«Πίστη και θεραπεία», ένα πολύ ενδιαφέρον ιατροφιλοσοφικό κείμενο του Β. Πεππέ. “ "Fede e guarigione", un articolo medico-filosofico assai interessante di un amico medico.

Σε προσωπική σελίδα δημοφιλούς μέσου κοινωνικής δικτύωσης φίλος ιατρός, ειδικός παθολόγος κατά την ειδικότητα, ανήρτησε προχθές ένα ιατροφιλοσοφικό κείμενο που συνδυάζει την συναισθηματική προσωπική προσέγγισι με την επιστημονική δεοντολογία. Αποτέλεσμα στοχασμού σε ένα θέμα που είναι βαθιά ανθρώπινο, αφού αγγίζει αν όχι την κορυφή της πυραμίδας των συναισθημάτων μας, τα πιο εύαίσθητα εδάφη της πνευματικής μας διάστασης, την θρησκευτική πίστι!
Με την πρόθυμη συγκατάθεσι του συγγραφέως και προς μεγάλη μας ευχαρίστησι το αναδημοσιεύουμε. Συγχαίροντας εκ νέου, αλλά και καλωσορίζοντάς τον στο ταπεινό μας ιστολόγιο!

.................................................................

Πίστη και θεραπεία. Μια ιατρο-φιλοσοφική προσέγγιση.

