Νηφάλιο σχόλιο σε αγανακτισμένο πατριώτη ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής (Κι ένα οργισμένο αντισυμβατικό τραγούδι του Μηλιώκα).

Commento a un indignato (o arrabbiato) patriota elettore dell’ “Chrisi Avghi” (= “Alba Dorata”)
(Piu’ una canzone satirica di Miliokas)

Ένας φίλος προχθές στο Φέισμπουκ υποδέχθηκε την κοινοποίησι της ανάρτησης του Νέου Παλαμήδη υπο τον τίτλο «Οι Σειρήνες της Χρυσής Αυγής…» με το εξής, προφανώς ειρωνικό, σχόλιο: «Χαίρε, Δημοκράτες». Επειδή θεωρώ πως παρόμοια συναισθήματα –παράπλευρες εκδηλώσεις της κατανοούμενης εναντίον του συστήματος- οργής, μπορεί να εκφράζουν και άλλους αποδεδειγμένα αγανακτισμένους συμ-πατριώτες που προτίμησαν να ψηφίσουν στις χθεσινές Εκλογές τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής, αναδημοσιεύω κι εδώ, αυτούσια την (άμεση εκεί στην «Φατσόβιβλο») απάντησί μου.
Για να μην παρεξηγούμαστε.

(@ ΧΧΧΧ),

Σε έναν ευαισθητοποιημένο δημοκρατικά πολίτη (για να μην αναφερθώ και στο χρέος των άξιου Έλληνα παιδαγωγού) το αίσθημα της ευθύνης δεν του επιτρέπει να σωπάση μπροστά σε παρόμοια φαινόμενα πολιτισμικής νόθευσης και κίβδηλων αξιών. 
Πολλώ μάλλον ένας αγωνιζόμενος να αξιωθή κάποτε μέσα στην φθαρτότητά του το όνομα χριστιανός ορθόδοξος, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να είναι προσωπολάτρης ή να ερωτοτροπεί με τις αποχρώσεις του σκότους. 
Στενοχωριέμαι, λοιπόν, που ψεκάζεις με ειρωνεία το δικαίωμά μου να κρίνω, με το όποιο ποσοστό ευθυκρισίας διαθέτω, ένα θέμα που για μένα, όπως καταλαβαίνεις, είναι ζωτικό. Ζήτημα συνειδήσεως. 
Δεν χαρακτήρισα πρόσωπα στο σχόλιό μου. Ανθρώπινες συμπεριφορές και συγκεκριμένα ιδεολογίες. Αν αυτές οι στρατευμένες κοσμοθεωρίες τις οποίες πράγματι κατέκρινα, είναι, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, πατριωτικές ή χριστιανικές, τότε χάνω εγώ τα κληρονομικά μου γνήσια κι αναγνωρισμένα δικαιώματα. 
Λυπάμαι, δεν πρόκειται να απεμπολήσω – ἐνόσω ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ - τα ιερά και όσιά μου. Κατανοώ την (επίτρεψέ μου να πώ: καθυστερημένη) οργή των εξαπατημένων και σε μεγάλο βαθμό προδομένων συμπατριωτών μας. Πρέπει όμως να στραφεί με ακρίβεια οδοστρωτήρα κατά δικαίων και αδίκων; 
Όπως δεν ήμουν αγανακτισμένος (και νόμιζα πως μοιραζόμουνα και μαζί σου αυτή την, ας την ‘πώ, αριστοκρατική στάσι), ως έγκαιρα συνειδητοποιημένος πατριώτης πολέμιος της Κατεστημένης Προδοσίας ή της Συνένοχης Ανικανότητας, έτσι και τώρα δεν είναι δυνατόν να προσποιηθώ τον οργισμένο ψηφοφόρο της κάθε χρυσοκάνθαρης αυγής. 
Ας μην δώσουμε άλλοθι στο ξενόφερτο κίνημα του εωσφορίζοντος Golden Dawn. Να μην πάμε μαζί τους. Ας αφήσουμε τις μικροδιαφορές μας στην άκρη και ας συμπαραταχθούμε ως πατριώτες κάτω από τα δικά μας Λάβαρα. Τό ‘χουμε! (Το ‘χουμε ξανακάνει με επιτυχία). 
Εκτός κι αν δεν πιστεύουμε στα ιστορικά θαύματα του Γένους μας. Αν φτύνουμε, όπως κι οι Άλλοι στα μνήματα των Ηρώων και των Αγίων μας. Εκτός κι αν κατάφεραν οι εχθροί μας να μας κάψουν τις φωτοστεφανωμένες ιστορικές μνήμες μας.

Επιμύθιο: 
Όπως με τον κόκκινη (βλ. κομμουνισμό) ή την λευκή αδελφότητα (βλ. σιωνιστικό καπιταλισμό), οφείλουμε να πολεμήσουμε –πάντα στο φώς- και την μαύρη ξενόφερτη Σειρήνα που φοράει υποκριτικά το προσωπείο της Αθηνάς ή –ήμαρτον!- της Παναγίας. 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

.................................

Και για λίγη εκτόνωσι, το τραγούδι του Μηλιώκα, που είναι μια αμφιλεγόμενου γούστου παρωδία σε ένα παραδοσιακό ελληνόφωνο (σε γκρεκάνικο) τραγούδι της Κάτω Ιταλίας με τον ανακατασκευασμένο τίτλο «Χαραμοφάης».
Φαντάζομαι πως εκφράζει κατ’ αναλογίαν το αντισυμβατικό ύφος πολλών αηδιασμένων με το πολιτικο-κοινωνικό σύστημα και αναγνωριζομένων ως «οργισμένων» της χθεσινής ιστορικής εκλογικής αναμέτρησης.

 

Χαραμοφάη 

Έχω θυμό μεγάλο, έχω τσατίλα, 

εγίνανε τα νεύρα μου τσατάλια, 

λες κι η ζωή επίτηδες το κάμνει 

και μου πετάει ομπρός μου κι ένα βλαμμένο, 

κι ένα βλαμμένο, κι ένα βλαμμένο (δίς). 

Του 'χωσε φράγκα ο γέρος να τονε σπουδάσει 

μα έμεινε ένα τούβλο, ένα κωθώνι, 

του πήρε κι ένα σπίτι κι ένα αμάξι, 

του βρήκε και δουλειά του παλιοφλώρου, 

του παλιοφλώρου, του παλιοφλώρου (δίς). 

Έπιασε μια καρέκλα και τα ξίνει 

δεν ξέρει πόσο κάμνουν δύο και δύο, 

μου πήρε και το ύφος του ξερόλα 

πώς να μην τρελαθώ με τον μαλάκα, 

με τον μαλάκα, με τον μαλάκα (δίς). 

Τις πιο πολλές φορές τονε λυπάμαι 

μα άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο θ' αντέξω, 

κι αν τύχει και ζητήσει και τα ρέστα 

αλίμονό του τότε του χαραμοφάη, 

χαραμοφάη, χαραμοφάη (δίς). 

Του παλιοφλώρου, του παλιοφλώρου, 

με τον μαλάκα, με τον μαλάκα. 

