Μια χαρακτηριστική επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά για την αναξιοκρατία στο πολιτικό μας προσωπικό, αλλά και την συλλογική ευθύνη των Νεοελλήνων. (Αναδημοσίευσι).Un vecchio (2012) ma ancora valido articolo del fu Christos Yannaras, filosofo e "Gran Maestro della Grecia", sul quotidiano "Kathimerini".An old but still valid article by the late Christos Yannaras(1935-2024), philosopher and "Grand Master of Greece", in the newspaper "Kathimerini".

 

Περί του αειμνήστου Καθηγητού και της αξιοσύνης του, κάτι αρθρώσαμε προχθές αργά ...

 

 

Χρήστος Γιανναράς (1935-2024)

 ...

 

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.

Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.

Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.

H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!

H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».

Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».

Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.

Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:

Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Χρήστος Γιανναράς (Καθημερινή, 31/01/2012)

Προεκλογικά γεννητούρια: ο Γ.Α.Π. ώδινεν Κίνημα Αλλαγής και έτεκεν ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. “KIDISO”: il nuovo partito dal Giorgos Papandreou; partorito in periodo pre elezioni.

Πρώτη είδησι σήμερα στα κανάλια η ίδρυσι νέου ελλαδίτικου κόμματος με την επωνυμία «Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών».
Ο ιδρυτής του, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου (Γ.Α.Π.), Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πρώην Πρωθυπουργός και πολλά άλλα, παρουσίασε σε επίσημη ομιλία του το όνομα, το έμβλημα καθώς και το πολιτικό στίγμα του νέου αυτού κόμματος. Ο ίδιος όμως στην σημερινή ιδρυτική διακήρυξι άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο αλλαγής του υπάρχοντος ονόματος (ακόμα ...και του εμβλήματος!). Αξιοπερίεργο καθόσον κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα της «κυοφορίας» κυκλοφορούσε το όνομα «Κίνημα Αλλαγής». (Εκτός κι αν η "αλλαγή" αναφέρεται προφητικά σε αυτό το ενδεχόμενο!).

Σε κάθε περίπτωσι η ονοματοδοσία είναι πια γεγονός και «σηκώνει» έναν πρόχειρο σχολιασμό.

Λοιπόν το προαναφερθέν πλήρες όνομα του κόμματος έχει αρχικά Κ.Δ.Σ. που μάλλον δεν προσφέρονται για εύηχο ακρώνυμο. Ούτε το "Κου Δου Σού" είναι δόκιμο, οπότε λογική είναι η επιλογή του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ.
Για τους περισσότερους, υποθέτουμε πως δεν αποκρύπτεται η ομοιότητα ανάμεσα σ’ αυτό και ένα παλιό, βραχύβιο, κόμμα της δεκαετίας του 80 με την ονομασία ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ.

Αυτό το νέο ακρώνυμο, όπως προκύπτει απο την πρώτη συλλαβή των 3 ονομάτων της επωνυμίας, πιθανώς θα περάσει και στην πιο γκρίκλις βερσιόν, ως KIDISO.
Εννοείται καμμία σχέσι με το νέο κόμμα η αρχική μας εικόνα! Αυτή έχει να κάνει με μια μηχανή αναζήτησης διαδικτύου για παιδιά: ( "Kidiso is a browser with games, videos, web sites and more!Kidiso is a safe online playground...").

Σε αυριανό (λόγω έλλειψης χρόνου) συμπληρωματικό σημείωμα («update») θα αναφερθούμε στην «ενθουσιώδη» υποδοχή της ίδρυσης του ΚΙΔΗΣΟ στο διαδίκτυο και θα παίξουμε λίγο με το παιχνίδι του αναγραμματισμού…


UPDATE 04.01.2015

1.  Και ξεκινάμε με τον ασυγκράτητο «ενθουσιασμό» με τον οποίο υποδέχθηκαν όπως γράψαμε ειρωνικά εχθές οι Νεοέλληνες το νεοϊδρυθέν κόμμα- απόκομμα του κ. ΓΑΠ στο δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, το “Facebook”.
Θα παραθέσουμε μερικές (μόνο καμμια ντουζίνα από αυτές τις δεκάδες που κρατήσαμε χθές την νύκτα) ηλεκτρονικά αποτυπωμένες εικόνες (print screen) από τα σχόλια των χρηστών στο Φατσόβιβλο για να κρίνετε αδέσμευτα.

Υπογραμμιστέον ότι στο σημερινό δελτίο ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού ( πρβλ «SKY») δεν έγινε καμμία νύξι επι του θέματος! Οι ρεπόρτερς των καναλιών ή δεν κάνουν χρήσι των νέων (ιδιαιτέρως αγαπημένων και του ΓΑΠ) τεχνολογιών ή εκτελούν καλά τις παραγγελιές των εκάστοτε αφεντικών τους.