Ξεφεύγοντας από τη συνηθισμένη θεματολογία, το παρόν κείμενο αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές αντιλήψεις του υπογράφοντος.
Έχοντας ως ερέθισμα εικόνες από ένα πρόσφατο ταξίδι στην Παναγία της Τήνου επιχείρησα να ψηλαφίσω ένα δύσκολο θέμα με πολλές πτυχές: Τη θεραπευτική δύναμη της Πίστης και την εφαρμογή της στη σύγχρονη εποχή.
Πριν παραθέσω τις σκέψεις μου στη συνέχεια, κρίνω πως είναι αναγκαίες κάποιες διευκρινίσεις.
Δεν θα αυτοχαρακτηριστώ θρήσκος με τη στενή έννοια του όρου. Ωστόσο πιστεύω - όπως φαντάζομαι και αρκετοί άλλοι ακόμα - στην παρουσία μιας ανώτερης δύναμης που με τις ενέργειές της μας υπενθυμίζει πόσο ταπεινοί και ασήμαντοι είμαστε. Έχω έρθει σε επαφή με το Θείο αρκετές φορές μέχρι στιγμής, τόσο στην ιατρική μου σταδιοδρομία όσο και ως απλός άνθρωπος. Είναι κάτι που δυνητικά συμβαίνει στον καθένα μας, αρκεί να έχει ανοιχτά τα μάτια της ψυχής του για να το αντιληφθεί.
Πραγματοποιώντας κανείς μια σύντομη διαχρονική αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνει πως η επιστήμη και η θρησκεία είχαν συχνά μια συγκρουσιακή σχέση. Ωστόσο, μάλλον αποτελούν αλληλοσυμπληρωματικές συνιστώσες του ανθρώπινου πνεύματος.
Ζούμε σε έναν αιώνα όπου οι γνώσεις μας έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό συγκριτικά με μόλις πριν από είκοσι χρόνια. Σχετικά πρόσφατα άρχισε να γίνεται μια πιο οργανωμένη προσπάθεια κατανόησης εμπειρικών παρατηρήσεων που αγγίζουν τη μεταφυσική σφαίρα με τη χρήση της επιστημονικής μεθοδολογίας.
Στο πεδίο της σύγχρονης ιατρικής έχει αποδειχθεί πλέον πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνδέεται λειτουργικά με το ανοσοποιητικό και το ενδοκρινικό σύστημα. 
Πρόκειται για λειτουργικά τμήματα του ανθρώπινου σώματος τα οποία επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους χάρις στη βοήθεια χημικών μεσολαβητών, όπως οι νευροδιαβιβαστές (ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη, νορ-αδρεναλίνη), οι κυτταροκίνες (ιντερλευκίνες κ.λ.π.) και οι ορμόνες (κορτιζόλη, ACTH, θυροξίνη, TSH). (1-3)
Τυχόν δυσλειτουργία των συστημάτων αυτών μπορεί να επηρεάσει τη γονιδιακή έκφραση και κατ’ επέκταση την εκδήλωση ασθενειών. Υπάρχουν αμέτρητα κλινικά παραδείγματα που αφορούν στη σχέση μεταξύ ψυχοσωματικού στρες και ασθένειας. Υποστηρίζεται δε από ορισμένους πως το στρες σχετίζεται με την εκδήλωση ασθενειών όπως ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες σε μεγάλο ποσοστό. (1-3)
Με ανάλογο τρόπο ερμηνεύονται επιστημονικά φαινόμενα όπως η δράση placebo ή nocebo των φαρμάκων στα οποία η δύναμη της υποβολής του ανθρώπινου νου είναι σε θέση να επηρεάσει τη φυσιολογία και τη λειτουργία του σώματος. (4-6)
Κλειδί για μια αποτελεσματική θεραπευτική συμμαχία γιατρού και ασθενούς είναι η ασυνείδητη μεταβίβαση και αντιμεταβίβαση συναισθημάτων που πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια μιας τυπικής επίσκεψης / συνεδρίας. Είναι η λεγόμενη «χημεία» μεταξύ των δύο που συχνά καθορίζει και την επιτυχία ή την αποτυχία της αγωγής. (7,8)
Το πατερναλιστικό μοντέλο στη σχέση γιατρού-ασθενούς των περασμένων δεκαετιών δίνει προοδευτικά τη θέση του σε ένα πιο ανθρώπινο μοντέλο, εκείνο της κοινής συναίνεσης. (9)
Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους : 
Ο πρώτος είναι πως στη σημερινή εποχή οι πάντες έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες γύρω από θέματα υγείας, γεγονός που στερεί από τον γιατρό το προνόμιο της αποκλειστικότητας στη γνώση. 
Ο δεύτερος είναι πως όσο αυξάνεται ο επιπολασμός των χρονίων παθήσεων όπως ο διαβήτης, οι καρδιοπάθειες και η κατάθλιψη, τόσο οι ασθενείς μαθαίνουν να ζουν με αυτές και να αποκτούν ίδια αντίληψη κι εμπειρία στο χειρισμό της ασθένειάς τους. Γίνονται κατ’ αυτό τον τρόπο συνοδοιπόροι με τον θεράποντα ιατρό, μοιράζονται κοινές ανησυχίες και εν κατακλείδι φτάνουν να συναποφασίζουν για το μέλλον και τον βέλτιστο τρόπο αντιμετώπισης. (9)
Η σωστή επικοινωνία και η αξιοποίηση της συνεργασίας μεταξύ ημών (των ιατρών) και υμών (των ασθενών) μπορεί να επιφέρει πληρότητα στη λήψη του ιστορικού, εξατομικευμένη προσέγγιση των προβλημάτων υγείας, καλύτερη συμμόρφωση στη χορηγούμενη αγωγή κι εν τέλει επιθυμητά θεραπευτικά αποτελέσματα. (10)
Είναι η ουσιώδης εκείνη λεπτομέρεια που διαχωρίζει το σινάφι μας σε πτυχιούχους ιατρικής και σε θεραπευτές, για να κάνω λίγη αυτοκριτική. Ο ιατρός δεν είναι απλά ένας φορέας γνώσεων, άλλωστε εξειδικευμένες γνώσεις κατέχει και ένας καταρτισμένος μηχανικός αυτοκινήτων. Δεν διαχειριζόμαστε μόνο «περιστατικά», αντιμετωπίζουμε – ή τουλάχιστον έτσι οφείλουμε να κάνουμε – τον ασθενή ως μια ολοκληρωμένη βιο-ψυχό-κοινωνική οντότητα. (11)
Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν την αντιμεταβίβαση συναισθημάτων προς όφελος του αρρώστου μπορούμε να τον κατευθύνουμε σε θετικές σκέψεις. Πιθανόν έτσι να επαναπρογραμματίσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο ασθενής αντιμετωπίζει το πρόβλημα και να ενισχύσουμε την πίστη του πως η πορεία της υγείας του θα πάει καλύτερα.
Πέρα και πάνω από το ρόλο του λειτουργού της υγείας όμως, θα πρέπει στον ιατρό να συνυπάρχει και η πνευματικότητα.
Υπάρχει σκεπτικισμός και διχογνωμία σήμερα στην επιστημονική κοινότητα αναφορικά με το ρόλο της Πίστης στα ιατρικά ζητήματα. Ωστόσο στη βιβλιογραφία γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη αναφορά στην επίδραση της προσευχής στην ψυχοσωματική κατάσταση του αρρώστου και στο τελικό αποτέλεσμα της χορηγούμενης φροντίδας υγείας. (12,13)
Διαδεδομένη είναι η αντίληψη πως η επίκληση του Θείου δρα επικουρικά στη θεραπεία. Σε δημοσιευμένη πληθυσμιακή μελέτη που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες ποσοστό 82% των ερωτηθέντων θεωρεί πως η προσευχή βοηθά στην ίαση σοβαρών ασθενειών ενώ ένα 64% αυτών εκδήλωσε την επιθυμία του να προσεύχονται μαζί τους και οι γιατροί. (13)
Στο βαθμό που το σώμα (body), το πνεύμα (spirit) και ο νους (mind) συνυπάρχουν στον άνθρωπο, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει την πιθανή θεραπευτική επίδραση της πνευματικότητας ακόμα και στις σημερινές συνθήκες της ραγδαίας ιατροτεχνολογικής προόδου.
Αξίζει να σημειωθεί πως ήδη γίνονται απόπειρες ένταξης της προσευχής ως μεθόδου συμπληρωματικής θεραπείας ασθενών που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας, ψυχιατρικών αρρώστων με κατάθλιψη / αγχώδη διαταραχή και πασχόντων από ογκολογικά νοσήματα. (14-17)
Έχουν προταθεί διάφορα θεωρητικά μοντέλα σχετικά με τους μηχανισμούς με τους οποίους η Πίστη βοηθά στην ίαση. Κάπου εκεί συναντιέται η ψυχο-νευρο-ανοσολογία και η ενδοκρινολογία με τη νοσολογία και τη θεραπευτικ, ενώ γίνεται ξεκάθαρη μια πιθανή συσχέτιση της θρησκείας με την ιατρική επιστήμη.(18,19)
Άλλωστε, στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν παραδείγματα ταύτισης του θεραπευτή με τον πνευματικό και συγχώνευσης των δυο αυτών ιδιοτήτων στο ίδιο πρόσωπο. 
Πιθανόν πλησιάζει η εποχή όπου, στο μέλλον, η ολιστική αντιμετώπιση / χειρισμός του αρρώστου θα περιλαμβάνει την περίθαλψη τόσο του σώματος, όσο και του πνεύματος, καθώς η μια προσέγγιση θα λειτουργεί συμπληρωματικά έναντι της άλλης. (20)
Ακόμα έχουμε πολλά να διδαχτούμε…