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας

Αντί θρησκευτικού διηγήματος, μια αληθινή αφήγησι: «Ιερεύς τις του 20ου αιώνος Β΄. Una storiella per la Quaresima “Un certo prete del 20esimo sec.” II

"ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ" Μέρος Β΄
(Συνέχεια απο την προχθεσινή ανάρτησι)

[Seconda parte e fine del post “Un certo prete del 20esimo secolo” del lunedi 15 Febraio]

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ

Από τις συζητήσεις που είχαμε καταθέτω εδώ μερικά:
Πρόσεχε, ιερεύ, τον εαυτό σου, μην ξεχάσεις να βλέπεις τον Θεό! Ορκίστηκες να έχεις τον νου σου στην Σωτηρία, τόσο την δική σου όσο και των άλλων. Κάθε καιρός είναι κατάλληλος για να δώσεις το βάπτισμα και την Θεία Κοινωνία, γιατί κάθε καιρός είναι κατάλληλος για τον θάνατο.
Να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος μπορεί να πει όχι στον Θεό, ο Θεός δεν μπορεί να πει όχι στον άνθρωπο. Αυτού του θεού είμαστε ιερείς, που επιτρέπει στο πλάσμα του να πει όχι να μην γίνει το θέλημά σου, δηλαδή να γεννήσει την κόλαση.
Στους ανθρώπους μπορείς να πεις ότι ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη εκεί μας αναμένει. Όσο πιο βαθύς είναι ο Άδης σου τόσο πιο βαθύτερα είναι ο Χριστός.
Η οδύνη είναι το ψωμί που ο Θεός μοιράζεται με τον άνθρωπο και που έχει υποχρέωση ο δούλος του, ο παπάς, να μοιραστεί και αυτός με τον σύνδουλό του. Στον Σταυρό ο Θεός ενάντια σε ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί για τον Θεό, τάχθηκε με το μέρος του ανθρώπου.
Ο Θεός έγινε άνθρωπος, δηλώνει την αγάπη του, ζητά την αγάπη μας και μας απαλλάσσει από κάθε οφειλή.
Ο αγώνας μας είναι η προσοχή στην πνευματική πηγή του κακού, το οποίο δεν προέρχεται από την φύση, αλλά συντελείται μέσα στο πνεύμα.
Αυτός που είδε την αμαρτία του, είναι πιο μεγάλος από αυτούς που γνώρισαν αγγέλους. Τότε από την άβυσσο των αμαρτιών μου επικαλούμαι την άβυσσο της Χάριτος Του.
Πρόοδος στον αγιασμό σου, παπά μου, φαίνεται, όταν η καρδιά σου ήσυχη διαστέλλεται και ανθίζει σε κοσμική ευσπλαχνία, δεν μπορεί να κρίνει κανέναν, σηκώνει το κακό όλου του κόσμου, περνά την Γεσθημανή και καλύπτει τα πάντα με τον μανδύα της αγάπης.
Η αγάπη είναι ο Θεός που ρίχνει το βέλος, τον Μονογενή του Υιό, αφού έβρεξε την ακίδα του βέλους με το ζωοποιό πνεύμα, η ακίδα είναι η πίστη που όχι μόνο εισάγει το βέλος, αλλά και τον τοξότη μαζί της.
--Ευάγγελέ μου, αν ποτέ γίνεις ιερέας, να θυμάσαι ότι αυτό που σκανδαλίζει τους απίστους δεν είναι οι Άγιοι, αλλά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν είναι όλοι Άγιοι. Η κατάσταση του κόσμου μοιάζει με αυτήν την πρό του Μ. Κωνσταντίνου, και χειρότερη, γιατί οι άνθρωποι ήσαν ειδωλολάτρες, τώρα είναι άθεοι. Έτσι αντί η Εκκλησία να κρίνει τον κόσμο, η Εκκλησία κρίνεται από τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος μπορεί να την κατηγορήσει ότι μέσα σε τόσους αιώνες έχασε την ικανότητα της μαγιάς και ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και μάλιστα πιστά. Η Εκκλησία από αρραβωνιαστικιά έγινε ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ κοινωνία. Το Ευαγγέλιο εξεγείρει, ανατρέπει όχι την δομή του κόσμου, αλλά την δομή του ανθρώπινου πνεύματος, ο Χριστός εντός.
Απόχτησε την εσωτερική ειρήνη και πλήθος ανθρώπων θα βρει την ειρήνη δίπλα σου. Παπά μου, το να πλησιάσεις τον σύγχρονο άνθρωπο είναι τέχνη. Το ουσιώδες είναι να μεταφερθείς στη θέση του, να σβήσεις τον εαυτό σου και να αφήσεις τον Χριστό να μιλήσει.
Όλη σου η Θεολογία που σε έμαθαν, σωριάζεται σαν θρύψαλα μπροστά σε έναν εγκληματία, έναν νεκρό, μια μοναξιά. Όμως η ζωντανή ζεστασιά της παλάμης σου μπορεί να κάνει ανθρώπους σβησμένους, λερωμένους κι άσχημους, να ακτινοβολούν ξαφνικά ακτίνες Φωτός και να ανασύρεις στην επιφάνεια αυτό που κοιμάται. Την κοινωνία…. Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Κοινωνία, που ετοιμάζεις είναι μυστήριο εν πορεία, για αυτό στεκόμαστε όρθιοι. Και αν γίνουμε απόβλητοι από την κοινωνική ζωή πρέπει να ωριμάσουμε σαν μια γενιά ομολογητών……....................

--Πάτερ Νικόλαε, είδα ότι είσαι άνθρωπος του Θεού σε παρακαλώ πες μου ποια είναι η μυστική εργασία, τι μου κρύβεις;
--«Ευάγγελέ μου, ήρθε η ώρα νομίζω να μάθεις όλα τα κατ’ εμέ σαν μια παρακαταθήκη Διδασκάλου προς μαθητή. Δεν είμαι άρρωστος, τουλάχιστον δεν πάσχω από αλκοολισμό!!! Μεταξύ των σπουδών μου είναι και η ψυχολογία του χρήστη. Αφού ήρθα στην Αθήνα και κατέθεσα τα χαρτιά μου και ο καιρός περνούσε με το σήμερα, αύριο, μίλησα με τον διευθυντή της κλινικής που είναι φίλος μου από την Αμερική του είπα για προγράμματα στην Αμερική, όπου ο γιατρός ζει μαζί με τους αρρώστους για όλο το χρόνο του προγράμματος τους με εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι παρακολουθώ το πρόγραμμα, αλλά κυρίως αυτοί που έφυγαν αυτό το διάστημα δεν υποτροπίασαν».
--Μα, τι μου λέτε; πουλήσατε τον εαυτό σας σαν δούλο εδώ μέσα, δεν βλέπετε ούτε καν τα παιδιά, υποφέρετε την τρέλα του καθενός...
--Ναι, αλλά έχω το δωματιάκι μου, την προσευχή μου, την πίστη μου, έχω τον καθρέφτη μου, όλους τους αδελφούς τους έγκλειστους. Εκείνο που με ξεσχίζει τα σπλάχνα ήταν οτι δεν μπορούσα να λειτουργώ. Τώρα τελευταία παίρνω κι εγώ, όπως όλοι, μια άδεια και πηγαίνω εδώ σε ένα μοναστηράκι να λειτουργώ και επανέρχομαι.
--Μα δεν τρελαθήκατε εδώ μέσα στη..., φυλακισμένος αναίτια, τόσους μήνες;
--Πιέστηκα. Ήταν εμπειρία τάφου, αλλά όμως γνώρισα όλους τους φίλους του Χριστού, τους ελάχιστους. Αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου, τους συμπαραστάθηκα, τους άκουσα, τους έδωσα λίγο νερό, λίγη πίστη και κυρίως επλατύνθηκα κι εγώ, και πάλι δούλος αχρείος είμαι. Αναλογίζομαι την ώρα της εξόδου μου και ελπίζω στο έλεος της εκκλησίας Του και στο δικό Του.
--Πάτερ Νικόλαε, είστε τόσο νέος ούτε 53…

Ήταν Τετάρτη της πρώτης των νηστειών που κάναμε αυτή την κουβέντα της καρδιάς, που μου χάρισε την καρδιά.
--Την Παρασκευή θα πάρω άδεια, θα πάω στο μοναστηράκι που σας είπα για τους Χαιρετισμούς και για Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ελάτε κι εσείς να σας δούμε. Πάρτε ένα τηλέφωνο το Σάββατο να σας δούμε την ώρα της Λειτουργίας την Κυριακή.

