Για το επικείμενο ετήσιο μνημόσυνο (της Ζωζώς μου). Ένα ξένο, αλλόγλωσσο κείμενο στην ιταλική Quora.
Τα υπαρξιακά βιώματα όλους μάς βασανίζουν. Θά πρεπε καί να μας συνετίζουν καί να μας ενώνουν…
Έβαλα “αρέσκεια” και σπεύδω να αναδημοσιεύσω...
...............................................................
Dopo il funerale
Quando tutti se ne vanno.
Quando i fiori appassiscono.
Quando il silenzio si trasforma in un ospite fisso.
Nessuno racconta il momento in cui torni a casa, apri la porta…
e non trovi più quella risata, quel profumo, quell’abbraccio.
Nessuno ti spiega come si sopravvive alla quotidianità senza quella persona.
Come la cerchi in ogni angolo, in ogni tazza, in ogni sedia vuota.
Come fa male guardare il suo posto a tavola… e continuare a servire,
come se da un momento all’altro potesse ancora arrivare.
Rimane un vuoto nell’anima.
Un’eco silenziosa di un amore che non puoi più donare,
ma che resta lì, fermo, ad aspettare un ritorno impossibile.
È proprio in quel dopo, quando nessuno ti guarda,
che si piange davvero.
Che si impara a convivere con l’assenza,
a baciare le fotografie,
a parlare con il cielo.
Perché il funerale finisce…
ma il dolore vero comincia ...
................................
Μεταφράζω όσο μπορώ πιστά:
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ
Όταν όλοι φύγουν
Όταν τα λουλούδια αρχίσουν να μαραίνονται
Όταν η σιωπή μεταμορφώνεται σε μόνιμο μουσαφίρη
Κανείς δεν διηγείται την στιγμή που γυρίζεις σπίτι κι ανοίγεις την πόρτα…
και δεν βρίσκεις πουθενά εκείνο το γέλιο, εκείνο το άρωμα, εκείνο το αγκάλιασμα.
Κανείς δεν σου εξηγεί πώς να επιβιώσεις στην καθημερινότητα χωρίς εκείνο το πρόσωπο.
Πώς την ψάχνεις σε κάθε γωνιά, σε κάθε φλυντζάνι, σε κάθε άδεια καρέκλα.
Πόσο πονάς όταν κοιτάς την θέσι της στο τραπέζι...και συνεχίζεις να σερβίρεις,
σαν να ήτανε πως θα μπορούσε να γυρίσει απο στιγμή σε στιγμή...
Παρά μένει ένα κενό στην ψυχή
Μια σιωπηρή ηχώ μιας αγάπης που δεν μπορείς πιά να χαρίσεις,
μα που μένει εκεί, ακίνητη, να περιμένει μια επιστροφή αδύνατη.
Και είναι ακριβώς εκείνο το μετά, τότε που κανείς δεν σε βλέπει
και που κλαίς επιτέλους.
Που μαθαίνεις να συμβιώνεις με την απουσία,
να φιλάς τις φωτογραφίες,
να μιλάς με τον ουρανό.
Γιατί η κηδεία για όλους τελειώνει,
μα ο γνήσιος πόνος για σένα αρχίζει…
[Μετάφρασι: Α.Σ. 25/11/2025 © 2025AlexandrosSoilemezis]
........
...
P.S. Επίσης μεταφράζω (άνευ του πρωτοτύπου) και τα δύο πιο αρεστά σχόλια των αναγνωστών του ξένου post;
Commento 1o. Maria F. (25 lug)
"Μετά το καταλαβαίνεις! Στους μήνες, τις εποχές που περνάνε. Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον άνθρωπό σου. Το σπίτι σιωπηλό, σκοτεινό και άδειο. .. Δεν θα τον ξαναδείς πιά. Αυτό είναι που σε φέρνει στην απελπισία…"
Commento 2o. G___d (27 lug)
"Η κηδεία σού δίνει παρηγοριά για μία-δύο ώρες με την παρουσία συγγενών και φίλων, αλλά ύστερα όλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους δίνοντάς σου υποσχέσεις που δεν θα κρατήσουν: —«Θα μιλήσουμε, ελάτε να μας επισκεφθείτε, είμαστε εδώ αν μας χρειαστείτε, κ.λ.π.» και εσύ επιστρέφεις στο δικό σου άδειο σπίτι και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος."
Αναρτήσεις