Βασίλειος Ι. Πεππές
Ειδικός Παθολόγος,
Αντωνίου 12 Χαλκίδα.
Τηλ. 22210 73403

Βιβλιογραφία
1. How Your Thoughts Change Your Brain, Cells, And Genes. Hampton D. (http://www.thebestbrainpossible.com/how-your-thoughts-chan…/)
2. How Stress Affects the Immune System Using mind-body therapies to keep stress from making us sick. Goliszek A.https://www.psychologytoday.com/…/how-stress-affects-the-im…)
3. Psychological Stress and the Human Immune System: A Meta-Analytic Study of 30 Years of Inquiry Suzanne C. Segerstrom and Gregory E. Miller Psychol Bull. 2004 Jul;130(4):601-30.
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Placebo
5. https://en.wikipedia.org/wiki/Nocebo
6. Manipulating the Placebo Response in Experimental Pain by Altering Doctor's Performance Style. Czerniak E, Biegon A, Ziv A, et al. Front Psychol. 2016 Jun 30;7:874.
7. https://en.wikipedia.org/wiki/Transference
8. https://en.wikipedia.org/wiki/Countertransference
9. Παράγοντες που επηρεάζουν την επικοινωνία ιατρού-ασθενούς Α. Βενιού, Ν. Τεντολούρης. Αρχεία Ελληνικής Ιατρικής 2013, 30 (5) :613 - 618
10. Communication as a Bridge to Build a Sound Doctor-Patient/Parent Relationship. Singh M. Indian J Pediatr. 2016 Jan;83(1):33-7.
11. . Spirituality and medical practice. McKee DD1, Chappel JNJ Fam Pract. 1992 Aug;35(2):201, 205-8.
12. Will you pray with me, Doctor?” John Hickner J. J Fam Pract. 2015 July;64(7):391
13. Prayer: an ancient healing practice becomes new again. Ameling A. Holist Nurs Pract. 2000 Apr;14(3):40-8.
14. Nurses pray: use of prayer and spirituality as a complementary therapy in the intensive care setting. Holt-Ashley M. AACN Clin Issues. 2000 Feb;11(1):60-7.
15. Faith-adapted psychological therapies for depression and anxiety: Systematic review and meta-analysis. Anderson N, Heywood-Everett S, Siddiqi N, Wright J, Meredith J, McMillan D. J Affect Disord. 2015 May 1;176:183-96
16. Religious vs. conventional cognitive behavioral therapy for major depression in persons with chronic medical illness: a pilot randomized trial. Koenig HG1, Pearce MJ, Nelson B, Shaw SF, et al. J Nerv Ment Dis. 2015 Apr;203(4):243-51.
17. Religion as an Alleviating Factor in Iranian Cancer Patients: a Qualitative Study. Mozhgan Rahnama, Masoud Fallahi Khoshknab, Sadat Seyed Bagher Maddah et al. Asian Pac J Cancer Prev, 16 (18), 8519-8524
18. How faith heals: a theoretical model. Levin J1. Explore (NY). 2009 Mar-Apr;5(2):77-96
19. Faith healing and faith in healing. Gopichandran V1. Indian J Med Ethics. 2015 Oct-Dec;12(4):238-40
20. Introduction to integrative primary care: the health-oriented clinic. Fortney L, Rakel D, Rindfleisch JA, Mallory J. Prim Care. 2010 Mar; 37(1):1-12.

Ανακοίνωσι (επι προσωπικού). Avviso del amministratore x una questione personale.Notice of the administrator (for a personal matter).

ΦΙΛΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙ

Με την επιστροφή στο σπίτι μας μετά την περιπέτεια της ΓΓ του συλλόγου μας, επιθυμούμε να απευθύνουμε τις πιο θερμές ευχαριστίες μας στα μέλη και τους φίλους του ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ, καθώς επίσης στους μαθητές του Σκακιστικού Τμήματος και στους γονείς τους, για την κατανόηση και την ηθική τους συμπαράσταση στο σοβαρότατο πρόβλημα υγείας που δόξα τω Θεώ επιτυχώς αντιμετωπίσαμε. 

Ευχόμαστε ολόψυχα υγεία και άνωθεν ευλογία προς όλους! 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Ζωή Κωνσταντινίδου

Ένα ντοκιμαντέρ κατά του Ισλαμοφασισμού. ”ISIS vs Christ”: a touching documentary from the RT (Russia Today, TV Network); like a christian answer to the Islamofascism.Un toccante documentario di RT; come risposta cristiana all’ Islamofascismo di ISIS.

Το ντοκυμαντέρ με τον τίτλο «Ισλαμικό Κράτος κατά του Χριστού» (ISIS vs Christ), εκδόθηκε προ μηνών αλλά προβλήθηκε και πρίν λίγη ώρα στο δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι “Russia Today”. Αναφέρεται σε μια περίπτωσι μαζικής εκτέλεσης χριστιανών μέσω αποκεφαλισμού από τους ακραίους ισλαμιστές, του δαιμονικού αυτού φαινομένου που εσχάτως μέσω τρομοκρατικών ενεργειών τυφλού μίσους απειλεί και την Δύσι.

Το συγκεκριμένο περιστατικό στο ντοκιμαντέρ αφορά στην εκτέλεσι 21 Αράβων στην Λιβύη. Από ένα μικρό αιγυπτιακό χωριό οι άνθρωποι αυτοί είχαν πάει στην Λιβύη για αναζήτησι δουλειάς. Το μόνο έγκλημά τους ήταν ότι ήσαν χριστιανοί! Αυτός ήταν κι ο λόγος που οι εκεί ισλαμοφασίστες του ISIS τους απήγαγαν στις αρχές του 2015, και αφού τους κράτησαν για 1,5 μήνα και δεν μπόρεσαν να τους εξισλαμίσουν, τους αποκεφάλισαν για παραδειγματισμό.