Πράγματι το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων τηλεφώνησα:
--Ευλογείτε, Πάτερ!
--Ο Κύριος!
-- Σας παρακαλώ, θέλω να μιλήσω στον πατέρα Νικόλαο.
--Δεν γίνεται.
--Πότε να ξαναπάρω για τον π. Νικόλαο, πότε;
--Μόλις προ ολίγου τελείωσε την Θεία Λειτουργία, κατέλυσε και πέθανε μπροστά στην Αγία Τράπεζα, την ώρα που ασπαζόταν για να βγει μπήκε ο εκκλησάρης και τον βρήκε γονατιστό, αλλά χωρίς πνοή. Έχει έρθει η αστυνομία, θα τον πάνε για νεκροτομή, θα τον στείλουν Αμερική…
--Δεν ξέρω τι λέτε, πάτερ, εγώ προχθές μίλησα, τέλος πάντων ήμαστε μαζί! Ήταν μια χαρά. Δεν μπορεί, δεν είναι αυτός…


Όχι, αυτός είναι! Έτσι το ήθελε ο Θεός.
Έτσι τελείωσε ο Νικόλαος ο άρχων, ο εργάτης των εντολών του Χριστού ο κρυφός, ο φίλος μου ο ολιγοήμερος, ο γνήσιος ποιμένας που άφησε τα 99 για το ένα, που πουλήθηκε δούλος σαν εκείνον τον επίσκοπο του Γεροντικού, ο Ιερέας του 20 αιώνος του απατεώνος που τα μάτια του δεν απατήθηκαν, αλλά είδε καθαρά την εικόνα του κόσμου χωρίς φαντασία.

Ας έχουμε την ευχή του!!!

Αντί σαρακοστιανού διηγήματος, μια αληθινή αφήγησι: «Ιερεύς τις του 20ου αιώνος». Una storiella per la Quaresima “Un certo prete del 20esimo secolo”

Ο φίλος κι αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτρης Κακάτσος μας έβγαλε απο το προσωρινό αδιέξοδο για την επιλογή ενός θέματος κατάλληλου για το πνευματικό βάρος των ημερών, προωθώντας μας το παρακάτω κείμενο. Το αδήλου πατρότητος αυτό κείμενο το αναδημοσιεύουμε (με κάτι μικροδιορθώσεις) σε δύο –λόγω της έκτασής του- συνέχειες και σας ευχόμαστε «Καλή Σαρακοστή»!

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ (Μέρος Α΄)

Τον είδα αιφνίδια μέσα στο τεράστιο θάλαμο με τα 65-70 κρεβάτια μέσα στο πανδαιμόνιο που κάνουν 70 άνθρωποι όταν μαζευόταν και στριμώχνονταν σε ένα μικρό χώρο. Το φως πολύ. Έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα με τα σιδερένια κάγκελα...
Ήταν πρωί περίπου 9 η ώρα, όταν άνοιξε η βαριά πόρτα, η εξωτερική, και ανεβήκαμε η νέα ομάδα των 10 φοιτητών στο τμήμα αποτοξίνωσης στο Δαφνί.
Πρόσωπα, πρόσωπα εκινούντο αέναα μέσα στο φαρδύ διάδρομο που άφηναν τα κρεβάτια τους. Άνθρωποι από όλα τα μέρη της πατρίδας και από πιο μακριά ακόμη. Με τις χαρακτηριστικές προφορές Λαρισινών ή Κρητικών και των άλλων νησιωτών, κοντοί, ψηλοί, μελαχρινοί, άσπροι, αδύνατοι, παχείς , πάσχοντες, όλος ο κόσμος αναγκασμένος να συμβιώνει.
Και μέσα σε αυτήν άμπωτη και πλημμυρίδα των ανθρώπων ένας ψηλός ξανθωπός με μαύρα ρούχα και περιλαίμιο λευκό, με λίγο υποτυπώδες γένι ξανθό, άρχοντας ατάραχος, γαλήνιος μέσα σε αυτή την ταραχή. Κατάλαβα ότι επρόκειτο για ιερέα. Ευτυχώς, είπα μέσα μου, ένας καθολικός ιερέας στο τμήμα αποτοξίνωσης. Ευτυχώς που δεν είναι ορθόδοξος! Να ξεφτιλιζόμαστε στους γιατρούς και στους συμφοιτητές μας ! Ευτυχώς!!

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες βάλαμε τις ιατρικές μας μπλούζες και με τον υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στο κρεβάτι του πρώτου ασθενούς. Τον φώναξε ο υπεύθυνος από την παρέα του. Ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από την Λάρισα, ομιλητικός αλλά μαγκάκος.
Δεν θυμάμαι τίποτα από το πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής, ούτε τί φάρμακα έπαιρνε, απλώς στη ρύμη των λόγων του είπε «Έχουμε τον παπά να μας βοηθά και περνάμε καλά, και ενώ έπρεπε να φύγουμε σε τρεις μήνες χάρις σε αυτόν και θα φύγω σε 1,5 μήνα».
Τότε με τάραξε ο λογισμός μου, ένας καθολικός παπάς με κουστουμάκι τον βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον, ένας καθολικός παπάς !!!!
Στην πρώτη μας συνάντηση ουδέν έπραξα, παρόλο τον κοινωνικό μου χαρακτήρα. Έφυγα όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος της παρουσίας.
Στη δεύτερη επίσκεψη την επόμενη εβδομάδα, πάλι τα ίδια, άλλος ασθενής και νέα αποκάλυψη: “Eυτυχώς που έχουμε τον παπά και μας βοηθά ειδικά τα βράδια που μένουμε με τους εαυτούς μας, μας παρηγορεί , μας εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς ορθόδοξος!!!”
Ένα κρύο ρεύμα με διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δεν μπορούσε να δεχθεί ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης και βρισκόταν πίσω από τα σίδερα με άλλους παράνομους, μέθυσους και ναρκομανείς.
Ούτε καν σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα που είχα για άσπιλη Εκκλησία και οφειλόταν στην νεότητα μου, ξεθώριασε απότομα.

Τον πλησίασα, στεκόταν όρθιος και συνομιλούσε με έναν άλλο ασθενή, που έτρεμαν τα χέρια του. Συνομιλούσε απλά για το τίποτα, ο άλλος τον άκουγε, του έλεγε τα προβλήματα του, του μιλούσε γρήγορα , ο παπάς άκουγε με μια απέραντη στοργή κοιτάζοντάς τον. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια – θάλασσα, ηλικία 55 χρόνων περίπου, χέρια άσπρα, δάχτυλα μακριά. Τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι αρχοντικό. Του απάντησε σιγά σε μια προφορά με αγγλική ηχώ! Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος, ξένος! Μόλις τελείωσε με τον άρρωστο στράφηκε σε μένα και με ρώτησε “χάου αρ γιού?”
Έμαθα ότι ήταν Έλληνας που γεννήθηκε στο εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει για την πέρα από τον ατλαντικό Αμερική. Τον έστειλαν όμως οι γονείς του στους παππούδες του στη Κατερίνη, έτσι είχε μάθει καλά Ελληνικά και είχε έναν σύνδεσμο με την παράδοση της χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα σαν να γνωριζόμαστε από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου.
--Τι θέλετε από μένα; με ρώτησε.
--Θέλω να μάθω γιατί βρίσκεστε σε αυτόν εδώ το χώρο και θεραπεύεστε, τέλος πάντων να σας γνωρίσω.
--Ελάτε στο δωμάτιο μου!

