Ομολογώ πως βρέθηκα σε μεγάλη αμηχανία χθές –ακριβώς πάνω στον έναν χρόνο από την κοίμησί της- θέλοντας να τιμήσω στο παρόν ιστολόγιο την μνήμη της ιταλίδας ποιήτριας Άλντα Μερίνι. ( Την Alda Merini , 21 Μαρτίου 1931 – 1 Νοεμβρίου 2009, είχα την ευκαιρία να την πρωτοπαρουσιάσω εδώ πέρυσι -μόλις ένα μήνα πρό του αιφνιδίου θανάτου της). Δυσκολευόμουν αφάνταστα στην επιλογή ενός –ει δυνατόν του πιο αντιπροσωπευτικού- δείγματος της χειμαρρώδους ποιητικής της παραγωγής, για να το προσφέρω πρόσχαρα στους εκλεκτούς φίλους και επισκέπτες του «Νέου Παλαμήδη», μέσα από μια προσωπική μεταφραστική απόπειρα. Το μέν πνεύμα ήτο –ως συνήθως- πρόθυμον, αλλά η κόπωσι της μέρας με έκανε βγαίνοντας κάπως από τον απόλυτο στόχο της «επετειακότητας», να αναβάλω προς στιγμήν το εγχείρημα και να το παρουσιάσω τελικά απόψε.
Κατέληξα, λοιπόν, αυτή την φορά, αντί να μεταφράσω ένα ακόμα ποίημα, να διαλέξω εικοσιένα “Aforismi”, 21 χαρακτηριστικά δηλαδή αποφθέγματα της (ως πηγή χρησιμοποίησα τον ομώνυμό της ιταλικό ιστοχώρο). [Κάποια στιγμή οφείλω να ετοιμάσω και ένα εγκυκλοπαιδικό-βιογραφικό σημείωμα για την ποιήτρια, για την ώρα πάντως να σημειώσω μόνο το γεγονός ότι στο πολυσήμαντο έργο της πλεονάζει το προσωπικό-υποκειμενικό στοιχείο, ενώ η ίδια αρέσκεται (και όχι μόνο στον πεζό λόγο των συνεντεύξεων και των προσωπικών σημειώσεών της) ιδιαίτερα στην αποφθεγματική διατύπωσι των ιδεών και των αισθημάτων της] Αντί φιλολογικού μνημοσύνου:
Dagli AFORISMI:
Ogni alba ha i suoi dubbi.
Tutti gli innamorati sono in Dio.
I colori maturano la notte.
L’uomo non può avere esempi umani per essere sé stesso.
Io trovo i miei versi intingendo il calamaio nel cielo.
Ci sono notti che non accadono mai.
Non cercate di prendere i poeti perché vi scapperanno tra le dita.
La fama si conquista con la solitudine.
Il poeta non rigetta mai le proprie ombre.
Dio ci regala il sonno per vincerci il giorno dopo.
Ci sono adolescenze che si innescano a novanta anni .
La calunnia è un vocabolo sdentato che, quando arriva a destinazione, mette mandibole di ferro.
La bellezza non è che il disvelamento di una tenebra caduta e della luce che ne è venuta fuori.
La casa della poesia non avrà mai porte.
Anche la follia merita i suoi applause
Il vero poeta non deve avere parenti.
La corda più silenziosa è quella dei versi.
Ogni poeta vende i suoi guai migliori.
Se Dio mi assolve, lo fa sempre per insufficienza di prove.
Il poeta non dorme mai in compenso muore spesso.
Quando ero in manicomio,
e vedevo l’erba dalla parte delle radici,
ero convinta (e ancora lo sono)
che il grande arazzo della volontà divina
lo vedano gli angeli, mentre noi,
incamminati verso l’indolenza
o il sacrificio estremo,
non comprendiamo nulla.
Alda MERINI
Αφορισμοί-ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
1. Κάθε αυγή έχει της αμφιβολίες της.
2. Όλοι οι ερωτευμένοι είναι εν Θεώ.
3. Τα χρώματα ωριμάζουνε την νύκτα.
4. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει ανθρώπινα πρότυπα για να είναι ο εαυτός του.
5. Εγώ τους στίχους μου τους βρίσκω βουτώντας το καλαμάρι μου στον ουρανό .
6. Υπάρχουν νύχτες που δεν συμβαίνουν ποτέ.
7. Μην γυρεύετε να πιάσετε τους ποιητές γιατί θα σας ξεγλιστρήσουν απ’ τα δάχτυλα .
8. Η φήμη κατακτάται με την μοναξιά.
9. Ο ποιητής δεν απορρίπτει ποτέ τις σκιές του .
10. Ο Θεός μας χαρίζει τον ύπνο για να μας νικήση την επομένη.
11. Υπάρχουν εφηβείες που πυροδοτούνται στα ενενήντα.
12. Η συκοφαντία είναι μια λέξι φαφούτα που, όταν φτάνει στον προορισμό της, βγάζει σαγόνια σιδερένια.
13. Η ομορφιά δεν είναι παρά ξεσκέπασμα ενός ζόφου που κατέπεσε και του φωτός που βγαίνει απο εκεί μέσα.
14. Το σπίτι της ποίησης ποτέ δεν θα έχει πόρτες.