Πίσω στο μικρό χωριό, η κοινότητα των χριστιανών Αράβων βρίσκει παρηγοριά και δύναμι απο το πώς η πίστη των μαρτύρων αυτών παρέμεινε ισχυρή μέχρι το τέλος…

 

ISIS vs Christ (RT Documentary) https://www.youtube.com/watch?v=Bc7z1zANE5A
(ΣΗΜ. : Με αγγλικούς υπότιτλους. Δυστυχώς δεν το έχουμε βρή ακόμα μεταγλωττισμένο στα ελληνικά)

Αντί θρησκευτικού διηγήματος, μια αληθινή αφήγησι: «Ιερεύς τις του 20ου αιώνος Β΄. Una storiella per la Quaresima “Un certo prete del 20esimo sec.” II

"ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ" Μέρος Β΄
(Συνέχεια απο την προχθεσινή ανάρτησι)

[Seconda parte e fine del post “Un certo prete del 20esimo secolo” del lunedi 15 Febraio]

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ

Από τις συζητήσεις που είχαμε καταθέτω εδώ μερικά:
Πρόσεχε, ιερεύ, τον εαυτό σου, μην ξεχάσεις να βλέπεις τον Θεό! Ορκίστηκες να έχεις τον νου σου στην Σωτηρία, τόσο την δική σου όσο και των άλλων. Κάθε καιρός είναι κατάλληλος για να δώσεις το βάπτισμα και την Θεία Κοινωνία, γιατί κάθε καιρός είναι κατάλληλος για τον θάνατο.
Να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος μπορεί να πει όχι στον Θεό, ο Θεός δεν μπορεί να πει όχι στον άνθρωπο. Αυτού του θεού είμαστε ιερείς, που επιτρέπει στο πλάσμα του να πει όχι να μην γίνει το θέλημά σου, δηλαδή να γεννήσει την κόλαση.
Στους ανθρώπους μπορείς να πεις ότι ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη εκεί μας αναμένει. Όσο πιο βαθύς είναι ο Άδης σου τόσο πιο βαθύτερα είναι ο Χριστός.
Η οδύνη είναι το ψωμί που ο Θεός μοιράζεται με τον άνθρωπο και που έχει υποχρέωση ο δούλος του, ο παπάς, να μοιραστεί και αυτός με τον σύνδουλό του. Στον Σταυρό ο Θεός ενάντια σε ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί για τον Θεό, τάχθηκε με το μέρος του ανθρώπου.
Ο Θεός έγινε άνθρωπος, δηλώνει την αγάπη του, ζητά την αγάπη μας και μας απαλλάσσει από κάθε οφειλή.
Ο αγώνας μας είναι η προσοχή στην πνευματική πηγή του κακού, το οποίο δεν προέρχεται από την φύση, αλλά συντελείται μέσα στο πνεύμα.
Αυτός που είδε την αμαρτία του, είναι πιο μεγάλος από αυτούς που γνώρισαν αγγέλους. Τότε από την άβυσσο των αμαρτιών μου επικαλούμαι την άβυσσο της Χάριτος Του.
Πρόοδος στον αγιασμό σου, παπά μου, φαίνεται, όταν η καρδιά σου ήσυχη διαστέλλεται και ανθίζει σε κοσμική ευσπλαχνία, δεν μπορεί να κρίνει κανέναν, σηκώνει το κακό όλου του κόσμου, περνά την Γεσθημανή και καλύπτει τα πάντα με τον μανδύα της αγάπης.
Η αγάπη είναι ο Θεός που ρίχνει το βέλος, τον Μονογενή του Υιό, αφού έβρεξε την ακίδα του βέλους με το ζωοποιό πνεύμα, η ακίδα είναι η πίστη που όχι μόνο εισάγει το βέλος, αλλά και τον τοξότη μαζί της.
--Ευάγγελέ μου, αν ποτέ γίνεις ιερέας, να θυμάσαι ότι αυτό που σκανδαλίζει τους απίστους δεν είναι οι Άγιοι, αλλά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν είναι όλοι Άγιοι. Η κατάσταση του κόσμου μοιάζει με αυτήν την πρό του Μ. Κωνσταντίνου, και χειρότερη, γιατί οι άνθρωποι ήσαν ειδωλολάτρες, τώρα είναι άθεοι. Έτσι αντί η Εκκλησία να κρίνει τον κόσμο, η Εκκλησία κρίνεται από τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος μπορεί να την κατηγορήσει ότι μέσα σε τόσους αιώνες έχασε την ικανότητα της μαγιάς και ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και μάλιστα πιστά. Η Εκκλησία από αρραβωνιαστικιά έγινε ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ κοινωνία. Το Ευαγγέλιο εξεγείρει, ανατρέπει όχι την δομή του κόσμου, αλλά την δομή του ανθρώπινου πνεύματος, ο Χριστός εντός.
Απόχτησε την εσωτερική ειρήνη και πλήθος ανθρώπων θα βρει την ειρήνη δίπλα σου. Παπά μου, το να πλησιάσεις τον σύγχρονο άνθρωπο είναι τέχνη. Το ουσιώδες είναι να μεταφερθείς στη θέση του, να σβήσεις τον εαυτό σου και να αφήσεις τον Χριστό να μιλήσει.
Όλη σου η Θεολογία που σε έμαθαν, σωριάζεται σαν θρύψαλα μπροστά σε έναν εγκληματία, έναν νεκρό, μια μοναξιά. Όμως η ζωντανή ζεστασιά της παλάμης σου μπορεί να κάνει ανθρώπους σβησμένους, λερωμένους κι άσχημους, να ακτινοβολούν ξαφνικά ακτίνες Φωτός και να ανασύρεις στην επιφάνεια αυτό που κοιμάται. Την κοινωνία…. Ο Μυστικός Δείπνος, η Θεία Κοινωνία, που ετοιμάζεις είναι μυστήριο εν πορεία, για αυτό στεκόμαστε όρθιοι. Και αν γίνουμε απόβλητοι από την κοινωνική ζωή πρέπει να ωριμάσουμε σαν μια γενιά ομολογητών……....................