Ναι, μέσα σε αυτό το χάλι υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, στενό δωματιάκι με ένα κρεβάτι, παράθυρο βορινό, τοίχοι πανύψηλοι, 4 μέτρα ύψος, ένα γραφείο, είκοσι εικόνες ρώσικες, καντήλι , κομποσκοίνι, θυμιατήρι, πετραχήλι, φάρμακα πάνω στο γραφείο και βιβλία. Ήταν ένα μικρό καλογερικό κελί μέσα στη ταραχή 70 τροφίμων του ψυχιατρείου.
Εκεί άρχισε η αποκάλυψη της χάρης του Θεού.

Το όνομα Νικόλαος, ορθόδοξος ιερέας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, Καθηγητής του Χάρβαρντ στην έδρα των Παλαμικών σπουδών και ποιμαντικής ψυχολογίας! Χάρβαρντ στο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Αμερικής και τώρα τρόφιμος της ψυχιατρικής πτέρυγας του Δαφνιού στο τμήμα αποτοξινώσεως, η διαφορά είναι ιλιγγιώδης.
--Πάτερ; Πώς φτάσατε εδώ;
--Ήμασταν μια παρέα φίλοι που τελειώσαμε τη σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστόνη. Παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά και γίναμε ιερείς. Ο καλύτερος όλων μας πριν περίπου δέκα χρόνια πέθανε αιφνίδια. Τον κηδεύσαμε και γυρίσαμε στα σπίτια μας. Τότε με κατέλαβε ένα πνεύμα λύπης και από τότε άρχισα να πίνω. Τέλος πάντων σε λίγο καιρό ήμουν εξαρτημένος από το ποτό, εάν δεν έπινα έτρεμα. Δεν μπορούσα να διευθετήσω τα θέματά μου. Στην αρχή το έκρυβα από την γυναίκα μου και τα παιδιά μου, δεν μεθούσα αλλά έπινα, ήμουν με ένα ποτήρι στο χέρι. Πειράχτηκε το ήπαρ μου.
Όλο το θέμα ήταν μια πρόκληση για την ιατρική μου γνώση, τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβάδιζε με την νηφαλιότητα του ανδρός με την αρχοντιά του και την έλλειψη νευρικότητας. Είχε έρθει η ώρα να φύγουμε. Του ζήτησα να του φέρω κάτι για παρηγοριά του μέσα σε αυτούς τους τοίχους.
--Ένα βιβλίο του Ρωμανίδη, μου λέει, τον είχα δάσκαλο τον Ρωμανίδη.
Στην νέα συνάντηση μας την επόμενη εβδομάδα κρατούσα στο χέρι μου το βιβλίο του Ρωμανίδη «Ρωμαίοι ή Ρωμιοί Πατέρες της Εκκλησίας». Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά να συναντήσω τον Νικόλαό μου, τον άρρωστο μου, τον βρήκα στο δωμάτιό του καθισμένο σε μια μικρή πολυθρόνα και στο χέρι του ένα μικρό κομποσκοίνι. Του έδωσα το βιβλίο στα χέρια του. Είχε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο, το γύρισε με αγάπη, διάβασε τα κεφαλαία. Χάρηκε σαν μικρό παιδί.
--Είμαι εδώ πάνω από τρεις μήνες, βγαίνω σπάνια -δεν έχω πού να πάω. Δεν μου έχουν φέρει ένα δώρο. Πόσο χαίρομαι για αυτό που μου έφερες! Αυτός ο άνθρωπος έφερε αέρα ορθοδοξίας, γκρέμισε το σχολαστικισμό της γερμανικής ιδεολογίας, έδειξε τον πλούτο μας!! Ό,τι μας έλεγε ο γέρο Ιωσήφ, αυτός το έβαλε στα πανεπιστήμια.
--Ποιος γέρο-Ιωσήφ;
--Ο ησυχαστής, ο παππούς ο Σπηλεώτης. Τον γνώρισα το 1960 όταν πήγαινα στο Άγιο Όρος στη Νέα Σκήτη με δεχόταν στο κελί του. Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι ώρες και ώρες, φωτοβόλος, γλυκύς και αυστηρός. Προσοχή, έλεγε, στο νου! "Πρώτα προσβολή, μετά συζήτηση με τον λογισμό, μετά συγκατάθεση!! Συγκατάθεση, θάνατος, αρχή αμαρτίας, η αμαρτία δόντι ιοβόλο του θανάτου. Προσοχή! Όχι συζήτηση με τον λογισμό, νίψη!" Αυτά που ο γέροντας τα παρέδωσε εμπειρικά, ο Ρωμανίδης τα κατέγραψε, τα στήριξε αγιοπατερικά και τα εξαπέστειλε στα πέρατα της γης, ώστε να έχουμε και εμείς χαρά εκεί στην Αμερική. Όταν έγινα ιερέας, με τον πρώτο μου μισθό έστειλα ένα δώρο στον γέροντα Ιωσήφ, του έστειλα ράσα καλογερικά (όχι κάτι ακριβό, τα είχα τυλίξει και σε ένα γκρι χαρτί, έγραψα την διεύθυνση και τα έστειλα). Μετά από πέντε χρόνια τον επισκέφθηκα στο κελί του, όπως καθόταν είδα πίσω του στο πρεβάζι το δώρο μου ανέγγιχτο. Αμέσως σκούρυνε το πρόσωπο μου, του λέω: «Γέροντα, σου έστειλα ένα δώρο με τα πρώτα μου χρήματα και εσύ ούτε που το άγγιξες;!» μου λέγει «π. Νικόλαε, παιδί μου, δεν μου λείπει τίποτα, έχω τον Χριστό! Δεν μου λείπει τίποτα, το δώρο σου το είδα, έσκισα μια άκρη και το είδα. Το άφησα εδώ χρόνια, να μου λέει ο λογισμός άνοιξε το, και εγώ να τον ξεχνώ, αλλά να σε θυμάμαι. Θα μπορούσα να το είχα δωρίσει σε τόσους που έρχονται εδώ, αλλά το άφησα για τον παπά Νικόλα. Έλα να βάλουμε τον πλάγιο του δευτέρου ήχο, να παρηγορηθείς!» Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι για τον κόσμο. Όλες τις ακολουθίες τις έκανε με το κομποσκοίνι εκτός της Θείας Λειτουργίας.
--Πάτερ, απορώ πώς εσείς που γνωρίσατε ένα τόσο άγιο άνθρωπο πέσατε σε αυτό το πάθος της οινοποσίας. Η προσευχή δεν σας προστάτεψε, δεν σας βοήθησε να γλιτώσετε από τον πειρασμό αυτόν;
--Ευάγγελε, μη ξεχνάς το "αρκεί σοι η χάρις μου", του Παύλου.
--Ξέρετε με σκανδάλισε, στην αρχή τουλάχιστον, το θέμα σας.
--Σε σκανδάλισε ή σε φόβισε για το ευόλισθον της φύσης μας; Είσαι αυτάρκης στην νομιζομένη σου καθαρότητα και φοβάσαι μήπως την χαλάσεις, μήπως κάνεις κάποιο λάθος και χάσεις την καλή γνώμη για τον εαυτό σου και για τους άλλους. Σε νοιάζει τί θα πει ο κόσμος. Αδελφέ μου και φίλε μου, η νεότητά σου είναι κακός σύμβουλος, όπως και σε μένα κάποτε. Η πείρα του βίου και η συναντίληψη της χάριτος με έπεισε ότι, όποιος και αν είμαι, ό,τι και αν κάνω, είμαι δεμένος με τον Χριστό και φωνάζω «ελέησον με ο Θεός, ελέησον με Κύριε ως οίδας και ως θέλεις, ελέησον με». Και λέω μέσα μου όλοι σώζονται, εγώ κολάζομαι. Ελπίζω στον Χριστό και στην Παναγία. Ελπίζω στο έλεος του Θεού που χαρίζει τον παράδεισο σ΄ αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου.
Και πάλι ο αδυσώπητος χρόνος τελείωνε.
--Πάτερ, θέλετε να σας φέρω κάτι στην επόμενη συνάντηση μας;
--Ναι, θέλω, επειδή έχω τέσσερα παιδάκια στην πατρίδα και τα έχω επιθυμήσει. Φέρε μου, σε παρακαλώ, ένα μικρό παιδάκι και φώναξε με να βγω στο παράθυρο από τα κάγκελα να το δω, να δω τα ματάκια του να παρηγορηθώ.
Βρήκα το μικρό μου βαπτισμένο Σωτήριο, τον πήρα αγκαλιά, πέρασα την πόρτα και σταθήκαμε κάτω από τα σίδερα.
-- Π. Νικόλαε, π. Νικόλαε, ήρθαμε!
Πρόβαλε η φιγούρα του πίσω από τα σίδερα, άπλωσε τα χέρια του από ψηλά, μας κοίταξε, μας χαμογελούσε. Μιλάγαμε από εκεί, χάρηκε, θυμήθηκε τα δικά του, απλώθηκε η νοσταλγία. Δεν ήταν πίκρα, ήταν νοσταλγία για τον παράδεισό μας. Μας ευλόγησε και αποχωρήσαμε. «Ποιος είναι πλούσιος Λωξάνδρα μου; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος, τζόγια μου !» ….

