαντάδες -βουτυρομαρμελάδες- αφήστε τις Ελλάδες: Ψηφίστε τουρκαλάδες!
……………………. Τέτοιες μέρες το κρατικό μας κανάλι, ο εθνικός μας ραδιοτηλεοπτικός φορέας, είναι σαν να αντιφωνεί (ή ξεφωνίζει;) στον εθνικό μας ποιητή: «Migar(ίζ)is - έχω άλλο στο νού μου πάρεξ Eurovision και Διαφημίσεις;»
Το ελλαδικό κράτος δια της κρατικοδίαιτης ΕΡΤ διαπράττει συστηματικά τα τελευταία χρόνια διακρίσεις σε βάρος της ελληνικής γλώσσας (πρβλ. ξενικές ονομασίες ραδιοφωνικών-τηλεοπτικών προγραμμάτων κι εκπομπών, μονόγλωσση <αγγλόφωνη> αναγραφή ελληνικών και ξένων αθλητικών διοργανώσεων, υπόθαλψι γλωσσικής ξενολατρίας από τους συνεργάτες της δημοσιογράφους και σχολιαστές κλπ) και σχεδόν πάντοτε υπέρ της αγγλοαμερικανικής γλώσσας. Να μην μιλήσουμε για την προβολή ξένων προτύπων, από μια κρατικήΕΤαιρία η οποία από την αρχή της χρονιάς επαίρεται ότι ανανέωσε –αποικιοκρατικού τύπου - συνεργασία με την εταιρία κολοσσό Disney, η οποία αναλαμβάνει πια όχι μόνο την παιδική ζώνη, αλλά και την φροντίδα για τις ανάγκες και των άλλων ηλικιών.
Από την άλλη, για να μην πολυλογούμε, αν η «Γιουροβίζιον» είναι ένα μικροεπεισόδιο στην βασανιστική πορεία (και εφιαλτική για κάποιους σαν και μας, κολοσσιαίων διαστάσεων εκστρατεία) αποδόμησης της εθνικής μας ταυτότητας– στα μετερίζια της Ιστορίας, της Θρησκευτικής & πολιτιστικής παράδοσης, και φυσικά της Γλώσσας (κι αφού δεν μπορούμε σ’ αυτό το αλλοτριωμένο κράτος, ούτε αυτό να το αναγκάσουμε να αλλάξη το ιερό για μας τους πιστούς πανάρχαιο όνομά του –ρίχνοντας τις μάσκες- αλλά και ούτε κι εμείς να κάψουμε τις ταυτότητές μας), ας βρούμε έναν ισχυρό κοινωνικοπολιτικό φορέα – όσο είναι καιρός – να προστατεύσουμε τα δικαιώματά μας. Ως μειονότητα!
Το παρακάτω βιντεοτράγουδο έτσι, για να μάθουμε πόσο εμπνέει τους Έλληνες του εξωτερικού ο …πολιτισμός –και μάλιστα η "παιδεία" - του σύγχρονου ελληνικού κρατιδίου:
Λίγα λεπτά πριν την ...συγκλονιστική στιγμή για τους νεοέλληνες «φάνς» της «Γιουροβίζιον» ψηφοφορία του μουσικοχορευτικού αυτού διαγωνισμού -που μόνο κατ’ όνομα θα παραμένει σε λίγα χρόνια ευρωπαϊκός- αναλογιζόμαστε πως κι εφέτος εκεί που για μέρες ήταν συγκεντρωμένα τα φώτα της δημοσιότητας, με την συμμετοχή 42 (η ισοφάρισι του περσινού «ρεκόρ» ...απετράπη την τελευταία στιγμή απο την ματαίωσι της συμμετοχής του San Marino) χωρών ακούστηκαν τα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Ρωσικά, τα Ισπανικά, Πορτογαλέζικα, τα Εβραϊκά, τα Σέρβικα, τα Εσθονικά, τα Γεωργιανά, τα Τουρκικά, ακόμα και τα Αλβανικά, αλλά δεν ακούστηκε ούτε μία λέξι στα ελληνικά. Προφανώς δεν αναγνωρίζει αξία –ούτε και η παρούσα πρωταγωνιστικά – επίσημα «ελληνική» αποστολή στην «γλώσσα των Θεών». Αναρωτιέμαι τί θα ψήφιζαν οι ευρωλάγνοι καταναλωτές, πολίτες της σύγχρονης «ελληνικής» κοινωνίας, αν είχε προκριθή το παρακάτω κομμάτι (στον κρατικό προκριματικό διαγωνισμό 2009) της Σουηδίας;
Πάρτε κι ένα βίντεο με τους στίχους του τραγουδιού με τον τίτλο "ALLA" στα λατρεμένα μεταξύ των ημεδαπών νεολαίων μας greeklish:
(Ά, και η κοπέλλα, ονόματι Σοφία, (Sofia) δεν είναι Ελληνίς!)
BEIJING 2008: A MUSICAL FAREWELL TO THE GAMES: VANGELIS’ "CHARIOTS OF FIRE "! ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ! PECHINO 2008 – LONDRA 2012 : UN “PONTE” MUSICALE CON LA COMPOSIZIONE DI VANGELIS “STRADE DI FUOCO” ("Momenti di gloria")!