15. Και η τρέλα αξίζει το χειροκρότημά της.
16. Ο αληθινός ποιητής δεν πρέπει να έχει συγγενείς.
17. Η πιο σιωπηρή χορδή είναι εκείνη των στίχων.
18. Κάθε ποιητής πουλάει τις καλύτερες σκοτούρες του.
19. Εάν ο Θεός με αθωώνει, το κάνει πάντα ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.
20. Ο ποιητής δεν κοιμάται ποτέ, σε αντιστάθμισμα πεθαίνει συχνά.
21. Όταν βρισκόμουν στο φρενοκομείο
και έβλεπα τα χόρτα και τα ραδίκια ανάποδα
ήμουν πεπεισμένη (και ακόμα είμαι)
πως την μεγάλη ταπετσαρία της Θείας θέλησης
την βλέπουνε οι Άγγελοι, ενώ εμείς,
βαδίζοντας προς την αναλγησία
ή την έσχατη θυσία,
δεν κατανοούμε τίποτα.
Άλντα ΜΕΡΙΝΙ
(Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης)
(Traduzione di Alex. Sellenides)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλντα Μερίνι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλντα Μερίνι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009
Αντίο στην Ιταλίδα ποιήτρια Άλντα ΜΕΡΙΝΙ (+ 1 εύγλωττο σχόλιο για την θρησκευτικότητά της ). Un addio alla poetessa italiana Alda Merini (+ commento)
Un addio alla poetessa italiana Alda Merini (un commento e una testimonianza sulla sua spiritualita’)
Έγινε εχθές το πρωί η κηδεία της ιταλίδας ποιήτριας Άλνα Μερίνι δημοσία δαπάνη στην μητρόπολη της αγαπημένης της πόλης (το περίφημο Duomo του Μιλάνου).
Τα ειδησεογραφικά δελτία (π.χ. ANSA - ROMA, 4 NOV, το προηγούμενο, αλλά επίσης εδώ , πληρέστερα, και εδώ) έδωσαν με συνήθη λακωνικό τρόπο την είδησι:
«Τελευταίο αντίο του Μιλάνου στην ποιήτρια Άλντα Μερίνι, που πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 78 ετών, επ’ ευκαιρία της επίσημης κηδείας στην Μητρόπολι. Την άφιξι της σωρού, που ήταν σκεπασμένη με κίτρινα άνθη, την υποδέχθηκε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα εκατοντάδων ανθρώπων που ήσαν παρόντες στην επικήδεια ακολουθία την οποία ετέλεσε ο επίσκοπος Μιλάνου Franco Giulio Brambilla (…)»
Ανάμεσα στις δηλώσεις των εκπροσώπων του ιταλικού πολιτικού κόσμου (κάποιοι –ελάχιστοι πάντως- παρευρέθηκαν και στην κηδεία της) ξεχωρίζουμε το μήνυμα στους οικείους της μακαρίτισσας του ίδιου του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, Giorgio Napolitano, που κάνοντας λόγο για μεγάλη απώλεια της ιταλικής κουλτούρας γράφει:
«Χάθηκε μια εμπνευσμένη και γνήσια ποιητική φωνή», καθώς και την δήλωσι του Προέδρου της Βουλής Fini: «…μια από τις τελευταίες μεγάλες λυρικές φωνές της σύγχρονης ιταλικής ποίησης, ικανή να περιγράφει και να αφηγείται, μέσα από εικόνες πρωτότυπες και από ένα στυλ λόγιο και εκλεπτυσμένο, την πονεμένη ιστορία της περιθωριοποίησης και της ανθρώπινης μοναχικότητας».
ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΙΝΙ
Όταν είχα πρωτογνωρίση την ποίησι της Alda Merini, πρόσεξα κάποια στιγμή την άποψι ενός σχολιαστή σχετικά με την θρησκευτικότητά της: «Cattolicamente atea». Ήτοι, «καθολικώς (ή και ‘χριστιανικά’) άθεη».
Το παρακάτω κείμενο-προσωπική μαρτυρία όμως, που τo βρήκαμε σε κάποια σχετική με την ποιήτρια σελίδα του “Facebook”, ελάχιστες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου της (πρακτικά κατά την πολύωρη νυκτερινή εκείνη αναζήτησί μας –εν είδει νοερής ξαγρύπνιας στην μνήμη της), μάλλον υποχρεώνει σε οριστική αναθεώρησι τις σχετικές απόψεις.
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ:
« Περι την 10.30 σήμερα το πρωί, Κυριακή 1η Νοεμβρίου 2009, των Αγίων Πάντων, ο π. Gianluigi Pasquale, του τάγματος των Καπουτσίνων, Διευθυντής του Θεολογικού Ιδρύματος παράρτημα «Λαυρεντιανόν» της Βενετίας και Καθηγητής Θεολογίας στο Παπικό Πανεπιστήμιο του Λατερανού στη Ρώμη, έδωσε την τελευταία πνευματική παρηγορία, μέσω της προσευχής και των μυστηρίων, στην Άλντα Μερίνι, η οποία τον είχε «καλέση» στο Μιλάνο σήμερα ακριβώς, με σκοπό να του εμπιστευθή την ¨Προλόγησι¨ προσεχούς βιβλίου της σχετικά με τον Πατέρα Πίο που πρόκειται να εκδοθή. Ίσως η Άλντα Μερίνι είχε διαισθανθή ότι σήμερα θα ήταν το τελευταίο της ηλιοβασίλεμα. Αλλά, βέβαια, αυτό δεν θα μπορούσε να το φαντασθή ο π. Gianluigi.