--Πάτερ, η Αμερική φημίζεται για τα αποτοξινωτικά της κέντρα, πώς ήρθατε σε αυτές τις άθλιες συνθήκες;
-- Ευάγγελε, πριν πολλούς μήνες προκηρύχθηκε μια θέση στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Παλαμικών σπουδών. Ήρθα λοιπόν και εγώ, αφού πήρα άδεια από το πανεπιστήμιο μου στο Χάρβαρντ, να βάλω τα χαρτιά μου για αυτήν την έδρα. Οι μήνες περνούν δεν γινόταν τίποτα. Καθηγητικές ίντριγκες, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων τίποτα. Την έδρα μου στο Χάρβαρντ την είχε πριν από μένα ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι. Αυτός είναι ένας μεγάλος θεολόγος και πραγματικός φιλέλληνας και είναι ο γέροντας μου.
Από έκπληξη σε έκπληξη.
--Γέροντάς σας, αυτός ο μέγας;
--Ναι, και είναι πραγματικά μεγάλος πνευματικός θεολόγος και σημαιοφόρος, άνθρωπος θυσίας. Σπουδαγμένος και στην ποιμαντική ψυχιατρική και στην ψυχολογική αντιμετώπιση των εθισμένων χρηστών σε ουσίες και ποτό. Αλλά όλα αυτά τα ασκούσε με απέραντη αγάπη και υπομονή. Για να κατανοήσεις το μέγεθος του ανδρός θα σου πω μια ιστορία στην οποία ήμουν μάρτυρας της θαυμαστής θεραπείας ενός εφήβου: Μια οικογένεια έφερε το παιδί της 18 ετών που έπασχε από ηβηφρενία. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, αθεράπευτη σχεδόν, τον παρακάλεσαν να τον δεχθεί να τον αναλάβει. Πράγματι τον πήρε σε ένα σπίτι στη εξοχή που είχε πολλά στρέμματα, με σημύδες, ένα μεγάλο αγρόκτημα. Μπήκαν μέσα οι δυο τους, το αγρίμι και ο π. Γεώργιος και έκλεισαν την βαριά πόρτα. Μετά από τρεις μέρες παρέδωσε το παιδί υγιές και σώφρον στους γονείς. Το παιδί αυτό σπούδασε και είναι υγιής έκτοτε και μάλιστα τώρα είναι Επίσκοπος της Εκκλησίας μας. Όταν ρώτησα, π. Γεώργιε, πώς έγινε αυτό; Μου είπε ότι πήρε το παιδί και του είπε « παιδί μου εγώ θα καθίσω σε αυτή την σημύδα , όλος ο χώρος είναι δικό σου, κάνε ό,τι θέλεις και όταν θέλεις έλα να μιλάμε. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες έκανε ό,τι ήθελε. Κατέστρεψε το ψυγείο, την βιβλιοθήκη μου, τα λουλούδια, και όποτε ήθελε με πλησίαζε και μιλάγαμε. Εγώ καθόμουν στης σημύδας τον κορμό και περίμενα χωρίς να ταράζομαι για ό,τι γινόταν, τρεις μέρες εκεί δεν σηκώθηκα, δεν έφαγα, δεν ήπια νερό. Την Τρίτη μέρα ήρθε ο παιδί γαλήνιο, μου φίλησε το χέρι, με σήκωσε, με βοήθησε να περπατήσω, γιατί ήμουν σαν πεθαμένος, ανοίξαμε την πόρτα και τον παρέδωσα στους γονείς του. Ιματισμένο και σωφρονούντα». Πάτερ Γεώργιε, και τρεις μέρες πώς κάνατε τις στοιχειώδεις ανάγκες σας; «Τα έκανα πάνω μου δεν μετακινήθηκα καθόλου, ήθελα να δώσω μια θυσία για αυτόν στο Θεό, την υπομονή μου την κατάργηση των συμβατικών καθημερινών πρακτικών. Δεν είναι τίποτα, ο Θεός μου χάρισε υγιή τον άνθρωπο και δι΄ αυτού μου χάρισε την γεύση της Βασιλείας του». Τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτός, αληθής θεολόγος, άνθρωπος της λειτουργίας ,αλλά και πέρα από αυτήν. Πάντα έλεγε: "δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας σου".


(Μεθαύριο σ.Θ. η συνέχεια)

Στοχασμός πάνω στις Πασχάλιες ευχές (συνεργασία Κ. Γαβριήλ). A THOUGHT ON EASTER GREETINGS (by K. G.)

Οι προσωπικές ευχές (επι τη ευκαιρία ανταποδίδουμε σε όλους τους φίλους τις εγκάρδιες πασχαλινές ή αναστάσιμες ευχές τους –συχνά σταλμένες με όμορφες καρτούλες κλπ) του φίλου Κωνσταντίνου Γαβριήλ μας ήλθαν έγκαιρα με το –παραφορτωμένο τελευταία- ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Συνοδευόντουσαν και από το παρακάτω κείμενο. Είναι μια επίκαιρη συνεργασία με τον στοχασμό του συναδέλφου και φίλου του Ιστολογίου πάνω στο νόημα των πασχαλινών ευχών που παραδοσιακά όλοι μας ανταλάσσουμε αυτές τις μέρες :

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ Ή ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ;

Για να δούμε πάλι λίγο τι εννοούν οι παραπάνω εκφράσεις κι έπειτα ας αποφασίσει ο καθένας μας ποια θέλει εκ των δύο να χρησιμοποιεί τις ημέρες που τις χρησιμοποιούμε .
Ας ξεκινήσουμε από τη δεύτερη . «Χρόνια πολλά» ευχόμαστε ουκ ολίγες φορές ο ένας στον άλλο μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας . Κατ΄ αρχήν η παραπάνω έκφραση είναι μια ευχή . Στην ευχή αυτή , ευχόμαστε στο συνάνθρωπό μας να ζήσει χρόνια πολλά . Εγώ δε θα μείνω στο «χρόνια πολλά» , αλλά θα ευχηθώ χρόνια πάρα πολλά , μα πάρα πάρα πάρα πολλά . Όσο πιο πολλά γίνεται .Τα πιο πολλά χρόνια , εγώ εύχομαι.