--Πάτερ Νικόλαε, είδα ότι είσαι άνθρωπος του Θεού σε παρακαλώ πες μου ποια είναι η μυστική εργασία, τι μου κρύβεις;
--«Ευάγγελέ μου, ήρθε η ώρα νομίζω να μάθεις όλα τα κατ’ εμέ σαν μια παρακαταθήκη Διδασκάλου προς μαθητή. Δεν είμαι άρρωστος, τουλάχιστον δεν πάσχω από αλκοολισμό!!! Μεταξύ των σπουδών μου είναι και η ψυχολογία του χρήστη. Αφού ήρθα στην Αθήνα και κατέθεσα τα χαρτιά μου και ο καιρός περνούσε με το σήμερα, αύριο, μίλησα με τον διευθυντή της κλινικής που είναι φίλος μου από την Αμερική του είπα για προγράμματα στην Αμερική, όπου ο γιατρός ζει μαζί με τους αρρώστους για όλο το χρόνο του προγράμματος τους με εξαιρετικά αποτελέσματα. Έτσι παρακολουθώ το πρόγραμμα, αλλά κυρίως αυτοί που έφυγαν αυτό το διάστημα δεν υποτροπίασαν».
--Μα, τι μου λέτε; πουλήσατε τον εαυτό σας σαν δούλο εδώ μέσα, δεν βλέπετε ούτε καν τα παιδιά, υποφέρετε την τρέλα του καθενός...
--Ναι, αλλά έχω το δωματιάκι μου, την προσευχή μου, την πίστη μου, έχω τον καθρέφτη μου, όλους τους αδελφούς τους έγκλειστους. Εκείνο που με ξεσχίζει τα σπλάχνα ήταν οτι δεν μπορούσα να λειτουργώ. Τώρα τελευταία παίρνω κι εγώ, όπως όλοι, μια άδεια και πηγαίνω εδώ σε ένα μοναστηράκι να λειτουργώ και επανέρχομαι.
--Μα δεν τρελαθήκατε εδώ μέσα στη..., φυλακισμένος αναίτια, τόσους μήνες;
--Πιέστηκα. Ήταν εμπειρία τάφου, αλλά όμως γνώρισα όλους τους φίλους του Χριστού, τους ελάχιστους. Αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου, τους συμπαραστάθηκα, τους άκουσα, τους έδωσα λίγο νερό, λίγη πίστη και κυρίως επλατύνθηκα κι εγώ, και πάλι δούλος αχρείος είμαι. Αναλογίζομαι την ώρα της εξόδου μου και ελπίζω στο έλεος της εκκλησίας Του και στο δικό Του.
--Πάτερ Νικόλαε, είστε τόσο νέος ούτε 53…

Ήταν Τετάρτη της πρώτης των νηστειών που κάναμε αυτή την κουβέντα της καρδιάς, που μου χάρισε την καρδιά.
--Την Παρασκευή θα πάρω άδεια, θα πάω στο μοναστηράκι που σας είπα για τους Χαιρετισμούς και για Λειτουργία την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ελάτε κι εσείς να σας δούμε. Πάρτε ένα τηλέφωνο το Σάββατο να σας δούμε την ώρα της Λειτουργίας την Κυριακή.

Πράγματι το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων τηλεφώνησα:
--Ευλογείτε, Πάτερ!
--Ο Κύριος!
-- Σας παρακαλώ, θέλω να μιλήσω στον πατέρα Νικόλαο.
--Δεν γίνεται.
--Πότε να ξαναπάρω για τον π. Νικόλαο, πότε;
--Μόλις προ ολίγου τελείωσε την Θεία Λειτουργία, κατέλυσε και πέθανε μπροστά στην Αγία Τράπεζα, την ώρα που ασπαζόταν για να βγει μπήκε ο εκκλησάρης και τον βρήκε γονατιστό, αλλά χωρίς πνοή. Έχει έρθει η αστυνομία, θα τον πάνε για νεκροτομή, θα τον στείλουν Αμερική…
--Δεν ξέρω τι λέτε, πάτερ, εγώ προχθές μίλησα, τέλος πάντων ήμαστε μαζί! Ήταν μια χαρά. Δεν μπορεί, δεν είναι αυτός…


Όχι, αυτός είναι! Έτσι το ήθελε ο Θεός.
Έτσι τελείωσε ο Νικόλαος ο άρχων, ο εργάτης των εντολών του Χριστού ο κρυφός, ο φίλος μου ο ολιγοήμερος, ο γνήσιος ποιμένας που άφησε τα 99 για το ένα, που πουλήθηκε δούλος σαν εκείνον τον επίσκοπο του Γεροντικού, ο Ιερέας του 20 αιώνος του απατεώνος που τα μάτια του δεν απατήθηκαν, αλλά είδε καθαρά την εικόνα του κόσμου χωρίς φαντασία.

Ας έχουμε την ευχή του!!!