Όταν έφτασε από την Βενετία στο Μιλάνο πολύ ενωρίς το πρωί ο π. Gianluigi συνοδεύτηκε στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» από τον εκδότη Giuliano Grittini. Εκεί βρήκε και έναν έτερο εκδότη, τον Giuseppe Angelillo D’Ambrosio, άλλο μεγάλο φίλο της Άλντας, ο οποίος, παρόλα τα 5 παιδιά του, είχε περάση ολόκληρη την προηγούμενη νύκτα ξενυχτώντας με την φημισμένη ποιήτρια για να μην την αφήση μόνη.
Αδύνατον να περιγραφή με λόγια η συνάντησι του Καπουτσίνου μοναχού πατρός Gianluigi και της Άλντας, οι οποίοι , προηγουμένως, δεν γνωριζόντουσαν, παρα μόνο διαμέσου των βιβλίων τους. Η Άλντα δέχθηκε, κατόπιν αιτήματός της, μία ευλογία με επίθεσι των χειρών και με χειροθεσία επι της κεφαλής της, ενώ εξέφρασε την επιθυμία να φωτογραφηθή (ως τελευταία φωτογραφία της ζωής της) με το πορτρέτο του Πατρός Πίου, τον οποίο ιδιαιτέρως εσέβετο. Αυτές οι τελευταίες φωτογραφίες είναι τώρα στην κατοχή του κ. Giuliano Grittini. Αφού έψαλλε ένα “Ave Maria” μαζί με τον Giuliano, τον Giuseppe και τον π.. Gianluigi μέσα στο δωμάτιο του Νοσοκομείου, η Άλντα, ως τελευταία πράξι της, θέλησε να σφίξη στην παλάμη της ένα λείψανο του Στιγματοφόρου από το Γκάργκανο, (Stigmatizzato del Gargano), κάπως τσαλακωμένο αλλά γνήσιο, που το είχε στην κατοχή της από κοριτσάκι. Ύστερα είπε μερικές κουβέντες, ιδιωτικά μόνο στον π. Gianluigi. Αυτός στην συνέχεια ανέφερε πως η Άλντα αναφώνησε «Ά, ναι!» ακούγοντας το όνομα του Πατρός Πίου, τον οποίο ο π. Gianluigi είχε αναφέρη για να εξηγήση την άφιξί του στο Νοσοκομείο. Βεβαιότατα η Αλντα μίλησε στον π. Gianluigi με εκείνα τα πράσινα και διαπεραστικά της μάτια, περισσότερο από ό,τι με τα λόγια, όπως ο ίδιος ο π. Gianluigi ανεγνώρισε δηλώνοντας πως «αισθάνθηκε να τον διαπερνά στην ψυχή εκείνο το βλέμμα».
Η Άλντα και σε αυτήν την τελευταία μέρα της επίγειας ζωής της, έβαψε (μέσω τρίτου) κόκκινα τα νύχια της. Στο κομοδίνο είχε ακόμα ένα πακέτο τσιγάρα ‘Λίντο’. Μα παραμένει μυστήριο πώς κατάφερε να «καλέση» έναν μοναχό της ίδιας αδελφότητας με εκείνη του Πατρός Πίου, έναν Καπουτσίνο, στο Μιλάνο. Ούτε ο υποφαινόμενος το γνωρίζει. Ίσως θα γίνη γνωστό στο μέλλον, γιατί το το πνεύμα της Άλντα Μερίνι δεν μπορεί να πεθάνη, όπως και το πνεύμα όλων όσων εμπιστεύονται τον Θεό. Κατά μείζονα λόγο τα ποιήματά της, τώρα αιώνια κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Σ’ ευχαριστούμε, Άλντα: Μίλησες για Σένα και για τον Θεό ακόμα και με τα μάτια».