Και διερωτώμαι : και τι έγινε ; Όσα χρόνια και να ευχηθείς στον άλλον, αυτά κάποτε θα τελειώσουν . Είναι πεπερασμένα !!! Πάνε πέρασαν . Αυτό ήταν . Δε πάει να ζήσει κάποιος ένα εκατομμύριο χρόνια ; Δε θα το γλιτώσει αυτό που θα απευχόταν !
Έρχεται , λοιπόν , ο Κύριος μας , εκείνος που εξουσιάζει τo σύμπαν και καταργεί το θάνατο !!! Χριστός ανέστη ακούγεται παντού !!! Γεγονός , όχι ευχή . Είδηση στο άκουσμα της οποίας συνταράσσεται η οικουμένη ολόκληρη .

Σου λέει ο Κύριός μας :

«Εγώ νίκησα το θάνατο για να σου ανοίξω το δρόμο να περάσεις κι εσύ αγαπημένο μου πλάσμα !!! Είχες αδιέξοδο στην πορεία σου . Το έβλεπα . Καθόσουν και φιλοσοφούσες προσπαθώντας να βρεις ένα άνοιγμα , ένα νόημα , μιαν άκρη . Σκότιζες το μυαλουδάκι σου με σκέψεις , με τεχνικές , με , με , με … που όχι μόνο σε κούραζαν, αλλά σε οδηγούσαν σε πλάνες ένεκα του πονηρού .

Εδώ Είμαι αναστημένος . Νά μαι . Τι κάθεσαι ; Παράτησέ τις κι έλα μαζί Μου . Αυτό , που έψαχνες εντέλει το βρήκες . Μάλλον καλύτερα σου φανερώθηκε . Εγώ στο φανερώνω και σου διανοίγω την οδό . Ακολούθησέ με .

Είμαι ο Διασώστης που περίμενες να έρθει να σε πάρει μέσα από τα φουρτουνιασμένα κύματα , που σε ταλαιπωρούσαν και σε απειλούσαν με θάνατο. Πιάσε το σωσίβιο ( το Σταυρό Μου ), που σου πετάω κι άσε Με να σε τραβήξω έξω από τον κίνδυνο . Σου παρέχω ασφάλεια και γαλήνη . Ανέβα πάνω στο σωστικό σκάφος ( την Εκκλησία ) Μου .Τέρμα η πάλη με τα μανιασμένα κύματα. Τέρμα ο φόβος από τα σκυλόψαρα και τους καρχαρίες .
Μην αμφιβάλεις Εγώ είμαι Εκείνος που περίμενες . Μη με μπερδεύεις με τους ψεύτες , που σου υποσχέθηκαν τα ίδια με μένα . Πάνε αυτοί . Κατατροπώθηκαν . Κανένας τους δε νίκησε το θάνατο. Σου πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες .

Νά τα σημάδια της λόγχης και των καρφιών . Να τα σημάδια από το αγκάθινο στεφάνι . Δε θυμάσαι που στο είχα προειπεί ότι θα ξαναρθώ σε τρεις ημέρες ; Δε σου είχα πει τι θα συνέβαινε πριν ακόμη συμβεί ; Θυμάσαι τους εξευτελισμούς και την κοροϊδία ; Τα ραπίσματα ; Το σταυρό ; Τη λόγχη ; Την ταφή ; Να τώρα και το καλύτερο όλων . Η ανάστασή Μου !!!
Μη χάνεις άλλο χρόνο, είσαι κατάκοπος . Τέλος τα βάσανα . Πάμε, ήρθε επιτέλους η ώρα της σωτηρίας σου »...

Εδώ , λοιπόν , μιλάμε για ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ κι όχι απλώς για χρόνια πολλά…

Λοιπόν ; Τι λέτε ; «Χριστός ανέστη» ή «χρόνια πολλά» ;

Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής

ΜΙΑ ΣΚΕΨΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (συνεργασία Κ. Γαβριήλ). A THOYGHT ON THIS YEAR’S CHRISTMAS DAY (by K. G.)

ΜΙΑ ΣΚΕΨΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (συνεργασία Κ. Γαβριήλ).
A THOYGHT ON THIS YEAR’S CHRISTMAS DAY (by K. G.) and a Video

Η συνειδητοποίησι οτι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αίρων την αμαρτία του κόσμου, και οτι μέσα σε εκείνο το "του κόσμου" είμαστε κι εμείς και οι όποιες μέλλουσες γενεές των ανθρώπων, συγκλονίζει τον φίλο, συνάδελφο και συνεργάτη Κωνσταντίνο και αυτός μας προσφέρει το παρακάτω γεμάτο ευγνώμονα στοχασμό κείμενό του:


