Ο Σ. Λαβδιώτης στην Χαλκίδα (από την Παρέμβαση Πολιτών Ευβοίας) και ένα κείμενό του για την δραχμή

Εγκαίρως προσκληθήκαμε από την «Παρέμβαση πολιτών Ευβοίας» στην αποψινή εκδήλωσί της (Ομιλία του Οικονομολόγου Σπύρου Λαβδιώτη στο Εργατικό Κέντρο στην πόλι μας) και ευχαρίστως φιλοξενούμε την σχετική ανακοίνωσι. Επί τη ευκαιρία αναδημοσιεύουμε και ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο (για το Ευρώ, την Δραχμή, την ψευδώνυμη Τράπεζα της Ελλάδος και το αφελληνισμένο Τραπεζικό σύστημα της χώρας μας), που ο αποψινός υψηλός καλεσμένος της «Παρέμβασης» υπογράφει από κοινού με τον καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης Ηλία Σταμπολιάδη.


Παρέμβαση πολιτών Ευβοίας
e-mail: paremvasi@yahoo.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Τετάρτη 1 Φλεβάρη 2012 στις 6.30 το απόγευμα
στην αίθουσα του Εργατικού κέντρου Ευβοίας, θα πραγματοποιηθεί ομιλία –συζήτηση με θέμα:
Ο Προϋπολογισμός του Κράτους για το 2012
Είναι προϋπολογισμός,
σωτηρίας ή χρεοκοπίας;
Όλη η αλήθεια.
με ομιλητή τον
Σπύρο Λαβδιώτη

Γεννήθηκε στην Δράμα το 1950 και σπούδασε μετά το Α.Π.Θ. στο Καναδά, μεταπτυχιακά στην Οικονομία και τη Διοίκηση των Επιχειρήσεων όπου αρίστευσε. Είναι Οικονομολόγος, χρηματοπιστωτικός σύμβουλος , έχει διατελέσει αναλυτής στη Κεντρική Τράπεζα του Καναδά, έχει διδάξει ως επιμελητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Εργάσθηκε σε ιδιωτικές χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις.
Μέλος της πρωτοβουλίας πολιτών ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ.
Συγγραφέας των έργων:
Σεισάχθεια: χρειαζόμαστε ένα νέο Σόλωνα.
Ευρώ: Η Θηλιά στον λαιμό της Ελληνικής Κοινωνίας.

Φίλες, -οι,
συνεχίζουμε την προσπάθεια ενημέρωσης των πολιτών πέρα από τα καθορισμένα, που μας πλασάρουν το ταϊσμένα Μ.Μ.Ε. Πρέπει όλοι μας, ως πολίτες να είμαστε ενημερωμένοι γι’ αυτά που καθημερινά βιώνουμε.
Το «καθεστώς», αποπροσανατολίζει και με τα εκβιαστικά διλήμματα που κάθε φορά βάζει στο λαό, προσπαθεί να κάμψει την αγωνιστικότητά του, αλλά και την πίστη του, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν προς όφελός του και της χώρας γενικότερα.
Καλούνται όλοι οι πολίτες, να παρευρεθούν στην εκδήλωση. Οι τρομοκρατημένοι «κυβερνήτες» και οι πάτρωνές τους δεν επιθυμούν την πλήρη αλήθεια.
Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση όλων των πολιτών να μετατραπεί σε ένα δημιουργικό παλλαϊκό ενημερωμένο μέτωπο αντίστασης και πολιτικής δράσης.

Χαλκίδα 21/12/2012

............................................................


Δραχμή: Καταδίκη ή μοναδική ελπίδα;

Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης.
Σπύρος Λαβδιώτης, Οικονομολόγος.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση. Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε.
Ο κύριος Γ. Προβόπουλος, Διοικητής της αποκαλούμενης Τράπεζας της Ελλάδος, ακολουθώντας την ίδια πολιτική με τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλο και με το ίδιο περισπούδαστο ύφος, μας απείλησε ότι η επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα, την ξακουστή Δραχμή, θα σήμαινε την επιστροφή της χώρας στη δεκαετία του 1950 όταν η Ελλάδα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και έναν εμφύλιο σπαραγμό ανασυγκροτούσε τις δυνάμεις της για να φθάσει, μέχρι τις αρχές της μεταπολίτευσης, σε ένα βιοτικό επίπεδο που μπόρεσε να σπουδάσει και να μορφώσει όλους αυτούς που σήμερα την έχουν καταντήσει παγκόσμιο περίγελο.

Ας δούμε όμως αρχικά ποια είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος» την οποία διευθύνει ο κ. Γ. Προβόπουλος και ως εκ τούτου φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη όλων όσων τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Εκ του καταστατικού της, οι ιδιώτες μέτοχοι της τράπεζας με ποσοστό συμμετοχής μικρότερο του 5% μπορούν να παραμένουν ανώνυμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι παραμένουν άγνωστοι οι μέτοχοι της τράπεζας που συνολικά κατέχουν το 92% των μετοχών της.
Αυτό γεννά τέσσερα ερωτήματα και καταγγελίες.

1. Ποίος είναι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος όταν σε αυτή συμμετέχουν ιδιώτες, ασχέτως του ποσοστού συμμετοχής τους ή της ανωνυμίας τους;

2. Πως αυτή η μετοχική σύνθεση εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα έναντι του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος;

3. Γιατί αυτοί οι μέτοχοι παραμένουν άγνωστοι και γιατί ένα τέτοιο κερδοσκοπικό ίδρυμα χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό και ψευδεπίγραφο τίτλο της Τραπέζης της Ελλάδος;

4. Με τι δικαίωμα ο Διοικητής ενός τέτοιου ψευδεπίγραφου κερδοσκοπικού ιδρύματος έχει τα προνόμια να καθορίζει την νομισματική πολιτική της χώρας, όποια έχει απομείνει μετά την είσοδο μας στο Ευρώ, και να μας απειλεί για ενδεχόμενους κινδύνους που κατά τη γνώμη του ενέχει η επιστροφή μας στη Δραχμή, όταν δεν τολμά καν να μας πει σε τι σκλαβοπάζαρο τους διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος θα καταντήσουμε όσο η νομισματική μας πολιτική καθορίζεται από τα ζωώδη πνεύματα (animal spirits) των αγορών;