Αντί σαρακοστιανού διηγήματος, μια αληθινή αφήγησι: «Ιερεύς τις του 20ου αιώνος». Una storiella per la Quaresima “Un certo prete del 20esimo secolo”

Ο φίλος κι αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Δημήτρης Κακάτσος μας έβγαλε απο το προσωρινό αδιέξοδο για την επιλογή ενός θέματος κατάλληλου για το πνευματικό βάρος των ημερών, προωθώντας μας το παρακάτω κείμενο. Το αδήλου πατρότητος αυτό κείμενο το αναδημοσιεύουμε (με κάτι μικροδιορθώσεις) σε δύο –λόγω της έκτασής του- συνέχειες και σας ευχόμαστε «Καλή Σαρακοστή»!

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΟΣ (Μέρος Α΄)

Τον είδα αιφνίδια μέσα στο τεράστιο θάλαμο με τα 65-70 κρεβάτια μέσα στο πανδαιμόνιο που κάνουν 70 άνθρωποι όταν μαζευόταν και στριμώχνονταν σε ένα μικρό χώρο. Το φως πολύ. Έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα με τα σιδερένια κάγκελα...
Ήταν πρωί περίπου 9 η ώρα, όταν άνοιξε η βαριά πόρτα, η εξωτερική, και ανεβήκαμε η νέα ομάδα των 10 φοιτητών στο τμήμα αποτοξίνωσης στο Δαφνί.
Πρόσωπα, πρόσωπα εκινούντο αέναα μέσα στο φαρδύ διάδρομο που άφηναν τα κρεβάτια τους. Άνθρωποι από όλα τα μέρη της πατρίδας και από πιο μακριά ακόμη. Με τις χαρακτηριστικές προφορές Λαρισινών ή Κρητικών και των άλλων νησιωτών, κοντοί, ψηλοί, μελαχρινοί, άσπροι, αδύνατοι, παχείς , πάσχοντες, όλος ο κόσμος αναγκασμένος να συμβιώνει.
Και μέσα σε αυτήν άμπωτη και πλημμυρίδα των ανθρώπων ένας ψηλός ξανθωπός με μαύρα ρούχα και περιλαίμιο λευκό, με λίγο υποτυπώδες γένι ξανθό, άρχοντας ατάραχος, γαλήνιος μέσα σε αυτή την ταραχή. Κατάλαβα ότι επρόκειτο για ιερέα. Ευτυχώς, είπα μέσα μου, ένας καθολικός ιερέας στο τμήμα αποτοξίνωσης. Ευτυχώς που δεν είναι ορθόδοξος! Να ξεφτιλιζόμαστε στους γιατρούς και στους συμφοιτητές μας ! Ευτυχώς!!

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες βάλαμε τις ιατρικές μας μπλούζες και με τον υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στο κρεβάτι του πρώτου ασθενούς. Τον φώναξε ο υπεύθυνος από την παρέα του. Ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από την Λάρισα, ομιλητικός αλλά μαγκάκος.
Δεν θυμάμαι τίποτα από το πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής, ούτε τί φάρμακα έπαιρνε, απλώς στη ρύμη των λόγων του είπε «Έχουμε τον παπά να μας βοηθά και περνάμε καλά, και ενώ έπρεπε να φύγουμε σε τρεις μήνες χάρις σε αυτόν και θα φύγω σε 1,5 μήνα».
Τότε με τάραξε ο λογισμός μου, ένας καθολικός παπάς με κουστουμάκι τον βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον, ένας καθολικός παπάς !!!!
Στην πρώτη μας συνάντηση ουδέν έπραξα, παρόλο τον κοινωνικό μου χαρακτήρα. Έφυγα όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος της παρουσίας.
Στη δεύτερη επίσκεψη την επόμενη εβδομάδα, πάλι τα ίδια, άλλος ασθενής και νέα αποκάλυψη: “Eυτυχώς που έχουμε τον παπά και μας βοηθά ειδικά τα βράδια που μένουμε με τους εαυτούς μας, μας παρηγορεί , μας εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς ορθόδοξος!!!”
Ένα κρύο ρεύμα με διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δεν μπορούσε να δεχθεί ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης και βρισκόταν πίσω από τα σίδερα με άλλους παράνομους, μέθυσους και ναρκομανείς.
Ούτε καν σε κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα που είχα για άσπιλη Εκκλησία και οφειλόταν στην νεότητα μου, ξεθώριασε απότομα.

Τον πλησίασα, στεκόταν όρθιος και συνομιλούσε με έναν άλλο ασθενή, που έτρεμαν τα χέρια του. Συνομιλούσε απλά για το τίποτα, ο άλλος τον άκουγε, του έλεγε τα προβλήματα του, του μιλούσε γρήγορα , ο παπάς άκουγε με μια απέραντη στοργή κοιτάζοντάς τον. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια – θάλασσα, ηλικία 55 χρόνων περίπου, χέρια άσπρα, δάχτυλα μακριά. Τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι αρχοντικό. Του απάντησε σιγά σε μια προφορά με αγγλική ηχώ! Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος, ξένος! Μόλις τελείωσε με τον άρρωστο στράφηκε σε μένα και με ρώτησε “χάου αρ γιού?”
Έμαθα ότι ήταν Έλληνας που γεννήθηκε στο εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει για την πέρα από τον ατλαντικό Αμερική. Τον έστειλαν όμως οι γονείς του στους παππούδες του στη Κατερίνη, έτσι είχε μάθει καλά Ελληνικά και είχε έναν σύνδεσμο με την παράδοση της χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα σαν να γνωριζόμαστε από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου.
--Τι θέλετε από μένα; με ρώτησε.
--Θέλω να μάθω γιατί βρίσκεστε σε αυτόν εδώ το χώρο και θεραπεύεστε, τέλος πάντων να σας γνωρίσω.
--Ελάτε στο δωμάτιο μου!