ΤΙ ΠΑΤΕΡΑΣ !!!
Με αφορμή κάτι που είπε ο π. Ανδρέας Κονάνος , ότι δηλαδή όταν σταυρώθηκε ο Χριστός το έκανε για τις αμαρτίες και των προηγουμένων αλλά και των επομένων ανθρώπων έως τη δευτέρα παρουσία , ήρθαν αλλεπάλληλες σκέψεις στο μυαλό μου . Όχι ότι είπε κάτι που δεν ξανακούστηκε ποτέ , αλλά είναι ορισμένες φορές που ακούς κάτι ειπωμένο με έναν τρόπο , που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις κάτι ,που ενώ το γνώριζες , εκείνη τη στιγμή σου προκαλεί εσωτερική δόνηση , κατά Θείο ίσως τρόπο.
Έρχονται Χριστούγεννα σε λίγες ημέρες και το μυαλό μου χωρίς να το θέλω πηγαίνει σε όλη την επίγεια διαδρομή του Κυρίου μας . Γεννιέται από γυναίκα παρθένο , η οποία ακόμη και μετά τη γέννηση του βρέφους παραμένει αδιάφθορη . Ο παρθενικός υμένας παραμένει άθικτος !!! Απορώ κι εξίσταμαι , όπως είπε και ο αρχάγγελος Γαβριήλ όταν της ανήγγειλε το ευχάριστο γεγονός της συλλήψεώς Του .
Έρχεται με σκοπό να πάθει. Να βασανιστεί , να σηκώσει στο κορμάκι Του τη βρωμιά όλων των ανθρώπων . Εκείνων προ του ερχομού του αλλά και μετά από αυτόν , έως ότου ξαναρθεί . Κάθε δική μας αμαρτία προκαλεί σε Εκείνον πόνο κι ας μη βρίσκεται εδώ σήμερα εν σώματι . Επάνω στο σταυρό κομμάτι αυτού του πόνου αποτελεί και μία δική μου αμαρτία . Μια αμαρτία που εγώ κάνω σήμερα . Γεννιέται και σταυρώνεται προκαταβολικά για κάτι που εγώ θα έκανα 2000 περίπου χρόνια μετά .
Ξεπλένει με το αίμα Του τη δική μου ακαθαρσία εκ των προτέρων . Μου δίνει σήμερα μέσα από τη Θεία Λειτουργία να καταλάβω ότι γεννιέται σήμερα για μένα τον Κώστα , σταυρώνεται και κάθε τι που έκανα εγώ από την τελευταία φορά που εξομολογήθηκα μέχρι τώρα που θέλω να κοινωνήσω , τον πονάει αφάνταστα .Όσο εύκολα πέφτω εγώ στην αμαρτία , τόσο πρόθυμα Εκείνος γεννιέται και σταυρώνεται για να μου την ξεπλύνει . Πολύ δε μου πέφτει ένας ολόκληρος Θεός να ασχολείται μαζί μου ; Εδώ μια χάρη ζητάς από κάποιον να σου κάνει κι εκείνος ενδέχεται να σου δείξει τα δόντια του , να σε αγνοήσει και πολλά άλλα … Κι έρχεται ο Μέγιστος και παίρνει τη μορφή μου για να καθαρίσει εμένα αντί αυτό να το κάνω εγώ .
Αντί , δηλαδή , Εκείνος να σταυρώσει εμένα για τις αμαρτίες μου , ώστε να ξεχρεώσω σταυρώνεται Αυτός κι εγώ «την περνάω ζάχαρη» που λένε …
Βέβαια θα πει κανείς , «οι δοκιμασίες , οι αρρώστιες, οι αδικίες , οι αχαριστίες των άλλων προς εμάς , οι κακουχίες , δεν είναι για εμάς ένα μαρτύριο το οποίο «ξεπλένει» τις αμαρτίες μας ; »
Η απάντηση είναι ΟΧΙ . Χωρίς τη δική Του θυσία οι δικές μας προσπάθειες δε θα είχαν αντίκρισμα . Θα ήταν σα να εργαζόμασταν σε κάποια εργασία , αλλά στο τέλος του μήνα δε θα παίρναμε μισθό.
Να πω και κάτι άλλο όμως . Τα βάσανα αυτής της ζωής όταν έχουν μέσα τους Χριστό μετουσιώνονται σε ευχάριστες ενασχολήσεις . Ξέρει Εκείνος σαν πατέρας και σαν εκπαιδευτικός τι είμαστε ικανοί ο καθένας ξεχωριστά να κάνει και αυτό μας δίνει .
Επομένως όταν γνωρίζουμε ότι μας προκύπτει κάτι που από πριν ξέρουμε ότι μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε , τι άγχος και σε ποια στενοχώρια αξίζει να περιέλθουμε ; Έρχεται ο Χριστός και βάζει ένα «Χ»( εκ του ΧΡΙΣΤΟΣ ) πάνω σε αυτά και με θαυμαστό τρόπο γίνονται Χάρμα . Αλλάζουν μορφή !!!
Δε θα θέλαμε να ξέρουμε ( αν και μας το έχει αποκαλύψει σε πολλά σημεία της Γραφής με αποκορύφωμα την Αποκάλυψη στον Ιωάννη ) τι θα μας περίμενε αν δε σαρκωνόταν ο Θείος Λόγος , δε σταυρωνόταν και δεν ανασταινόταν.
Αν υπήρχε τρόπος να μας έδειχνε ο Κύριος δίπλα - δίπλα στα «βάσανα» αυτής της ζωής , τις θλίψεις και τα βάσανα της επόμενης χωρίς το γεγονός της ελεύσεώς Του , είμαι σίγουρος πως κάθε στιγμή θα Τον δοξάζαμε που μας αξίωσε τέτοιας τιμής . Που μας αξίωσε αυτών των μηδαμινών δυσκολιών της παρούσης ημέρας .
Τι ΠΑΤΕΡΑΣ !!!


Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής
Διασώστης

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ: Greek Orthodox Christian Chant (1/2)

Το Φιλοπερίεργο Του Ανθρώπου, Η Τεχνολογική Πρόοδος Και Η Αλήθεια. La Curiosità nell' Uomo, la Tecnologia e la Verità

Μην έχοντας κάτι περισσότερο για την σημερινή Θεομητορική εορτή των Εισοδίων [εορτή που συνδεόμενη κατα αρχαίαν παράδοσι με το απόκρυφο "Πρωτοευαγγέλιον του Ιακώβου", του Αδελφόθεου, καθιερώθηκε από τον 7ο, απ' ό,τι μαθαίνουμε, αιώνα]της Θεοτόκου μας («σήμερα που γιορτάζουμε την παράδοξη είσοδό της στα άγια των αγίων»), περιοριζόμαστε στην δημοσίευσι μιας (ακόμη) συνεργασίας του φίλου και συναδέλφου Κωνσταντίνου με θέμα εποικοδομητικό. Και στις εορτάζουσες Μαρίες, εννοείται, "Χρόνια Πολλά!"


