Για μια Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Εθνικής Μνήμης: Η «ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ» του Γ. Γρίβα -Διγενή, (1 Απριλίου 1955).Sul "Manifesto" della Rivoluzione Cipriota di Grivas-Digenes.The "Announcement" of Grivas-Digenes, April 1, 1955

 Ένωσις και μόνον Ένωσις!  (1950 - 55)

 

“Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Εθνικής Μνήμης και Υπερηφάνειας”; Σ’ αυτό το προβληματικό Σχολείο αυτού του σάπιου Κράτους; Πρωταπριλιάτικο, μην ανησυχείτε – καποιοι! 

 

[Κάτι τέτοια ντεμοντέ κι ουτοπικά έλεγε στους μαθητές του ο υπογράφων πατριώτης Διαχειριστής και λίγο έλειψε να φύγει νωρίτερα κι απο την γυναίκα του, για τας Αιωνίας Μονάς. Απο το bullying και τα κατα καιρούς ψυχοσωματικά προβλήματα που του προσέφεραν κάποιοι μαθητές και βέβαια η συνένοχα αδιάφορη έως αρνητική σε τετοια ζητήματα στάσι συναδέλφων του. Me too, λοιπόν κι αυτός; (Άλλη φορά ίσως να κρίνει άξιο να αναφερθεί με/σε πρόσωπα και πράγματα…). Υποθέτει πως όλο και κάτι θα έμεινε στην ευρύτερη σχολική κοινότητα απο τον ιδιότυπο, πολιτικό-ιδεολογικό του στιγματισμό. Αλλά αυτός, ιδανικός και αδέξιος εραστής, θα μείνει ένας δάσκαλος ναρθηκοφόρος που αιώνια θα ζηλεύει τους “παύρους Βάκχους”, τά δικά του πρότυπά Δασκάλων. Όσους τρισυπόστατους γνώρισε ή φαντάστηκε: σοφούς, εναρέτους και φιλογενείς.]

. 

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

 

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ θεοῦ, μὲ πίστιν εἰς τὸν τίμιον ἀγῶνα μας, μὲ τὴν συμπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Κυπρίων, ἀναλαμβάνομεν τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀποτίναξιν τοῦ Ἀγγλικοῦ ζυγοῦ, μὲ σύνθημα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλιπαν οἱ πρόγονοί μας ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην: "Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς". 

Ἀδελφοὶ Κύπριοι, 
Ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων μᾶς ἀτενίζουν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐλάμπρυναν τὴν Ἑλληνικὴν Ἱστορίαν διὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐλευθερίαν των: οἱ Μαραθωνομάχοι, οἱ Σαλαμινομάχοι, οἱ Τριακόσιοι τοῦ Λεωνίδα καὶ οἱ νεώτεροι τοῦ Ἀλβανικοῦ ἔπους. Μᾶς ἀτενίζουν οἱ ἀγωνισταὶ τοῦ 1821, οἱ ὁποῖοι καὶ μᾶς ἐδίδαξαν ὅτι ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὸν ζυγὸν δυνάστου ἀποκτᾶται πάντοτε μὲ τὸ αἷμα. Μᾶς ἀτενίζει ἀκόμη σύμπας ὁ Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος καὶ μᾶς παρακολουθεῖ μὲ ἀγωνίαν, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐθνικὴν ὑπερηφάνειαν. 'Ἂς ἀπαντήσωμεν μὲ ἔργα, ὅτι θὰ γίνωμεν "πολλῷ κάρρονες" τούτων. 

Εἶναι καιρὸς νὰ δείξωμεν εἰς τὸν κόσμον, ὅτι ἐὰν ἡ διεθνὴς διπλωματία εἶναι ἄδικος καὶ ἐν πολλοῖς ἄνανδρος, ἡ Κυπριακὴ ψυχὴ εἶναι γενναία. Ἐὰν οἱ δυνάσται μας δὲν θέλουν νὰ ἀποδώσουν τὴν λευτεριά μας, μποροῦμε νὰ τὴν διεκδικήσωμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια καὶ μὲ τὸ αἷμα μας. Ἂς δείξωμεν εἰς τὸν κόσμον ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι καὶ τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος "ὁ τράχηλος ζυγὸν δὲν ὑπομένει". Ὁ ἀγὼν θὰ εἶναι σκληρός. Ὁ δυνάστης διαθέτει τα μέσα καὶ τὸν ἀριθμόν. Ἡμεῖς διαθέτομεν τὴν ψυχήν, ἔχομεν καὶ τὸ δίκαιον μὲ τὸ μέρος μας. Γι' αὐτὸ καὶ θὰ νικήσωμεν. (...)