Όσον αφορά την επιλογή Ευρώ ή Δραχμή θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα, το δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης αλλά και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που κατά την τελευταία δεκαετία ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 30 δις ? ετησίως, χωρίς ποτέ κανένας από τους κυβερνώντες να μιλήσει για αυτό.
Για το 2012 έχουν συντάξει έναν προϋπολογισμό 170 δις εκ των οποίων τα 50 δις περίπου είναι για μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία και ασφάλεια και λίγο πολύ θα καλυφθούν από φόρους και τα άλλα έσοδα του κράτους. Ενώ τα υπόλοιπα 120 δις προορίζονται, 42 για χρεολύσια, 32 για χρέη των Ελληνικών δήθεν τραπεζών , 16 δις για τόκους (όσο οι δαπάνες για υγεία, παιδεία και ασφάλεια), 25 δις για βραχυπρόθεσμο δανεισμό και 5 δις για κάτι μεταβατικούς λογαριασμούς.

Θα πληρώσουμε 32 δις για να αναπληρώσουμε τις ζημίες των τραπεζών από το κούρεμα που με αυτό τον τρόπο το επιφορτίζεται ο Έλληνας πολίτης. Οι τράπεζες ονομάζονται δήθεν «Ελληνικές» από τη σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου στο οποίο η συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου έχει ως ακολούθως:
Τράπεζα της Ελλάδος 8%,
Εθνική 1,2%,
Alpha bank 0,5%,
Eurobank 0%.

Το σύνολο των 120 δις θα το δανειστούμε στερώντας τον μέσο Έλληνα από τα στοιχειώδη για τη διαβίωση του, βάζοντας υποθήκη τη χώρα και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς να δοθεί ούτε μία δραχμή για αναπτυξιακά έργα. Και όλα αυτά όχι για να αναπληρώσουμε κάποια εθνική καταστροφή από λοιμό, σεισμό, καταποντισμό ή επιδρομή αλλοφύλων. Θα τα πληρώσουμε για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τοκογλύφων και τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας για να παραμείνουν στην εξουσία εξαπατώντας το λαό ότι η φαινομενική ευημερία που παρείχαν προερχόταν από ανακατανομή του πλούτου που πέτυχαν οι σοσιαλιστές.

Πέραν τούτου, αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα, εισήγαγαν ένα σωρό άχρηστες καταναλωτικές συνήθειες για ξένα προϊόντα και το χειρότερο έβαλαν τη χώρα στο Ευρώ, μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη νομισματική ισοτιμία. Αυτή η ιδιορρυθμία της χώρας μας απαιτεί την ευχέρεια έκδοσης νομίσματος και την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής που να ενθαρρύνει τις εξαγωγές και να επιβάλλει δασμούς σε ανταγωνιστικά προϊόντα, πράγμα αδύνατο με τη συνθήκη του Μάαστριχ. Η τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δράσει ως δανειστής έκτακτης ανάγκης αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει το ρόλο αυτό για τα προβληματικά μέλη της ΕΕ, τα οποία είναι αναγκασμένα να δανείζονται με τους κερδοσκοπικούς όρους της αγοράς.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση.
Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε. Όμως με τη Δραχμή θα έχουμε την ελπίδα της ανάκαμψης εκμεταλλευόμενοι τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του τόπου (γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, μεταποιητική βιομηχανία, ενέργεια και πολλά άλλα) που σήμερα έχουμε εγκαταλείψει. Εάν αυτό ονομάζεται επιστροφή στη δεκαετία του1950, όταν οι Έλληνες έβγαζαν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, τότε αντίστοιχα η παραμονή μας στο Ευρώ θα πρέπει να εξομοιωθεί με την περίοδο της Γερμανικής κατοχής που οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, ή με την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που οι πλουτοπαραγωγικές μονάδες ανήκουν στους ξένους ενώ οι εντόπιοι λιμοκτονούν ή εκδίδονται για να επιβιώσουν.

Κάτι τέτοιο πρότεινε εμμέσως και ένας εκ των υποστηρικτών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης, που με μία κωλοτούμπα ανέτρεψε τις ιδέες του κόμματος του περί εθνικής ανεξαρτησίας. Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν λέμε τίποτε γιατί είναι γνωστή η νεοφιλελεύθερη και εθνομηδενιστική πολιτική τους, που ευνοεί μεν τις βιομηχανικές χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, όμως αποτελεί ταφόπλακα για τα αδύνατα κράτη της περιφέρειας.


stopcartel Newsdesk

Στην 2η επέτειο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: το κείμενο της περυσινής ομιλίας του καθ. Richard Wolff για την κρίσι. Τι λέει για Γ.Α.Π. και για το έλλειμμα.

Ο Ρίτσαρντ Γουόλφ (Richard D. Wolff, γεννημένος τον 1942, στο Youngstown του Οχάιο) είναι Αμερικανός καθηγητής οικονομίας στο University of Massachusetts Amherst (για κάποιο διάστημα μάλιστα υπήρξε και καθηγητής του Γιώργου Παπανδρέου στο ίδιο πανεπιστήμιο).
Ο ξένος οικονομολόγος, σε περυσινή διάλεξί του εν μέσω της κρίσης, αναφέρεται διεξοδικά στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος και –μεταξύ άλλων εξαιρετικά ενδιαφερόντων και διαφωτιστικών- δηλώνει ότι υπάρχει απλούστατος τρόπος μηδενισμού των ελλειμμάτων με μια ελάχιστη σε ποσοστό φορολόγησι των πλουσίων!!
Δείτε, ακούστε, διαβάστε:




Το κείμενο της ομιλίας, όπως το βρήκαμε στο διαδίκτυο:

«Στην Ελλάδα αυτό που συμβαίνει για πολλά χρόνια είναι το ίδιο με αυτό που τώρα βλέπετε στην Ουάσινγκτον. Η Ελλάδα, όπως όλες οι καπιταλιστικές χώρες, μπαίνει συνεχώς σε δίλημμα – κι αυτό είναι μια αντίφαση αυτού του συστήματος. Οι πολιτικοί μπαίνουν συνέχεια σε δίλημμα από μία θεμελιώδη δυσλειτουργία. Οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι θέλουν την κυβέρνηση να τους υπηρετεί κι όχι να τους βάζει φόρους. Καμία έκπληξη. Ο λαός θέλει επίσης το ίδιο. Θέλει την κυβέρνηση να τους ωφελεί και να μην τους φορολογεί. Αυτό φέρνει τους πολιτικούς σε μία πολύ άσχημη θέση. Από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις χρειάζονται τα χρήματα για την πολιτική τους δράση. Από το λαό χρειάζονται τις...
ψήφους.