2. «ΠΑΜΕ» τώρα στο ακρώνυμο του ονόματος

H φωνητική εντύπωσι των 3 συλλαβών του νεοφανούς ακρωνυμίου αποτυπώνεται ως σύνολο 3 διαφορετικών λεξημάτων (από 2 φωνήματα το καθένα), δηλαδή ακούγεται σαν “KI” “DI” “SO”. Αυτό, αν το δούμε σαν μία νέα ολότητα φθόγγων έχουμε το φωνητικό αποτέλεσμα με την λατινική εμφάνισι: “KIDISO”.
ΑΝ αποπειραθή κανείς να παίξει με τον αναγραμματισμό αυτού του φραγκοφορεμένου ακρωνύμου μπορεί να βγάλει μερικά ενδιαφέροντα αποτελέσματα όπως:

KIDIOS IDIKOS DIIKOS SKIODI DIOKSI IKSODI KSODI

Με ενδεχόμενες μεταγραφές στην ελληνική:
KIDIOS  ---  ΚΗΔΕΙΟΣ
IDIKOS  --- ΙΔΙΚΟΣ / ΕΙΔΙΚΟΣ

DIIKOS  --- ΔΥΪΚΟΣ

SKIODI  --- ΣΚΙΩΔΗ
DIOKSI ---  ΔΙΩΞΗ
IKSODI / KSODI -- ΙΞΩΔΗ (Δηλ. Ιξώδη ...ή ξόδι!)

Αλλά όλα αυτά είναι, όπως καταλαβαίνετε, αυθαίρετα.
Αυτό που όμως είναι ενδιαφέρον, είναι ότι υπάρχει στην ελληνική γλώσσα λέξι που αντιστοιχεί στο εν λόγω λέξημα «k i d i s o» και αυτή είναι η «κηδήσω»!

Το κηδήσω είναι τύπος του ρήματος της Αρχ. Ελληνικής «κήδω» (α’ εν. οριστικής Μέλλοντος).

Το ρ. κήδω στην μέση φωνή (κήδομαι) μπορεί να σημαίνει φροντίζω, ενδιαφέρομαι, μεριμνώ (εξ ού τα παράγωγα κηδεμόνας, ακηδεία, κηδεία και κήδειος που γράψαμε πιο πάνω), αλλά στην ενεργητική έχει άλλη σημασία.
Αντιγράφουμε από το λεξικό Liddell – Scott (ελληνική έκδοσι Σιδέρη, τ. II, σ. 711):

Κήδω = Ενεργώ, ταράττω, ενοχλώ, δυσαρεστώ, θλίβω

Και με την πληροφορία ότι το ενεργητικό συναντάται μόνο στους Επικούς, το λεξικό παραθέτει μεταξύ άλλων και τις εξής φράσεις ως παραδείγματα από την Ιλιάδα:

ὃς τόξοισιν ἔκηδε θεοὺς Ιλ. Ε 404
ὅτι μ᾽ ἤλθετε κηδήσοντες; Ιλ. Ω 240
Και στις δύο περιπτώσεις το ρήμα σημαίνει πλήττω, βλάπτω.

Επομένως το «κηδήσω», ας πούμε ...συνονόματο με το πολιτικό κύημα του ΓΑΠ, μπορεί να σημαίνει: θα ταράξω, θα δυσαρεστήσω, θα πλήξω, θα βλάψω… 
Για το πλήρες νόημα του …χρησμού, ας βάλη ο καθένας την φαντασία του!

Στην 2η επέτειο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: το κείμενο της περυσινής ομιλίας του καθ. Richard Wolff για την κρίσι. Τι λέει για Γ.Α.Π. και για το έλλειμμα.

Ο Ρίτσαρντ Γουόλφ (Richard D. Wolff, γεννημένος τον 1942, στο Youngstown του Οχάιο) είναι Αμερικανός καθηγητής οικονομίας στο University of Massachusetts Amherst (για κάποιο διάστημα μάλιστα υπήρξε και καθηγητής του Γιώργου Παπανδρέου στο ίδιο πανεπιστήμιο).
Ο ξένος οικονομολόγος, σε περυσινή διάλεξί του εν μέσω της κρίσης, αναφέρεται διεξοδικά στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος και –μεταξύ άλλων εξαιρετικά ενδιαφερόντων και διαφωτιστικών- δηλώνει ότι υπάρχει απλούστατος τρόπος μηδενισμού των ελλειμμάτων με μια ελάχιστη σε ποσοστό φορολόγησι των πλουσίων!!
Δείτε, ακούστε, διαβάστε:




Το κείμενο της ομιλίας, όπως το βρήκαμε στο διαδίκτυο:

«Στην Ελλάδα αυτό που συμβαίνει για πολλά χρόνια είναι το ίδιο με αυτό που τώρα βλέπετε στην Ουάσινγκτον. Η Ελλάδα, όπως όλες οι καπιταλιστικές χώρες, μπαίνει συνεχώς σε δίλημμα – κι αυτό είναι μια αντίφαση αυτού του συστήματος. Οι πολιτικοί μπαίνουν συνέχεια σε δίλημμα από μία θεμελιώδη δυσλειτουργία. Οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι θέλουν την κυβέρνηση να τους υπηρετεί κι όχι να τους βάζει φόρους. Καμία έκπληξη. Ο λαός θέλει επίσης το ίδιο. Θέλει την κυβέρνηση να τους ωφελεί και να μην τους φορολογεί. Αυτό φέρνει τους πολιτικούς σε μία πολύ άσχημη θέση. Από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις χρειάζονται τα χρήματα για την πολιτική τους δράση. Από το λαό χρειάζονται τις...
ψήφους.

Με ποιο τρόπο θα χειριστούν αυτό το δίλημμα; Λύση: Δώσε και στις δυο πλευρές αυτό που θέλουν. Μη φορολογείς κανέναν και λύσε το πρόβλημα με δανεισμό. Είναι πολύ καλή λύση. Ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Τουλάχιστον δεν έχουν φόρους κι έχουν και τις κρατικές υπηρεσίες τους. Είναι χαρούμενοι. Οι πλούσιοι είναι εξίσου χαρούμενοι – παίρνουν αυτό που θέλουν, δεν πληρώνουν, αλλά έχουν κι ένα έξτρα μπόνους: Τα χρήματα που δεν πληρώνουν φόρους είναι τα χρήματα που δανείζουν στην κυβέρνηση για το έλλειμμα. Αυτός είναι ο λόγος που οι πλούσιοι δεν ενοχλούνται από τα ελλείμματα. Κερδίζουν διπλά.

Εάν η κυβέρνηση χρειάζεται να πάρει χρήματα για να πληρώσει τα προγράμματά της, μπορεί να πάει στους πλούσιους και τις επιχειρήσεις και να τους φορολογήσει. Δεν το κάνει. Αντιθέτως δανείζεται τα χρήματα από αυτούς. Σ’ αυτό το σημείο εάν είχαμε χρόνο θα έπαιζα ξανά τον εθνικό ύμνο. Εάν καταλαβαίνετε τι σας είπα μόλις τώρα, το έλλειμμα είναι μια υπηρεσία προς τους πλούσιους.

Θα σας δώσω έναν υπολογισμό, μια πολύ απλή επεξήγηση. Στις ΗΠΑ υπάρχει αυτό το όνομα: HNWI (High Net Worth Individuals). H Μέριλ Λιντς, σε συνδυασμό με άλλους οίκους, δίνει έναν κατάλογο με τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αμερικής. Για την ακρίβεια, τον δίνει για τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα όνομα. Άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης. (ΑΥΚΘ) Σε περίπτωση που το βρίσκετε σέξι, υπάρχουν και τα ΑΕΥΚΘ (UHNWI - Ultra High Net Worth Individuals). Άτομα Εξαιρετικά Υψηλής Καθαρής Θέσης. Είτε θα κλάψετε με αυτό είτε θα γελάσετε. Πρέπει να κάνετε το ένα ή το άλλο. Αν δεν κάνετε τίποτα από τα δύο, χρειάζεστε βοήθεια.

Τι είναι το ΑΥΚΘ; Είναι ένας πολίτης που έχει τουλάχιστον ένα ή περισσότερα εκατομμύρια δολάρια στο μετοχικό του χαρτοφυλάκιο. ΑΕΥΚΘ είναι κάποιος που έχει 30 ή περισσότερα εκατομμύρια. Αυτή είναι η διαφορά. Πόσα ΑΥΚΘ υπήρχαν στις ΗΠΑ το 2009, το τελευταίο έτος για το οποίο διαθέτουμε αριθμούς; 2,9 εκατομμύρια άτομα. Με άλλα λόγια, λιγότερο από 1% του πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι AYKΘ. Το συνολικό ποσόν των μετοχικών τους χαρτοφυλακίων το 2009 ήταν περίπου 12,7 τρισεκατομμύρια δολάρια. Θέλω να βεβαιωθώ ότι το καταλάβατε. Η Υψηλή Καθαρή Θέση αναφέρεται μόνο στο μετοχικό τους χαρτοφυλάκιο. Δεν υπολογίζονται σπίτια, αυτοκίνητα, κοσμήματα, έργα τέχνης ή κάτι άλλο. Μονάχα χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων.