IL TESTO - TESTIMONIANZA
Verso le ore 10:30 di stamane domenica 1° Novembre 2009, Solennità di Ognissanti, P. Gianluigi Pasquale, Cappuccino, Preside dello Studio Teologico affiliato “Laurentianum” di Venezia e Professore di Teologia presso la Pontificia Università Lateranense in Roma, ha dato l’ultimo conforto spirituale, attraverso la preghi...era cristiana e i sacramenti, ad Alda Merini, che lo aveva “chiamato” a Milano proprio oggi, per affidargli la “Prefazione” a un suo prossimo libro di poesie su Padre Pio previsto in uscita. Forse Alda Merini aveva intuito che sarebbe stato oggi il suo ultimo tramonto. Ma, certo, non se lo poteva immaginare P. Gianluigi. Arrivato da Venezia a Milano molto presto al mattino, P. Gianluigi è stato accompagnato all’Ospedale “San Paolo” dall’Editore Giuliano Grittini, dove ha trovato anche un altro Editore, Giuseppe Angelillo D’Ambrosio, altro grande amico di Alda, che, nonostante i suoi cinque figli, aveva trascorso l’intera notte precedente in veglia con la famosa poetessa, per non lasciarla sola. Impossibile descrivere a parole l’incontro tra il frate Cappuccino P. Gianluigi e Alda, che, prima, non si erano mai conosciuti, se non attraverso i rispettivi libri. Alda ha ricevuto, su richiesta, una benedizione con l’imposizione e delle mani sulla testa, mentre ha desiderato fare l’ultima foto della sua vita con un quadro di Padre Pio, al quale era molto devota. Queste ultime foto sono in possesso ora del Sign. Giuliano Grittini. Recitata un’“Ave Maria” assieme a Giuliano, Giuseppe e P. Gianluigi nella cameretta dell’ospedale, Alda, come suo ultimo gesto, ha voluto stringere nel palmo della propria mano una reliquia dello Stigmatizzato del Gargano, molto sgualcita, ma autentica, che possedeva fin da fanciulla. Pio ha detto alcune parole, privatamente, soltanto a P. Gianluigi. Il quale, poi, ha riferito che Alda aveva esclamato “Ah, sì” sentendo il nome di Padre Pio, che P. Gianluigi aveva menzionato per spiegare il suo arrivo all’ospedale. Certamente, Alda ha parlato con quei suoi occhi verdi e penetranti a P. Gianluigi, piuttosto che a parole, come P. Gianluigi stesso ha riconosciuto, affermando di essersi “sentito penetrare nell’anima da quello sguardo”.Alda, anche in questo ultimo suo giorno di vita terrena, si era fatta mettere lo smalto rosso alle unghie. Nel comodino aveva ancora un pacchetto di sigarette “Lido”. Ma rimane il mistero di come sia riuscita a “chiamare” un confratello di Padre Pio, un Cappuccino, a Milano. Nemmeno l’interessato lo sa. Forse lo si capirà nel futuro perché lo spirito di Alda Merini, non può morire, come quello di nessun altro che si affida a Dio: Tanto meno le sue poesie, ora patrimonio dell’umanità per sempre. Grazie Alda: Tu hai parlato di Te e di Dio anche con gli occhi.
Έγινε εχθές το πρωί η κηδεία της ιταλίδας ποιήτριας Άλνα Μερίνι δημοσία δαπάνη στην μητρόπολη της αγαπημένης της πόλης (το περίφημο Duomo του Μιλάνου).Τα ειδησεογραφικά δελτία (π.χ. ANSA - ROMA, 4 NOV, το προηγούμενο, αλλά επίσης εδώ , πληρέστερα, και εδώ) έδωσαν με συνήθη λακωνικό τρόπο την είδησι:
«Τελευταίο αντίο του Μιλάνου στην ποιήτρια Άλντα Μερίνι, που πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 78 ετών, επ’ ευκαιρία της επίσημης κηδείας στην Μητρόπολι. Την άφιξι της σωρού, που ήταν σκεπασμένη με κίτρινα άνθη, την υποδέχθηκε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα εκατοντάδων ανθρώπων που ήσαν παρόντες στην επικήδεια ακολουθία την οποία ετέλεσε ο επίσκοπος Μιλάνου Franco Giulio Brambilla (…)»
Ανάμεσα στις δηλώσεις των εκπροσώπων του ιταλικού πολιτικού κόσμου (κάποιοι –ελάχιστοι πάντως- παρευρέθηκαν και στην κηδεία της) ξεχωρίζουμε το μήνυμα στους οικείους της μακαρίτισσας του ίδιου του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, Giorgio Napolitano, που κάνοντας λόγο για μεγάλη απώλεια της ιταλικής κουλτούρας γράφει:
«Χάθηκε μια εμπνευσμένη και γνήσια ποιητική φωνή», καθώς και την δήλωσι του Προέδρου της Βουλής Fini: «…μια από τις τελευταίες μεγάλες λυρικές φωνές της σύγχρονης ιταλικής ποίησης, ικανή να περιγράφει και να αφηγείται, μέσα από εικόνες πρωτότυπες και από ένα στυλ λόγιο και εκλεπτυσμένο, την πονεμένη ιστορία της περιθωριοποίησης και της ανθρώπινης μοναχικότητας».
ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΙΝΙ
Όταν είχα πρωτογνωρίση την ποίησι της Alda Merini, πρόσεξα κάποια στιγμή την άποψι ενός σχολιαστή σχετικά με την θρησκευτικότητά της: «Cattolicamente atea». Ήτοι, «καθολικώς (ή και ‘χριστιανικά’) άθεη».
Το παρακάτω κείμενο-προσωπική μαρτυρία όμως, που τo βρήκαμε σε κάποια σχετική με την ποιήτρια σελίδα του “Facebook”, ελάχιστες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου της (πρακτικά κατά την πολύωρη νυκτερινή εκείνη αναζήτησί μας –εν είδει νοερής ξαγρύπνιας στην μνήμη της), μάλλον υποχρεώνει σε οριστική αναθεώρησι τις σχετικές απόψεις.