ΤΟ ΦΙΛΟΠΕΡΊΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Θυμάμαι στο σχολείο σε σχετική ερώτηση των δασκάλων μου απαντούσαμε ότι ο άνθρωπος έχει το «φιλοπερίεργο» και ως εκ τούτου ανακάλυψε τα όσα έχει ανακαλύψει , προόδευσε όσο έχει προοδεύσει .
Αναρωτιέμαι , λοιπόν , και λέω, αυτή την ιδιότητα γιατί να την έχει ο άνθρωπος ; Θα μπορούσε κάλλιστα να μην έχει τις ανώτερες αναζητήσεις που έχει, αλλά να υπάρχει , να επιβιώνει , να αναπαράγεται και να έχει τεχνολογική πρόοδο , προερχόμενη από την ανάγκη του να ζήσει ανετότερα .
Δε θα μπορούσε να είναι ένας καλός λόγος αυτός , ώστε να φτάσει εδώ που έφτασε με το πέρασμα του χρόνου ; Γιατί όχι; Καλύτερες είναι οι σπηλιές , το κρύο , ο θάνατος αγαπημένων ανθρώπων από έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης , η σωματική ταλαιπωρία και κούραση των τότε πρωταρχικών εποχών της ανθρώπινης ύπαρξης ;
Η ανθρώπινη περιέργεια , όμως , απευθύνεται προς την αναζήτηση της αλήθειας για το τι συμβαίνει γύρω μας . Το πώς και το γιατί των πάντων . Έτσι δημιουργείται η έννοια της επιστήμης , η οποία έχει σαν στόχο να απαντήσει σε αυτά τα πως και γιατί . Παρατηρώντας , λοιπόν , ο άνθρωπος ανακαλύπτει , εφευρίσκει και εξελίσσεται επιστημονικά και τεχνολογικά . Προχωρά, ακόμη και σήμερα προσπαθώντας αδιάκοπα να ανακαλύψει το πως και το γιατί . Στο μεταξύ χρονικό διάστημα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας ανετότερης , λιγότερο σωματικώς κουραστικής διαβίωσης .
Οι συνθήκες αυτής της διαβίωσης έγιναν σιγά-σιγά ο απώτερος στόχος του . Σαν να ξέχασε τι ήταν εκείνο που έψαχνε . Ξέχασε με άλλα λόγια ότι όλα ξεκίνησαν αναζητώντας την αλήθεια για το πώς και γιατί, κι έφτασε να αρκείται στα υλικά επιτεύγματα αυτής της αναζήτησης . Βολεύτηκε με αυτά και τα έθεσε ως το νόημα και τον στόχο στη ζωή του. Ξέχασε σα να λέμε από πού ξεκίνησε στην αρχή. Θαμπώθηκε από τις επιτυχίες του , με αποτέλεσμα το θάμπος αυτό να μην τον αφήνει πλέον να δει σωστά . Δημιούργησε ένα σύννεφο ανάμεσα σε αυτόν και την αλήθεια που αναζητούσε . Δε νοιάζεται πλέον για την αλήθεια αυτή . «Πήραν τα μυαλά του αέρα» ,όπως λέμε, και θεωρεί πλέον ότι μπορεί να επιτύχει οτιδήποτε θελήσει . Δε χρειάζεται για εκείνον πια, να βρει το πώς και το γιατί
Η ΑΛΗΘΕΙΑ όμως υπάρχει εκεί, πίσω και πάνω από το νέφος του εγωισμού και της υπερηφάνειας του ανθρώπου . Η έλλειψη ψυχικής ορατότητας οδηγεί τον άνθρωπο σε καθημερινά και διαρκεί δυστυχήματα . Αδιέξοδα, με τραγική κατάληξη . Το ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ δεν αποζητάται από αυτόν πια , ώστε να δώσει τη ζωτική ενέργεια που χρειάζεται για να ζήσει πραγματικά. Μαραίνεται , λοιπόν, όσο πάει και δεν το καταλαβαίνει . Κάτι δεν του αρέσει και δεν του πάει καλά, αλλά δεν ξέρει τι . Δεν ικανοποιείται με τίποτε από αυτά που έχει . Θέλει κι άλλα , και όταν αποκτήσει κι αυτά πάλι δεν είναι ευχαριστημένος . Πάει για περισσότερα , μα πού να βρει ησυχία ; Τα επιτυγχάνει, και πάλι δυστυχής είναι .
Μήπως είναι ώρα, επιτέλους, να κάνει κάτι με εκείνο το νέφος; Εδώ που τα λέμε, αυτό το νέφος άρχισε να νομίζει πλέον ότι είναι το τέρμα . Ξέχασε ότι εκείνος το δημιούργησε με τον εγωισμό και την υπερηφάνεια της τεχνολογικής του προόδου . Θεωρεί ότι δεν υπάρχει τίποτε πάνω από αυτό. Εκείνη η ΑΛΗΘΕΙΑ που έψαχνε , τόσο σκοτισμένο νου έχει , που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τελικά .
Για να σταθούμε λίγο όμως κα να σκεφτούμε … Μήπως το περίφημο «φιλοπερίεργο» που μας εδόθη άνωθεν , δε μας δόθηκε για να ανακαλύψουμε τρένα , αεροπλάνα , πλοία , διαστημόπλοια και γενικώς τεχνολογία , αλλά την ΑΛΗΘΕΙΑ τη μια και μοναδική ;
Να η απάντηση .
Η επιστήμη δε δόθηκε στον άνθρωπο για να του κάνει τη ζωή εύκολη , αλλά για να του την κάνει αιώνια κι ευτυχισμένη , ανακαλύπτοντας τον αληθινό Θεό . Γι αυτό ετέθη στον άνθρωπο το επιπλέον δώρο της περιέργειας αυτής, και για κανένα άλλο λόγο .


Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής
Διασώστης

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΣΕ ΞΕΝΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ;

IL PONTE DELL' ARTA NELLA FILIGRANA DEI PASSAPORTI ALBANESI?
Από την μια το χθεσινό "trailer" της εφημερίδας ‘City press’ στην τηλεόρασι, από την άλλη το δημοσίευμα της Καθημερινής http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_06/06/2008_272904 ,
που αμφότερα αναφέρονται στην καταγγελία βουλευτή τού ΛΑΟΣ (καθώς και σχετική ερώτηση του πρόεδρου τού ΛΑΟΣ προς την υπουργό Εξωτερικών) ότι τα νέα διαβατήρια της Αλβανίας περιέχουν απεικόνιση του Γεφυριού τής Αρτας, μού κίνησαν την περιέργεια για το αληθινό του πράγματος. Και μπορεί η κ. Μπακογιάννη να δήλωσε άγνοια και να επιφυλάχθηκε να απαντήση προσεχώς, όμως το ζήτημα είναι απίστευτα σοβαρό αφού δεν κρύβει: φανερώνει επαίσχυντο αλυτρωτισμό και επισημοποιεί αλβανικές διεκδικήσεις επι του ελληνικού χώρου.
Έτσι έριξα μια ματιά στο διαδίκτυο μπάς και βρώ μια σχετική εικόνα – μαρτυρία.
Εικόνα λοιπόν αλβανικού Διαβατηρίου δεν κατόρθωσα ακόμα να βρώ (αν κάποιος ξέρη κάτι παραπάνω και μας το δείξη θα του ήμουν ευγνώμων), και περιορίζομαι να βάλω την φωτογραφία που ‘σκανάρισα’ από το δικό μου διαβατήριο. Όπως θα ξέρετε ίσως τα πρόσφατα εκδομένα ελληνικά Διαβατήρια έχουν συμπεριλάβη στις σελίδες τους αντί υδατογραμμάτων αχνές απεικονίσεις ελληνικών μνημείων και αρχαιολογικών ευρημάτων. Όταν λοιπόν πρόπερσι παραλάβαμε οικογενειακώς τα νέα διαβατήριά μας, βγάλαμε κραυγές επιδοκιμασίας ξεφυλλίζοντάς τα. Από το εσώφυλλο με τον Περικλή αγορεύοντα στην Πνύκα, στα κυκλαδίτικα ειδώλια, την Κνωσσό και τον μυστηριώδη Δίσκο τής Φαιστού στις πρώτες σελίδες, την αναπαράσταση της Αφής τής Ολυμπιακής Φλόγας, την Αθηναϊκή τριήρη, τον Παρθενώνα, το θέατρο της Επιδαύρου, τους Δελφούς και την χρυσή λάρνακα της Βεργίνας στις επόμενες σελίδες μέχρι και τον μηχανισμό-υπολογιστή των Αντικυθήρων στις σελίδες 24 και 25, ο ενθουσιασμός μου για την επιλογή των θεμάτων και κυρίως για την εξαιρετική ιδέα της προβολής τής ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς μέσα από τα Διαβατήρια είχε φθάση στα ουράνια. Μέχρι που εγώ και ο αδελφός μου προσέξαμε τις σελίδες 26-29 με τις απεικονίσεις των δύο Βυζαντινών - χριστιανικών μας μνημείων. Το αθωνικό Μοναστήρι της Σίμωνος Πέτρας και ο ναός τής Αγίας Σοφίας τού Μυστρά. ΠΟΥΘΕΝΑ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ?? Ποιός κρατικός λειτουργός, ποιά μικρή ή μεγάλη εξουσία αποφάσισε ερήμην μας (όλων των πολιτών του «Ελληνικού» κράτους) να κάνη τέτοια βεβήλωσι; Γιατί δεν είναι απλό είδος λογοκρισίας αυτό πάνω στην ιστορική μνήμη και στον θρησκευτικό μας συναισθηματισμό. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς καθηγητής Σημειολογίας για να καταλάβη την ταύτησι του συμβόλου τού Σταυρού με το συστατικό στοιχείο ελληνικότητας, την Ορθοδοξία. Άν κάποιος, λοιπόν, κρατικός παράγων-εξουσία μπορή ανεξέλεγκτα να εμπαίζη την πίστι και την παράδοσί μας μέσα στην χώρα μας, (συμβάλλοντας στην αποδόμησι), τότε ποιός θα μας προφυλάξη από τις αρπακτικές διαθέσεις των όποιων άσπονδων φίλων, συμμάχων ή γειτόνων μας; Σε ποιούς έχουμε εμπιστευθή τις τύχες μας και των παιδιών μας; Γνωρίζουμε;