Με ποιο τρόπο θα χειριστούν αυτό το δίλημμα; Λύση: Δώσε και στις δυο πλευρές αυτό που θέλουν. Μη φορολογείς κανέναν και λύσε το πρόβλημα με δανεισμό. Είναι πολύ καλή λύση. Ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Τουλάχιστον δεν έχουν φόρους κι έχουν και τις κρατικές υπηρεσίες τους. Είναι χαρούμενοι. Οι πλούσιοι είναι εξίσου χαρούμενοι – παίρνουν αυτό που θέλουν, δεν πληρώνουν, αλλά έχουν κι ένα έξτρα μπόνους: Τα χρήματα που δεν πληρώνουν φόρους είναι τα χρήματα που δανείζουν στην κυβέρνηση για το έλλειμμα. Αυτός είναι ο λόγος που οι πλούσιοι δεν ενοχλούνται από τα ελλείμματα. Κερδίζουν διπλά.

Εάν η κυβέρνηση χρειάζεται να πάρει χρήματα για να πληρώσει τα προγράμματά της, μπορεί να πάει στους πλούσιους και τις επιχειρήσεις και να τους φορολογήσει. Δεν το κάνει. Αντιθέτως δανείζεται τα χρήματα από αυτούς. Σ’ αυτό το σημείο εάν είχαμε χρόνο θα έπαιζα ξανά τον εθνικό ύμνο. Εάν καταλαβαίνετε τι σας είπα μόλις τώρα, το έλλειμμα είναι μια υπηρεσία προς τους πλούσιους.

Θα σας δώσω έναν υπολογισμό, μια πολύ απλή επεξήγηση. Στις ΗΠΑ υπάρχει αυτό το όνομα: HNWI (High Net Worth Individuals). H Μέριλ Λιντς, σε συνδυασμό με άλλους οίκους, δίνει έναν κατάλογο με τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αμερικής. Για την ακρίβεια, τον δίνει για τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα όνομα. Άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης. (ΑΥΚΘ) Σε περίπτωση που το βρίσκετε σέξι, υπάρχουν και τα ΑΕΥΚΘ (UHNWI - Ultra High Net Worth Individuals). Άτομα Εξαιρετικά Υψηλής Καθαρής Θέσης. Είτε θα κλάψετε με αυτό είτε θα γελάσετε. Πρέπει να κάνετε το ένα ή το άλλο. Αν δεν κάνετε τίποτα από τα δύο, χρειάζεστε βοήθεια.

Τι είναι το ΑΥΚΘ; Είναι ένας πολίτης που έχει τουλάχιστον ένα ή περισσότερα εκατομμύρια δολάρια στο μετοχικό του χαρτοφυλάκιο. ΑΕΥΚΘ είναι κάποιος που έχει 30 ή περισσότερα εκατομμύρια. Αυτή είναι η διαφορά. Πόσα ΑΥΚΘ υπήρχαν στις ΗΠΑ το 2009, το τελευταίο έτος για το οποίο διαθέτουμε αριθμούς; 2,9 εκατομμύρια άτομα. Με άλλα λόγια, λιγότερο από 1% του πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι AYKΘ. Το συνολικό ποσόν των μετοχικών τους χαρτοφυλακίων το 2009 ήταν περίπου 12,7 τρισεκατομμύρια δολάρια. Θέλω να βεβαιωθώ ότι το καταλάβατε. Η Υψηλή Καθαρή Θέση αναφέρεται μόνο στο μετοχικό τους χαρτοφυλάκιο. Δεν υπολογίζονται σπίτια, αυτοκίνητα, κοσμήματα, έργα τέχνης ή κάτι άλλο. Μονάχα χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων.

Ποιο ήταν το έλλειμμα, δηλαδή το συνολικό ποσόν που η κυβέρνηση έπρεπε να δανειστεί για να ζωντανέψει την οικονομία το 2009; Το έλλειμμα ήταν περίπου 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. 12,7 τρις ο συνολικός πλούτος που είχε λιγότερο από 1% του πληθυσμού – μόνο για μετοχές και ομόλογα, όχι για σπίτια. Συνολικό έλλειμμα 1,3 τρις.

Εάν εφαρμόζαμε ως έθνος 10% φορολόγηση στο χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων των ΑΥΚΘ, χωρίς να πειράξουμε τα σπίτια τους, τα τιμαλφή τους, τα αυτοκίνητά τους, και το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους έπεφτε μόλις στο 90% απ’ ό,τι ήταν πριν ένα χρόνο, εάν δηλαδή φορολογούσαμε με 10% τα 12,7 τρις, βγαίνει περίπου αυτό το ποσό (1,27δισ). Δεν θα υπήρχε καθόλου έλλειμμα. Κανένα τόκος για να πληρώσουμε. Καμία μεγάλη κρίση για ν’ ανησυχούμε. Καθόλου έλλειμμα. Θα πήγαινε στους λιγότερο από 1% πλουσιότερους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι 99% από εσάς θα μένατε ανεπηρέαστοι από αυτό. Δε θα είχατε όμως έλλειμμα, ούτε ανησυχία μήπως φορολογηθείτε για να το καλύψετε. Καμία ανάγκη να κόψετε τα κοινωνικά προγράμματα. Τίποτα από αυτά. Οι πλούσιοι θα είχαν να πληρώσουν 10% από το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους.