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ:
« Περι την 10.30 σήμερα το πρωί, Κυριακή 1η Νοεμβρίου 2009, των Αγίων Πάντων, ο π. Gianluigi Pasquale, του τάγματος των Καπουτσίνων, Διευθυντής του Θεολογικού Ιδρύματος παράρτημα «Λαυρεντιανόν» της Βενετίας και Καθηγητής Θεολογίας στο Παπικό Πανεπιστήμιο του Λατερανού στη Ρώμη, έδωσε την τελευταία πνευματική παρηγορία, μέσω της προσευχής και των μυστηρίων, στην Άλντα Μερίνι, η οποία τον είχε «καλέση» στο Μιλάνο σήμερα ακριβώς, με σκοπό να του εμπιστευθή την ¨Προλόγησι¨ προσεχούς βιβλίου της σχετικά με τον Πατέρα Πίο που πρόκειται να εκδοθή. Ίσως η Άλντα Μερίνι είχε διαισθανθή ότι σήμερα θα ήταν το τελευταίο της ηλιοβασίλεμα. Αλλά, βέβαια, αυτό δεν θα μπορούσε να το φαντασθή ο π. Gianluigi.
Όταν έφτασε από την Βενετία στο Μιλάνο πολύ ενωρίς το πρωί ο π. Gianluigi συνοδεύτηκε στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» από τον εκδότη Giuliano Grittini. Εκεί βρήκε και έναν έτερο εκδότη, τον Giuseppe Angelillo D’Ambrosio, άλλο μεγάλο φίλο της Άλντας, ο οποίος, παρόλα τα 5 παιδιά του, είχε περάση ολόκληρη την προηγούμενη νύκτα ξενυχτώντας με την φημισμένη ποιήτρια για να μην την αφήση μόνη.
Αδύνατον να περιγραφή με λόγια η συνάντησι του Καπουτσίνου μοναχού πατρός Gianluigi και της Άλντας, οι οποίοι , προηγουμένως, δεν γνωριζόντουσαν, παρα μόνο διαμέσου των βιβλίων τους. Η Άλντα δέχθηκε, κατόπιν αιτήματός της, μία ευλογία με επίθεσι των χειρών και με χειροθεσία επι της κεφαλής της, ενώ εξέφρασε την επιθυμία να φωτογραφηθή (ως τελευταία φωτογραφία της ζωής της) με το πορτρέτο του Πατρός Πίου, τον οποίο ιδιαιτέρως εσέβετο. Αυτές οι τελευταίες φωτογραφίες είναι τώρα στην κατοχή του κ. Giuliano Grittini. Αφού έψαλλε ένα “Ave Maria” μαζί με τον Giuliano, τον Giuseppe και τον π.. Gianluigi μέσα στο δωμάτιο του Νοσοκομείου, η Άλντα, ως τελευταία πράξι της, θέλησε να σφίξη στην παλάμη της ένα λείψανο του Στιγματοφόρου από το Γκάργκανο, (Stigmatizzato del Gargano), κάπως τσαλακωμένο αλλά γνήσιο, που το είχε στην κατοχή της από κοριτσάκι. Ύστερα είπε μερικές κουβέντες, ιδιωτικά μόνο στον π. Gianluigi. Αυτός στην συνέχεια ανέφερε πως η Άλντα αναφώνησε «Ά, ναι!» ακούγοντας το όνομα του Πατρός Πίου, τον οποίο ο π. Gianluigi είχε αναφέρη για να εξηγήση την άφιξί του στο Νοσοκομείο. Βεβαιότατα η Αλντα μίλησε στον π. Gianluigi με εκείνα τα πράσινα και διαπεραστικά της μάτια, περισσότερο από ό,τι με τα λόγια, όπως ο ίδιος ο π. Gianluigi ανεγνώρισε δηλώνοντας πως «αισθάνθηκε να τον διαπερνά στην ψυχή εκείνο το βλέμμα».
Η Άλντα και σε αυτήν την τελευταία μέρα της επίγειας ζωής της, έβαψε (μέσω τρίτου) κόκκινα τα νύχια της. Στο κομοδίνο είχε ακόμα ένα πακέτο τσιγάρα ‘Λίντο’. Μα παραμένει μυστήριο πώς κατάφερε να «καλέση» έναν μοναχό της ίδιας αδελφότητας με εκείνη του Πατρός Πίου, έναν Καπουτσίνο, στο Μιλάνο. Ούτε ο υποφαινόμενος το γνωρίζει. Ίσως θα γίνη γνωστό στο μέλλον, γιατί το το πνεύμα της Άλντα Μερίνι δεν μπορεί να πεθάνη, όπως και το πνεύμα όλων όσων εμπιστεύονται τον Θεό. Κατά μείζονα λόγο τα ποιήματά της, τώρα αιώνια κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Σ’ ευχαριστούμε, Άλντα: Μίλησες για Σένα και για τον Θεό ακόμα και με τα μάτια».