... 

 

[Όλο το κείμενο της Προκηρύξεως του εμπνευσμένου ηγέτη του Κυπριακού Έπους, μπορείτε να το διαβάσετε και στην παλαιότερη ανάρτησί μας, εδώ.

 

 

΄΄΄

 

Υ.Γ. Και επειδή έγραψα πιο πάνω την ωραία λέξι ΕΝΩΣΙ, ας προσθέσω ως οφειλόμενη τιμή, τρία ονόματα (με την ελπίδα να επανέλθω): 

Ευάγγελος Γεροντής: 28 ετών, τεχνίτης

Ιωάννης Κωνσταντόπουλος: 21 ετών, υπάλληλος

Φραγκίσκος Νικολάου: 24 ετών, εργάτης

Για τον καλό πατριωτισμό των …Ουκρανών (κι όλων των άλλων). Κι άλλη εύστοχη απάντησι σε δεξιούς κι αριστερούς εθνομηδενιστές (1 κείμενο του Γ. Σιούλα)

Μ’ άρεσε τόσο που είπα να μην αλλάξω ούτε την συνοδεύουσα φωτογραφία. Ο λόγος για το σημερινό κείμενο το οποίο είναι αναδημοσίευσι χθεσινής ανάρτησης του παιδικού φίλου και κουμπάρου μου Γιώργου (κι αυτήν τη φορά από την ιστοσελίδα του).   

Ουδέν (έτερον) σχόλιον!

....................................

Η εισβολή των Ρώσσων στην Ουκρανία είχε ένα ευεργετικό αποτέλεσμα για τινάς εξ ημών στην ...φαιδρά πορτοκαλέα: Εκεί που κάποιοι έβγαζαν σπυριά με τις Πατρίδες, τα έθνη, τα κράτη, τις σημαίες και εξαπέλυαν μύδρους κατά των Ελλήνων πατριωτών, τώρα στο πρόσωπο όχι τόσο των αθώων αμάχων, αλλά των πάνοπλων αγωνιστών της ελευθερίας Ουκρανών πατριωτών, εμβαπτίζονται στα νάματα του πατριωτισμού αλαλάζοντες παιάνες θριάμβων και ταμπουρλίζοντες κύμβαλα πολέμου!

Υ,Γ. Ελπίζω να δείξουν το ίδιο ενδιαφέρον για τα θύματα των ''συμπατριωτών'' τους στην ιστορία, αν και είμαι δύσπιστος. Συνήθως στο παρελθόν όταν μιλούσε κανείς για Κύπρο, θεωρούσαν μέσα από την διεθνιστική τους παιδεία, ότι ως πρωτεύον έπρεπε να καταγγελθούν οι αίτιοι και όχι οι εισβολείς Τούρκοι του Αττίλα. Η θεώρησή τους ήταν ότι πρώτα πρέπει να συντριβούν οι Έλληνες πατριώτες, που τους βαφτίζουν πάντα φασίστες, ύστερα -τότε- οι ΗΠΑ και η CIA δηλ. ''φέξε μου και γλίστρησα ''και τώρα βέβαια οι Ρώσσοι -τότε Σοβιετικοί ιμπεριαλιστές - και κάπου μακριά οι Τούρκοι εισβολείς. Κάπως σαν τώρα.

Μικρή χώρα είμαστε, λίγο πολύ όλοι ξέρουμε την ιδεολογική και πολιτική προέλευση του καθενός μας και τι προπαγάνδα ανοησίας φάγαμε για 50 χρόνια.

Βέβαια δεν είμαι κατά των οβιδιακών μεταβολών και δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν ν΄ αλλάξουν, όμως παραμένω δύσπιστος στις αγαθές και θεολογικές προσεγγίσεις του Καλού και του Κακού.