Ποιο ήταν το έλλειμμα, δηλαδή το συνολικό ποσόν που η κυβέρνηση έπρεπε να δανειστεί για να ζωντανέψει την οικονομία το 2009; Το έλλειμμα ήταν περίπου 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. 12,7 τρις ο συνολικός πλούτος που είχε λιγότερο από 1% του πληθυσμού – μόνο για μετοχές και ομόλογα, όχι για σπίτια. Συνολικό έλλειμμα 1,3 τρις.

Εάν εφαρμόζαμε ως έθνος 10% φορολόγηση στο χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων των ΑΥΚΘ, χωρίς να πειράξουμε τα σπίτια τους, τα τιμαλφή τους, τα αυτοκίνητά τους, και το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους έπεφτε μόλις στο 90% απ’ ό,τι ήταν πριν ένα χρόνο, εάν δηλαδή φορολογούσαμε με 10% τα 12,7 τρις, βγαίνει περίπου αυτό το ποσό (1,27δισ). Δεν θα υπήρχε καθόλου έλλειμμα. Κανένα τόκος για να πληρώσουμε. Καμία μεγάλη κρίση για ν’ ανησυχούμε. Καθόλου έλλειμμα. Θα πήγαινε στους λιγότερο από 1% πλουσιότερους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι 99% από εσάς θα μένατε ανεπηρέαστοι από αυτό. Δε θα είχατε όμως έλλειμμα, ούτε ανησυχία μήπως φορολογηθείτε για να το καλύψετε. Καμία ανάγκη να κόψετε τα κοινωνικά προγράμματα. Τίποτα από αυτά. Οι πλούσιοι θα είχαν να πληρώσουν 10% από το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους.

Τα τελευταία 30 χρόνια αυτοί με τις μετοχές και τα ομόλογα τα πήγαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Είχαν τα καλύτερα 20 χρόνια στην ιστορία του χρηματιστηρίου της Αμερικής. Θα πας λοιπόν στους πλουσιότερους που είναι λιγότεροι από 1%. Αυτοί που είναι προφανώς πιο ικανοί να πληρώσουν και τα πήγαν καλύτερα από όλους τα τελευταία 30 χρόνια. Και θα μπορούσες να πας και να τους πεις: "Ως πατριώτης και πιστός Αμερικάνος, είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις: 10%. Κι αυτό καλύπτει όλα όσα χρειαζόμαστε, και δε θα επιβαρύνουμε την κυβέρνηση ούτε στο ελάχιστο."

Αν λοιπόν κάποιος σας πει: "Έχουμε τρομερό έλλειμμα και πρέπει να περικόψουμε τις κρατικές δαπάνες και πρέπει…" Σταμάτα! Αυτό μοιάζει σα να σε σταματάει κάποιος στο δρόμο και να λέει: "Θα σου δώσω τώρα ελευθερία επιλογής. Μπορείς να επιλέξεις αν θα σε μαχαιρώσω ή αν θα σε στραγγαλίσω." Κι όλοι σας γνωρίζετε ότι η απάντηση σ’ αυτό είναι: "Δεν αποδέχομαι το εύρος των επιλογών."

Όταν λοιπόν κάποιος σας πει ότι έχουμε έλλειμμα κι επομένως πρέπει να πληρώσετε με μεγαλύτερους φόρους, διαφορετικά θα ξοδέψουμε λιγότερα για κοινωνικές υπηρεσίες, η απάντηση ξανά είναι "δεν αποδέχομαι αυτές τις επιλογές". Θα προτιμούσα να τα χώσω σε αυτούς εδώ. Αυτό θα ήθελα να κάνω. Κι αυτό θα έλυνε το πρόβλημά μας, και δε θα είχαμε έλλειμμα. Και παρεμπιπτόντως, τα καταναλωτικά έξοδα των πλουσιότερων αυτών ανθρώπων δεν θα άλλαζαν σημαντικά, εάν φορολογήσεις τον πλούτο τους. Κάθε οικονομολόγος που έκανε ποτέ μακροοικονομία το γνωρίζει. Όσοι από σας είχατε αυτά τα μαθήματα, θα θυμάστε ότι μάθατε κάτι για την οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς κατανάλωση.