IL TESTO - TESTIMONIANZA
Verso le ore 10:30 di stamane domenica 1° Novembre 2009, Solennità di Ognissanti, P. Gianluigi Pasquale, Cappuccino, Preside dello Studio Teologico affiliato “Laurentianum” di Venezia e Professore di Teologia presso la Pontificia Università Lateranense in Roma, ha dato l’ultimo conforto spirituale, attraverso la preghi...era cristiana e i sacramenti, ad Alda Merini, che lo aveva “chiamato” a Milano proprio oggi, per affidargli la “Prefazione” a un suo prossimo libro di poesie su Padre Pio previsto in uscita. Forse Alda Merini aveva intuito che sarebbe stato oggi il suo ultimo tramonto. Ma, certo, non se lo poteva immaginare P. Gianluigi. Arrivato da Venezia a Milano molto presto al mattino, P. Gianluigi è stato accompagnato all’Ospedale “San Paolo” dall’Editore Giuliano Grittini, dove ha trovato anche un altro Editore, Giuseppe Angelillo D’Ambrosio, altro grande amico di Alda, che, nonostante i suoi cinque figli, aveva trascorso l’intera notte precedente in veglia con la famosa poetessa, per non lasciarla sola. Impossibile descrivere a parole l’incontro tra il frate Cappuccino P. Gianluigi e Alda, che, prima, non si erano mai conosciuti, se non attraverso i rispettivi libri. Alda ha ricevuto, su richiesta, una benedizione con l’imposizione e delle mani sulla testa, mentre ha desiderato fare l’ultima foto della sua vita con un quadro di Padre Pio, al quale era molto devota. Queste ultime foto sono in possesso ora del Sign. Giuliano Grittini. Recitata un’“Ave Maria” assieme a Giuliano, Giuseppe e P. Gianluigi nella cameretta dell’ospedale, Alda, come suo ultimo gesto, ha voluto stringere nel palmo della propria mano una reliquia dello Stigmatizzato del Gargano, molto sgualcita, ma autentica, che possedeva fin da fanciulla. Pio ha detto alcune parole, privatamente, soltanto a P. Gianluigi. Il quale, poi, ha riferito che Alda aveva esclamato “Ah, sì” sentendo il nome di Padre Pio, che P. Gianluigi aveva menzionato per spiegare il suo arrivo all’ospedale. Certamente, Alda ha parlato con quei suoi occhi verdi e penetranti a P. Gianluigi, piuttosto che a parole, come P. Gianluigi stesso ha riconosciuto, affermando di essersi “sentito penetrare nell’anima da quello sguardo”.Alda, anche in questo ultimo suo giorno di vita terrena, si era fatta mettere lo smalto rosso alle unghie. Nel comodino aveva ancora un pacchetto di sigarette “Lido”. Ma rimane il mistero di come sia riuscita a “chiamare” un confratello di Padre Pio, un Cappuccino, a Milano. Nemmeno l’interessato lo sa. Forse lo si capirà nel futuro perché lo spirito di Alda Merini, non può morire, come quello di nessun altro che si affida a Dio: Tanto meno le sue poesie, ora patrimonio dell’umanità per sempre. Grazie Alda: Tu hai parlato di Te e di Dio anche con gli occhi.
Το Ιστολόγιό μας αποθέτει νοερά ένα κίτρινο λουλούδι στην μνήμη της...
Click Aqui - Recados Para Orkut
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
Πέθανε(;)* χθές η Άλντα Μερίνι. Τρία ποιήματά της σε μτρφρ. Σελλενίδη. Για «Καλό κατευόδιο»! Morta(?)* Alda Merini: 3 sue poesie tradotte in Greco...
Morta(?)* la poetessa italiana Alda Merini: 3 sue poesie tradotte in greco per …blandirla.
*"La poesia inizia la’, dove l’ ultima parola non ce l’ ha la Morte". Elitis
Δεν θα μπορούσε να μην προκαλέση θλίψι και συγκίνησι ή είδησι που μας ήλθε ξαφνικά πριν από μερικές ώρες από φίλους εξ Ιταλίας (πριν από λίγο έγινε και πρώτη είδησι στα ηλεκτρονικά μέσα της γείτονος χώρας, για παράδειγμα βλ. Il Giornale.it) : η αναγνωρισμένη ιταλίδα ποιήτρια ΄Αλντα ΜΕΡΙΝΙ (Alda Merini) άφησε την τελευταία της πνοή χθές το απόγευμα «τις 5.30 στο Νοσοκομείο Άγιος Παύλος του Μιλάνου, στην Ογκολογική πτέρυγα…»
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είχε προλάβη καλά καλά να χαρή για την ευμενή απήχησι που είχε η πρόσφατη παρουσίασι της ποιήτριας μέσα από μια εισαγωγική ανάρτησι (όπου και μία μετάφρασι αντιπροσωπευτικού ποιήματός της, που από αρκετούς φίλους επιδοκιμάστηκε), και αναγκάζεται να μοιρασθή την λύπη με τους απανταχού θαυμαστές της.
Αλλά δεν πρόκειται να περιορισθούμε στην περεταίρω κοινοποίησι της μοιραίας αναγγελίας:
Πρωτοδημοσιεύουμε την μεταφραστική απόπειρα του Αλέξανδρου Σελλενίδη σε τρία επιλεγμένα κομμάτια από το μεγάλο έργο που μας κληροδότησε η εξ Ιταλίας μακαρίτισσα.
Αυτό, ως μικρό αφιέρωμα για αυτήν που έγραψε το αφοριστικό «Δεν είναι κατορθωτό σε όλους να είναι αιώνιοι», αλλά και το επόμενο: «Το θαυμαστό (στην ύπαρξι) του θανάτου είναι η τέχνη του να μαθαίνεις να περιμένεις εις τους αιώνας»!