Τους αφιερώνω το ποίημα του Άγγελου Βλάχου. (τμήμα)

''Ξεύρεις την χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα,
που κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία;

Ω δεν την αγνοεί κανείς, είναι η γη η Ελληνίς''.

 

Γιώργος Σιούλας

(πηγή)

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΠΟΣ: Μια εύστοχη απάντησι σε νεομαρξιστή και μία αγωνιστική υπενθύμισι με ποιήματα και τραγούδια. Ricordo della lotta x la liberta’ dell’ ellenismo cipriota (01.04.1955); Con 2 canzoni, 2 poesie ed una risposta di un amico mio a un giovane marxista.

Πάνω που προβληματιζόμουν προχθές για το στήσιμο της σημερινής επετειακής ανάρτησης στο Ιστολόγιο, έπεσα απάνω σε μία άλλη ανάρτησι του φίλου και κουμπάρου μου Γιώργου Σιούλα στην  σελίδα του στο Facebook. Ο παιδικός μου φίλος εκτός απο διαχειριστής ιστοσελίδας με θέμα την Ἱστορία της Σύγχρονης Ελλάδος 1909-1974" τυγχάνει ρέκτης συλλέκτης ποικίλων memorabilia και δεινός ιστορικός ερευνητής/μελετητής, διαθέτων ιδιαιτέρως βαθύ γνωστικό περί την αριστερά ιδεολογία και ιστορία υπόβαθρο. Στο κείμενό του περιγράφει πως αποστόμωσε κάποιον αρνητή της ΕΟΚΑ και εμμέσως του Κυπριακού Απελευθερωτικού Αγώνα. 

Το εορτολογικό υλικό το βάζω απο κάτω· σαν παράρτημα. 

[Καί η πιο πάνω 1η φωτογραφία καί η επόμενη που ακολουθεί είναι παρμένες απο την σελίδα του φίλου μου]

Α.  Το αποστομωτικό post του φίλου μου:

"Επιμελώς τα τελευταία 30 χρόνια μας κρύβουν την δράση για την Ένωση με την Ελλάδα των Κυπρίων αδελφών μας. Ανεξάρτητα από το πραγματοποιήσιμο του οράματος, τέτοια οράματα πρέπει να μείνουν στο ντουλάπι με τους σκελετούς. Τώρα είναι καιρός για καμιά ...συμφωνιούλα, όποια να ΄ναι.

Συγχέουν τον αγώνα αυτόν της ΕΟΚΑ με την γελοία ΕΟΚΑ Β΄ για να εξαφανίσουν την πραγματική ιστορία.

Όταν πήγα στα Φυλακισμένα Μνήματα πήρα ένα μπρελόκ με το έμβλημα της ΕΟΚΑ. 

Μετά από κάποιο διάστημα συναντήθηκα τυχαία με ένα διδακτορικό φοιτητή του κλίματος ''η ανακἀλυψη του ταξικού αγώνα στο έπος του λαού το ΄40''· όταν είδε το σήμα της ΕΟΚΑ μου απεύθυνε με ύφος ανακριτή της Στάζι το ερώτημα : 

--Το σήμα της ΕΟΚΑ; 

Είχα από πάντα την απάντηση. 

-- Κρίμα που είσαι και υποψήφιος διδάκτωρ και δεν γνωρίζεις το έργο του Μάο Τσετούνγκ! Με κοίταξε εμβρόντητος και άφωνος. Συνέχισα να μπήγω στριφτά το μαχαίρι της υπεροπλίας των γνώσεών μου στον μαρξισμό. -- Ο Μάο Τσετούνγκ υμνεί τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων κατά της αποικιοκρατίας. 

Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, έκτοτε χαίρω μεγαλύτερου σεβασμού."

 

Γεώργιος ΣΙΟΥΛΑΣ

 

..................................

 

Β. Δυο ποιήματα και 2 τραγούδια (ως τυχαία επετειακή πρότασι για  ένα σημερινό ας πούμε Κρυφό Σχολειό).

1. Ποίημα 

 

Άδεια θρανία

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο:

όλοι παρόντες!

και πλάι το βαθμό του καθενός σας:

Άριστα!