Κεντρική ιδέα: Όσο πιο φτωχός είσαι, τόσο περισσότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Όσο πλουσιότερος είσαι, τόσο λιγότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Γιατί; Διότι είσαι πλούσιος και δεν χρειάζεται. Πολύ "περίπλοκο". Οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να ξοδεύουν, διότι τα έξοδά τους δεν καθορίζονται ποτέ από τον πλούτο τους. Κι αν πιστεύετε κάτι τέτοιο, είναι επειδή δεν είστε ένας από αυτούς. Αυτό μπορεί να σας πληγώνει, αλλά έτσι είναι. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί. Επομένως δεν υπάρχει λογική.
Θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να λύσει τα προβλήματά της; Φυσικά και θα μπορούσε. Η ελληνική κυβέρνηση θα έλυνε τα προβλήματά της εάν φορολογούσε τον πλούτο. Ο πλούτος στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά άνισα κατανεμημένος. Υπάρχει ένα σχετικά μικρό μέρος του ελληνικού πληθυσμού το οποίο είναι εξαιρετικά πλούσιο. Τι γίνεται με αυτούς;
Στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν αυτό που σας είπα. Πολιτικοί, δεξιοί, αριστεροί δεν έχει διαφορά, όλοι τους δανείστηκαν χρήματα και τα ξόδεψαν.

Όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ όλοι είπαν: ωραία, είναι μέλη της Ε.Ε., κι όλα αυτά τα πλούσια κράτη, Γαλλία, Γερμανία, θα τους στηρίξουν. Θα δανείσουμε λοιπόν την Ελλάδα. Υπέροχα, είπε η ελληνική κυβέρνηση. Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα. Συνεχίστε να δανείζεστε. Κρατάμε τις μάζες χαρούμενες δίνοντας χρήματα χωρίς να τις φορολογούμε. Οι πλούσιοι θα είναι χαρούμενοι. Τους δίνουμε ό,τι θέλουν χωρίς να τους φορολογούμε. Δανειζόμαστε, δανειζόμαστε, δανειζόμαστε. Μέχρι που φτάνει η μέρα που οι δανειστές λένε: "Η κατάσταση πάει να ξεφύγει εδώ."

Στο σημείο αυτό η Ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να πάρει μία απόφαση. Κι αυτή θα ήταν: οκ, πρέπει να περικόψουμε το δανεισμό μας. Κι ο τρόπος να το κάνουμε χωρίς να πειράξουμε τα κρατικά έξοδα είναι να αυξήσουμε τους φόρους στους πλούσιους. Θα μπορούσε να το κάνει. Ίσως αυτό θα περιμένατε να ακούσετε. Στην ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται το σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ. Κέρδισαν τις εκλογές. Βρίσκονται στην εξουσία αυτή τη στιγμή.
...

Η λιτότητα, η αύξηση φόρων στο μέσο Έλληνα πολίτη, οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες και την απασχόληση, οι οποίες είναι υπερβολικές στην Ελλάδα, εφαρμόζονται από το σοσιαλιστικό κόμμα της Ελλάδας. Και ο αρχηγός τους ονομάζεται Παπανδρέου, κατάγεται από την οικογένεια πολιτικών Παπανδρέου. Ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν ηγέτες της Ελλάδας. Είναι λοιπόν μια από παλιά εδραιωμένη οικογένεια αριστεριστών πολιτικών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο σημερινός πρωθυπουργός, ήταν φοιτητής οικονομικών στο κολλέγιο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης. Κι όσο ήταν εκεί παρακολούθησε μαθήματα από εμένα. Με άλλα λόγια, τον δίδασκα.--Έπρεπε να είχατε κάνει καλύτερη δουλειά. --Έπρεπε!
Προσκλήθηκα και πήγα στην Ελλάδα το Μάιο αυτού του έτους (2010). Ακριβώς στη μέση της κρίσης πήγα να δώσω διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κάποια στιγμή οι καθηγητές που με προσκάλεσαν έμαθαν – δεν ξέρω πώς – ότι ήμουν καθηγητής του Πρωθυπουργού και μου είπαν ότι ίσως δεν μου επιτραπεί η είσοδος.

Δεν ξέρω τι θα λέγατε κάτω από τέτοιες συνθήκες, αλλά αποφάσισα να πάω, και το χειρότερο που θα μπορούσαν να μου κάνουν θα ήταν να μη με αφήσουν να βγω από το αεροδρόμιο, κι έτσι να πάω κάπου αλλού στην ηλιόλουστη Νότια Ευρώπη και να περάσω καλά. Δεν υπήρξε όμως πρόβλημα. Πήγα εκεί, κανείς δεν με ενόχλησε κι έδωσα τις διαλέξεις μου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και τους είπα όλα αυτά που σε γενικές γραμμές έχω πει και σ’ εσάς.»


Πηγή

Πραξικοπήματα και ‘επαναστάσεις’ τον καιρό της Δυναστείας των ΜΜΕ και της παγκοσμιοποιούμενης Δικτατορίας του Νεοταξισμού; Colpo di stato in Grecia?