Μια τέτοια φωνή στους καιρούς μας να μην την αφήσουμε μόνη.
Κάποια στιγμή υποσχόμαστε να επανέλθουμε με περισσότερα βιογραφικά και λοιπά εγκυκλοπαιδικά για την Άλντα. Απόψε, ας την συντροφεύσουμε όπως θα της άρεσε. Ποιητικά.
Alda Merini. Tre brani in (piccolo) omaggio. In traduzione di Alex. Sellenides
1. Donna di Picche
Ti aspetto ogni giorno
mi spengo poco per volta
e ho dimenticato il tuo volto.
Mi chiedono se la mia disperazione
sia pari alla tua assenza
no, è qualcosa di piu' :
è un gesto di morte fissa
che non ti so regalare.
2.Il testamento
Se mai io scomparissi
presa da morte snella,
costruite per me
il piu' completo canto della pace!
Chè, nel mondo, non seppi
ritrovarmi con lei,serena, un giorno.
Io non fui originata
ma balzai prepotente
dalle trame del buio
per allacciarmi ad ogni confusione.
Se mai io scomparissi
non lasciatemi sola;
blanditemi come folle!
( da Fiori di Poesia)
3.La Terra Santa
Io sono certa che nulla piu' soffochera' la mia rima, il silenzio l'ho tenuto chiuso per anni nella gola come una trappola da sacrificio, è quindi venuto il momento di cantare una esequie al passato.
Οι μεταφραστικές απόπειρες (= tentativi di traduzione):
1. ΝΤΑΜΑ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ
Σε περιμένω κάθε μέρα
Σβήνω κάθε φορά και λίγο λίγο
Κι έχω το πρόσωπό σου ξεχάση.
Με ρωτούν αν η δική μου απελπισία
Ισούται με την δική σου απουσία
Κι όμως, είναι κάτι τις περισσότερο:
Είναι μια χειρονομία θανάτου ασάλευτου
Που δεν ξέρω να σου προσφέρω.
2. Η ΔΙΑΘΗΚΗ
Αν ποτέ μου χαθώ
Αρπαγμένη από Χάρο λυγερό
Ιστορήστε για μένα
Το πιο ολοκληρωμένο άσμα της ειρήνης!
Τί δεν κατάφερα στον κόσμο
Να βρεθώ -με γαλήνη –ούτε μέρα μαζί της.
Εγώ δεν υπήρξα από καταγωγής,
Ξεπήδησα με θράσος
Από τα υφάδια του σκότους
Για να δεθώ θηλυκωτά με κάθε παραζάλη.
Αν ποτέ μου πεθάνω
Μην μ΄ αφήσετε μόνη:
Καλοπιάστε με σαν αλλοπαρμένη.
Άλντα Μερίνι, Άνθη Ποιήσεως
3. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ
Είμαι βεβαία πως τίποτα πια δεν θα πνίξη την ρίμα μου, την σιωπή την έχω αμπαρώση για χρόνια στο λαιμό μου σαν μια παγίδα προς θυσία, ήλθε επομένως ο καιρός να ψάλω μια νεκρώσιμη ακολουθία του παρελθόντος.
(Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης)
*"La poesia inizia la’, dove l’ ultima parola non ce l’ ha la Morte". Elitis
Δεν θα μπορούσε να μην προκαλέση θλίψι και συγκίνησι ή είδησι που μας ήλθε ξαφνικά πριν από μερικές ώρες από φίλους εξ Ιταλίας (πριν από λίγο έγινε και πρώτη είδησι στα ηλεκτρονικά μέσα της γείτονος χώρας, για παράδειγμα βλ. Il Giornale.it) : η αναγνωρισμένη ιταλίδα ποιήτρια ΄Αλντα ΜΕΡΙΝΙ (Alda Merini) άφησε την τελευταία της πνοή χθές το απόγευμα «τις 5.30 στο Νοσοκομείο Άγιος Παύλος του Μιλάνου, στην Ογκολογική πτέρυγα…»Το παρόν Ιστολόγιο δεν είχε προλάβη καλά καλά να χαρή για την ευμενή απήχησι που είχε η πρόσφατη παρουσίασι της ποιήτριας μέσα από μια εισαγωγική ανάρτησι (όπου και μία μετάφρασι αντιπροσωπευτικού ποιήματός της, που από αρκετούς φίλους επιδοκιμάστηκε), και αναγκάζεται να μοιρασθή την λύπη με τους απανταχού θαυμαστές της.
Αλλά δεν πρόκειται να περιορισθούμε στην περεταίρω κοινοποίησι της μοιραίας αναγγελίας:
Πρωτοδημοσιεύουμε την μεταφραστική απόπειρα του Αλέξανδρου Σελλενίδη σε τρία επιλεγμένα κομμάτια από το μεγάλο έργο που μας κληροδότησε η εξ Ιταλίας μακαρίτισσα.
Αυτό, ως μικρό αφιέρωμα για αυτήν που έγραψε το αφοριστικό «Δεν είναι κατορθωτό σε όλους να είναι αιώνιοι», αλλά και το επόμενο: «Το θαυμαστό (στην ύπαρξι) του θανάτου είναι η τέχνη του να μαθαίνεις να περιμένεις εις τους αιώνας»!