Ανδρέας Παστελλάς

 

2. Ποίημα

ΣΤΗ ΔΟΚΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ
Εις μνημόσυνον

Μου λες να ξεχάσω τα παιδιά στην αγχόνη
να παραμερίσω όλο εκείνο το πολύ μου πάθος
για τη λευτεριά της Πατρίδας.
Να παραδώσω στην πυρά όλα εκείνα
«τα δια χειρός ηρώων» επιθανάτια γράμματα
που τα διαβάζω κάτ’ επανάληψη
και με κρατούν άγρυπνο.
Εγώ σου λέω δεν μπορώ.

Μια ζωή τώρα τις μεταμεσονύκτιες ώρες
με πιάνει ρίγος σαν ακούω τα βήματά τους να οδεύουν.
Σαν ακούω τα τραγούδια τους να δυναμώνουν.
Σαν τέλος ακούω να πνίγεται μαζί τους
δολοφονημένος
ο Ύμνος της Ελευθερίας
ύστερ΄ ακριβώς απ΄ τον ξερό γδούπο της ανοιγμένης
καταπακτής.

Ω! τα κορμιά τους έτσι που αιωρούνται δεκαετίες
τώρα στη δοκό της αγχόνης!
Ω! τ΄άγια κορμιά τους δεκαετίες τώρα
που ΄ναι θαμμένα στα Φυλακισμένα Μνήματα!

Γιώργος Πετούσης

..............................

 1ο Τραγούδι "Καρπασία" (Βασίλης Καζούλης)

 

dir(Οι στίχοι του τραγουδιού τού Βασίλη κ.ά. βλ. εντός του Νέου Παλαμήδη)

>2ο Τραγούδι "Καρτερούμεν" (Γιώργος Νταλάρας)

Σπάνιο ντοκουμέντο για τον απαγχονισμό τού Ευαγόρα Παλληκαρίδη: Η μαρτυρία του ιερέα φυλακών για την εκτέλεσί του. Raro documento sull'impiccagione di Evagoras Pallikaridis: la testimonianza del prete della prigione sulla sua esecuzione (14.03.1957).

 Στο μικρό μελέτημα του Πέτρου Στυλιανού «Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο έφηβος ποιητής κι ηρωομάρτυρας», Λευκωσία 1986, στις σσ. 111 -114 ο συγγραφέας φιλοξενεί ως παράρτημα  με τον τίτλο «ΣΤΟ ΙΚΡΙΩΜΑ - Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ», την μαρτυρία του ιερέα των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας, π. Αντώνιου Ερωτοκρίτου σχετικά με τις τελευταίες στιγμές του εθνομάρτυρα Ευαγόρα. Παραθέτουμε το συγκλονιστικό κείμενο με την υποβλητική αφήγησι*  του ιερέα «Παπαντώνη».

 .....................................

«Το αποκορύφωμα της κυπριακής τραγωδίας υπήρξεν ο απαγχονισμός του δεκαεννεατούς μαθητού Ευαγόρα Παλληκαρίδη από τον Χάρτινγκ, που νόμισε πως με αυτό θα έκαμπτε την αγωνιστικότητα της Ε.Ο.Κ.Α., διότι κατά το διάστημα τούτο πολλοί νεαροί κατετάγησαν εις αυτήν γεμάτοι θάρρος και αυτοθυσία.

Παρ' όλας τας παρακλήσεις του πατέρα και τας τόσας άλλας ενεργείας διά την σωτηρίαν του αθώου αυτού παιδιού ο Χάρτιγκ επέσπευσε την εκτέλεσίν του διότι επίστευεν ότι θα κατέφερε καίριον πλήγμα κατά του απελευθερωτικού αγώνος του Κυπριακού λαού.

Ήτο τόση η βία του, ώστε να διατάξη την εκτέλεσίν του πρό του μεσονυκτίου, ενώ όλους τους προηγουμένους τους εξετέλεσαν κατά τας πρώτας πρωινάς ώρας, διότι ήθελε να προλάβη μη τυχόν και ήρχετο χάρις από την Βασίλισσαν, διότι όλοι αυτό επεριμέναμεν. Λέγεται ότι εδόθη η χάρις, ήτο όμως αργά, εάν πράγματι εδόθη.