Τα τελευταία 30 χρόνια αυτοί με τις μετοχές και τα ομόλογα τα πήγαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Είχαν τα καλύτερα 20 χρόνια στην ιστορία του χρηματιστηρίου της Αμερικής. Θα πας λοιπόν στους πλουσιότερους που είναι λιγότεροι από 1%. Αυτοί που είναι προφανώς πιο ικανοί να πληρώσουν και τα πήγαν καλύτερα από όλους τα τελευταία 30 χρόνια. Και θα μπορούσες να πας και να τους πεις: "Ως πατριώτης και πιστός Αμερικάνος, είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις: 10%. Κι αυτό καλύπτει όλα όσα χρειαζόμαστε, και δε θα επιβαρύνουμε την κυβέρνηση ούτε στο ελάχιστο."

Αν λοιπόν κάποιος σας πει: "Έχουμε τρομερό έλλειμμα και πρέπει να περικόψουμε τις κρατικές δαπάνες και πρέπει…" Σταμάτα! Αυτό μοιάζει σα να σε σταματάει κάποιος στο δρόμο και να λέει: "Θα σου δώσω τώρα ελευθερία επιλογής. Μπορείς να επιλέξεις αν θα σε μαχαιρώσω ή αν θα σε στραγγαλίσω." Κι όλοι σας γνωρίζετε ότι η απάντηση σ’ αυτό είναι: "Δεν αποδέχομαι το εύρος των επιλογών."

Όταν λοιπόν κάποιος σας πει ότι έχουμε έλλειμμα κι επομένως πρέπει να πληρώσετε με μεγαλύτερους φόρους, διαφορετικά θα ξοδέψουμε λιγότερα για κοινωνικές υπηρεσίες, η απάντηση ξανά είναι "δεν αποδέχομαι αυτές τις επιλογές". Θα προτιμούσα να τα χώσω σε αυτούς εδώ. Αυτό θα ήθελα να κάνω. Κι αυτό θα έλυνε το πρόβλημά μας, και δε θα είχαμε έλλειμμα. Και παρεμπιπτόντως, τα καταναλωτικά έξοδα των πλουσιότερων αυτών ανθρώπων δεν θα άλλαζαν σημαντικά, εάν φορολογήσεις τον πλούτο τους. Κάθε οικονομολόγος που έκανε ποτέ μακροοικονομία το γνωρίζει. Όσοι από σας είχατε αυτά τα μαθήματα, θα θυμάστε ότι μάθατε κάτι για την οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς κατανάλωση.

Κεντρική ιδέα: Όσο πιο φτωχός είσαι, τόσο περισσότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Όσο πλουσιότερος είσαι, τόσο λιγότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Γιατί; Διότι είσαι πλούσιος και δεν χρειάζεται. Πολύ "περίπλοκο". Οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να ξοδεύουν, διότι τα έξοδά τους δεν καθορίζονται ποτέ από τον πλούτο τους. Κι αν πιστεύετε κάτι τέτοιο, είναι επειδή δεν είστε ένας από αυτούς. Αυτό μπορεί να σας πληγώνει, αλλά έτσι είναι. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί. Επομένως δεν υπάρχει λογική.
Θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να λύσει τα προβλήματά της; Φυσικά και θα μπορούσε. Η ελληνική κυβέρνηση θα έλυνε τα προβλήματά της εάν φορολογούσε τον πλούτο. Ο πλούτος στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά άνισα κατανεμημένος. Υπάρχει ένα σχετικά μικρό μέρος του ελληνικού πληθυσμού το οποίο είναι εξαιρετικά πλούσιο. Τι γίνεται με αυτούς;
Στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν αυτό που σας είπα. Πολιτικοί, δεξιοί, αριστεροί δεν έχει διαφορά, όλοι τους δανείστηκαν χρήματα και τα ξόδεψαν.

Όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ όλοι είπαν: ωραία, είναι μέλη της Ε.Ε., κι όλα αυτά τα πλούσια κράτη, Γαλλία, Γερμανία, θα τους στηρίξουν. Θα δανείσουμε λοιπόν την Ελλάδα. Υπέροχα, είπε η ελληνική κυβέρνηση. Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα. Συνεχίστε να δανείζεστε. Κρατάμε τις μάζες χαρούμενες δίνοντας χρήματα χωρίς να τις φορολογούμε. Οι πλούσιοι θα είναι χαρούμενοι. Τους δίνουμε ό,τι θέλουν χωρίς να τους φορολογούμε. Δανειζόμαστε, δανειζόμαστε, δανειζόμαστε. Μέχρι που φτάνει η μέρα που οι δανειστές λένε: "Η κατάσταση πάει να ξεφύγει εδώ."

Στο σημείο αυτό η Ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να πάρει μία απόφαση. Κι αυτή θα ήταν: οκ, πρέπει να περικόψουμε το δανεισμό μας. Κι ο τρόπος να το κάνουμε χωρίς να πειράξουμε τα κρατικά έξοδα είναι να αυξήσουμε τους φόρους στους πλούσιους. Θα μπορούσε να το κάνει. Ίσως αυτό θα περιμένατε να ακούσετε. Στην ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται το σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ. Κέρδισαν τις εκλογές. Βρίσκονται στην εξουσία αυτή τη στιγμή.
...

Η λιτότητα, η αύξηση φόρων στο μέσο Έλληνα πολίτη, οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες και την απασχόληση, οι οποίες είναι υπερβολικές στην Ελλάδα, εφαρμόζονται από το σοσιαλιστικό κόμμα της Ελλάδας. Και ο αρχηγός τους ονομάζεται Παπανδρέου, κατάγεται από την οικογένεια πολιτικών Παπανδρέου. Ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν ηγέτες της Ελλάδας. Είναι λοιπόν μια από παλιά εδραιωμένη οικογένεια αριστεριστών πολιτικών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο σημερινός πρωθυπουργός, ήταν φοιτητής οικονομικών στο κολλέγιο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης. Κι όσο ήταν εκεί παρακολούθησε μαθήματα από εμένα. Με άλλα λόγια, τον δίδασκα.--Έπρεπε να είχατε κάνει καλύτερη δουλειά. --Έπρεπε!
Προσκλήθηκα και πήγα στην Ελλάδα το Μάιο αυτού του έτους (2010). Ακριβώς στη μέση της κρίσης πήγα να δώσω διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κάποια στιγμή οι καθηγητές που με προσκάλεσαν έμαθαν – δεν ξέρω πώς – ότι ήμουν καθηγητής του Πρωθυπουργού και μου είπαν ότι ίσως δεν μου επιτραπεί η είσοδος.