Ναι, μέσα σε αυτό το χάλι υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, στενό δωματιάκι με ένα κρεβάτι, παράθυρο βορινό, τοίχοι πανύψηλοι, 4 μέτρα ύψος, ένα γραφείο, είκοσι εικόνες ρώσικες, καντήλι , κομποσκοίνι, θυμιατήρι, πετραχήλι, φάρμακα πάνω στο γραφείο και βιβλία. Ήταν ένα μικρό καλογερικό κελί μέσα στη ταραχή 70 τροφίμων του ψυχιατρείου.
Εκεί άρχισε η αποκάλυψη της χάρης του Θεού.

Το όνομα Νικόλαος, ορθόδοξος ιερέας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, Καθηγητής του Χάρβαρντ στην έδρα των Παλαμικών σπουδών και ποιμαντικής ψυχολογίας! Χάρβαρντ στο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Αμερικής και τώρα τρόφιμος της ψυχιατρικής πτέρυγας του Δαφνιού στο τμήμα αποτοξινώσεως, η διαφορά είναι ιλιγγιώδης.
--Πάτερ; Πώς φτάσατε εδώ;
--Ήμασταν μια παρέα φίλοι που τελειώσαμε τη σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστόνη. Παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά και γίναμε ιερείς. Ο καλύτερος όλων μας πριν περίπου δέκα χρόνια πέθανε αιφνίδια. Τον κηδεύσαμε και γυρίσαμε στα σπίτια μας. Τότε με κατέλαβε ένα πνεύμα λύπης και από τότε άρχισα να πίνω. Τέλος πάντων σε λίγο καιρό ήμουν εξαρτημένος από το ποτό, εάν δεν έπινα έτρεμα. Δεν μπορούσα να διευθετήσω τα θέματά μου. Στην αρχή το έκρυβα από την γυναίκα μου και τα παιδιά μου, δεν μεθούσα αλλά έπινα, ήμουν με ένα ποτήρι στο χέρι. Πειράχτηκε το ήπαρ μου.
Όλο το θέμα ήταν μια πρόκληση για την ιατρική μου γνώση, τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβάδιζε με την νηφαλιότητα του ανδρός με την αρχοντιά του και την έλλειψη νευρικότητας. Είχε έρθει η ώρα να φύγουμε. Του ζήτησα να του φέρω κάτι για παρηγοριά του μέσα σε αυτούς τους τοίχους.
--Ένα βιβλίο του Ρωμανίδη, μου λέει, τον είχα δάσκαλο τον Ρωμανίδη.
Στην νέα συνάντηση μας την επόμενη εβδομάδα κρατούσα στο χέρι μου το βιβλίο του Ρωμανίδη «Ρωμαίοι ή Ρωμιοί Πατέρες της Εκκλησίας». Ανέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά να συναντήσω τον Νικόλαό μου, τον άρρωστο μου, τον βρήκα στο δωμάτιό του καθισμένο σε μια μικρή πολυθρόνα και στο χέρι του ένα μικρό κομποσκοίνι. Του έδωσα το βιβλίο στα χέρια του. Είχε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο, το γύρισε με αγάπη, διάβασε τα κεφαλαία. Χάρηκε σαν μικρό παιδί.
--Είμαι εδώ πάνω από τρεις μήνες, βγαίνω σπάνια -δεν έχω πού να πάω. Δεν μου έχουν φέρει ένα δώρο. Πόσο χαίρομαι για αυτό που μου έφερες! Αυτός ο άνθρωπος έφερε αέρα ορθοδοξίας, γκρέμισε το σχολαστικισμό της γερμανικής ιδεολογίας, έδειξε τον πλούτο μας!! Ό,τι μας έλεγε ο γέρο Ιωσήφ, αυτός το έβαλε στα πανεπιστήμια.
--Ποιος γέρο-Ιωσήφ;
--Ο ησυχαστής, ο παππούς ο Σπηλεώτης. Τον γνώρισα το 1960 όταν πήγαινα στο Άγιο Όρος στη Νέα Σκήτη με δεχόταν στο κελί του. Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι ώρες και ώρες, φωτοβόλος, γλυκύς και αυστηρός. Προσοχή, έλεγε, στο νου! "Πρώτα προσβολή, μετά συζήτηση με τον λογισμό, μετά συγκατάθεση!! Συγκατάθεση, θάνατος, αρχή αμαρτίας, η αμαρτία δόντι ιοβόλο του θανάτου. Προσοχή! Όχι συζήτηση με τον λογισμό, νίψη!" Αυτά που ο γέροντας τα παρέδωσε εμπειρικά, ο Ρωμανίδης τα κατέγραψε, τα στήριξε αγιοπατερικά και τα εξαπέστειλε στα πέρατα της γης, ώστε να έχουμε και εμείς χαρά εκεί στην Αμερική. Όταν έγινα ιερέας, με τον πρώτο μου μισθό έστειλα ένα δώρο στον γέροντα Ιωσήφ, του έστειλα ράσα καλογερικά (όχι κάτι ακριβό, τα είχα τυλίξει και σε ένα γκρι χαρτί, έγραψα την διεύθυνση και τα έστειλα). Μετά από πέντε χρόνια τον επισκέφθηκα στο κελί του, όπως καθόταν είδα πίσω του στο πρεβάζι το δώρο μου ανέγγιχτο. Αμέσως σκούρυνε το πρόσωπο μου, του λέω: «Γέροντα, σου έστειλα ένα δώρο με τα πρώτα μου χρήματα και εσύ ούτε που το άγγιξες;!» μου λέγει «π. Νικόλαε, παιδί μου, δεν μου λείπει τίποτα, έχω τον Χριστό! Δεν μου λείπει τίποτα, το δώρο σου το είδα, έσκισα μια άκρη και το είδα. Το άφησα εδώ χρόνια, να μου λέει ο λογισμός άνοιξε το, και εγώ να τον ξεχνώ, αλλά να σε θυμάμαι. Θα μπορούσα να το είχα δωρίσει σε τόσους που έρχονται εδώ, αλλά το άφησα για τον παπά Νικόλα. Έλα να βάλουμε τον πλάγιο του δευτέρου ήχο, να παρηγορηθείς!» Μου έμαθε να προσεύχομαι με το κομποσκοίνι για τον κόσμο. Όλες τις ακολουθίες τις έκανε με το κομποσκοίνι εκτός της Θείας Λειτουργίας.
--Πάτερ, απορώ πώς εσείς που γνωρίσατε ένα τόσο άγιο άνθρωπο πέσατε σε αυτό το πάθος της οινοποσίας. Η προσευχή δεν σας προστάτεψε, δεν σας βοήθησε να γλιτώσετε από τον πειρασμό αυτόν;
--Ευάγγελε, μη ξεχνάς το "αρκεί σοι η χάρις μου", του Παύλου.
--Ξέρετε με σκανδάλισε, στην αρχή τουλάχιστον, το θέμα σας.
--Σε σκανδάλισε ή σε φόβισε για το ευόλισθον της φύσης μας; Είσαι αυτάρκης στην νομιζομένη σου καθαρότητα και φοβάσαι μήπως την χαλάσεις, μήπως κάνεις κάποιο λάθος και χάσεις την καλή γνώμη για τον εαυτό σου και για τους άλλους. Σε νοιάζει τί θα πει ο κόσμος. Αδελφέ μου και φίλε μου, η νεότητά σου είναι κακός σύμβουλος, όπως και σε μένα κάποτε. Η πείρα του βίου και η συναντίληψη της χάριτος με έπεισε ότι, όποιος και αν είμαι, ό,τι και αν κάνω, είμαι δεμένος με τον Χριστό και φωνάζω «ελέησον με ο Θεός, ελέησον με Κύριε ως οίδας και ως θέλεις, ελέησον με». Και λέω μέσα μου όλοι σώζονται, εγώ κολάζομαι. Ελπίζω στον Χριστό και στην Παναγία. Ελπίζω στο έλεος του Θεού που χαρίζει τον παράδεισο σ΄ αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι του παραδείσου.
Και πάλι ο αδυσώπητος χρόνος τελείωνε.
--Πάτερ, θέλετε να σας φέρω κάτι στην επόμενη συνάντηση μας;
--Ναι, θέλω, επειδή έχω τέσσερα παιδάκια στην πατρίδα και τα έχω επιθυμήσει. Φέρε μου, σε παρακαλώ, ένα μικρό παιδάκι και φώναξε με να βγω στο παράθυρο από τα κάγκελα να το δω, να δω τα ματάκια του να παρηγορηθώ.
Βρήκα το μικρό μου βαπτισμένο Σωτήριο, τον πήρα αγκαλιά, πέρασα την πόρτα και σταθήκαμε κάτω από τα σίδερα.
-- Π. Νικόλαε, π. Νικόλαε, ήρθαμε!
Πρόβαλε η φιγούρα του πίσω από τα σίδερα, άπλωσε τα χέρια του από ψηλά, μας κοίταξε, μας χαμογελούσε. Μιλάγαμε από εκεί, χάρηκε, θυμήθηκε τα δικά του, απλώθηκε η νοσταλγία. Δεν ήταν πίκρα, ήταν νοσταλγία για τον παράδεισό μας. Μας ευλόγησε και αποχωρήσαμε. «Ποιος είναι πλούσιος Λωξάνδρα μου; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος, τζόγια μου !» ….

