Και εργαστήριο Χαρτοδιπλωτικής (Origami) στην Χαλκίδα, δωρεάν απο την ΕΛΜΕ!

 

11 Νοεμβρίου σήμερα και θυμήθηκα την πρόσφατη ανακοίνωσι της ΕΛΜΕ για ένταξι της Χαρτοδιπλωτικής (Origami) στις πολιτιστικές της δραστηριότητες. Ο επιπλέον λόγος και η αφορμή; Το οτι η 11η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί και ως παγκόσμια Ημέρα της τέχνης του Οριγκάμι .

 ORIGAMI

Το οριγκάμι εμφανίζεται στην Ιαπωνία προφανώς πολύ μετά τον 7ο αιώνα, όταν κάποιοι μοναχοί άρχισαν να φέρνουν χαρτί μέσω της Κορεατικής Χερσονήσου απο την Κίνα.

Η ελληνική wikipedia μπορεί να λέει πως “απο τα τέλη του 14ου αιώνα, το οριγκάμι εξαπλώνεται στην Ευρώπη”, αλλά δέν είναι βέβαιο πότε άρχισαν να κατασκευάζονται αυτά τα χάρτινα μοντέλα σαν από παιχνίδι, γνωστά έκτοτε ως origami. Η πρώτη μαρτυρία, μαθαίνω, έχει να κάνει με ενα ιαπωνικό σπαθί (κατασκευασμένο μεταξύ του τέλους του 16ου και των αρχών του 17ου αιώνα), το οποίο ήταν κοντά στην λαβή του διακοσμημένο με μια παράστασι ενός γερανού σχεδιασμένου με την τεχνική οριγκάμι. 

Όσο για την προέλευσι των ιαπωνικών οριγκάμι, αυτή θεωρείται στενά συνδεόμενη με τον Σιντοϊσμό. Και εδώ αναφέρεται το ζήτημα της ιερότητας του χαρτιού (!), αλλά πιθανότατα να έπαιξε ρόλο το γεγονός οτι στα ιαπωνικά η λέξι με την σημασία Θεός, έχει την ίδια προφορά με την λέξι “χαρτί” : αμφότερες προφέρονται “Kami”.

Εξίσου ενδιαφέρον θεωρώ για την γενική μας ενημέρωσι να αναφέρω την συνήθεια, ιαπωνικής καθαρά προελεύσεως, να δωρίζει κανείς ένα οριγκάμι με την μορφή του γερανού. Το πτηνό αυτό το θεωρούν σύμβολο αγνότητας (ανάλογο με τον “δικό μας” κύκνο) και ηθικής καθαρότητος.

Χαρτοδιπλωτική, λοιπόν, η ελληνική απόδοσι του ξένου όρου origami, αυτής της όμορφης και ενίοτε εντυπωσιακής τεχνικής αναδίπλωσης του χαρτιού. Μια διασκεδαστική και ψυχαγωγική πρακτική, κοντά στην καλλιτεχνία και το σχέδιο, η οποία σε κάποιους μεγαλύτερους, όπως ο υπογράφων, θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια…

Αυτά για σήμερα.[Υποσχόμενος να επανέλθω ειδικά για τον γερανό και την μετατροπή του σε σύμβολο ειρήνης!]

 

Συγχαρητήρια στην ΕΛΜΕ !

και ευχές για καλή επιτυχία στον φίλο και (πρώην) συνάδελφο Άρη Σκούρα που ως master της χαρτοδιπλωτικής στην πόλι μας είναι η ψυχή του εγχειρήματος!

  

Ένα από τα 12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ για τον Καβάφη (του Γιάννη Ρίτσου). Αντι για "Έτος Καβάφη". Una delle 12 POESIE su Cavafy (di Yannis Ritsos). Invece di "Anno di Cavafy".

 

 

(Σχέδιο αγνώστου απο το ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΒΑΦΗ, Κ.Π. απο το Cavafy Archive Onassis Foundation)

 

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (29 Απριλίου 1863 (ν.ημ.) - 29 Απριλίου 1933)

 160 ΧΡΟΝΙΑ απο την γέννησί του και ταυτόχρονα 90 ΧΡΟΝΙΑ απο τον θάνατο του μέγιστου Αλεξανδρινού. Κανονικά έπρεπε να έχει βουίξει ο τόπος! Απο 2 πλευρές έρχεται το ηθικό χρέος στον μεγάλο μας  -παγκόσμιο Έλληνα- ποιητή. Αλλά δεν άκουσα τίποτα εφέτος για Έτος Καβάφη...

Προσωπικά πάντως ήδη κάτι εν προκειμένω έκανα στο σχολείο μου (ίσως ανεβάσω κάτι προς τεκμηρίωσι -έστω και καθυστερημένα- στο Ιστολόγιο) και συν Θεώ θα επανέλθω με ανάλογη πρότασι τιμής προς τον καθηγητή G. Frazis σε περίπτωσι που μετα απο την τριετή διακοπή συνεχιστεί εφέτος το καλοκαίρι το υπ' αυτόν διευθυνόμενο "In-Country Program" του Πανεπιστημίου του Darwin...

...........................................

 Ένα από τα 12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ για τον Καβάφη (του Γιάννη Ρίτσου).

Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Το μαύρο σκαλιστό γραφείο, τα δυό ασημένια κηροπήγια,

η κόκκινη πίπα του. Κάθεται, αόρατος σχεδόν, στην πολυθρόνα,

έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του. Πίσω από τα γυαλιά του,

πελώρια και περίσκεπτα, παρατηρεί τον συνομιλητή του,

στ’ άπλετο φως, αυτός κρυμμένος μές στις λέξεις του,

μέσα στην ιστορία, σε πρόσωπα δικά του, απόμακρα, άτρωτα,

παγιδεύοντας την προσοχή των άλλων στις λεπτές ανταύγειες

ενός σαπφείρου που φορεί στο δάχτυλό του, κι όλος έτοιμος

γεύεται τις εκφράσεις τους, την ώρα που οι ανόητοι έφηβοι

υγραίνουν με τη γλώσσα τους θαυμαστικά τα χείλη τους. Κ’ εκείνος

πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος,

ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,

σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,

ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του

τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.

«Αν άφεση δεν είναι η ποίηση-ψιθύρισε μόνος του-

τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος».

 

Γ.  ΡΙΤΣΟΣ   (ΑΘΗΝΑ, Φθινόπωρο 1963)