Δεν ξέρω τι θα λέγατε κάτω από τέτοιες συνθήκες, αλλά αποφάσισα να πάω, και το χειρότερο που θα μπορούσαν να μου κάνουν θα ήταν να μη με αφήσουν να βγω από το αεροδρόμιο, κι έτσι να πάω κάπου αλλού στην ηλιόλουστη Νότια Ευρώπη και να περάσω καλά. Δεν υπήρξε όμως πρόβλημα. Πήγα εκεί, κανείς δεν με ενόχλησε κι έδωσα τις διαλέξεις μου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και τους είπα όλα αυτά που σε γενικές γραμμές έχω πει και σ’ εσάς.»


Πηγή

«Χαζομάρες» τα νέα μέτρα για τον ΦΠΑ και αλλοπρόσαλλη η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης (γράφει ο Γ. Μητροπέτρος)

Dura critica sulle nuove misure economiche del governo (da Giorgio Mitropetros)

«ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ» με… ΦΑΝΦΑΡΕΣ!

Έχει χαθεί η μπάλα, δεν εξηγείται αλλιώς η αλλοπρόσαλλη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης η οποία εκφράζεται από τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλο.
Τι «χαζομάρες» είναι αυτές για εφαρμογή του ΦΠΑ της εστίασης σε 23% όταν κάθεσαι, και σε 13% όταν το αγοράζεις "πακέτο";
Ή το άλλο, στους τουρίστες με το …«βραχιολάκι» το ΦΠΑ θα είναι στο 13% και αν βγουν από το ξενοδοχείο και πάνε στην ταβέρνα θα είναι 23%.
Καραγκιοζιλίκια, για να ασχολείται ο κόσμος με αυτά και να χάνεται η ουσία: Δηλαδή, ότι η αγορά έχει στερέψει από ρευστότητα και οι πολίτες δεινοπαθούν να τα βγάλουν πέρα.
Άλλο και τούτο, που είπε χθες, ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός.
Εξετάζεται λέει, η μείωση του ΦΠΑ από 23% στο 20% και από 13% στο 10%. Από την μια, δεν γνωρίζουμε πώς θα εφαρμοστεί από 1/9/2011 ο αυξημένος συντελεστής στην εστίαση, και από την άλλη μιλάνε και για μείωση.
Ξέρετε, τα θέματα της οικονομίας είναι πολύ πιο σοβαρά, από το όπως εσείς τα χειρίζεστε. Δεν είναι δυνατόν, οι οικονομικοί όροι και η φορολογική πολιτική να διανθίζεται από ωραία λόγια, που στο τέλος είναι « φανφάρες», τύπου «μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια».

Η αγορά δεν αντέχει άλλους φόρους για τους τοκογλύφους.
Είναι παλλαϊκό το αίτημα και η διαπίστωση.
Χρειάζεται δικαιοσύνη , ισονομία και καθαρούς όρους.
Χρειάζεται μείωση των φορολογικών συντελεστών και να πληρώσουν όλοι!
Πού είναι η εφαρμογή των διατάξεων του πρόσφατου Φορολογικού νόμου, ότι δηλαδή, όποιος επιτηδευματίας συλλαμβάνεται για φορολογικές παραβάσεις δύο φορές στο ίδιο χρόνο, του σφραγίζεται η επαγγελματική στέγη για ένα μήνα και αν είναι υπότροπος του την κλείνετε για πάντα;
Με ποίων εντολή, αυτή η διάταξη έχει ατονήσει, σε βαθμό που να θεωρείται πλέον ως ανενεργή; Πού είναι τα τηλεοπτικά συνεργεία των «μπουκωμένων» αθηναϊκών Μ.Μ.Ε. που κάλυπταν το σφράγισμα κάποιων νυχτερινών κέντρων;
Μήπως η διάταξη θα έπιανε και κάποιους που λειτουργούν υπό το φως του Ηλίου; Μήπως, τελικά, δεν χρειάζονται κάθε φορά βαρύγδουπα «Νέα φορολογικά νομοσχέδια», αλλά εφαρμογή των κανόνων που υπάρχουν στα ήδη ισχύοντα;
Σχεδιάζεται ακόμα η εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για τους επιτηδευματίες! Είναι η πιο καθαρή αποδοχή της αποτυχίας της φορολογικής πολιτικής, με το να επαναφέρεται ένα σύστημα που βασίζεται στην υπόθεση και στο «τεκμαίρεται». Σήμερα, με τόσα τεχνικά μέσα, με διασταυρώσεις, με ηλεκτρονικά συστήματα, με ελεγκτικούς μηχανισμούς, με αυστηρή νομοθεσία για τους παρανομούντες - η οποία όμως θα πρέπει και να εφαρμόζεται. Σήμερα με όλα αυτά, θα φθάσουμε στο σημείο να λέμε στον επαγγελματία ότι έχεις τα τάδε ακαθάριστα έσοδα, επειδή έχεις εργαζόμενο και η επαγγελματική σου στέγη είναι τόσα τετραγωνικά μέτρα;
Είναι σοβαρά πράγματα αυτά.!
Τι θέλετε επιτέλους να κάνετε στη Ελληνική οικονομία και στην Μικρομεσαία επιχείρηση;
Να φέρετε επιπλέον ανεργία και άνισους όρους ανταγωνισμού;
Πιστεύω, πως το χρησιμότερο που μπορείτε να κάνετε, είναι να λέτε λιγότερα, να ακούτε περισσότερο και να ασκείτε δικαιότερη οικονομική πολιτική υπέρ του λαού και του μέλλοντος της Χώρας.
Προτάσσοντας, ενίοτε και ένα μεγάλο ΟΧΙ προς τας… εντολάς.!