Μια τέτοια φωνή στους καιρούς μας να μην την αφήσουμε μόνη.
Κάποια στιγμή υποσχόμαστε να επανέλθουμε με περισσότερα βιογραφικά και λοιπά εγκυκλοπαιδικά για την Άλντα. Απόψε, ας την συντροφεύσουμε όπως θα της άρεσε. Ποιητικά.
Alda Merini. Tre brani in (piccolo) omaggio. In traduzione di Alex. Sellenides
1. Donna di Picche
Ti aspetto ogni giorno
mi spengo poco per volta
e ho dimenticato il tuo volto.
Mi chiedono se la mia disperazione
sia pari alla tua assenza
no, è qualcosa di piu' :
è un gesto di morte fissa
che non ti so regalare.
2.Il testamento
Se mai io scomparissi
presa da morte snella,
costruite per me
il piu' completo canto della pace!
Chè, nel mondo, non seppi
ritrovarmi con lei,serena, un giorno.
Io non fui originata
ma balzai prepotente
dalle trame del buio
per allacciarmi ad ogni confusione.
Se mai io scomparissi
non lasciatemi sola;
blanditemi come folle!
( da Fiori di Poesia)
3.La Terra Santa
Io sono certa che nulla piu' soffochera' la mia rima, il silenzio l'ho tenuto chiuso per anni nella gola come una trappola da sacrificio, è quindi venuto il momento di cantare una esequie al passato.
Οι μεταφραστικές απόπειρες (= tentativi di traduzione):
1. ΝΤΑΜΑ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ
Σε περιμένω κάθε μέρα
Σβήνω κάθε φορά και λίγο λίγο
Κι έχω το πρόσωπό σου ξεχάση.
Με ρωτούν αν η δική μου απελπισία
Ισούται με την δική σου απουσία
Κι όμως, είναι κάτι τις περισσότερο:
Είναι μια χειρονομία θανάτου ασάλευτου
Που δεν ξέρω να σου προσφέρω.
2. Η ΔΙΑΘΗΚΗ
Αν ποτέ μου χαθώ
Αρπαγμένη από Χάρο λυγερό
Ιστορήστε για μένα
Το πιο ολοκληρωμένο άσμα της ειρήνης!
Τί δεν κατάφερα στον κόσμο
Να βρεθώ -με γαλήνη –ούτε μέρα μαζί της.
Εγώ δεν υπήρξα από καταγωγής,
Ξεπήδησα με θράσος
Από τα υφάδια του σκότους
Για να δεθώ θηλυκωτά με κάθε παραζάλη.
Αν ποτέ μου πεθάνω
Μην μ΄ αφήσετε μόνη:
Καλοπιάστε με σαν αλλοπαρμένη.
Άλντα Μερίνι, Άνθη Ποιήσεως
3. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ
Είμαι βεβαία πως τίποτα πια δεν θα πνίξη την ρίμα μου, την σιωπή την έχω αμπαρώση για χρόνια στο λαιμό μου σαν μια παγίδα προς θυσία, ήλθε επομένως ο καιρός να ψάλω μια νεκρώσιμη ακολουθία του παρελθόντος.
(Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης)
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΛΝΤΑ ΜΕΡΙΝΙ. Μετάφρασι απο τα Ιιαλικά του Α. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗ. Una poesia di Alda Merini tradotta in Greco.
Από μια προσωπική σελίδα στο "Facebook" ενός φιλικού προσώπου από την Ιταλία, έλαβα σχετικά πρόσφατα την αφορμή να γνωρίσω λογοτεχνικά την ευρέως πια αναγνωρισμένη στην γείτονα χώρα σύγχρονη ποιήτρια, Άλντα Μερίνι.Η μελέτη μου –έστω και μετ’ εμποδίων- συνεχίζεται κι ο θαυμασμός συν τω χρόνω μεγαλώνει.
Μέχρι να επανέλθω διεξοδικότερα με το ίδιο θέμα στο Ιστολόγιο, μια απόπειρα μεταφραστική ως δείγμα της σπουδαίας ποιητικής γραφής της, είναι επι του παρόντος, νομίζω, ενδιαφέρουσα.
I poeti lavorano di notte
I poeti lavorano di notte
quando il tempo non urge su di loro,
quando tace il rumore della folla
e termina il linciaggio delle ore.
I poeti lavorano nel buio
come falchi notturni od usignoli
dal dolcissimo canto
e temono di offendere iddio
ma i poeti nel loro silenzio
fanno ben più rumore
di una dorata cupola di stelle.
[Alda Merini, Testamento, Milano 1988]
ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ
Οι ποιητές εργάζονται την νύκτα
όταν ο χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος.
Οι ποιητές δουλεύουν στο σκοτάδι
σαν τα νυκτερινά γεράκια
ή τα λιγύφωνα τ’ αηδόνια
και φοβούνται να προσβάλουνε το Θείο.
Μα οι ποιητές μέσα στην σιωπή τους
κάνουν πολύ μεγαλύτερο πάταγο
από μια χρυσοποίκιλτη θόλο αστεριών.
Μετάφρασι: Αλέξ. Σελλενίδης
Και ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο:
Alda Merini: I Poeti Lavorano di Notte ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