 Το απόγευμα της Τετάρτης 12ης Μαρτίου, ο διοργανωτής των εκτελέσεων κ. Ακκερ με ενημέρωσε περί της εκτελέσεως του Παλληκαρίδη και ότι έπρεπε ως συνήθως να παραμείνω στας Φυλακάς.

Εζήτησα να μείνω στο σπίτι μου και να μεταφερθώ εις τας Φυλακάς ολίγον προ της εκτελέσεως και εδέχθησαν με την υπόσχεσιν ότι πράγματι θα ευρισκόμην στο σπίτι, γιατί όπως αντελήφθην ενόμιζαν πως θα τους γελούσα.

 Έκανονίσαμεν ή ώρα 10 μ.μ. νά ρθούν νά μέ πάρουν,όπως και έγινε. Μόλις έφθασα στάς Φύλακας, ώδηγήθην πλησίον τού Παλληκαρίδη διά νά τού μεταδώσω τήν Θείαν Κοινωνίαν. Τον βρήκα απολύτως ήρεμον χωρίς τήν παραμικράν έκδήλωσιν ταραχής ή λιποψυχίας. Τά λόγια του εις τήν συνομιλίαν μας ήσαν κοφτά και μετρημένα. Έκάθητο εις τό κρεββάτι του, πού έψαυε σχεδόν τό δάπεδον του κελλιού, και έγώ λίγον υψηλότερα σ' ένα σκαμνί.

Τον είχαν στο κελλί τοϋ Ανδρέα Δημητρίου, και στο άλλο τού Καραολή είχαν τον Μαϊμάρη, πού τον κατεδίκασαν γιά φόνο. Δύο είναι τά κελλιά τών μελλοθανάτων πλησίον τής άγχόνης, και γι' αυτό τούς δύο πρώτους τούς είχαν σ' αυτά τά κελλιά. πού είναι πολύ πληκτικά, όπως και τώρα τούς δύο αυτούς, μέ τήν διαφοράν ότι τώρα μόνον ό ένας μέ ενδιέφερε εθνικά. Όταν συνελήφθη μέσα στο δάσος μέ ένα όπλο, πού δέν μπορούσε νά χρησιμοποιηθή, ήτο νύχτα, και οί σύντροφοι του έτρεξαν και έφυγαν, και δέν συνελήφθησαν. Αυτός όμως δέν έτρεξε νά φύγη, και περίεργος γι' αυτό τού υποβάλλω τήν έρώτησιν.

- Γιατί δέν έτρεξες νά φύγης και σύ όπως έκαμαν οί άλλοι;

Έσήκωσε τό πρόσωπον του και μέ είδε στά μάτια, γιατί ήτο σκυφτός, και μέ έλαφρόν μειδίαμα μού λέγει.

-Τούς επήρα για δειλούς, όταν τους είδα να τρέχουν.

Επικρατεί σιωπή. Και πάλιν ερωτώ.

-Έχεις τίποτε νά μού πής, παιδί μου ;

- Μετανοιώνω γιά κείνο πού έκαμα και άν ζούσα δέν θά τό ξανάκαμνα.

Δέν εννοούσε τό ότι έλαβε μέρος στον αγώνα, αλλά άλλο πράγμα, τής ψυχής. Τού υπέδειξα, άν ήθελε νά αφήσει τον σταυρόν του νά τον έχωμεν ώς ένθύμιον, άλλά μού λέγει: Όχι. πάτερ, θέλω νά τον πάρω μαζί μου. Λυπήθηκα, πού δέν σκέφθηκα νά πάρω άλλον μαζί μου και νά τον κρατούσα ώς ιερόν κειμήλιον, όπως έκαμα στους τρεις προηγουμένους. Μετά τήν εκτέλεση τον έφερε στο λαιμό του.

Τού συνέστησα νά έχη θάρρος μέχρι τέλους και νά μήν άφήση τήν εντύπωση στους Άγγλους δημίους ότι έδειλίασε.

- Έχω θάρρος, μού λέγει, και δέν θά δειλιάσω, εύχομαι δε νά είμαι ο τελευταίος.**

Τά τελευταία του λόγια ήσαν: Τούς χαιρετισμούς μου εις όλους, και εύχομαι σύντομα τήν έλευθερίαν τής Κύπρου.