Um video di You Tube (canale di Alex Jones) dove Bob Chapman parla di imminente colpo di stato in Grecia verso la fine del mese…

Μια ακόμα φήμη –σενάριο επιστημονικής φαντασίας;- κυκλοφόρησε πρόσφατα στο χαοτικό διαδίκτυο. Συγκεκριμένα, στην προ εβδομάδος εκπομπή του Alex Jones, ένα ρεπορτάζ του Bob Chapman σχετικά με την διογκούμενη στην Ελλάδα δυσαρέσκεια του λαού, ανέφερε με απόλυτη σοβαρότητα την πιθανότητα στρατιωτικού πραξικοπήματος προς το τέλος του...Σεπτεμβρίου!?
«Κάποιο γράμμα», «κάποιος συνδρομητής», «κάποιοι του είπαν» «μου ήρθε ένα email», «ένας φύλακας πρεσβείας», «περιμένουν πραξικόπημα» κλπ …
Εννοείται πως απο την πρώτη στιγμή που μας κοινοποίησαν την «τρομακτική είδηση» ήμασταν δύσπιστοι. Στον καιρό του internet θα ανακοινώσουν πληροφορία περι πραξικοπήματος ένα μήνα νωρίτερα με βιντεάκι στο ...You Tube ??
Μιλώντας πάντως θεωρητικά για την πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτος, αλλά εμείς είμαστε κατ’ αρχήν και κατά πεποίθησιν αντίθετοι με τέτοιου είδους πρακτικές.
Αν επρόκειτο βεβαίως για αληθινή Επανάστασι, τύπου 1909, τότε θα επιδοκιμάζαμε –μετ’ επιφυλάξεως- την απόπειρα αλλαγής πλεύσης. Για πολλούς λόγους πάντως δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να πραγματοποιηθή ένα ανάλογο σενάριο στην σύγχρονη Ελλάδα.
Ο κομματισμός και η προϊούσα υπαλληλοποίησι του στρατεύματος σε συνδυασμό με την αποδυνάμωσι του γνήσιου πατριωτικού πνεύματος από την μια, και η υποτέλεια του λαού στο τραπεζο-οικονομικό κατεστημένο συν την άμβλυνσι των πνευματικών του αντιστάσεων εν όψει των υλιστικών προτεραιοτήτων-αναγκών του από την άλλη, είναι ικανοί ανασταλτικοί παράγοντες.
Δεν παραπέμπουμε στον πολιτικό όρο «εκδημοκρατισμός», αφού πιστεύουμε πως καί ο χώρος του στρατού ακολουθώντας φυσιολογικά την συνολική νεοελληνική κοινωνία διέπεται από την συστημική παρακμή, εντός της οποίας η δημοκρατική ιδέα είναι συσκοτισμένη και εν πολλοίς παραχαραγμένη...

Αντί για άλλα σχόλια παραθέτουμε το επίμαχο βίντεο:
Η "έκτακτη είδησι" για "πραξικόπημα απο τον λαό ενάντια στον Παπανδρέου"

Ποιος είναι ο νέος σύμβουλος του Πρωθυπουργού μας, Mr Tommaso Padoa-Schioppa; Από τα ιταλικά στα ελληνικά (Μεταφραστ. δοκιμές & κακόπιστες ερωτήσεις:)

PADOA-SCHIOPPA CONSIGLIERE ECONOMICO DI PAPANDREOU

"3 Αυγούστου. – Ο Τομάζο Παντόα-Σκιόππα σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης. Σε ανακοίνωσι που κυκλοφόρησε στην Αθήνα από το γραφείο του πρωθυπουργού, διαβάζουμε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι και διοικητικό μέλος της κεντρικής ευρωπαϊκής Τράπεζας (ΚΕΤ), θα είναι σύμβουλος του πρωθ. Γεώργιου Παπανδρέου για την οικονομική πολιτική. «Κατόπιν αποφάσεως του πρωθυπουργού – αναφέρει το ανακοινωθέν- ο Tommaso Padoa-Schioppa αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργικού συμβούλου για τα οικονομικά και συγκεκριμένα για την μακροοικονομία, την φορολογία, τις τράπεζες και την διαχείρισι του χρέους».
Το ενημερωτικό σημείωμα που βγήκε από το πρωθυπουργικό γραφείο εξηγεί μεταξύ άλλων πως ο Παντόα-Σκιόππα θα είναι σύμβουλος του πρωθυπουργού «στα ζητήματα τα σχετικά με την εφαρμογή του προγράμματος της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, ανατρέχοντας στην παγκόσμια κατανόησί του», γύρω από τα πολιτειακά και χρηματιστηριακά ζητήματα και ενώνοντάς την με «την σημαντική εμπειρία του ως policy maker του πιο υψηλού διεθνούς επίπεδου».
Η ανακοίνωσι της προσλήψεώς του έφθασε στην Αθήνα την ώρα που είναι σε εξέλιξι μια αποστολή εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (BCE) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (FMI) για την διαπίστωσι της εφαρμογής των μέτρων που ζητήθηκαν τον Απρίλιο από τις Βρυξέλλες σε ανταλλαγή με το δάνειο των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ το οποίο συμφωνήθηκε με την Ελλάδα για να εξορκισθή το ρίσκο της χρεοκοπίας".


