Νέα μηνύματα, νέα μαθήματα, νέα θρησκεύματα. Επιλεγμένες διεθνείς ημέρες και μνήμες, επιλεγμένοι μάρτυρες και ήρωες....

 Πρώην Υπουργός "Εθνικής" Παιδείας

 

 ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ:

 μέρα που όλοι οφείλουμε να σκεφτούμε

 εξαιτίας του μίσους

 από τις σκοτεινότερες στιγμές της Παγκόσμιας Ιστορίας

Το Ολοκαύτωμα 

μέρος της δικής μας ιστορίας

διάρκεια της Κατοχής

συμπολίτες μας

οικογένειες διαλύθηκαν και πόλεις

μέρος της συλλογικής μας μνήμης

η αδιαφορία και η σιωπή μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο στη βία 

Η μνήμη, όμως, δεν αφορά μόνο το παρελθόν

δράση πρωτίστως παιδαγωγική και προληπτική  

Εθνικό Σχέδιο Δράσης

για την προάσπιση της μνήμης του Ολοκαυτώματος

δράσεις σε όλα τα σχολεία της χώρας

με στόχο τη μνήμη

μαθητικός διαγωνισμός

επιμορφωτικά προγράμματα

εκπαιδευτική επίσκεψη στο Άουσβιτς

η γνώση να γίνεται βιωματική εμπειρία

σχολείο χώρος γνώσης, μνήμης και ενσυναίσθησης·           

κίνδυνος του φανατισμού  

αξίες του σεβασμού, της ισότητας και της δημοκρατικής συνύπαρξης

το ουσιαστικό νόημα

το χρέος της Παιδείας. 

  

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Προπαγάνδα; Όχι!  => Όχι ερασιτεχνική και, βεβαίως, όχι εθνική.

Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ για απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου.

Η ΕΛΜΕ ενημερώνει (πρωτίστως τις Σχολικές Μονάδες) με αφίσα και ανακοίνωση για την πανδημοσιοϋπαλληλική-πανεργατική απεργία, την Τετάρτη 9.4.2025, μεθαύριο.

 ...........................................................................................

 Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ :

9 ΑΠΡΙΛΗ: ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ!

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ –ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΖΩΗ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
 

Συναδέλφισσες -συνάδελφοι
 

Η κυβέρνηση διαφημίζει «αυξήσεις», αλλά η αλήθεια είναι άλλη! 60 λεπτά την ημέρα στους δημοσίους υπαλλήλους και 1 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι λογαριασμοί, τα ενοίκια και τα βασικά αγαθά έχουν εκτοξευθεί. Την ίδια ώρα η Ε.Ε. προωθεί την οικονομία πολέμου με 800 δις για εξοπλισμούς και το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για γενίκευση του πολέμου, ενώ παράλληλα δίνουν οδηγίες για «72 ώρες επιβίωση»…
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μετά τις 28 Φεβρουαρίου βρέθηκε σε δεινή θέση, καθώς σύσσωμος ο λαός όρθωσε ανάστημα, συγκροτώντας ένα στιβαρό μέτωπο αντιπολίτευσης, με αίτημα το ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Το έγκλημα των Τεμπών συμπυκνώνει τις συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων, που σαρώνουν την ζωή μας και απειλούν την καθημερινότητά μας. Στην ενέργεια, το νερό, την υγεία, την παιδεία και αλλού, οι υπαρκτές ή επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις μεταφέρουν τα κόστη στην κοινωνία, ακόμη και με ανθρώπινες ζωές και τα κέρδη στους λίγους. 

Αγωνιζόμαστε για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη, ούτε στα τρένα, ούτε στην παιδεία, ούτε στην υγεία!
 

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι κυβερνώντες αντιμετώπισαν με καταστολή και αυταρχισμό κάθε λαϊκό αγώνα, με τελευταίο επεισόδιο το χτύπημα της πανεκπαιδευτικής διαδήλωσης στις 29 Μάρτη έξω από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο αντιδημοκρατικός κατήφορος βέβαια, δεν έχει τέλος, αφού το Υπουργείο Παιδείας επιτίθεται με πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων και δρομολογεί μέσω της αξιολόγησης την τρομοκράτησή μας, για να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι!
 

Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα ο αγώνας ενάντια στην προσχηματική, υποκριτική και κίβδηλη αξιολόγηση που μάς προσβάλλει και έχει στόχο την εμπορευματοποίηση και υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, συνεχίζεται, παρά τις απειλές και τις πιέσεις.
Στημένα μαθήματα, εν γνώσει των αξιολογητών, μακριά από την  εκπαιδευτική πραγματικότητα, σενάρια διδασκαλίας και σχέδια μαθήματος για το «θεαθήναι», μέθοδοι που είναι αδύνατον να εφαρμοστούν στα αποσπασματικά 45λεπτά της διδασκαλίας, αν και εφόσον, το μισό σου τμήμα δεν βρίσκεται σε κάποια από τις δράσεις της αυτοαξιολόγησης-διάλυσης της σχολικής μονάδας. Όμως το «φαίνεσθαι» καλά κρατεί. Οι δράσεις ανεβαίνουν στις ιστοσελίδες των σχολείων και στα κοινωνικά δίκτυα, αυτό ζητάνε οι «σύμβουλοι», για να μπορούν να συγκριθούν οι σχολικές μονάδες, όταν η ήδη σφιχτή στρόφιγγα της  χρηματοδότησης από τις καταργημένες σχολικές επιτροπές, θα στερέψει δια παντός, και θα πρέπει οι Δ/ντές και οι Δ/ντριες ή οι μάνατζερς να βγουν στο κυνήγι των χορηγών. Ενίοτε βέβαια, αυτή η υπερέκθεση και υπερδημοσιοποίηση των πάσης φύσεως δράσεων, για την οποία πιεζόμαστε, οδηγεί σε ΕΔΕ και απειλή πειθαρχικών και πάλι.
 

Ο εκπαιδευτικοί στο στόχαστρο! Στο βάθος η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το ξήλωμα του πουλόβερ έχει ήδη ξεκινήσει!
Όμως άπαντα τα στελέχη ομνύουν στη βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου! Αλήθεια μετά από 4 χρόνια εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και 2 χρόνια από την εφαρμογή της ατομικής, αυτό που βλέπουμε να βελτιώνεται, είναι οι αμοιβές από τα οδοιπορικά των αξιολογητών και το budget των γραφείων ταξιδιών και των travel tours από τις κάθε είδους σχολικές εκδρομές, των
οποίων το νομικό πλαίσιο εξακολουθεί να φωτογραφίζει μόνο τους/τις συνοδούς εκπαιδευτικούς .
Συνάδελφοι/ισσες, όσο παραμένουμε παθητικοί εκτελεστές άνωθεν βουλών και εντολών η κατάσταση στο δημόσιο σχολείο θα επιδεινώνεται. Ο δρόμος είναι ένας: κριτικός αναστοχασμός, οργάνωση στα σωματεία μας, συνέχιση του αγώνα μας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου μαζί με όλη την κοινωνία, όπως μας έδειξαν οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των Τεμπών.
Επόμενος σταθμός μας, η απεργία της 9ης Απριλίου. 

Διεκδικούμε:
Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Να φύγει τώρα η HELLENIC TRAIN. Να επιστρέψει τώρα ο σιδηρόδρομος στο δημόσιο, ενιαίος, σύγχρονος, ασφαλής.

Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Παιδεία, υγεία, ρεύμα, μεταφορές, νερό αποκλειστικά δημόσια αγαθά για όλο το λαό.

Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός 1.200 ευρώ
καθαρά και αντίστοιχες αυξήσεις σε όλα τα κλιμάκια. Αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή με βάση τον πραγματικό πληθωρισμό. Κατάργηση ΦΠΑ στα βασικά   είδη διαβίωσης – Μείωση των έμμεσων φόρων!

Επιστροφή 13 ου και 14 ου μισθού. Επιστροφή του χαμένου ΜΚ 2016-18.
Να σταματήσει τώρα κάθε διαδικασία αξιολόγησης. Κατάργηση όλων των αντίστοιχων νόμων. Αυτοδίκαιη μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων.
Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την απεργία και τους αγωνιστές. Να σταματήσει το κύμα διώξεων εκπαιδευτικών. Να πάρουν πίσω όλες τις διώξεις, τα πειθαρχικά.

Κατάργηση των απεργιοκτόνων νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη και των διατάξεων που μετατρέπουν την διαμαρτυρία σε σχολεία και νοσοκομεία σε ιδιώνυμο αδίκημα.
Να μην επιτρέψουμε τη συρρίκνωση-περικοπές τμημάτων, το κλείσιμο σχολείων και τη μετατροπή τους σε Ωνάσεια.

Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί στα δεκάδες χιλιάδες κενά κάθε Σεπτέμβρη . Ίσα δικαιώματα σε μόνιμες/ους κι αναπληρωτ(ρι)ες.

Αύξηση των δαπανών για την παιδεία και την υγεία με παράλληλη δραστική μείωση των πολεμικών δαπανών – Όχι άλλες θυσίες για ΝΑΤΟ και πολέμους!
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ!

Στις 9 Απρίλη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ!

Όλοι – όλες στη συγκέντρωση 11:00 π.μ. στη Χαλκίδα, πλατεία Ταχυδρομείου, πίσω από τα Δικαστήρια.

 

Η επιστολή του 11ου ΓΕΛ Ηρακλείου για την Ύλη και την Τράπεζα Θεμάτων στα Λύκεια.

 Έχουμε ξαναγράψει στο Ιστολόγιο για την απαίτηση των κυβερνητικών παραγόντων «να ολοκληρωθεί πάση θυσία η ύλη» στα Λύκεια. Στο ίδιο πνεύμα απολυτότητας τονίστηκε από τους αρμόδιους στο Υπουργείο Παιδείας να διδαχθεί ολοκληρωμένα η Ύλη της Τράπεζα Θεμάτων, «με αναπροσαρμογή του εβδομαδιαίου ωρολόγιου προγράμματος στα σχολεία». Επ' αυτών έρχεται ο σύλλογος διδασκόντων του 11ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου με χθεσινή επιστολή του (το σχετικό δημοσίευμα το διαβάσαμε στο esos και το Αlfavita) και με αναλυτικό όσο και παιδαγωγικά υπεύθυνο τρόπο χαρακτηρίζει το αίτημα «ακατόρθωτο εγχείρημα».

Κοντά στο θαρραλέο κείμενο των συναδέλφων βάζουμε και την δική μας υπογραφή.

.................................................

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ:

"Παρά τις προσπάθειες των καθηγητών του 11ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου, η ολοκλήρωση πάση θυσία της ύλης των μαθημάτων Α΄ και Β΄ Λυκείου που εξετάζονται μέσω τράπεζας θεμάτων, όπως ορίζει το Υπουργείο Παιδείας, φαίνεται σε αρκετές περιπτώσεις ακατόρθωτη. Η αναπροσαρμογή του ωρολόγιου προγράμματος που προτείνεται δεν είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση και, επιπλέον, δημιουργεί ποικίλες ανισότητες.

Νιώθουμε την ανάγκη να σας ζητήσουμε να εγκύψετε στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, αφού σας εκθέσουμε την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στο σχολείο:

● Οι απαιτήσεις των μαθημάτων σαφώς αυξάνονται απότομα με τη μετάβαση από το Γυμνάσιο στο Λύκειο.

Δεδομένου ότι οι φετινοί μαθητές της Α ́και της Β ́ Λυκείου παρακολούθησαν πολλά μαθήματα τις δύο χρονιές της πανδημίας για μεγάλο διάστημα μέσω webex και δε δοκιμάστηκαν σε γραπτές εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς, παρατηρείται δυσκολία προσαρμογής στο επίπεδο του Λυκείου και στις απαιτήσεις των γνωστικών αντικειμένων, καθώς υπάρχουν κενά στην ύλη των προηγούμενων τάξεων που δεν έχουν καλυφθεί.

● Σχετικά με τα Νέα Ελληνικά (Γλώσσα και Λογοτεχνία) Α ́ και Β ́ Λυκείου οι ερωτήσεις από την τράπεζα θεμάτων είναι γενικά επιπέδου αντίστοιχου με τη Γ’ Λυκείου.

Αυτό μας υποχρεώνει να διδάξουμε πολλά και απαιτητικά ζητήματα θεωρίας πολύ νωρίτερα, από την Α’ τάξη, χωρίς να προβλέπονται οι ανάλογες διδακτικές ώρες, πράγμα το οποίο δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την ολοκλήρωση και θέτει υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα της γλωσσικής διδασκαλίας σε ένα μαθητικό κοινό με σημαντικές ελλείψεις. Στην Ιστορία ο όγκος της διδακτέας ύλης ανέκαθεν υπήρξε μεγάλος, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αδυνατούν να αφομοιώσουν τόσες πληροφορίες, ενώ απομακρυνόμαστε από την πραγματική στοχοθεσία του μαθήματος που είναι η διαμόρφωση ιστορικής συνείδησης και κριτικής αντίληψης των ιστορικών γεγονότων.

● Αντίστοιχο πρόβλημα παρατηρείται και στα μαθήματα των θετικών επιστημών (Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Βιολογία) που εξετάζονται με θέματα από την τράπεζα θεμάτων.

Για τα συγκεκριμένα μαθήματα ο όγκος της εξεταστέας ύλης είναι τεράστιος σε σχέση με τις ώρες που διδάσκεται κάθε μάθημα, κάτι που καθιστά αδύνατο να διδαχθεί η συγκεκριμένη ύλη στις εναπομείνασες ώρες της σχολικής χρονιάς. Ένα άλλο πρόβλημα σχετίζεται με το ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο δυσκολίας πολλών θεμάτων της τράπεζας σε κάποια μαθήματα, όπως για παράδειγμα τη Φυσική.

● Τα σχολεία του νομού Ηρακλείου ανέστειλαν τη λειτουργία τους για αρκετά και σημαντικά σε έκταση χρονικά διαστήματα είτε λόγω της σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής στο τέλος Σεπτεμβρίου και στις αρχές Οκτωβρίου 2021 είτε λόγω των ακραίων καιρικών φαινομένων.

● Η σχολική χρονιά δεν κυλά ακριβώς απρόσκοπτα, αλλά με δυσκολίες:

Οι μαθητές μας πολύ συχνά απουσιάζουν δικαιολογημένα λόγω Covid19 είτε επειδή νοσούν οι ίδιοι είτε επειδή νοσούν άτομα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος και βρίσκονται σε καραντίνα. Κάθε φορά, λοιπόν, που απουσιάζει ένα μέρος των μαθητών από το τμήμα, δεν μπορεί να γίνει σωστό μάθημα και να προχωρήσει ομαλά η ύλη.

Κάθε φορά που ένας μαθητής ανιχνεύεται με Covid19, υποχρεωτικά διενεργείται μέσα στην τάξη ιχνηλάτηση με self test, ενώ οι ανεμβολίαστοι μαθητές αποχωρούν από το σχολείο για να ελεγχθούν με rapid test, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να χάνονται κι επιπλέον ώρες μαθημάτων.

Παράλληλα, απουσιάζουν ακόμα εκπαιδευτικοί που επίσης νόσησαν με Covid19 και παραμένουν εκτός εργασίας για σημαντικό χρονικό διάστημα.

Οι προσλήψεις αρκετών αναπληρωτών εκπαιδευτικών, των οποίων τα μαθήματα εμπλέκονται με την τράπεζα θεμάτων, έγιναν καθυστερημένα. Σημειώνουμε ότι οι προσλήψεις κράτησαν μέχρι τον Νοέμβριο του 2021 και συμπαρέσυραν τις τοποθετήσεις και των αποσπασμένων εκπαιδευτικών.

Πέρα όμως από τη φετινή ιδιάζουσα κατάσταση, θα θέλαμε να καταθέσουμε έναν ευρύτερο προβληματισμό. Οι απαιτήσεις στις οποίες καλούνται οι εκπαιδευτικοί να ανταποκριθούν, κατά κοινή ομολογία, είναι συχνά αντιφατικές, καθώς από τη μια ζητείται να αναπτύσσονται δράσεις και να εφαρμόζονται καινοτόμες μέθοδοι διδασκαλίας στα σχολεία, από την άλλη ασκείται πίεση σε εκπαιδευτικούς και μαθητές να ολοκληρώσουν ταχύτατα έναν τεράστιο όγκο διδακτέας και εξεταστέας ύλης. Οι “δράσεις” απαιτούν σπατάλη χρόνου, κατάλληλες συνθήκες, ιδιαίτερη προετοιμασία, “περιπετειώδη” ή και “παιγνιώδη” διάθεση, η “ύλη” πιέζει ασφυκτικά, αγχώνει, εντατικοποιεί. Δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν όλα μαζί.

Επιπλέον, το σχολείο επιτελεί πολλαπλό παιδαγωγικό ρόλο και οφείλει να ανταποκρίνεται συνολικά στις απαιτήσεις της κοινωνίας, που διαρκώς αλλάζει με γοργό ρυθμό. Δε στοχεύει μόνο στη γνωστική ανάπτυξη, αλλά και στην ηθική και συναισθηματική καλλιέργεια των παιδιών. Αγκαλιάζει και στηρίζει και τον τελευταίο μαθητή, όποια ιδιαιτερότητα ή ιδιαίτερη ανάγκη κι αν έχει. Δεν μπορεί να γίνει το λύκειο ένα διαρκές εργαστήρι προετοιμασίας για την τράπεζα θεμάτων, καθώς θα κυνηγάμε - εκπαιδευτικοί και μαθητές/-τριες - τον στόχο της ολοκλήρωσης της διδακτέας ύλης.

Είναι σημαντικό ως παιδαγωγοί να προσδιορίσουμε τι σχολείο διεκδικούμε να έχουμε στο μέλλον. Ένα σχολείο που εξαντλείται στη διεκπεραίωση μιας όποιας ύλης και προσεγγίζει επιφανειακά τη γνώση δε μας αφορά, θέλουμε ένα σχολείο που αποζητά την ποιότητα, επικεντρώνεται στην ουσία και προάγει ανθρωπιστικές αξίες, με στόχο την “ακεραίωση” των μαθητών και των μαθητριών μας.

Ως εκ τούτου, θα θέλαμε, με αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδαγωγικά και διδακτικά μας καθήκοντα, να επισημάνουμε ότι κρίνουμε απαραίτητη ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ τη μείωση της ύλης στα μαθήματα που εξετάζονται μέσω τράπεζας θεμάτων. Προκειμένου ο θεσμός της τράπεζας θεμάτων να ευδοκιμήσει ουσιαστικά και να έχει παιδαγωγική αξία, είναι σημαντικό να περιοριστεί η εξεταστέα ύλη στα σημαντικότερα θέματα του κάθε μαθήματος, ώστε να υπάρχει δυνατότητα εμβάθυνσης στη γνώση, καλλιέργειας της κριτικής σκέψης των μαθητών/-τριών, αλλά και ανάπτυξης δράσεων και καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας.

Έχουμε τη γνώμη ότι οι προβληματισμοί μας είναι ουσιαστικοί και θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη από όσους βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης. Ευελπιστούμε, λοιπόν, σε μία προσπάθεια εκ μέρους των αρμόδιων φορέων προς την κατεύθυνση της μείωσης της ύλης για τα μαθήματα που εξετάζονται μέσω τράπεζας θεμάτων.

Με εκτίμηση

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 11ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου"

Η ανακοίνωσι της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών για το θέμα της διδακτέας ύλης και της Τράπεζας Θεμάτων στα Λύκεια.

[Είχαμε σκοπίμως παραθέσει την Εγκύκλιο σχετικά με την Διδακτέα Ύλη της Ιστορίας της Α΄ Λυκείου ως αφορμή για γόνιμο προβληματισμό.

Πολύ θα ήθελα στο τέλος της εφετινής σχολικής χρονιάς να μάθαινα ποιος κατάφερε πραγματικά να διδάξει την Ύλη του μαθήματος αυτού στο σύνολό της.

Προς ώρας θα ήθελα κάποιος συνάδελφος που ξέρει το θέμα, να μου πή πόσα χρόνια «ζωής» μετράει το απαράδεκτο (για εμένα) διδακτικό βιβλίο Ιστορίας της Α΄ Λυκείου…

Όσο για τις απόψεις της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών για την διδακτέα Ύλη και την Τράπεζα Θεμάτων, εν πολλοίς με βρίσκουν σύμφωνο. Δεν ισχύει όμως το ίδιο με την Ελάχιστη Βάσι Εισαγωγής.]

..................................................

 Λύκεια!

Να μην εφαρμοστεί, να καταργηθεί η Τράπεζα Θεμάτων!

Μείωση της ύλης σε όλα τα μαθήματα και σε όλες τις τάξεις!

Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας προχώρησε σε μια ακόμα απαράδεκτη ενέργεια σε βάρος των μαθητών ελάχιστους μήνες πριν ξεκινήσουν οι προαγωγικές και πανελλαδικές εξετάσεις στα Λύκεια όλης της χώρας. Με την εγκύκλιό του (29601/ΓΔ4/16-03-2022), καλεί σε «αναμόρφωση προγραμμάτων» στα σχολεία όταν «παρατηρείται καθυστέρηση στη διδασκαλία των μαθημάτων που εξετάζονται στις προαγωγικές εξετάσεις» και στοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς για την όποια καθυστέρηση υπάρχει. Ταυτόχρονα καλεί τους συλλόγους διδασκόντων, τους δ/ντες εκπαίδευσης και τους συντονιστές εκπαιδευτικού έργου να επιληφθούν αρμοδίως για την ολοκλήρωση της ύλης. 

Αδιαφορώντας για κάθε παιδαγωγική διάσταση, επί της ουσίας καλεί τους εκπαιδευτικούς να συναινέσουν σε μια φανταστική εκπαιδευτική πραγματικότητα  - ότι όλα «βαίνουν καλώς» και ότι η ύλη μπορεί να ολοκληρωθεί κανονικά – που υπάρχει μόνο στο μυαλό της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας.

Το Υπουργείο Παιδείας αδιαφορεί στην κυριολεξία για τις χιλιάδες διδακτικές ώρες που χάθηκαν λόγω των κενών στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αδιαφορεί για το αν καλύφθηκαν τα μαθησιακά κενά της προηγούμενης περιόδου της τηλεκπαίδευσης, δε δίνει καμία σημασία στη λειτουργία αποδεκατισμένων τμημάτων λόγω covid, ούτε για την παράλληλη λειτουργία διαδικτυακών τμημάτων (κι εδώ πρέπει να ολοκληρωθεί η ύλη). Σημασία έχει η πραγματικότητα να προσαρμοσθεί στην επί χάρτου πραγματικότητα της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ. Για τα υπόλοιπα, όλοι οι άλλοι κόψτε το κεφάλι σας.

To υπουργείο καλεί τους εκπαιδευτικούς να απεμπολήσουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο, να κλείσουν τα μάτια τους στα μαθησιακά κενά, τα γνωστικά ελλείμματα, την κακή ψυχολογία των μαθητών που δεν μπορούν να διαχειριστούν μια τεράστια ύλη που όχι μόνο δε μειώνεται αλλά αυξάνεται και που ακόμα και σε κανονικές συνθήκες δεν ήταν δυνατόν να αφομοιωθεί από τους μαθητές. Τους καλεί με υποκριτικό τρόπο να ολοκληρώσουν τη διδακτέα ύλη απλά καταγράφοντας ενότητες και σελίδες σε φόρμες, για το τυπικό της υπόθεσης. 

Οι πραγματικές στοχεύσεις όμως της εγκυκλίου αυτής είναι να εφαρμοστεί πάση θυσία η Τράπεζα Θεμάτων με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τους μαθητές μας. Ήδη η Τράπεζα Θεμάτων ενημερώνεται με πλήθος θεμάτων, πολλά από τα οποία είναι υπερβολικά δύσκολα και ακραία, εντελώς αναντίστοιχα προς τη σχολική πραγματικότητα. Θυμίζουμε ότι την τελευταία φορά που εφαρμόστηκε η Τράπεζα Θεμάτων η σχολική αποτυχία έφτασε σχεδόν στο 25%. 

Μαζί με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τις αλλεπάλληλες εξετάσεις και τις αλλαγές που νομοθετήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση και την τωρινή ολοκληρώνεται η μετατροπή του Λυκείου σε ένα απέραντο εξεταστικό κάτεργο, απογυμνώνοντας το από κάθε ίχνος σύγχρονης γενικής μόρφωσης. 

Εδώ και τώρα οι Σύλλογοι Διδασκόντων και οι ΕΛΜΕ να απαιτήσουν:

·       Την ανάκληση της εγκυκλίου. Να μην προχωρήσουν σε αναμορφώσεις προγραμμάτων. 

·       Να μειωθεί άμεσα και δραστικά η ύλη σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα μαθήματα. 

·   Να μην εφαρμοστεί, να καταργηθεί η Τράπεζας Θεμάτων και η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής.

 

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία»: Η χθεσινή επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά κατα της νεοελληνικής παθητικότητας και του εθνικού εφησυχασμού. (Αναδημοσίευσι). L' articolo di ieri di Christos Giannaras contro la passività neogreca sul giornale "Kathimerini"

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία» 

Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι.

Θυμίζω: Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Έχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.

Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.

Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και δράμα χιλιάδων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, αρχικά κατατρεγμένων και τώρα πια κυρίως βουλιμικών ανθρώπων, λιμασμένων για τον ηδονικό «πολιτισμό» της «ελευθερίας των Αγορών» να φτάνουν παράνομα στις ακτές μας. 

Ευαίσθητος ο Έλληνας συγκινήθηκε με τους πρώτους πρόσφυγες, τους φυγάδες από τον αγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, το ρήμαγμα της ζωής και τη σφαγή. Έμπειροι της προσφυγιάς και του διωγμού, βγήκαμε στους δρόμους να μοιραστούμε την μπουκιά μας με αλλόγλωσσους και αλλόπιστους φυγάδες από τη συμφορά. Σύντομα όμως στους φυγάδες προστέθηκαν τα σμήνη των λαθραίων, που η Τουρκία τους κρατάει ενέχυρο εκβιασμών, ντοπαρισμένους από τη λιγούρα για το πέρασμα στον «παράδεισο» του Βίζεγκραντ. 

Ωσάν να μη βλέπουμε πια οι Έλληνες, να μην αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι που παίζεται. Ποιοι τώρα καταφθάνουν, κατά χιλιάδες, με τη μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στις ακτές των ελληνικών νησιών. Τους υποδέχονται έμμισθοι υπάλληλοι του ελλαδικού κράτους και μισθοφόροι ατζέντηδες «μη κυβερνητικών οργανώσεων», δηλαδή ιδιώτες που επίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικών υπηρεσιών ή του οργανωμένου δουλεμπορίου. 

Οταν στα ελληνικά (ακόμα) νησιά ο αριθμός των εισβολέων ξεπερνάει για κάποιο διάστημα τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοία «της γραμμής» (με χρήματα του λεηλατημένου από τη φορολόγηση πολίτη) για να μεταφερθούν οι εισβολείς στην «ενδοχώρα». Με ταχύτητα απίστευτη ετοιμάζονται οικισμοί, που παρόμοιους δεν γνώρισε ποτέ η εμπειρία Ελλήνων σεισμοπαθών, πυροπαθών, πλημμυροπαθών. Και η πελώρια απορία είναι, γιατί; Γιατί τόση εξευτελιστική χαμέρπεια σε αυτό το κράτος, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, όποιος κι αν εισπράττει τη χαμέρπεια. Ποιος λογαριάζεται αφεντικό και τον υπακούνε τυφλά τόσο η «πρώτη φορά Αριστερά» όσο και η «προοδευτική» στον μηδενισμό της Δεξιά; 

Ανεξήγητος εφησυχασμός συνοδεύει και την κατεστημένη πια αβελτηρία, ενδημική και αυτονόητη συνολικά στους «προοδευτικούς» κύκλους. Αβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, οκνηρία της σκέψης, μωρία, ηλιθιότητα. Γεννάει την αβελτηρία ο δογματισμός, και δογματισμός είναι το ηδονικό αφιόνι για την ανεπάγγελτη, δίχως ελπίδα ή προοπτικές νεολαία. Με το αφιόνι τού δογματισμού της όποιας μπαγιάτικης ιστορικο-υλιστικής κονσέρβας, Αριστερής τάχα ή τάχα «προοδευτικής» Δεξιάς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ότι έχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει την ψυχολογική εγκύστωση στο Τίποτα σαν προνομία συστράτευσης στις «προοδευτικές δυνάμεις». 

Πατρίδα, Ιστορία, κοινωνία - κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοινό όραμα, όλα αυτά, τα «ανοιχτά μυαλά» οφείλουν να τα χλευάζουν. Ακόμα και η αναισχυντία δικαιώνεται από την «προοδευτική» διαμαρτυρία. Τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σαν άδειες ψυχές, μόνο για να χλευάσουν το συμβατικό Τίποτα της εθνικής γιορτής, το Τίποτα που παρελαύνει σαρκώνοντας το κενό και την άγνοια. Ενας δάσκαλος παλιός (που θα πει: πολύ ατίθασος στον συμβιβασμό) μπροστά στην «προοδευτική» αναισχυντία που βεβήλωνε τη γιορτή της πατρίδας, απλώς, με ευγένεια και σεβασμό, θα έβγαζε σιωπηρά το καπέλο του. Όπως όταν περνάει από μπροστά μας ένα φέρετρο, σε κηδεία. 

Το παιχνίδι έχει τελειώσει, είναι οριστικά χαμένο. Η Ιστορία θα διασώσει, ίσως, κάποια εικόνα της νεκροπομπής. Σηκώνουν το φέρετρο οι αυτουργοί της εκφερόμενης νέκρας, οι πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Αρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, όλοι όσοι ασέλγησαν στο σημερινό πτώμα, συνειδητοί «προοδευτικοί» ή τυχάρπαστες μετριότητες.
Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


ΠΗΓΗ

Αποχαιρετισμός στον Σαράντο Καργάκο (1937-2019): Μια χειμαρρώδης προ ετών συνέντευξί του.

Η αποψινή είδησι του θανάτου του μας έθλιψε. Ένας χαρισματικός Δάσκαλος, μέγας Φιλόλογος και μέγιστος Ιστορικός, ένας πνευματικός άνθρωπος και μαχητής του φωτός έφυγε σε καιρούς σύγχυσης και ζόφου. Ένα κεφάλαιο για την πατριωτική διανόησι χάνεται σε περίοδο εθνομηδενιστικής λαίλαπας  και συστηματικής μειοδοσίας. Μές στην --αξιακή πρωτίστως-- χρεοκοπία μας γινόμαστε πτωχότεροι...

Ψάχνοντας στον ωκεανό των γραπτών του κάτι δικό του ή κάποιο κείμενο όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό, βρήκαμε και αναδημοσιεύουμε μία συνέντευξι πολυθεματική και χειμαρρώδη, την οποίαν ο αείμνηστος καθηγητής Καργάκος παραχώρησε προ ετών στην συντακτική ομάδα του ιστοχώρου "Αληθεύοντες εν αγάπη"...
..............................................

Συνέντευξη του Σαράντου Καργάκου

1) Ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, ποια είναι η προσωπικότητά της και οι αρχές οι οποίες τη διέπουν;

--Το μπάχαλο και η απροσωπία.
Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πρόσωπο, είχε μέχρι πρότινος ένα προσωπείο, το οποίο κατέπεσε και αφού κατέπεσε το προσωπείο αυτό, πίσω από αυτό είδαμε ένα πρόσωπο που μας θυμίζει το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ.
Δηλαδή ένα πρόσωπο που τα στίγματα της αμαρτίας, της ανομίας του εκφυλισμού το είχαν κάνει πρόσωπο εκτρωματικό.

2) Γιατι σήμερα οι δομικοί κοινωνικοί θεσμοί της χώρας μας, όπως φερ’ ειπείν η παιδεία, η πολιτεία, η δικαιοσύνη, η εκκλησία και άλλα απαξιώνονται τόσο πολύ από τους ίδιους τους πολίτες;
Μήπως είναι επικίνδυνο αυτό εννοώντας ότι όταν παρουσιάζουν δείγματα καταπτώσεως και αναποτελεσματικότητας οι εκπρόσωποι των θεσμών πρέπει εμείς οι ενεργοί πολίτες να εστιάζουμε την κριτική μας μόνο στους κακούς εκπροσώπους και όχι να προσπαθούμε να απαξιώνουμε τους ίδιους τους θεσμούς;

--Οι θεσμοί είναι δεσμοί και με τις δύο έννοιες. Και με την αρνητική και με τη θετική.

Δεσμοί με τη θετική έννοια είναι, ότι δένουν, σφίγγουν το κοινωνικό σύνολο, του δίνουν δηλαδή μια στιβαρότητα, αλλά όταν γίνονται δεσμοί με την κακή σημασία τότε λειτουργούν πνικτικά, αποπνικτικά.
Το ζήτημα είναι όχι ότι απαξιώνονται από μας ή από το πλέον απαξιωτικό μέσο που κατ’ εμέ είναι η τηλοψία –και όχι τηλεόραση, όπως κακώς επεκράτησε να λέγεται.

Ήδη έχουν απαξιωθεί οι θεσμοί από μόνοι τους, διότι δυστυχώς, για να μπορέσουν οι θεσμοί να αποδώσουν, δεν αρκεί να υπάρχει το κέλυφος, πρέπει να υπάρχει και το περιεχόμενο.

Και στην πραγματικότητα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αντί να διαμορφώσουμε θεσμούς με ένα περιεχόμενο, πήραμε, θεωρήσαμε θεσμούς κάποια κούφια καρύδια, με αποτέλεσμα ο κόσμος ο πολύς να έχει χάσει την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και ιδιαίτερα προς τη δικαιοσύνη, αφού το γενικότερο κλίμα που επικρατεί είναι η ατιμωρησία.
Το έχω γράψει άπειρες φορές ότι η τήρηση των νόμων στην Ελλάδα είναι προαιρετική.
Για να θυμηθώ το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος των προηγούμενων καιρών, το άρθρο 114 που ήταν σύνθημα της δικής μου γενιάς, 1 1 4 , η τήρηση των νόμων επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Αλλά και κάποια στιγμή ο πατριωτισμός αυτός εξαντλείται, όταν βλέπουμε επιδέξια μηδενικά να αναρριχώνται, να έχουν μια προτεραιότητα έναντι των ανθρώπων, οι οποίοι μοχθούν σε διαφόρους τομείς της ζωής, χωρίς να έχουν τις πρέπουσες απολαβές.

Θα μου πείτε, ότι το μηδενικό, καθ’ ότι στρογγυλό, έχει τη δυνατότητα να κινείται με μεγαλύτερη ευχέρεια απ’ ότι παραδείγματος χάριν ένας άνθρωπος, ο οποίος επιμένει στην όρθια και άκαμπτη στάση.

Από την άποψη αυτή οι θεσμοί έχουν χάσει τη λειτουργικότητα τους και το κακό ξεκίνησε από την παιδεία, η οποία από το 1976 έχει πάρει έναν δρόμο ολισθηρό με τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν καταλήξει όλες σε απορρυθμίσεις.
Στα χρόνια που παρακολουθώ τα θέματα της παιδείας και τα παρακολουθώ από κοντά από το 1957 έχω γνωρίσει δεκατρείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, που όλες αντί να φέρουν το καλύτερο έφεραν το χειρότερο.
 
Οι άνθρωποι έχουν κάπως μπερδευτεί.
Πιστεύουν ότι κάθε αλλαγή, κάθε μεταβολή φέρνει το καλύτερο.
Δε συμβαίνει πάντοτε έτσι.
Μπορεί μια μεταβολή να μας οδηγήσει στο χειρότερο και ένα προχώρημα προς τα εμπρός μπορεί να μας πηγαίνει προς το γκρεμό. Πρέπει να πέσουμε σε αυτόν;

Από το 1976 ξεθεμελιώνονται ή μάλλον υπονομεύονται τα βάθρα της ελληνικής παιδείας.
Ουσιαστικά καταστρέφεται η κλασσική μας παιδεία που μας έδινε ένα αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων λαών της γης.
Είναι θλιβερό αυτή τη στιγμή να μην έχουμε φιλολόγους και ιστορικούς ικανούς να σταθούν στο ύψος των ξένων ιστορικών.

Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα, που υποτίθεται έχει γεμίσει Πανεπιστήμια, Σχολές και δε συμμαζεύεται να έχουμε παιδιά τα οποία σου λένε ότι δεν μπορώ πια να καταλάβω Βιζυηνό, Ροΐδη, Παπαδιαμάντη ή ακόμα και το δημοτικό τραγούδι. Όταν έγραψα τα βιβλία «Αλαλία-Το σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» και «Αλεξία- Γλωσσικό δράμα με πολλές πράξεις» όλοι με χαρακτήρισαν υπερβολικό.

Όταν έκανα την προειδοποίηση ότι αύριο, μεθαύριο το παιδί δε θα είναι σε θέση να καταλάβει τους λόγους των πολιτικών που έκαναν τις αλλαγές αυτές και ήρθε η στιγμή που το σημερινό παιδί δεν είναι σε θέση να καταλάβει έναν λόγο του Κωνσταντίνου Καραμανλή- με αυτόν αρχίζουν οι εκπαιδευτικές απορρυθμίσεις με Υπουργό τον Γεώργιο Ράλλη- και φτάσαμε στο σημείο πριν από δυο χρόνια να μπει ένα απλό, απλούστατο θεματάκι ως έκθεση στους μαθητές στις λεγόμενες Πανελλήνιες, Γενικές, Πανελλαδικές, Ακαδημαϊκές- επτά ονομασίες έχουν αλλάξει- εξετάσεις, και ήταν το κείμενο αυτό ένα απλό, απλούστατο κείμενο του Γιώργου Σεφέρη για την παράδοση.

Και για ένα κείμενο εικοσιπέντε γραμμών οι κύριοι εξεταστές έδωσαν επτά ερμηνευτικές σημειώσεις, ενώ την εποχή που έδινα εγώ εξετάσεις και ακολούθως όταν έδιναν οι δικοί μου μαθητές εξετάσεις το θέμα της εκθέσεως δεν γραφόταν ούτε καν στον πίνακα, γινόταν με απαγγελία χωρίς καμία μεταφραστική οδηγία.

Αρκεί να σας πω μονάχα ότι το 1967 στη σχολή των Ευελπίδων είχε μπει ως θέμα μία φράση του Δημοσθένη που έλεγε: «Λυθέντων των νόμων και εκάστω δοθείσης εξουσίας ό,τι βούλεται ποιείν, ου μόνον πολιτεία οίχεται αλλ’ ουδέ ο πας των ανθρώπων βίος του των θηρίων ουδέν αν διενέγκοι».

Το μόνο που δώσανε ως μετάφραση ήταν το τελευταίο το «αν διενέγκοι» δηλαδή δε θα διέφερε Και τα παιδιά αυτά μπόρεσαν να αποδώσουν γιατί εκείνη την εποχή ήταν ντροπή να μην ξέρεις ως ένα βαθμό αρχαία ελληνικά.

Την ίδια χρονιά στα παιδιά των υπολοίπων σχολών είχαν βάλει θέμα: «Πάσα παιδεία προς μεν το παρόν λύπης και ου χαράς δοκείν, ύστερον δε καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης αποδίδωσι τοις γεγυμνασμένοις δι’ αυτής».
Μιλάμε για το 1967.
Και διερωτώμαι: φτάνουμε τώρα στο 2010, έχει σημειωθεί πρόοδος υποτίθεται της παιδείας, σε όλα τα σχολεία υπάρχουν θρανία-τότε δεν υπήρχαν θρανία- , σε όλα τα σχολεία υπάρχουν πίνακες –τότε δεν υπήρχαν πίνακες- , σε όλα τα σχολεία υπάρχουν κιμωλίες –τότε δεν υπήρχαν καν κιμωλίες-, τώρα έχουμε λεξικά επί λεξικών -τότε με δυσκολία μπορούσες να βρεις ένα υποφερτό λεξικό- , και φτάνουμε στο σημείο να μη γνωρίζει το παιδί τι σημαίνει «ψεγάδι» ή τι σημαίνει «παρωχημένος» και το δίνουν ερμήνευμα στις γενικές εξετάσεις.

Εγώ δε θα ήθελα να προχωρήσω σε άλλο σχολιασμό, μου αρκεί αυτό το οποίο είπε ένας πρώην υπουργός, ότι ξεκινάμε από μηδενική βάση όταν έφτιαξε μια επιτροπή για να συζητήσει τα θέματα της παιδείας.
Όταν το 2008 ξεκινάς από μηδενική βάση σημαίνει ότι από το 1976 και εντεύθεν σωρεύεις μηδενικά επί μηδενικών.                 «Συ είπας», όπως θα έλεγε και ο Χριστός.

3) Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας μας, το οποίο θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί η βασική αιτία της γενικότερης και κοινώς αναγνωριζόμενης κοινωνικής παθογένειας σήμερα και ποια η προτεινόμενη λύση του;

--Κατά την ταπεινή μου αντίληψη είναι η διόγκωση του «δε βαριέσαι».
Αυτό μας χαρακτήριζα και σε μια παλαιότερη εποχή.
Αλλά ειδικότερα αφ’ ότου μπήκαμε στο λάκκο των λεόντων, που ονομάστηκε αρχικά ΕΟΚ και ακολούθως Ευρωπαϊκή Ένωση σχηματίσαμε την εντύπωση, ότι αυτό το ευρωπαϊκό μόρφωμα-παραμόρφωμα είναι ένα μπιμπερό από το οποίο θα μπορούμε να θηλάζουμε εμείς ες αεί και να τραγουδάμε το παλαιό ισπανικό ασμάτιο που έλεγε: «ο Θεός έχει για μένα».

Αλλά δεν καταλάβαμε ένα πράγμα, ότι ο Θεός είναι «μεθ’ ημών», μαζί μας, όταν τον Θεό τον έχουμε στα χέρια μας και τον αποκαλύπτουμε με τη δουλειά μας.
Αν δε δουλεύουμε τότε ο Θεός είναι «με θυμόν», χωρίς έκθλιψη, με οργή γιατί και αυτός σιχάθηκε να μας βλέπει.

Ειλικρινά, αν το πάρω θεολογικά και σκεφτώ, ότι ο Θεός είναι παντεπόπτης και άρα τα βλέπει όλα, ειλικρινά λυπάμαι τον Θεό, διότι ενώ μας έδωσε την πιο ευλογημένη περιοχή της γης, που τα έχει όλα από άποψη εδάφους, από άποψη ομορφιάς, από άποψη ιστορικών μνημείων, από άποψη, ας το πούμε, γεωγραφικής διαμορφώσεως και γεωπολιτικής στρατηγικής, εμείς προσπαθήσαμε να την κάνουμε τη γη αυτή πούλβερη και κουρνιαχτό. Και γιατί παρακαλώ;
Διότι ξαφνικά διαπιστώσαμε, ότι πάνω από τον πατριωτισμό ή τον εθνισμό πρέπει να βάλουμε, λέει, τον κοσμοπολιτισμό.

Οφείλω εδώ να κάνω μια παρατήρηση: «κοσμοπολίτης» είναι ένας όρος που ακούγεται για πρώτη φορά σε μία φράση του Αντισθένη.
Όταν ρωτήθηκε από πού είναι, αποκρίθηκε «κοσμοπολίτης ειμί».

Λέμε είμαι κοσμοπολίτης με την έννοια πολίτης του κόσμου.

Αυτό είναι λάθος, διότι αυτός που θέλει να ανήκει στον κόσμο κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «κοσμίτης».
Κοσμοπολίτης είναι εκείνος που είναι κόσμημα για την πόλη του.
Από την άποψη αυτή ο Σωκράτης, που ελάχιστα βγήκε από την Αθήνα, και φιλαθήναιος ην, ήταν κοσμοπολίτης γιατί ήταν κόσμημα για την πόλη του.
Άρα αν θέλουμε, λοιπόν, να είμαστε κοσμοπολίτες πρέπει να είμαστε κοσμήματα για την πόλη μας, για την πατρίδα μας ευρύτερα, και από κει και πέρα, όταν αγαπάμε τον τόπο μας, την πατρίδα μας, τότε μπορούμε να αγαπήσουμε και άλλους λαούς.
Γιατί όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τη δική του πατρίδα εν μπορεί να αγαπήσει καμία άλλη πατρίδα.

4) Η λεγόμενη οικονομική κρίση την οποία διέρχεται η Ελλάδα θεωρείτε ότι προέρχεται από οικονομικά αίτια μόνο ή ότι είναι μια πολυσύνθετη κρίση με διάφορα αίτια και ποια πιστεύετε ότι θα είναι η διάρκεια και η επίδρασή της στην κοινωνία μας;

Θα ήθελα πάνω σ’ αυτό να είμαι απόλυτα κατηγορηματικός.
Η οικονομική κρίση δεν είναι φαινόμενο ελληνικό, είναι παγκόσμιο το φαινόμενο.
Κατά κύριο λόγο ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες κατασκεύασαν την περιβόητη παγκοσμιοποίηση με τη απώτερη βλέψη να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Αλλά στην ιστορική εξέλιξη, αυτό που οι μαρξιστές λένε ιστορικό "προτσές", ισχύει η ετερονομία των σκοπών που συνέλαβε ο μεγάλος Θουκυδίδης.
Για αλλού πας και αλλού βρίσκεσαι. Την ιστορία δεν την πας, η ιστορία σε πάει.

Έτσι ενώ οι Αμερικανοί στήσανε το παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα, τελικά τον άσσο δεν τον πήραν αυτοί, τον πήραν οι Κινέζοι.
Και νικητές στο παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης είναι οι Κινέζοι, οι οποίοι θα επιβάλλουν την παγκόσμια κυριαρχία τους και την έχουν επιβάλει είτε θέλουμε να το αναγνωρίσουμε είτε όχι.

Εγώ όταν πριν από μερικά χρόνια ήρθα σε σύγκρουση με μια κυρία η οποία, απ’ ό,τι με πληροφόρησαν, ευρίσκεται σήμερα στο Υπουργείο Παιδείας, νομίζω ότι ασκεί καθήκοντα Υπουργού, η οποία είχε κάνει μια αφελή πρόταση να γίνουν τα αγγλικά η δεύτερη επίσημη γλώσσα ενώ τα αγγλικά όπως ξέρετε είναι πρώτη γλώσσα για τα σημερινά ελληνόπουλα, τα ελληνικά είναι μια δευτερεύουσα γλώσσα και ίσως γίνει μια τρίτη γλώσσα μετά τα αλβανικά ή τα τουρκικά, ανάλογα με τις εξελίξεις ας το πούμε της εξωτερικής μας πολιτικής, της είχα κάνει μια παρατήρηση, ότι όποιος θέλει να βλέπει μέλλον, γιατί αυτή μίλησε για μέλλον, δε μαθαίνει αγγλικά μαθαίνει κινεζικά.
Και δεν εννοούσα να βάλουμε στα σχολεία μας τα κινεζικά, εννοούσα ότι θα έπρεπε από εκείνη την εποχή να δημιουργήσουμε δυο τρία ινστιτούτα κινεζικών σπουδών ώστε να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε το μέλλον.

Αλλά οι πολιτικοί μας δυστυχώς έχουν όραση σκαθαριών, βλέπουν μόνο κοντινά και όχι μακρινά πλάνα και οφείλω να σας πω, ότι υπήρξαν πλέον κοντόθωροι και από τους Σκοπιανούς, οι οποίοι μας κέρδισαν σε ένα διπλωματικό παιχνίδι χωρίς να έχουν κανένα ιστορικό ατού, χωρίς να έχουν τη γεωγραφική έκταση τη δική μας, τα συμμαχικά πλέγματα τα δικά μας, τη στρατιωτική ισχύ τη δική μας, την οικονομική ισχύ τη δική μας.

Ακόμη και σε θέματα φιλανθρωπίας όπου η Ελλάδα τουλάχιστον σ’ αυτό πρωτοπορεί, γίναμε με το τελευταίο περιστατικό ουραγοί της Τουρκίας.
Και εννοώ το επεισόδιο της Γάζας.
Τι θέλαμε εμείς οι Έλληνες να μεταφέρουμε βοήθεια στους Παλαιστινίους ακολουθώντας τους Τούρκους, οι οποίοι είναι πολύ γνωστό, ότι επιδίωκαν την προβοκάτσια.
Εμείς ουδέποτε σταματήσαμε τη διοχέτευση βοηθείας προς τους Παλαιστινίους με άλλους τρόπους όχι ιδιαίτερα προκλητικούς.
Ποτέ δε σταμάτησε η ελληνική βοήθεια και είναι αναρίθμητοι οι Έλληνες που έχουν επισκεφθεί με πολλούς τρόπους τη Γάζα χωρίς να ενοχλήσουν το παράπαν, ούτε τους Ισραηλίτες, ούτε τους Αιγυπτίους ούτε τους Αμερικανούς.
Και δε χρειάστηκε ποτέ να κάνουμε και χρήση διαβατηρίων ούτε να πάρουμε διαπιστευτήρια, διότι σε αυτό που κάναμε εμείς οι Ισραηλίτες είχαν κάθε λόγο να κάνουν στραβά μάτια.
Γιατί ήξεραν πολύ καλά, ότι εμείς δεν πηγαίναμε εκεί κατασκοπευτικά ούτε υπονομευτικά, πηγαίναμε για να βοηθήσουμε τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας.

Θέλω λοιπόν με αυτό να σας πω, ότι, όταν η εξωτερική μας πολιτική παιδιαρίζει, είναι φυσικό και κάποιοι ιδιώτες, που δεν έχουν μια σαφή αντίληψη των πραγμάτων να παγιδεύονται και να πέφτουν θύματα μιας, ας το πούμε πολιτικής που μπορεί αύριο μεθαύριο να μας δημιουργήσει προβλήματα σε ό,τι αφορά τη διατήρηση της ακεραιότητας της χώρα μας.

5) Τι σημαίνει ο όρος παιδεία και τι ο όρος εκπαίδευση; Πού αποσκοπούν αυτές οι δύο έννοιες; Σήμερα θεωρείται ότι επικρατεί μια σύγχυση επί αυτού.

--Πάντα επικρατούσε και προσπάθησα πριν από είκοσι χρόνια όταν συνεργαζόμουν με τον Οικονομικό Ταχυδρόμο στα ένδοξα χρόνια του Γιάννη του Μαρίνου με ένα εκτενέστατο δοκίμιο να εξηγήσω τη διαφορά παιδείας και εκπαιδεύσεως.

Η παιδεία είναι άσκηση αρετής, είναι ανθρωποπλαστικό ιδανικό.
Με την παιδεία, η οποία έχει ως ετυμολογική βάση το παιδί, δημιουργείς ανθρώπους.
Άρτιους ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του μέλλοντος που όμως δε σε θέλει υπήκοο σε θέλει πολίτη.

Με την παιδεία δημιουργείς τον πολίτη και όχι τον αλήτη και με την αθώα και με την κακή της σημασία.
Γιατί αλήτης σε πρώτη σημασία σημαίνει ο περιπλανώμενος.

Εκπαίδευση είναι παροχή δεξιοτήτων.
Χωρίς εγώ να αποκλείω το στοιχείο της εκπαιδεύσεως στη διάρκεια της παιδαγωγικής λειτουργίας, δε θέλω να ονομάζω την παιδεία εκπαίδευση.
Διότι σε εκπαίδευση υπόκεινται και οι σκύλοι.
Η παιδεία είναι μόνο για ανθρώπους.

Το μεγάλο λάθος το οποίο έκαναν οι πολιτικοί από τη μεταπολεμική περίοδο και μετά είναι ότι βλέποντας την οικονομική μας υστέρηση η οποία δεν οφειλόταν αποκλειστικά σε θέματα παιδείας αλλά στις τρομακτικές καταστροφές του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου ήθελαν να κάνουν την παιδεία μας περισσότερο πρακτική.
Την έκαναν πρακτική αλλά δεν την έκαναν αποδοτική.

Διότι στο αναχρονιστικό δήθεν σχολείο μιας παλαιότερης εποχής το παιδί μάθαινε τουλάχιστον δυο τρία απλά πραγματάκια, π.χ. πώς να μπολιάζει ένα φυτό ή να κεντρώνει ένα φυτό, μάθαινε τέλος πάντων πώς να φυτεύει έναν βασιλικό, ένα άνθος, ένα δέντρο. Ήταν σε θέση να ξεχωρίζει, ως φυτό εννοώ, τη μπάμια από τη μελιτζανιά.

Παίρνει σήμερα το παιδί, που υποτίθεται έχει πάει σε επαγγελματική σχολή, και δη ανθοκομικής και κηπουρικής τρία χρόνια και δεν είναι σε θέση να σου μπολιάσει μια ελιά, να σου μπολιάσει μια λεμονιά, πράγματα τα οποία τα ξέραμε εμείς που δεν προερχόμαστε στο κάτω κάτω από αγροτικές οικογένειες αλλά αυτά τα είχαμε μάθει στη δευτέρα γυμνασίου στο μάθημα της φυτολογίας.

Αυτά λοιπόν τα πράγματα δημιούργησαν μια τάξη ανθρώπων, οι οποίοι ήθελαν να πάρουν ένα χαρτί για να εξασφαλίσουν μια θέση όχι για να δουλεύουν αλλά για να κάθονται.
Και αν δεν το καταλάβουμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, ότι το μυστικό της σωτηρίας της Ελλάδος βρίσκεται στην τελευταία λέξη ενός διηγήματος που διδασκόμαστε σε παλαιότερη εποχή-ήταν στα αναγνωστικά μας- είχε τίτλο ο «Γυφτοδάσκαλος», ήταν του μεγάλου διηγηματογράφου αλλά και παιδαγωγού, του Τραυλαντώνη, ο οποίος περιέγραφε ένα σχολείο, όπου ένας ας το πούμε ενθουσιώδης φτωχοντυμένος δάσκαλος προσπαθούσε να διδάξει ελληνικά σε τσιγγανόπουλα και το βιβλίο τελείωνε με μια προτροπή του Σεπτιμίου Σεβήρου: «laboremous» που σημαίνει «ας εργαζόμαστε».

Αυτό το έκανα πρόσφατα άρθρο και το δημοσίευσα σε μια εφημερίδα, ότι η Ελλάς θα σωθεί, εάν εφαρμόσει το «laboremous» και ξεφύγει από το «ξαπλαremous».

6) Ποιος είναι ο χαρακτήρας και ποια η ποιότητα της παρεχομένης από το επίσημο ελληνικό κράτος παιδείας σήμερα;

--Πρώτον δεν προσφέρεται παιδεία.
Προσφέρεται κακοπαιδεία ή υποπαιδεία ή υπνοπαιδεία από ένα Υπουργείο, το οποίο έχω ονομάσει Πνευματικής Ημιπληγίας.
Θα ήταν σωτήριο για την Ελλάδα να καταργηθεί το υπουργείο αυτό και να ξαναγυρίσουμε στο σύστημα των κοινοτήτων, όπου οι κοινότητες είχαν την ευθύνη για την ίδρυση σχολείων, για την πρόσληψη δασκάλων, για την πληρωμή των δασκάλων, οπότε είχαν και την ευθύνη της ποιότητος και των διδασκόντων αλλά και της διδασκόμενης ύλης.

Σήμερα έχει παρουσιαστεί το φαινόμενο του να πάω στο δημόσιο να γίνω δημόσιος υπάλληλος-εγώ παλιά είχα διαφωνήσει παρ’ ότι ήμουν συνδικαλιστής αλλά μη αμειβόμενος τότε, οι συνδικαλιστές παλιά όταν έγινε μια απεργία των καθηγητών να ενταχθούν στον κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων- εγώ τότε σε μια μεγάλη συγκέντρωση που είχαμε κάνει στο Ακροπόλ είπα: «Κύριοι, προς Θεού δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, είμαστε λειτουργοί».
Λοιπόν όταν αποκτούν τη νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου, του μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ο μισθός τρέχει, η λογική του «ας κόψουν το λαιμό τους τα παιδιά», καταλαβαίνετε ότι δεν μπορούμε να έχουμε πνευματικά επιτεύγματα. Τα αποτελέσματα είναι σαφή.

Το 1951, δηλαδή ένα χρόνο μετά τον εμφύλιο, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήταν στην πρώτη δεκάδα των Πολυτεχνείων της υφηλίου.
Σήμερα επί πεντακοσίων Πολυτεχνείων της υφηλίου είναι κάπου στη μέση.

Το 1957 που μπήκαμε εμείς στη φιλοσοφική σχολή στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών είχαμε προτεραιότητα ακόμα και έναντι των ιταλοπαίδων τα οποία μαθαίνουν τα λατινικά εξ απαλών ονύχων στα λεγόμενα καθολικά σχολεία.
Σήμερα έτσι και τολμήσεις και πεις μια αρχαία ελληνική φράση, μπορείς να ακούσεις –και το έχω ακούσει για τον εαυτό μου- «αλβανό είσαι κύριε;».
Τα αρχαία ελληνικά θεωρούνται πλέον αλβανικά.

Και αν είναι αληθές αυτό που μου έχουν μεταφέρει –θα το διαπιστώσω πολύ σύντομα αν είναι αληθές- μου ζητήθηκε από κάποιον κύριο αρκετά ισχυρό οικονομικά να συνθέσω έναν Πινδαρικό ύμνο για να διαβαστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.
Κάθισα 22 ημέρες και έκανα αυτόν τον Πινδαρικό ύμνο σε βοιωτική διάλεκτο, που δε μου είναι τόσο οικεία όσο η δωρική ή ιωνική.
Ο κύριος αυτός το έδωσε σε έναν πολύ γνωστό αμερικανό ελληνιστή που επιδίδεται στη μελέτη του Πινδάρου, αλλά αυτός ζήτησε να του στείλω και γλωσσάρι λέξη προς λέξη για να μπορέσει να το αποδώσει στα αγγλικά.
Και αφού αυτό μεταφράστηκε στα αγγλικά, μεταφράστηκε στα κινεζικά.

Απ’ ό,τι μου είπαν κάποιος υπουργός μας διάβασε στο Πεκίνο την ωδή στα αρχαία ελληνικά και οι Έλληνες ακροατές νόμιζαν, ότι είναι κινέζικα.
Όταν ακολούθως διαβάστηκε στα κινεζικά οι Έλληνες ακροατές νόμιζαν, ότι είναι αρχαία ελληνικά.
Και μόνο όταν διαβάστηκε στα αγγλικά, δηλαδή στη μητρική μας γλώσσα, κατάλαβαν το νόημα.
Αντιλαμβάνεστε, ότι έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο γλωσσικού εκπεσμού, ώστε αυτή τη στιγμή αυτή η λεγόμενη οικονομική κρίση, εμένα ελάχιστα να με απασχολεί και να πω, ότι είναι ευλογία Θεού, διότι αν είχαμε κρίση δεν θα ερχόταν η οικονομική κρίση.

Στην Ελλάδα είχαμε πάντα ακρισία και απότοκος της ακρισίας αυτής είναι και η ακράτεια, δηλαδή η παντελής απουσία κράτους.
Και ευελπιστώ, ότι η κρίση αυτή που είναι κάτι σαν μαστίγιο του Θεού θα μας βάλει μυαλό.

Να μαζέψουμε τα μυαλά μας ακόμα και να μαζέψουμε τα όποια λεφτά μας, και να μην τα σκορπίζουμε νομίζοντας, ότι τα χιλιάρικα – γιατί εγώ μιλάω πάντα με την αντίληψη της δραχμής προς την οποία θα επανέλθουμε οσονούπω- τα κόβουμε από τον τοίχο.
Τα λεφτά που παίρναμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν δικά μας λεφτά που έβγαιναν μέσα από τη φορολογία μας, από την εκμετάλλευση των προϊόντων μας κλπ κλπ.
Και όταν μας τα δίνανε αυτά Ευρωπαίοι αντί να κάνουμε με αυτά έργα υποδομής κάναμε σκυλάδικα και κηφηνεία όχι καφενεία, κηφηνεία. 
Και οι νέοι μας αντί να γίνουν εργατόβιοι έγιναν κηφηνόβιοι.

Είναι εντροπή στην αποβιομηχανισμένη σήμερα Θεσσαλονίκη να λειτουργούν 6.500 καφετέριες.

Να μην αναφερθώ στην Αθήνα, γιατί εδώ δεν έχω νούμερα ούτε μπορούν να καταμετρηθούν. Αλλά όταν περνάω από τη στοά του Άστυ, που ήταν κάποτε γεμάτη από καταστήματα διαφόρων ειδών, και βλέπω όλη αυτή τη στοά να έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο κηφηνείο, ειλικρινά με πιάνει οδύνη.

7) Καθαρεύουσα ή δημοτική; Μονοτονικό ή πολυτονικό και γιατί;
Και πια η βλαβερή συνέπεια της χρήσεως των λεγομένων greeklish στην ίδια τη γλώσσα μας αλλά και στους ανθρώπους, σε εμάς τους ίδιους;

--Οφείλω να σας εξομολογηθώ, ενώ είναι σχεδόν σε όλους γνωστό, ότι από πολύ μικρός είχα έναν ογκωδέστατο φάκελο.

Η συσσώρευση ενοχοποιητικού υλικού άρχισε από την Τρίτη τάξη του δημοτικού. Όταν μου ζητήθηκε από το διευθυντή προκειμένου να πάρω το βραβείο, γιατί ήμουν πρώτος μαθητής, να αποκηρύξω τους συγγενείς μου που είχαν χαρακτηριστεί αριστεροί και εγώ του είπα: «και τους σκοτωμένους κύριε;» εννοώντας τους συγγενείς μου που είχαν εκτελέσει οι Γερμανοί. Η απάντηση που έδωσα ήταν αρκετά ενοχοποιητική. Αργότερα προσετέθησαν και άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία ώστε να προετοιμάζομαι για εξορία αλλά ευτυχώς ήρθε η απεργία πείνας του γιατρού Τσιρώνη τον οποίον έχουν ξεχάσει όλοι οι τάχα μου προοδευτικοί και ο οποίος δεν εκτελέστηκε, δολοφονήθηκε και το λέω μετά λόγου γνώσεως αυτό, εγώ θα είχα πάει για παραθερισμό στον Αη-Στράτη ή στην Μακρόνησο, που είναι κοντινή.
Μέσα στα επιβαρυντικά στοιχεία που υπήρχαν στο φάκελό μου, τον οποίο έχω, διότι φρόντισα να τον αγοράσω μόλις έπεσε η δικτατορία, πριν οι φάκελοι καούν, το γιατί κάηκαν οι φάκελοι είναι μια άλλη ιστορία, κάηκαν για να μην αποδειχτεί ποτέ ποιοι ήσαν οι ρουφιάνοι της δικτατορίας και πιο πριν, υπήρχε και το εξής επιβαρυντικό: «είναι οπαδός της δημοτικής».

Επέμενα σε όλη τη διάρκεια της μαθητικής μου ζωής να γράφω στη δημοτική και είχα πάρει την απόφαση και όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο να γράψω στη δημοτική αλλά με απέτρεψε ο συγχωρεμένος ο Γιάννης ο Κορδάτος, με τον οποίο γνωριζόμουν από πολύ μικρός και μου είπε «μη χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι» και έγραψα στην καθαρεύουσα. Είχα μια μεγάλη ευχέρεια και στη δημοτική και στην καθαρεύουσα, είχα επίσης και μια ευχέρεια να μπορώ να μιμούμαι το λόγο του Εμμανουήλ Ροΐδη και πάρα πολλά Ροϊδικά κείμενα, που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα με διάφορα επώνυμα, είναι κείμενα πλαστά δικά μου.
Σε καμία περίπτωση όμως η υποστήριξη, την οποία προσέφερα στη δημοτική δεν είχε στόχο την λογία, την καθαρεύουσα και πολύ περισσότερο τα αρχαία ελληνικά.
Όπως γνώριζα από μαθητής τον Όμηρο αρκετά καλά το ίδιο καλά ήξερα και τα μεγάλα κεφάλαια της δημοτικής μας λογοτεχνίας.
Εκείνο το οποίο εγώ επιζητούσα ήταν να μην παρεμβαίνει το κράτος στην γλωσσική εξέλιξη και νομοθετεί, δηλαδή να μην επαναληφθεί το λάθος του Ελευθερίου Βενιζέλου που έβαλε ρήτρα στο Σύνταγμα, ότι επίσημη γλώσσα είναι η καθαρεύουσα.

Ήθελα λοιπόν να συνυπάρχει δημοτική και καθαρεύουσα όχι σε έναν ανταγωνισμό αλλά σε μια όσμωση, έτσι που σε κάποια φάση θα υπάρξει μια, ας το πούμε, συνάντηση, δηλαδή θα υπήρχε μια διαλλακτική σχέση, δηλαδή αυτό το περίφημο Ηρακλείτειον σχήμα θέση-αντίθεση-σύνθεση. Το γεγονός ότι πάντοτε υπήρχε μια διαφορά ανάμεσα στην κοινώς λαλουμένη, αυτό που λέμε δημοτική, γιατί και ο όρος αυτός δεν είναι καλός και σε μια επίσημη γλώσσα, γραφομένη γλώσσα, είναι κάτι που αποδεικνύεται και από τη σωστή μελέτη των αρχαίων ελληνικών.

Ο γραπτός λόγος δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον προφορικό.
Το ίδιο συνέβαινε και στην Ελλάδα.
Ασφαλώς δεν ήθελα τις ακρότητες κάποιων λογίων που ήθελαν να είναι πιο αρχαίοι και από τους αρχαίους, αλλά όμως οι άνθρωποι αυτοί, παρά τις ακρότητές τους προσέθεσαν έναν γλωσσικό πλούτο και έτσι αντί να λέμε π.χ. μινίστρος είπαμε υπουργός, αντί να λέμε γκουβέρνο είπαμε κυβέρνηση, αντί να λέμε μονέδα είπαμε χρήμα, πού είναι το κακό;

Από την άλλη μεριά και αυτό που ονομάστηκε καθαρεύουσα ήταν και αυτό γλωσσικός πλούτος, γλωσσική κατάκτηση, γλωσσική περιουσία, διότι σ’ αυτό, ας το πούμε, το γλωσσικό μόρφωμα γράφτηκαν μνημειώδη κείμενα, συντάχθηκαν οι πρώτοι καταστατικοί μας χάρτες.
Με τη γλώσσα αυτή εκφράστηκε ένας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ένας Παύλος Καρολίδης, μεγάλοι νομικοί όπως οι Σαρίπολοι αλλά και νεότεροι που ήταν οπαδοί της δημοτικής, όπως ο Αλέξανδρος Σβώλος και τόσοι άλλοι.
Όλο αυτό το πλούσιο υλικό, επιστημονικό, ιστορικό, λογοτεχνικό το πετάξαμε στα σκουπίδια.
Εγώ έχω μία αντίληψη ολότητας για τη γλώσσα, δεν κάνω διάκριση σε αρχαία, μεσαιωνική και νέα. Εγώ θεωρώ την ελληνική ενιαία, συνεχώς εξελισσομένη, μεταβαλλομένη, εμπλουτιζομένη ανάλογα με τις εξελίξεις, αλλά είναι πολύ φυσικό όπως ένα πλοίο που αντιμετωπίζει θαλασσοταραχή να πετάει κάποιο φορτίο γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις καινούργιες καταστάσεις, κάποιες λέξεις να χάνουν πια τη χρησιμότητά τους στο παρόν, για να χρησιμοποιήσουμε κάποια λέξη που μπορεί να μας αποδίδει με περισσότερη ακρίβεια καταστάσεις ή ιδέες του παρόντος.
Τώρα το πόσο είναι αναγκαία η λογία και η αρχαία φαίνεται από αυτό που θα σας πω και που το έχω γράψει σε ένα βιβλιαράκι μικρό, τα μικρά γλωσσικά που περιέχει δυο μελέτες μου «Η δημοκρατικότητα του αρχαίου ελληνικού λόγου μέσα από τις συντακτικές δομές» και δεύτερο μελέτημα «Η γλώσσα του μέλλοντος και το μέλλον της γλώσσας».
Αυτό εδώ κυκλοφορήθηκε, γιατί αυτό είναι το σωστό ρήμα, το βιβλίο κυκλοφορείται, το αυτοκίνητο κυκλοφορεί, το 2003.

Εκεί κάνω μια παρατήρηση ότι τον αιώνα που διατρέχουμε θα έχουμε 35.000-40.000 ανακαλύψεις, οι οποίες θα χρειαστούν όνομα. Η λατινική έχει εξαντλήσει προ πολλού τα όριά της. Ούτε στη φυτολογία, ούτε στη βιολογία, ούτε στην ιατρική, ούτε στη φαρμακολογία χρησιμοποιείται.
Η αγγλική έχει πλέον κορεστεί.
Και αν ακόμα εξακολουθεί να ονοματίζει τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι έχει δανειστεί από την ελληνική περίπου 35.000 και κατ’ άλλους 40.000 λέξεις.
Τώρα ας τους κάνουμε και ένα σκόντο, θέλουν 35.000, 35.000, δεν έχουμε τη μικροψυχία τη δική τους. 
Εκείνη η γλώσσα η οποία δεν έχει τελειωμό είναι η ελληνική, διότι η ελληνική έχει πολλαπλασιαστικές δυνατότητες. Αν πάρουμε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα το ρήμα «ποιώ» και πάτε σε ένα πολύ καλό λεξικό για να βρείτε τα παράγωγα, σύνθετα και παρασύνθετα, τότε φτιάχνεται ένα καινούργιο λεξικό, το οποίο έχει σαν βάση το ρήμα «ποιώ». Εγώ εδώ πήρα ως χαρακτηριστική λέξη το ρήμα «γκρεμίζω», που είναι η βάση της πολιτικής μας, διότι η πολιτική στην Ελλάδα σημαίνει, γκρεμίζω, ό,τι χτίζω, εκτός από αυτά τα εκτρώματα, τα οποία βλέπουμε να μας περικυκλώνουν, αν αυτά λέγονται κτίσματα, και ύστερα από πολύ προσεκτική μελέτη διαπίστωσα από το ρήμα «γκρεμίζω», έχουμε πάνω από 140 λέξεις και λεξίδια.

Αντιλαμβάνεστε επομένως, ποιον πλούτο μπορεί να προσφέρει το ρήμα «λαμβάνω», το ρήμα «άγω», το ρήμα «έχω» και τόσα άλλα τα οποία μπορεί να μας δώσουν τα ονόματα των ανακαλύψεων, που πρόκειται να έρθουν σε φως.

Δε γνωρίζω τις δυνατότητες της κινεζικής και γι’ αυτό δεν μπορώ να έχω άποψη για τον πλούτο που έχει η γλώσσα αυτού του πανάρχαιου λαού, αλλά μια και φθάσαμε και με ρωτήσατε για τόνους και πνεύματα, εγώ υπήρξα απαρχής πολέμιος του μονοτονικού και των ορθογραφικών απλουστεύσεων.

Και ο λόγος δεν ήταν οι δήθεν συντηρητικές καταβολές μου, αλλά ήταν λόγοι καθαρά παιδαγωγικοί.
Διότι η προσπάθεια που έκανε το παιδί να γράψει σωστά μια λέξη ισοδυναμούσε με μια άσκηση. Κάθε λέξη που έγραφε το ελληνόπουλο ήταν ένα μικρό προβληματάκι.
Έτσι η γραφή της λέξεως προϋπέθετε στοχασμό, σκέψη.

Αυτό το πολύ απλό «γλώσσα» να βάλω οξεία ή περισπωμένη; Το μακρόν προ βραχέως περισπάται ήταν μια συνεχής, διαρκής επιταγή που έκανε το παιδί όταν έγραφε ένα σκεπτόμενο μαθητή.

Τώρα ο μαθητής δεν έχει τόνους, δεν έχει πνεύματα, γράφει, όπως του κατέβει, ό,τι του κατέβει και ο καθηγητής δεν κάνει τον κόπο να διορθώσει, διότι και η διόρθωση απαγορεύεται. Σήμερα έχουμε μια ορθογραφία ΙΧ, γράφει καθένας όπως θέλει, και γι’ αυτό πλέον η ελληνική έχει εγκαταλειφθεί σε σημείο που να διασχίζεις στη Λεωφόρο Κηφισίας και στη Λεωφόρο Συγγρού και να μη βλέπεις ελληνική επιγραφή.
Οι ελληνικές επιγραφές εάν προσμετρηθούν με τα δάχτυλα του ενός χεριού πιθανώς να μας περισσέψουν δάχτυλα, που δεν επαρκούν ούτε για μια μούντζα.

Θα ήθελα πάνω σε αυτό να πω, ότι όταν έγραφα την «Αλαλία» είχα παρατηρήσει, ότι σε μια πολύ μεγάλη πλατεία στο Κέντρο των Αθηνών, τα μόνα ελληνικά ονόματα που υπήρχαν σε επιγραφές ήταν το κατάστημα ενός κυρίου, που πουλούσε ελαστικά και λεγόταν «Εγγλέζος».
Το κατάστημα, το όνομά του ήταν Εγγλέζος αλλά το είχε στα ελληνικά. Το κατάστημα που πουλάει μπαταρίες και έγραφε απ’ έξω με τεράστια γράμματα «Γερμανός» στα ελληνικά και ένας άλλος, νομίζω εστιάτορας ήταν, όπου σε περίοπτη θέση είχε γράψει το όνομά του «Αρβανίτης». Και λέω καλά δεν υπάρχει κανένας Έλληνας να γράψει το όνομά του ελληνικά;
Οι μόνοι, λοιπόν που είχαν γράψει τα ονόματά τους ελληνικά ήταν ένας κύριος Εγγλέζος, ένας κύριος Αρβανίτης και ένας κύριος Γερμανός. Σημεία των καιρών.

8) Πως πρέπει να σταθεί η Ελλάδα απέναντι στην πρόκληση της εποχής μας, την ανάπτυξη δηλαδή της παγκοσμίου κοινότητας και πως θα επανακτήσει τα στοιχεία ετερότητος της απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα;

--Κατά πρώτο λόγο με το να μείνει Ελλάδα. Γιατί αν δεν είναι Ελλάδα τότε δεν έχει κανένα λόγο να προβληματίζεται πάνω στα θέματα αυτά. Εάν γίνουμε π.χ. οι νομάδες της Ευρώπης, οι νομάδες της οικουμένης δε χρειάζεται να μιλάμε για ετερότητες και άλλα συναφή.
Ενσωματωνόμαστε στον παγκόσμιο χυλό και συνεπώς δεν υπάρχει κανένας προβληματισμός.
Εάν όμως θέλουμε να παίξουμε κάποιον ρόλο και εμείς πρέπει αυτό που λέγεται Έλληνας να το νοηματοδοτήσουμε, να του δώσουμε ένα περιεχόμενο ουσίας.

Εφόσον όμως δεν το κάνουμε αυτό, και αφήνουμε το όνομα Ελλάς και Έλλην να γίνεται αντικείμενο διακωμωδήσεως από ευτελή υποκείμενα τα οποία ελέγχουν τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, και όταν φτάνουμε στο σημείο οι πολιτικοί μας ταγοί να το χουν σε κακό να πουν Ελλάδα, Πατρίδα, Έθνος και να θυμούνται τις λέξεις αυτές μόνο την παραμονή των εκλογών και τώρα που φτάσαμε πλέον στη χρεοκοπία, στη δική τους χρεοκοπία, τότε ξαφνικά θυμήθηκαν την Ελλάδα, τον πατριωτισμό και άκουσα έναν γελοίο πολιτικό, ο οποίος είχε κάποτε δική του εκπομπή σε ραδιόφωνο και έκανε τα αδύνατα δυνατά για να γελοιοποιήσει όλα τα πρόσωπα τα ιστορικά, ιδιαιτέρως του ’21, να λέει ότι την Ελλάδα θα τη σώσει ο πατριωτισμός των Ελλήνων.

Και διερωτώμαι πόσο δίκιο είχε εκείνος ο ταλαίπωρος Χριστός όταν τους μόνους που κατήγγειλε ήταν οι Φαρισαίοι «ουαί ειμί γραμματείς και φαρισαίοι, υποκριταί».
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από την υποκρισία.
Και τον κλέφτη μπορώ να τον συγχωρήσω, και τον ψεύτη μπορώ να τον συγχωρήσω.
Δύο πράγματα δεν μπορώ να συγχωρήσω: την προδοσία και την υποκρισία.
Προδώσαμε την έννοια της Ελλάδος, η οποία για μένα η Ελλάδα ταυτίζεται με το απροσκύνητο ήθος.
Έλλην, όπως έχει πει ένας μεγάλος Ελβετός ιστορικός, ο Γιάκομπ Μπουρκχαρτ, είναι ο αγωνιζόμενος άνθρωπος, διότι στη γλώσσα την ελληνική η λέξη αγών είναι αυτό που αποδίδει την βασική ιδιότητα του Έλληνα.
Και αυτό σχετίζεται και με τον αθλητισμό και δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ακόμα και στη θεολογική γλώσσα, την εκκλησιαστική γλώσσα οι όροι αυτοί οι αθλητικοί έγιναν θεολογικοί.

Και επειδή μου είπατε κάτι για μοναχούς έχω ακούσει μοναχούς να λένε τους Αγίους παλληκάρια. Και τι κάναμε εμείς;
Πήραμε τη λέξη παλληκάρι, τη γράψαμε με ένα λάμδα και γιώτα για να την αποσυνδέσουμε από το ομηρικό «πάλληξ» που γράφεται με δυο λάμδα και ήττα, ή έστω από το βυζαντινό «παλληκάριον» που υποδήλωνε στέλεχος ειδικής στρατιωτικής μονάδας για να του δώσουμε έτσι μια απροσδιόριστη καταγωγή.

9) Ποια θα πρέπει να είναι η στάση της Ελλάδος;

--Η στάση της Ελλάδος θα πρέπει να βρίσκεται πάντα κοντά σε ένα ηχηρό «όχι». Όπως λέει ο ποιητής στο πίσω μέρος της παλάμης μας είναι γραμμένο τρεις φορές το «όχι», «όχι», «όχι».

Οι Έλληνες δεν είναι οι άνθρωποι του «ναι» και δεν είναι τυχαίο, ότι ο μεγαλύτερος προδότης στα χρόνια της Επαναστάσεως λεγόταν «Ναινέκος».

Όχι ότι έλειψαν οι προδότες από την Ελλάδα, είχαμε και προδότες στα χρόνια της Κατοχής αλλά δεν είχαμε στο βαθμό που είχαν οι Γάλλοι, Δανοί και λοιποί, να μην αναφέρω χώρες και γίνουμε δυσάρεστοι, διότι είμαστε ο μόνος λαός ο οποίος δεν πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών, όπως το έπραξαν άλλοι Ευρωπαίοι υβριστές μας αυτή τη στιγμή.

Δυο πράγματα ακόμη: όταν ο Λάμπρος Κατσώνης στάλθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη για αντιπερισπασμό το 1792, κάποια στιγμή η Αικατερίνη, αφού έκανε τη δουλειά της, του είπε: «Λάμπρο μάζεψέ τα και έλα γιατί εγώ τερμάτισα τον πόλεμο με τους Τούρκους» και ο Λάμπρος σε μια υποτεταγμένη Ελλάδα με την περίφημη φανέρωσή του –έτσι ονομάζεται το μανιφέστο του, Φανέρωση- είπε το περίφημο:
«Αν η Αικατερίνη υπέγραψε, ο Λάμπρος δεν υπογράφει, δεν υποκύπτει».

Την Ελλάδα την εκφράζουν τρία πράγματα: πρώτον το «μολών λαβέ» του Λεωνίδα, δεύτερον η απάντηση που έδωσε ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος στο Μεχμέτ το Β΄ , δεν είναι σωστό να λέμε Μωάμεθ, «τον δε την πόλιν συ δούναι ουκ εμού ούτε άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών» και τρίτον η απάντηση που εισέπραξε ο ναύαρχος Χάμελτον από τον Γέρο του Μωριά όταν του πρότεινε συμβιβασμό και ο Γέρος του Μωριά του είπε:
«Εμείς συμβιβασμό δεν κάνουμε. Ελευθερία ή Θάνατος. Καπετάν Άμιλτον ο Βασιλιάς μας σκοτώθηκε, συνθηκολόγηση δεν υπόγραψε και η φρουρά του εξακολουθεί τον πόλεμο εναντίον των κατακτητών και η φρουρά του Βασιλέως και τα φρούρια του Βασιλέως εξακολουθούν να είναι άπαρτα» και λέει ο Χάμιλτον: «και ποία είναι η φρουρά και ποία είναι τα φρούρια;» και ο Γέρος του Μωριά του απαντά:
«Η φρουρά είναι οι κλέφτες και φρούρια τα βουνά, το Σούλι και η Μάνη».
Και ο Χάμιλτον, γράφει ο Γέρος, δεν ομίλησε.

Εάν μιλούσαμε έτσι στους ξένους δε θα τολμούσαν να μας μιλήσουν και να μας αντιμιλήσουν. Αλλά δυστυχώς η Ελλάς σήμερα δεν είναι η Ελλάδα των κλεφτών και των αρματολών, είναι δυστυχώς η Ελλάδα των κλεφτών και των αμαρτωλών.

Η αμαρτία είναι, και όταν λέω αμαρτία την εννοώ και με την αρχαία και με τη χριστιανική σημασία, το σαράκι που έφαγε την αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, η αμαρτία είναι και το μαράζι που τρώει τη σύγχρονη Ελλάδα.

Θα μου πείτε, τα λέω εγώ και ξεχνάω αυτό που είπε ο Χριστός «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». 
Όχι βέβαια. Όλοι έχουμε κάνει λάθη. Αλλά τουλάχιστον εμείς οι πολίτες τα λάθη τα πληρώσαμε και τα πληρώνουμε, και τα πληρώνουμε πολύ βαριά.
Διότι τα λάθη των πολιτικών είναι αμαρτίες που δεν παιδεύουν αυτούς ούτε τα τέκνα τους, παιδεύουν εμάς τους πολίτες.
Αλλά καλά κάνουν και μας παιδεύουν γιατί οι πολιτικοί, η εκλογή δηλαδή των πολιτικών, η επιλογή των πολιτικών είναι ευθύνη των πολιτών.
Ας μάθουν οι πολίτες να επιλέγουν σωστά, ώστε να έχουμε γκεσέμια ικανά να μας οδηγήσουν προς τα μπροστά.

10) Τελικά μπορούμε να είμαστε ήσυχοι μόνο όταν είμαστε ανήσυχοι;

--Στον άνθρωπο είναι απαραίτητη η ανάπαυση.
Επικίνδυνη είναι η επανάπαυση.
Δεν φοβήθηκα στη ζωή μου ποτέ, όταν είδα τον Έλληνα να ανησυχεί.

Φοβόμουν πάντοτε τον Έλληνα που έλεγε «καλά είμαι εδώ, καλά την έχω βολέψει» και για να το πω πιο παραστατικά ενθυμούμαι μια συζήτηση που είχα με κάτι κτηνοτρόφους όταν άρχισε η πρώτη τροφοδότηση με τα κονδύλια της ΕΟΚ.

Τους είπα: «γιατί σπαταλάτε το χρήμα αυτό ζητώντας από το νομάρχη να σας κάνει έργα τα οποία δεν είναι αποδοτικά;». Η απάντηση ήταν: «Δε βαριέσαι», «Μα πως δε βαριέμαι, το χειμώνα σου λεώ τα έργα αυτά θα χαλάσουν», «Θα τα ξαναφτιάξουμε», «Με τι;», «Με χρήματα που θα μας δώσει ο Νομάρχης», «Και που θα τα βρει ο Νομάρχης;», «Έχει η ΕΟΚ», «Και όταν κάποτε η ΕΟΚ πάψει να μας δίνει;», τότε τους έπιασε το θρησκευτικό «Έχει ο θεός». 
Ε, ακούστε να σας πω. Ο Θεός δεν είναι βουλευτής μας στον ουρανό να μας κάνει ρουσφέτια .

Σήμερα ακούω πολλούς να λένε «ο Θεός να βάλει το χέρι Του». Το εύχομαι αλλά προσεύχομαι αυτή τη φορά ο Θεός να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται.

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ


[ΣΗΜ 1. Βιογραφικό σημείωμα (του ιδίου) εδώ.]

[ΣΗΜ 2.. Η συνέντευξη δόθηκε στα μέλη της Συντακτικής Ομάδας του προαναφερθέντος ιστοτόπου, Ρούντα Γεώργιο και Σταυρόπουλο Ζώη και με τον τίτλο "Ο Θεός να βάλει το χέρι του… υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται!" δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010.]