Χαλκίδα 23/8/2011
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρόεδρος ΕΠΚΑ-ΣΤΕ

«Σε Δραχμές οι Τιμές, ...!». Μια πρότασι για αντιμετώπισι της οικονομικής κρίσης από τον Γ. Μητροπέτρο

Από προχθές που ο δραστήριος φίλος και ιδρυτικό μέλος μας, ο Γιώργος Μητροπέτρος, μας την προώθησε θέλαμε να την αναρτήσουμε την δική του «πρόταση για στήριξη», που αφορά στην διπλή αναγραφή των τιμών ---όπως περίπου τότε με την εισαγωγή του Ευρώ στην χώρα μας, το πρώτο διάστημα (1999). Αλλά με την διαφορά πως τότε οι οι Τιμές ήσαν και σε Ευρώ και πληρώναμε ακόμα με Δραχμές, ενώ τώρα προτείνει εμπεριστατωμένα ο οικονομολόγος φίλος μας
Σε Δραχμές οι Τιμές,
σε Ευρώ οι Συναλλαγές..!

Και αν η συμβουλή του φαίνεται σε ορισμένους κάπως καθυστερημένη (κοντά μια δεκαετία), δεν νομίζουμε ότι δεν έχει ακόμη, ειδικά στην σημερινή φάσι, την αξία της και την χρησιμότητά της.
*********************************


του Γιώργου Δ. Μητροπέτρου
Οικονομολόγου


Για την κρίση… είναι μια λύση !!!
Σε Δραχμές οι Τιμές,
σε Ευρώ οι Συναλλαγές..!
Η δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνουμε, έχει φέρει τα Ελληνικά νοικοκυριά σε απόγνωση, με την αγοραστική τους δύναμη να έχει φθάσει σε δραματικά χαμηλά επίπεδα, ενώ παράλληλα, οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών να έχουν εκτοξευτεί στα ύψη.
Επειδή, όπως όλοι γνωρίζουμε, την εποχή της νομισματικής μετάβασής μας στο ΕΥΡΩ, και της μετατροπής των τιμών από δραχμές σε ευρώ, υπήρξε ένα κύμα ανατιμήσεων σε αγαθά, χαμηλής κατά μονάδα αξίας, χωρίς την κατάλληλη ενημέρωση και εκπαίδευση του λαού, με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη των πολιτών να μειωθεί κατά πολύ. Την διαφορά αυτή, της απώλειας της αγοραστικής δύναμης, δυστυχώς, την αναπλήρωσαν με τραπεζικό δανεισμό, με αποτέλεσμα σήμερα, πολλοί συμπολίτες μας, να είναι υπερχρεωμένοι στις Τράπεζες.
Επειδή, μέσα σε αυτή την οικονομική κρίση, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει «τι μέλλει γενέσθαι» με τις αγορές , τους δανειστές , την τρόικα, την οικονομική αλλά και την κοινωνική σταθερότητα, καθώς και την δυνατότητα ανάπτυξης της χώρας,
Επειδή, έστω και τώρα, θα πρέπει να μάθουμε να υπολογίζουμε την αγοραστική αξία των εναπομεινάντων χρημάτων που βρίσκονται στα χέρια μας,
Επειδή, θα πρέπει οι τιμές να εκλογικευτούν, ώστε η απώλεια των εισοδημάτων και των συντάξεων να είναι μικρότερη,
Προτείνουμε,
όλες οι αναγραφόμενες τιμές των αγαθών και υπηρεσιών να είναι και σε δραχμές, ώστε να κατανοούμε καλύτερα την αξία τους και οι συναλλαγές στο τέλος να γίνονται σε ευρώ!
Με αυτό τον τρόπο πιστεύουμε, πως όλοι μας, θα κατανοήσουμε την πραγματική αξία των αγαθών και θα αντιδρούμε στις υπερβολικές τιμές, οι οποίες «καμουφλαρισμένες» πίσω από το ευρώ, μας πλασάρουν.
Είναι μια νοητή μετάβαση στην δραχμή χωρίς να φύγουμε από το ευρώ!

Ένα απόσπασμα από σύγχρονο αγγλικό μυθιστόρημα για την παγκόσμια κρίσι (συνεργασία) Brano dal romanzo “The terrible privacy of Maxwell Sim” di J. Coe

Από τον φίλο Nick Georgiou λάβαμε προ τριημέρου το παρακάτω σημείωμα. Αναφέρεται σε νεοκδοθέν και ευπώλητο βιβλίο με τον τίτλο «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» (ο αγγλικός τίτλος είναι χαρακτηριστικότερος: The terrible privacy of Maxwell Sim) ενός σύγχρονου Βρετανού συγγραφέα, του Jonathan Coe, τον οποίο δεν έχουμε ακόμα διαβάση. Από τις βιβλιοκρισίες πληροφορούμαστε πως πρόκειται για « ένα "μυθιστόρημα δρόμου" αλλά και μια πραγματεία για τη ζωή και την επιβίωση στον 21ο αιώνα, την οικογένεια, τη δουλειά, την κρίση- παγκόσμια και προσωπική». Φαίνεται, λοιπόν, ενδιαφέρον.
Αλλά και το απόσπασμα που διάλεξε ο φίλος μας όμως για να αναφερθή στο κυρίαρχο θέμα των ημερών μας, την βαθειά οικονομική κρίσι και το αίτημα για επιστροφή στην παραγωγή και την ανάπτυξι, είναι εύγλωττο:
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Brano dal romanzo di Jonathan Coe “The terrible privacy of Maxwell Sim”; sulla crisi economica:

Του Nick Georgiou:

Ο "ιδιωτικός βίος του Μάξγουελ Σιμ" (μετάφραση Μ.Ζαχαριάδου, εκδόσεις Πόλις), δεν είναι απλά ξεκαρδιστικό ή ιδιοφυές μυθιστόρημα. Είναι και η κριτική ματιά του εκπληκτικού Τζόναθαν Κόου στο πολιτικό γίγνεσθαι της Βρετανίας αλλά και ολόκληρου του κόσμου σήμερα .
Απολαύστε ένα απόσπασμα που μιλάει για την ανάπτυξη ,τη μαγική λέξη που όλοι -ανεξαιρέτως - στην Ελλάδα του σήμερα ευαγγελίζονται.