Η ανακοίνωσι της παραπάνω είδησης στον ιταλόφωνο ιστό συνοδεύτηκε από ποικίλα σχόλια. Άς μεταφράσουμε μερικά:
(Από την ίδια ιστοσελίδα):

1. ΧΑΧΑΧΑΧΑ Βρισκόμαστε στο τέλος του κωμικού επεισοδίου…Η Ελλάδα είναι όντως στο επιδόρπιο με το φρουτάκι! Όταν δεν έχεις τίποτ’ άλλο να χάσης, πάς στα τυφλά! ΧΑΧΑΧΑ

2. Ο Padoa-Schioppa στην Ελλάδα; Όχι… Έλεος,,, Είναι ήδη στα μαύρα τους χάλια από μόνοι τους…

3. Κακόμοιροι Έλληνες…


4. Περισσότερο κάτω από αυτό μπορούν μόνο να …σκάψουν. Και ο Παντοασκιόππα τους υποσχέθηκε φτυαριές ή μάλλον …φτυάρια για όλους…

5. Τι άτυχοι εμείς οι Ιταλοί που δεν τον έχουμε πιά!!!

6. Έτσι θα πάνε οριστικά κατά διαόλου. Μπράβο τους…

Τα επόμενα 2 (απο ...λογοκριμένη σελίδα) χρειάζονται τουλάχιστον διαπιστευμένο μεταφραστή:

1.Vediamo se indovinate a quale etnia appartiene questo cervellone dei banchieri della globalizzazione..

2. Adesso non vi sono più dubbi.
Finalmente si fa chiarezza su quale fine vogliono fargli fare la Grecia,
La Grecia vuole imparare a fare i bilanci come li compila l'italia.
Prima di far soffrire i cittadini hanno pensato che è meglio stabilire altri metodi di calcolo economico.
La Grecia diede a roma i suoi dei, e adesso roma ricambia inviando un ministro (appartenente al popolo eletto) della religione della ricchezza virtuale.

Forse è meglio rinfrescare la memoria, le banconote con la Y sono greche.


Άλλη κακόβουλη (ως δεξιόστροφη) ιστοσελίδα έγραφε την 11 Ιουνίου:

«…Το 1993 η Ομάδα Μπίλντερμπεργκ συγκεντρώθηκε στην Ελλάδα για να αντιμετωπίση, εν πλήρη σιωπή, το πρόβλημα Ιταλία. Ανάμεσα στους 115 που συμμετέσχον ήταν παρόντες για την Ιταλία οι Carlo Alberto Ciampi, Lamberto Dini, Gianni Agnelli, Antonio Maccanico, Tommaso Padoa-Schioppa, Mario Monti, Renato Ruggiero. Μαθεύτηκε μόνο πως οργανώθηκε ένα «Συμβούλιο των 12», αποτελούμενο από 12 μέλη της Bilderberg “τέτοιου αναστήματος που να έχουν πρόσβασι σε κάθε κυβέρνησι” και επομένως είναι εύκολο να υποθέση κανείς πως και σε αυτήν την κυβέρνησι [ΣΣ: Ο ιταλός αρθρογράφος αναφέρεται κυρίως στον κεντροδεξιό πολιτικό Gianfranco Fini και την συμμετοχή του στην σημερινή κυβέρνησι Μπερλουσκόνι] υπάρχουν άνθρωποι “αναστήματος” του εβραιο-μασονικού γκρούπ της Bilderberg, φυσικά δεν γνωρίζουμε ποιοί είναι και ποιες είναι οι στρατηγικές τους (…)
Το απίστευτο ιταλικό δημόσιο χρέος κατ’ αυτόν τον τρόπο διεθνοποιείται από την κυβέρνησι Τσιάμπι και ο έλεγχός του περνάει, αυτομάτως, στην μεγάλη παγκόσμια οικονομία. Νά που έχουμε φτάση, η διεθνοποίησι του επίφοβου δημόσιου χρέους της Ιταλίας βρίσκεται στο έλεος της υψηλής παγκόσμιας ιουδαιο-μασονικής οικονομίας, η οποία οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να μας εκβιάση με απροκατάληπτες χρηματιστηριακές μανούβρες και να μας ρίξη στην πείνα, όπως ήδη έχει κάνει στην Ελλάδα».