ΠΕΚΙΝΟ 2008 – ΛΟΝΔΙΝΟ 2012. ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΜΙΑ ΣΥΝΘΕΣΙ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Με την λήξι των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα, η ανθρωπότητα έδωσε ραντεβού για μετά από τέσσερα χρόνια στην πρωτεύουσα της γηραιάς Αλβιόνος. Να ευχηθούμε κατ’ αρχάς, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο να μας βρούν όλους –ει δυνατόν- εν ζωή, υγεία και πραγματική ειρήνη. Γι’ αυτήν την στιγμή του αποχαιρετισμού της σινικής Ολυμπιάδος και την επίσημη υπόσχεσι για συνάντησι στην μεγαλύτερη πόλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που γίνεται δεύτερη μεγαλύτερη πόλι της Ευρώπης, μετά την Μόσχα -ή και τρίτη, αν συνυπολογίσουμε την τουρκοκρατούμενη Πόλι μας), διαλέξαμε ένα μουσικό κομμάτι. Επηρεασμένοι ίσως και από τον συναισθηματισμό που μας προσέφεραν οι νωπές εμπειρίες μας από τους Παραολυμπιακούς (από μόνο του ένα κοινωνικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από κατάφασι στην πίστι και ακράδαντη πεποίθησι στην ανθρώπινη θέλησι), σκεφθήκαμε να ανακαλέσουμε στην μνήμη μας κάτι από την συγκίνησι που μας είχε προκαλέσει η παρακολούθησι ενός βρετανικού κινηματογραφικού "φίλμ" αρχές δεκαετίας 1980. Η ταινία είχε τον τίτλο «Οι Δρόμοι της Φωτιάς» (αγγλ. Chariots of Fire) και ήταν ένας ύμνος στην φιλία μέσα από τον αθλητισμό, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την θρησκευτική πίστι. Chariots of fire - Μovie, opening scene (Όπως ίσως θυμάστε, ήταν βασισμένη στην αληθινή ιστορία δύο Βρετανών ερασιτεχνών δρομέων –έναν εβραϊκής κι έναν χριστιανικής θρησκείας- οι οποίοι, καθένας για δικούς του λόγους, έβαλαν στόχο να κερδίσουν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι). Την εξαιρετική αυτήν ταινία είχε επενδύση μουσικά με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του ο μέγας συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, Βαγγέλης Παπαθανασίου. Η Aμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών την τίμησε καί με το σημαντικότερο παγκοσμίως κινηματογραφικό βραβείο για την χρονιά παραγωγής της (1981, Όσκαρ καλύτερης ταινίας) καί από τα υπόλοιπα έξη Όσκαρ για τα οποία ήταν υποψήφια την ανέδειξε νικήτρια σε άλλα τρία: σεναρίου, κοστουμιών και μουσικής! Αυτή η μεγάλη διάκρισι απετέλεσε δίκαιη βράβευσι για την γεμάτη ευαισθησία και μεγαλοφυΐα μουσική τού συμπατριώτη μας και μία από τις πρώτες παγκόσμιες αναγνωρίσεις του. Για τον ‘Vangelis’ υποσχόμαστε να επανέλθουμε με κάποιο αφιέρωμα, προσεχώς, [:Μέχρι τότε ρίχνετε καμμιά ματιά στις «μουσικές και όχι μόνο προτάσεις» τής σελίδας μας,] ενώ σήμερα ας απολαύσουμε άλλο ένα σχετικό βίντεο από τους «Δρόμους της Φωτιάς»:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ :
Το παρόν ιστολόγιο αποτελεί μίαν ακόμη υλοποίηση του Καταστατικού τού Συλλόγου μας .
Ως διαδικτυακό ημερολόγιο – σημειωματάριο, ως γνωστόν, το ιστολόγιο αποτελεί γενικά χρησιμότατο μέσον επικοινωνίας . Εμείς επιπλέον εκτιμούμε πως και αυτό –εκτός της ιστοσελίδας- συνδυάζεται αποτελεσματικά με το παραδοσιακά προτιμώμενο ( και πράγματι μέχρι στιγμής αναγνωρισιμότερο και προσιτότερο) αυτών Έντυπο μέσον υπό την μορφή Περιοδικού.
Το Ιστολόγιο το βλέπουμε και ως ιστομπλοκάκι όπου αντανακλάται, δημοσιοποιείται ή και σχολιάζεται η δραστηριοποίηση του Συλλόγου, αλλά το οραματιζόμαστε και ως βήμα έκφρασης των μελών και φίλων τού Συλλόγου και των ενδιαφερόντων τους.
ΝΕΟΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ =
Ιστολόγιο που διευθύνεται απο έναν ελεύθερο Έλληνα -κομματικά ανέντακτο, φυσικά - και αντιεξουσιαστή, λάτρη τού Ελληνικού Πολιτισμού νοούμενου στην διαχρονία και στην Οικουμενικότητά του. Αφιερωμένου θαυμαστή τού ήρωα Παλαμήδη, του αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου και του Ιωάννη Καποδίστρια. Το «μπλόγκ» είναι ελεύθερο βήμα για όλα τα μέλη και τους φίλους τού Πολιτιστικού-Αθλητικού Συλλόγου της Χαλκίδας «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ».
(κλπ βλ allblogs.gr)
Αναρτήσεις