«… Τώρα περνούσα μπροστά από το παλιό εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ (εκεί φτιάχνονταν τα μινι της Ρόβερ έως το 2005 όταν έκλεισε αφήνοντας στο δρόμο 6000 εργαζόμενους ).
¨Η μάλλον, περνούσα μπροστά από την τρύπα που έχασκε στο χώρο όπου κάποτε βρισκόταν το εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ. ¨Ηταν παράξενη εμπειρία όταν ξαναπηγαίνεις στα τοπία του παρελθόντος σου, περιμένεις να δεις τουλάχιστον μερικές καλλωπιστικές αλλαγές, κανένα καινούριο κτήριο εδώ και εκεί, κανένα χέρι μπογιά, αυτό όμως ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό : ένα ολόκληρο συγκρότημα βιομηχανικών κτηρίων που κάποτε κυριαρχούσαν απολύτως στη γειτονιά, καλύπτοντας στρέμματα επί στρεμμάτων, που έσφυζαν από τον ήχο των μηχανημάτων και από τις χιλιάδες των εργαζομένων ανδρών και γυναικών που μπαινόβγαιναν στα κτήρια – όλα αυτά είχαν χαθεί. Είχαν ισοπεδωθεί, δεν είχε μείνει τίποτα. Και στο μεταξύ, μια γιγαντοαφίσα που είχε αναρτηθεί στο μέσο εκείνον των ξυρισμένων εκτάσεων αστικής ερημιάς, μας πληροφορούσε ότι, πολύ σύντομα ένας φοίνικας θα αναγεννιόταν από τις στάχτες : ένα «νέο μεγάλο έργο ανάπτυξης» με «εξαιρετικής ποιότητας κατοικίες» και «εμπορικά καταστήματα» ήταν στα σκαριά – μια ουτοπική κοινότητα, όπου η μόνη έγνοια των ανθρώπων θα είναι το φαγητό, ο ύπνος και τα ψώνια : προφανώς δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη να δουλεύει κανείς – τέρμα αυτή η κουραστική και ποταπή υπόθεση, να περνάς τόσες ώρες μέσα σε ένα εργοστάσιο για να φτιάχνεις πράγματα.
Μα μας έχει σαλέψει εντελώς τα τελευταία χρόνια? Έχουμε ξεχάσει πως η ευημερία πρέπει να βασίζεται σε κάτι, κάτι στέρεο και χειροπιαστό? Ακόμα και για έναν άνθρωπο σαν εμένα ήταν εντελώς σαφές ότι έχουμε πάρει τελείως λάθος δρόμο, ότι δεν είναι πια και πολύ καλή ιδέα να γκρεμίζουμε εργοστάσια και να χτίζουμε μαγαζιά, ότι δεν είναι και πολύ συνετό να χτίζουμε μια ολόκληρη κοινωνία πάνω σε αέρα κοπανιστό ..."

ΚΡΙΣΙ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Μια άποψι για την νέα λιτότητα – καταπίεσι σε βάρος των μισθωτών (Συνεργασία Γ. Μητροπέτρου)

Εν μέσω οικονομικής λαίλαπας η χώρα μας και η καταστροφολογία γύρω από την οικονομική κατάστασι της ελληνικής οικονομίας –ακόμα και το τραπεζικό και το νομισματικό σύστημα- καλά κρατεί εδώ και εβδομάδες.
Ακούμε για επιτήρησι –αν όχι από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- από την Ε.Ε., για επιπρόσθετα –δηλαδή σκληρότερα- σταθεροποιητικά μέτρα, κυρίως στον προϋπολογισμό, για νέους φόρους, για περικοπή ενός μισθού των εργαζομένων, και όλα αυτά κάτω από το φάσμα της πτώχευσης.
Πόσο χρόνο θα μας πάρη άραγε για να μάθουμε το γιατί (και ποιοί;) μας έβαλαν στο "μάτι του κυκλώνα"; Προς το παρόν η Κυβέρνησι εξαγγέλλει μέτρα κατά της κρίσης, μέτρα (όπως αναδρομική αύξησι ορίων ηλικίας συντάξεων, περικοπές μισθών, επιδομάτων, φόροι κλπ) που τρομοκρατούν τον μέσο πολίτη. Στο στόχαστρο, ως συνήθως, ο εργαζόμενος και δή ο δημόσιος υπάλληλος.
Το ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου μας και φίλος, ο Γιώργος Μητροπέτρος, κατέθεσε πρόσφατα επι του προκειμένου μια ενδιαφέρουσα άποψι:


ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Βρεθήκαμε στο μάτι του κυκλώνα σαν χώρα, όχι αναίτια, φθάσαμε το δημόσιο χρέος σε δυσβάστακτα επίπεδα, αντί να εκσυγχρονίσουμε το κράτος το αποδιοργανώσαμε, αντί να επανιδρύσουμε την δημόσια διοίκηση την κάναμε λάφυρο στις κομματικές ορέξεις. Δαπανήσαμε περισσότερα από τις δυνατότητές μας. Σύμφωνα, προς ποια κατεύθυνση όμως;
Ποιος ωφελήθηκε από την αλόγιστη σπατάλη του δημόσιου χρήματος;
Μήπως οι εργαζόμενοι και οι μισθωτοί; Αυτοί που κάθε φορά γίνονται τα θύματα αλλά και τα πειραματόζωα εφαρμογής δημοσιονομικής πολιτικής;
Φταίνε αυτοί για τις προμήθειες του Δημοσίου σε τιμές πολλαπλάσιες των τιμών της αγοράς;
Μήπως αυτοί διαπραγματεύονται τα οπλικά συστήματα;
Μήπως είναι αυτοί που με χαριστικές πράξεις «δώρισαν» στις τράπεζες τεράστια ποσά του Έλληνα φορολογούμενου; Και πολλά άλλα……
Σήμερα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η οικονομική κατάσταση, το πλέον φερέγγυο φορολογικά αλλά και σταθερό καταναλωτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού αλλά και πρωτίστως του δημόσιου τομέα. Σε αυτούς βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, τα φορολογικά έσοδα του κράτους.
Αυτοί είναι οι σταθεροί καταναλωτές και με το όποιο εισόδημά τους αναθερμαίνουν την αγορά.
Πάνω λοιπόν, στους Δημοσίους υπαλλήλους και στους μισθούς τους έχει στηθεί εδώ και μέρες μια αποπροσανατολιστική συζήτηση: Πώς και αυτήν την κατηγορία πολιτών να της ρίξουμε το ηθικό αλλά και να πλήξουμε το εισόδημά της.
Να συρρικνώσουμε και να μειώσουμε τους μισθούς, μήπως έτσι λύσουμε το δημοσιονομικό πρόβλημα.
Να κόψουμε από την μισθωτή εργασία όποια αύξηση, μήπως ...πάνε και τα καταθέσουνε στην Ελβετία και μειωθεί η ρευστότητα στην αγορά;
Δεν μπορεί, όλη η προσπάθεια της Κυβέρνησης , συνεπικουρούμενη από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για συμμάζεμα της δομής του κράτους αλλά και μείωσης της σπατάλης με παράλληλη μείωση των δαπανών, να έχει ως επίκεντρο τους «τεμπέληδες» Δημοσίους υπαλλήλους!
Η συρρίκνωση και αυτών των εισοδημάτων, έχει επίπτωση και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες στενάζουν από την μείωση του τζίρου και της θηλιάς στο λαιμό από το αδηφάγο τραπεζικό σύστημα.
Δεν είναι «αναχρονιστική», «λαϊκίστικη» και «παλαιοπασοκική» αυτή η άποψη δηλ. της ενίσχυσης του εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων, ώστε και σε περιόδους κρίσης να ενισχύουν την αγορά και να συμβάλλουν θετικά στην διαμόρφωση αναπτυξιακού κλίματος.
Όλη αυτή η προσπάθεια κτυπήματος του μισθού και του μισθωτού, έχει ως σκοπό από κύκλους, πιστεύω εκτός κυβέρνησης, τον αποπροσανατολισμό και την λήθη σε σοβαρές και μεγάλες απάτες σε βάρος του Εθνικού πλούτου. Και βέβαια η ποινικοποίηση των μισθών απαλλάσσει αυτούς οι οποίοι και σήμερα χωρίς οίκτο κατασπαράζουν ό,τι έχει απομείνει στην χώρα και το σπουδαιότερο, ατιμώρητοι.
Φτάνει πια, δεν αντέχει άλλο ο μισθωτός, ο μόνος ειλικρινής και φερέγγυος φορολογούμενος.!
Ψάχτε αλλού για τις διαρροές του Δημοσίου χρήματος με μέτρα θαρραλέα και αποδοτικά, κοινωνικά δίκαια και ειλικρινή!
Κάτω τα χέρια από την μισθωτή εργασία και…τον μισθωτό.!

Χαλκίδα 9-2-2010
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρώην Πρόεδρος του 9ου Π.Τ. του Ο.Ε.Ε.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ …ΑΠΟΔΕΙΞΟ-ΛΑΓΝΕΙΑ! ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ! Μια πρότασι από τον Γιώργο Μητροπέτρο

Γίναμε αποδέκτες, μέσω «φέισμπουκ» (facebook), του παρακάτω κειμένου, το οποίο κρίναμε ενδιαφέρον προς αναδημοσίευσι και από αυτό το βήμα.
Αφορά στην απόφασι της πολιτείας για συλλογή των αποδείξεων πάσης φύσεως αγαθών, ως μέτρο καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και ανήκει στον φίλο, συνάδελφο και αναπληρωματικό μέλος του ΔΣ του Συλλόγου μας, Γιώργο Μητροπέτρο.
Ο αγαπητός Γιώργος παρεμβαίνει εκφράζοντας με τόλμη την διαφωνία του, αλλά καταθέτει ταυτόχρονα και μια απλή όσο και πρακτική λύσι στο πρόβλημα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ-ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΜΑΣ Γ. ΜΗΤΡΟΠΕΤΡΟΥ

"Το θέμα της φοροδιαφυγής και της πάταξής της είναι πολύ πιο σοβαρό απο την γελοιοποίηση της όποιας προσπάθειας της πολιτείας! Δεν συμφωνούμε με την μετακύλιση των ελεγκτικών υπηρεσιών, από υποχρέωση της πολιτείας σε καθήκον των πολιτών.
Είναι αυτονόητο οτι όλοι οι επιτηδευματίες είναι υποχρεωμένοι για όλες τις συναλλαγές να εκδίδουν αποδείξεις. Δεν συμφωνούμε όμως, όταν δεν υπάρχει αντίστοιχο όφελος του κράτους, ο πολίτης να συλλέγει πλήθος αποδείξεων για να έχει τις προβλεπόμενες φοροαπαλλαγές και να μετατρέπεται έτσι σε "επιτηδευματία" με …βιβλία εσόδων –εξόδων!
Αρνούμαστε να συναινέσουμε στο παζάρι ελπίδας για μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης.
Αρνούμαστε να οδηγήσουμε τον Πρωθυπουργό της χώρας στη δύσκολη θέση να παραδεχθεί αργότερα πως "κάναμε λάθος που ταλαιπωρούμε τους πολίτες"!
Το θέμα αυτό λύνεται απλά με μία μόνο διάταξη:
Κλείσιμο του καταστήματος ή του γραφείου για όποιον δεν εκδίδει απόδειξη για ένα μήνα, την δεύτερη φορά έξη μήνες, και την τρίτη αλλάζει επάγγελμα. Έτσι οι επαγγελματίες θα …κυνηγούν τους πολίτες για να τους δώσουν την απόδειξη!!!"

Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος