Εκρηκτικό επεισόδιο στη Βουλή ανάμεσα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Δημήτρη Καιρίδη
1
"Σφοδρή προσωπική σύγκρουση σημειώθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής ανάμεσα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Καιρίδη, με βαριές κατηγορίες εκατέρωθεν και αλλεπάλληλες αναφορές ακόμη και στη Χρυσή Αυγή. "
[Σ.Σ. Εγώ εν τω μεταξύ, ψάχνω να βρώ εκείνες τις "ωραίες" τοποθετήσεις του Καθηγητή Καιρίδη στο Σεμινάριο, το 2018 για "εθνογένεση", για "μυθοπλασία", για "γενοκτονίες"...]
Η Βουλή δεν είναι τσιφλίκι κανενός: κρύβεστε πίσω από το μικρόφωνο, η δημοκρατία μικραίνει
[Ακολουθεί κοπυπάστημα (copy-paste) όχι ακριβώς απο το επίσημο κανάλι της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Youtube, αλλά απο το ΤΥΡΝΑΒΟΣ PRESS : ]
19 Μαΐ 2026 #πολιτική #βουλη #πλεύση_ελευθερίασ
Η σημερινή σύγκρουση της Ζωής Κωνσταντοπούλου με το προεδρείο, στη συζήτηση για το νομοσχέδιο περί διοικητικής συνεργασίας στον τομέα της φορολογίας, δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο κοινοβουλευτικής έντασης. Ήταν η ωμή εικόνα μιας Βουλής που κάθε τόσο θυμάται τον Κανονισμό όχι ως πλαίσιο δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά ως εργαλείο φίμωσης.
Το νομοσχέδιο αφορά την ενσωμάτωση των Οδηγιών 2023/2226 και 2025/872, με τροποποιήσεις στην Οδηγία 2011/16/ΕΕ για τη διοικητική συνεργασία στη φορολογία, ενώ η δημόσια διαβούλευση είχε ολοκληρωθεί στις 14 Απριλίου 2026. Στη σχετική γνώμη της Ο.Κ.Ε. περιγράφονται ρυθμίσεις για αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών, φορολογικά δεδομένα, κρυπτοστοιχεία, πρόστιμα και λοιπές διατάξεις. Όμως η πολιτική ουσία της ημέρας δεν περιορίστηκε στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Μεταφέρθηκε στο ίδιο το ερώτημα: ποιος δικαιούται να μιλά, για πόσο, και με ποιους όρους μέσα στο Κοινοβούλιο;
Η Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε ότι ζήτησε να ανανεωθεί ο χρόνος της και βρέθηκε αντιμέτωπη με το προεδρείο, με τον Γιώργο Γεωργαντά στην έδρα. Η φράση «το μικρόφωνο δεν σας κάνει περισσότερο άντρα» συμπύκνωσε την ένταση μιας αντιπαράθεσης που ξέφυγε από την τυπική διαδικαστική διαφωνία και άγγιξε τον πυρήνα της εξουσίας: όταν η έδρα διαχειρίζεται τον λόγο σαν πειθαρχικό μέσο, η κοινοβουλευτική διαδικασία καταντά σκηνικό επιβολής.
Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η επίθεση προς τη Ντόρα Μπακογιάννη, με αφορμή παρεμβάσεις την ώρα που μιλούσε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Η εικόνα είναι γνωστή και επαναλαμβανόμενη: διακοπές, ειρωνείες, φωνές από τα έδρανα, και στο τέλος μια επίκληση της «τάξης» από εκείνους που ανέχονται την αταξία όταν τους εξυπηρετεί. Αυτό δεν είναι αυστηρότητα. Είναι επιλεκτική πειθαρχία.
Στο κέντρο της σύγκρουσης βρέθηκε και η ένσταση συνταγματικότητας. Η Κωνσταντοπούλου παρουσίασε την ένσταση όχι ως τέχνασμα καθυστέρησης, αλλά ως θεσμικό εργαλείο της αντιπολίτευσης. Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: σε μια σοβαρή κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ένσταση αντισυνταγματικότητας δεν αντιμετωπίζεται ως ενοχλητικό εμπόδιο. Αντιμετωπίζεται ως δικλείδα ελέγχου. Όταν η πλειοψηφία βαφτίζει κάθε ένσταση «πρόσχωμα», τότε δεν υπερασπίζεται την ταχύτητα της νομοθέτησης· υπονομεύει τον έλεγχο της εξουσίας.
Η αναφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η φράση «αυτή τη δημοκρατία έχετε;» ανέβασαν ακόμη περισσότερο τους τόνους. Όμως η ουσία παραμένει: η δημοκρατία δεν κρίνεται από τα πανηγυρικά λόγια, ούτε από τις επετειακές δηλώσεις. Κρίνεται όταν ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης ζητά χρόνο, καταθέτει ένσταση, επιμένει σε διαδικαστικό δικαίωμα και η αίθουσα αποφασίζει αν θα τον ακούσει ή θα τον συνθλίψει με φωνές και κουδούνια.
Στη συνέχεια, η παρέμβαση του Δημήτρη Καιρίδη κινήθηκε στην ακριβώς αντίθετη λογική. Μίλησε για «ταλαιπωρία» των βουλευτών και κατηγόρησε την Κωνσταντοπούλου ότι βάζει συνεχώς προσχώματα και καταγγέλλει τα πάντα ως αντισυνταγματικά. Το επιχείρημα είναι πολιτικά βολικό, αλλά θεσμικά φτωχό. Η ταλαιπωρία των βουλευτών δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Η Βουλή δεν είναι γραφείο διεκπεραίωσης. Δεν υπάρχει για να περνούν τα νομοσχέδια γρήγορα και αθόρυβα. Υπάρχει για να ελέγχει, να συγκρούεται, να φωτίζει και να εκθέτει.
Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι όλα είναι «ψεύδη», ας απαντήσει επί της ουσίας. Αν θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, ας το αποδείξει με αντοχή στον έλεγχο, όχι με εκνευρισμό απέναντι σε κάθε ένσταση. Γιατί κράτος δικαίου δεν σημαίνει «η πλειοψηφία αποφασίζει και οι υπόλοιποι σωπαίνουν». Σημαίνει ότι ακόμη και η πλειοψηφία δεσμεύεται από κανόνες, Σύνταγμα και διαδικασίες.
Το σημερινό επεισόδιο δείχνει κάτι βαθύτερο από μια προσωπική σύγκρουση. Δείχνει μια Βουλή που συχνά λειτουργεί σαν πεδίο αριθμητικής κυριαρχίας και όχι σαν χώρος δημοκρατικής λογοδοσίας. Και όσο το προεδρείο εμφανίζεται να μετρά τον χρόνο της αντιπολίτευσης με το δευτερόλεπτο, αλλά να ανέχεται την πολιτική βαβούρα όταν προέρχεται από τα ισχυρά έδρανα, τόσο η εικόνα θα γίνεται πιο βαριά.
Η κατάπτωση δεν βρίσκεται στη φωνή που διαμαρτύρεται. Βρίσκεται στην εξουσία που δεν αντέχει να ακούει.
Η 19η ΜΑΪΟΥ είναι και θά ‘ναι για κάποιους σαν και εμάς “Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου".
Αλλά τόσα χρόνια μετά απο τις αγωνιώδεις προσπάθειες γνήσιων πατριωτικών φωνών σαν του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για μια αληθινή και με την πλήρη έννοια του όρου ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙ, κοντεύω να απελπιστώ.
Και εφέτος έλεγα να μην γράψω ούτε 1 γραμμή... Σήμερα, 107 χρόνια μετά το δικό μας μή αναγνωρισμένο και θεσμοποιημένο ολοκαύτωμα...
Τώρα μάλιστα που οι Τούρκοι θα εντάξουν στα ΣΧΟΛΙΚΑ τους ΜΑΘΗΜΑΤΑ την ...ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ τους (και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ετοιμάζουν ειδικό ΝΟΜΟ του Κράτους τους)... Πάμε για Πόλεμο αφοπλισμένοι (ηθικά); Πάμε για ακρωτηριασμό; Ή πάμε (στην καλύτερη περίπτωσι) για Φινλανδοποίησι;
Τελευταία στιγμή λοιπόν, (και για την τιμή των όπλων) μια και μόνο προσωπική παρέμβασι:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ
Αλλά, τί λέω ο Πόντιος; Αφού ...τα ξέρετε !
Πάμε λοιπόν πάλι όλοι μαζί: "ΖΗΤΩ Η ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ" ...
Ἂμ’ ἔπος, ἂμ’ ἔργον! Όπως το υποσχεθήκαμε εχθές.
Κι ένα χρήσιμο συμπληρωματάκι στην χθεσινή ανάρτησι πριν πούμε κι εμείς:
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ!
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
...........................................................................................
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ;
Ο επίσημος εθνικός ύμνος της Παλαιστίνης έχει τίτλο "Fida'i" (Fida'i / Biladi) αναγνωρισμένος απο το 1996, έχει άλλον συνθέτη.
Ο Μίκης Θεοδωράκης το 1981 βουλευτής τότε του ΚΚΕ αποδέχθηκε πρότασι του ΓιασέρΑραφάτ
“ να συνθέσει έναν ύμνο για την ΟΑΠ, ο οποίος θα προταθεί να αποτελέσει τον επίσημο ύμνο του Παλαιστινιακού Κράτους, όταν επιτευχθεί η επίσημη ίδρυσή του.”
Πράγμα που ο Μίκης το αποδέχθηκε και το παρουσίασε στους ενθουσιασμένους Παλαιστινίους και τον ίδιο τον Αραφάτ το 1982 (στην Βηρυτό)!
“Palestine National Anthem” by Mikis Theodorakis
Και έχουμε να λέμε...
 |
Αναρτήσεις