Τού μετέδωσα τέλος τήν Θείαν Κοινωνίαν, και αφού τον εφίλησα, τον απεχαιρέτισα μέ τάς λέξεις, θάρρος, και νά μήν χάνης τάς ελπίδας σου.

Κάποια έλπίς διασώσεώς του υπήρχε μέχρι τής τελευταίας στιγμής, ήτοι της ενδέκατης και μισής, πού έξετελέσθη.

Τα λόγια του εις την συνομιλίαν μας ήσαν κοφτά και μετρημένα. Εκάθητο εις το κρεββάτι του, που έψαυε σχεδόν το δάπεδον του κελλιού, και εγώ λίγον υψηλότερα σ’ ένα σκαμνί.

0 Μαϊμάρης όταν με είδε να φεύγω από το διπλανό κελλί, εφώναζε και έκλαιε και ετάρασσε τη γαλήνην και την σιγήν της νύκτας γύρω από την αγχόνην.

Αυτός , κατεδικάσθη εις θάνατον διά φόνον, και εφαίνετο ολίγον ανισόρροπος, θα τον εκρέμμαζαν δε την ίδιαν ώραν με τον Παλληκαρίδην,  διά να δείξουν ότι τους εθεωρούσαν και του δύο ως κοινούς εγκληματίας.

Η ώρα δεκάμισυ με πήραν σ' ένα δωμάτιο στην είσοδο της φυλακής, και εκεί θα επερίμενα διά τα περαιτέρω.

Το δωμάτιον εζεσταίνετο με σόμπαν πετρελαίου, και άνοιξα λίγο το παράθυρο να παίρνω λίγον αέρα και να παρακολουθώ και την κίνηση, γιατί αρχίσαν να καταφθάνουν οι δεσμοφύλακες της βάρδιας από τα μεσάνυκτα ως το πρωί, γιατί κάθε βάρδια εφύλαγεν έξι ώρες, τέσσερις βάρδιες το εικοσιτετράωρο, και είναι μαζί  Ελληνες και Τούρκοι.  Σ' αυτό το διάστημα οι Τούρκοι δεσμοφύλακες είναι τριπλάσιοι σχεδόν από τους Έλληνες.

Στεκόμουνα προσηλωμένος κοντά στο παράθυρο και παρακολουθούσα κάθε κίνηση και θόρυβο, που εγίνετο στο συνεχές ανοιγοκλείσιμο της εισόδου και κατόπιν των σιδερένιων εισόδων εις τα διάφορα διαμερίσματα της φυλακής. Η ώρα περνούσε χωρίς να μου κάμνη εντύπωση.  

Ενα κτύπημα δυνατό ακούστηκε από μακρυά, που με τάραξε. Κάποιος δικός μας εστέκετο απέναντί μου απ' έξω του παραθύρου και τον ρώτησα, τί συμβαίνει, και με ετοιμότητα μου λέγει, θά ναι φυλακισμένοι και κτυπούν τις πόρτες. Εκείνος εγνώριζε από πού προήλθεν ο θόρυβος και ήθελε να με παραπλανήση προς στιγμήν. Δεν γελάστηκα όμως, γιατί τον ίδιον κρότον ήκουσα και προηγουμένως την ώρα των εκτελέσεων, αλλά είχα αμφιβολίες για την ώρα. Κοίταξα το ρολόι μου, ήταν ενδεκάμιση ακριβώς. Μισή ώρα πριν από τα μεσάνυχτα κρέμασαν τον Παλληκαρίδη , διότι ακριβώς η ώρα μία μετά τα μεσάνυκτα με επήραν διά να κάμω την κηδείαν. 

Επειδή είπα ότι, όταν εφίλησα τον Δημητρίου και τον Καραολή ένοιωσα ότι ήσαν ζεστοί, γιατί φαίνεται , ότι, μόλις τους κρέμασαν, τους κατέβασαν αμέσως από την αγχόνην και με φώναξαν, παρετήρησα ότι κατόπιν άφηναν να περάση καμμιά ώρα και ύστερα να με πάρουν κοντά τους.

Όπως και τες προηγούμενες φορές, έτσι και τώρα διάβασα, στον νεκρό την νεκρώσιμον ακολουθίαν η ώρα μια και μισή ακριβώς μετά τα μεσάνυχτα και εις το ίδιον ακριβώς μέρος έξω από την κλειστή είσοδο του κοιμητηρίου. Επειδή ήτο μελαχροινός, μου εφαίνετο με το λίγο φως του κεριού, που εφώτιζε ο πρόσωπό του, πως δεν άλλαξε η θωριά του και νόμιζες πως κοιμάται.

Έδωσα εις αυτόν τον τελευταίον ασπασμόν και με το βήμα αργόν και άφατον θλίψιν έφυγα διά να αποτελειώσουν οι δήμιοι εν κρυπτώ τα της ταφής.

Δεν ήθελαν να γνωρίζωμεν πώς τους έθαπτον, καθ' ότι έβαζαν δυό-δυό στον τάφο για να εξοικονομηθεί χώρος στο μικρόν κοιμητήριον. Επικρατούσε και μια σκέψις ότι έχυναν μέσα στον τάφο ασβέστη για να καή και να διαλυθή ο νεκρός. Αυτό ίσως να φανή όταν θα γίνη η μεταφορά των λειψάνων εκ των φυλακών.

Με την εκτέλεση του Παλληκαρίδη έκλεισε το κεφάλαιον των απαγχονισθέντων.»

 

Αιδεσιμώτατος Παπαντώνιος Ερωτοκρίτου

 

......................................

 * ΣΣ:  Είχα ολοκληρωμένο το κείμενο για την ανάρτησι όταν βρήκα και το βιβλίο μαρτυρία του ιερέα π. Αντώνιου /Παπαντώνιου Ερωτοκρίτου, Ιερέως Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας, «Πώς Έζησα Το Δράμα Των Απαγχονισθέντων»,  Λευκωσία 2009, από του οποίου την α΄ Έκδοσι φαίνεται ότι αντέγραψε ο Πέτρος Στυλιανού το «Παράρτημά» του.  Αρκέστηκα να συγκρίνω για να διαπιστώσω την πιστότητα της απόδοσης και στο να πάρω μία-δυο ακόμη φωτογραφίες.

** Προφητική δήλωσι! Καθ' όσον, πράγματι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης υπήρξε ο τελευταίος της Αγχόνης .

Ε Ι Χ Ε  ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ  ο Απαγχονισμός των Μιχαλάκη Καραολή 23 και Ανδρέα Δημητρίου 22χρ., την Πέμπτη 10 Μαΐου 1956. Και των Ανδρέα Ζάκου 25χρ, Χαρίλαου Μιχαήλ 21χρ. και Ιάκωβου Πατάτσου 22χρ., την Πέμπτη 9 Αυγούστου 1956. 21 Σεπτεμβρίου 1956 οι Στέλιος Μαυρομμάτης, Ανδρέας Παναγίδης και Μιχαήλ Κουτσόφτας. Αυτούς ακολούθησε 9ος και τελευταίος ο Ευαγόρας, την Πέμπτη 14 Μαρτίου 1957.

Άπαντες στα Φυλακισμένα Μνήματα...

 

«Εσύ δεν λες τίποτα» και «Άδεια θρανία». Δύο ποιήματα (των Μ. Πασιαρδή, Α. Παστελλά ) για την Κύπρο. Due poesie per i giovani combattenti per la liberazione di Cipro (1 Aprile 1955)

Σήμερα η 65η επέτειος από την έναρξι του απελευθερωτικού/αντιαποικιακού αγώνα της Κύπρου μας. Μεγάλη ιστορία. Έπος με στοιχεία τραγωδίας! Οι ηρωομάρτυρες πολλοί. 18 ονόματα μόνο ελληνόψυχων παιδιών (σφάγια στον βωμό της Λευτεριάς). Δεκαοκτώ, όσα και τα χρόνια του Ευαγόρα Παλληκαρίδη:

Μόδεστος Παντελής,   Γρηγόρης Αυξεντίου,  Κυριάκος Μάτσης,  Μιχαλάκης Καραολής,  Αντρέας Δημητρίου,  Ιάκωβος Πατάτσος,  Ανδρέας Ζάκος ,  Μιχάλης Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομάτης, Φώτης Πίττας,  Ηλίας Παπακυριακού,   Παναγιώτης Τουμάζος,  Πρόδρομος  Ξενοφώντος, Γεώργιος Χριστοφόρου, Νίκος Ευαγόρου, Παναγιώτης  Κάσπης,  Αντρέας Παναγίδης,  Ευαγόρας Παλληκαρίδης...