Και το άρθρο του κ. Antonio de Rogatis τελείωνε με το political incorrect ερώτημα:

«Οφείλουμε λοιπόν να αναρωτηθούμε, είμαστε ακόμη εν δημοκρατία; Πόσο μετράει η θέλησι του λαού; Είναι σωστό ομάδες εξουσίας να συγκεντρώνονται με απόλυτη μυστικότητα προκειμένου να αποφασίσουν για τις τύχες μας; Υπάρχουν άνδρες πολιτικοί ή μή, που να μπορούν να επιλύουν αυτά τα προβλήματα χρηματοπιστωτικής δουλείας;
Εάν όλες οι απαντήσεις είναι αρνητικές, νομίζω πως μόνο ένα ευρύ λαϊκό κίνημα μπορεί να γκρεμίση αυτά τα περιφράγματα που μας καθιστούν σκλάβους της πιο αισχρής δικτατορίας, εκείνης της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας (των χρηματιστηρίων), η οποία κατευθύνεται από την ιουδαϊκή μασονία».
.........................................................

Απαγορευμένες ερωτήσεις:
 Πόσο μισθό θα πάρη ο ιταλός σοφός;
 Δεν υπήρχε Έλληνας ίσης αξίας Οικονομολόγος στην Ελλάδα, την Κύπρο ή την Ομογένεια για αυτήν την θέσι;
 Με θητεία μόλις 2 χρόνων και αμφιλεγόμενη δράσι στην πολιτική σκηνή της γείτονος χώρας ο κ. Σκιόππα θεωρήθηκε ο πιο κατάλληλος εμπειρογνώμων;
 Έχοντας κλείση τα 70 χρόνια ηλικίας, δεν θα έπρεπε να είναι συνταξιούχος; Είναι ηθικά πρέπον να εργάζεται και να πληρώνεται σε αυτήν την περίπτωσι;
 Έπαιξε κανέναν ρόλο η καταγωγή ή το θρήσκευμα της γυναίκας του;
 Πόσο τυχαίο είναι ότι ο Τομμάζο Παντόα-Σκιόππα είναι ομόσταυλος των αστέρων της παγκόσμιας Λέσχης-ελίτ μαζί π.χ. με τους Almunia Joaquín, Alogoskoufis George, Babacan Ali, Diamantopoulou Anna, Kissinger Henry για να περιοριστούμε σε 5 τυχαία ονόματα του προπέρσινου meeting;




"... Dovremmo avere il coraggio di dire che le tasse sono una cosa bellissima"
(Μτφρ.: "Θα έπρεπε να έχουμε το θάρρος να λέμε οτι οι φόροι είναι κάτι πανέμορφο")
Tommaso Padoa Schioppa

Περαστικά μας!

"Τι σημαίνει «ολίγιστος»" : Πρόσφατο άρθρο του Χρ. Γιανναρά. Che cosa significa "minimo": articolo di Cr. Giannaras

Ένα από τα κείμενα που προσέξαμε αυτές τις μέρες και θέλαμε να αναδημοσιεύσουμε, αναρτούμε σήμερα. Ένα κείμενο με την βαριά υπογραφή του Χρήστου Γιανναρά, το οποίο αναφέρεται στην ανεπάρκεια του σημερινού πρωθυπουργού. Για τον «λίγο» -ή «ολίγιστο» όπως γράφει ο Γιανναράς- πολιτικό μας ηγέτη (μία από τα ίδια άλλωστε στην μακρά σειρά νεοελλήνων πρωθυπουργών-πολιτικών νάνων) έχουμε κι εμείς σοβαρές επιφυλάξεις που έχουν στο παρελθόν φθάση και μέχρι την σχεδόν μετά βδελυγμίας απόρριψί του, τότε που ο μπαμπάς του τον είχε τοποθετήση, [μάλιστα, αυτόν τον ανελλήνιστο], Υπουργό Εθνικής (τότε!) Παιδείας. Και τώρα εσχάτως θέλουμε να πούμε πολλά, ειδικά για την υποκριτική του (ναι, έτσι πιστεύουμε) χρήσι στους όρους «έθνος», «εθνικός», «πατρίδα» και «πατριωτισμός», αλλά καλύτερα να αφήσουμε τον καθηγητή και μεγάλο ελληνορωμιό στοχαστή [που, ούτως ή άλλως, σε πολλά σημεία μας καλύπτει] να ακουσθή:



Τι σημαίνει «ολίγιστος»
Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.
Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.
Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.
Παρ’ όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί.

Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση.

Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια.

Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας – και κατάσχονταν περιουσίες.

Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.
Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική.

Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους; Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας.

Εδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.
Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου.

Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι – τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.
Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Οτι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.
Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα – το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.
Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».
Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια – και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών.

Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.
Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.
Χρήστος Γιανναράς

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 4/7/2010)