...............................................

 1

Εσύ δεν λες τίποτα…

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το νησί

που ήταν όνειρο χτές και θυμάρι κι αμίαντο

και σήμερα ποτάμι οδύνης

ποτάμι που δεν λέει να σιγήσει

κατρακυλώντας απ’ τους αιώνες όχι νερό

μα τις πέτρες μας, πέτρες αρχαίες που χτίσαν ναούς

και υψώσανε κάστρα και πολιτείες που χάραξαν

τ’ όνομά τους στο χρόνο

βαθιά, και για πάντα.

Εδώ, σ’ αυτό το νησί, υδρίες λαδιού με παραστάσεις του μόχθου

υδρίες κρασιού με παραστάσεις αγάπης

ο χαλκός στου ανθρώπου τη δούλεψη

ο χρυσός, η εικόνα, το κέντημα,

το ξύλο που ευωδιάζει το χέρι,

τάφοι προγόνων παλιών και χτεσινών πατεράδων.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω για τα παιδιά

που σκύψανε άξαφνα με το χέρι στο στήθος

εκεί στις πλαγιές του βουνού Πενταδάχτυλος και φωνάζαν

τη μάνα τους ώσπου ξεψύχησαν.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω για τα σπίτια, τα δέντρα

του κάμπου μας, τα πικρολέμονα του ίδρωτά μας

που τα διαγούμισαν άλλοι

και πέρα τα πήγανε.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το μαρτύριο

που δένει τη γη μας, τον τροχό* που στενάζει

η πατρίδα μας, την πληγή στο σώμα του Ιησού.

Εσύ δεν λες τίποτα

μα η πληγή στο σώμα του Ιησού

δεν στερεύει.

Μένουμε μ’ ανοιχτές τις πληγές στο σταυρό του ορίζοντα.

Δεσπόζει το αίμα. Η Κύπρος καλεί. Στους

δρόμους του κόσμου αντηχεί η φωνή μας.

Ας μην αναπαύονται οι άνθρωποι.

Μιχάλης Πασιαρδής

………………………………………………………….

2

Άδεια θρανία

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο:

όλοι παρόντες!

και πλάι το βαθμό του καθενός σας:

Άριστα!

Ανδρέας Παστελλάς

Ημέρα εθνικής μνήμης. Η «ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ» του Γρίβα -Διγενή 1 Απριλίου 1955 και 1 ακόμα βίντεο για το έπος του Κυπριακού Αγώνα.

1η Απριλίου 1955
La proclamazione dell' EOKA per la lotta contro gli Inglesi colonialisti.
01.04.1955: inizio della guerra per l' indipendezza (o per l' unione) di Cipro
EOKA 1η Απριλίου 1955

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

Με την βοήθειαν τού θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: "'Η τάν ή επί τάς".

Αδελφοί Κύπριοι,
Από τα βάθη των αιώνων μάς ατενίζουν όλοι εκείνοι οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν διά να διατηρήσουν τήν ελευθερίαν των: οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι τού Λεωνίδα και οι νεώτεροι τού Αλβανικού έπους. Μάς ατενίζουν οι αγωνισταί τού 1821, οι οποίοι και μάς εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το αίμα. Μάς ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος και μάς παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνειαν. 'Ας απαντήσωμεν με έργα, ότι θά γίνωμεν "πολλώ κάρρονες" τούτων.

Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μιά φορά ότι και τού σημερινού Έλληνος "ο τράχηλος ζυγόν δέν υπομένει". Ο αγών θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν. Ημείς διαθέτομεν τήν ψυχήν, έχομεν και το δίκαιον με το μέρος μας. Γι' αυτό και θα νικήσωμεν.

Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί να χύνουν το αίμα των διά να αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρον, για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παρά τό πλευρόν των λαών σας, και για το οποίον σείς τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον τού ναζισμού και τού φασισμού.

Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας.

Ε.Ο.Κ.Α
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΔΙΓΕΝΗΣ


Προκήρυξη Γρίβα -Διγενή~ The proclamation of Gribas- Digenis