--Πάτερ, η Αμερική φημίζεται για τα αποτοξινωτικά της κέντρα, πώς ήρθατε σε αυτές τις άθλιες συνθήκες;
-- Ευάγγελε, πριν πολλούς μήνες προκηρύχθηκε μια θέση στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Παλαμικών σπουδών. Ήρθα λοιπόν και εγώ, αφού πήρα άδεια από το πανεπιστήμιο μου στο Χάρβαρντ, να βάλω τα χαρτιά μου για αυτήν την έδρα. Οι μήνες περνούν δεν γινόταν τίποτα. Καθηγητικές ίντριγκες, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων τίποτα. Την έδρα μου στο Χάρβαρντ την είχε πριν από μένα ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι. Αυτός είναι ένας μεγάλος θεολόγος και πραγματικός φιλέλληνας και είναι ο γέροντας μου.
Από έκπληξη σε έκπληξη.
--Γέροντάς σας, αυτός ο μέγας;
--Ναι, και είναι πραγματικά μεγάλος πνευματικός θεολόγος και σημαιοφόρος, άνθρωπος θυσίας. Σπουδαγμένος και στην ποιμαντική ψυχιατρική και στην ψυχολογική αντιμετώπιση των εθισμένων χρηστών σε ουσίες και ποτό. Αλλά όλα αυτά τα ασκούσε με απέραντη αγάπη και υπομονή. Για να κατανοήσεις το μέγεθος του ανδρός θα σου πω μια ιστορία στην οποία ήμουν μάρτυρας της θαυμαστής θεραπείας ενός εφήβου: Μια οικογένεια έφερε το παιδί της 18 ετών που έπασχε από ηβηφρενία. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, αθεράπευτη σχεδόν, τον παρακάλεσαν να τον δεχθεί να τον αναλάβει. Πράγματι τον πήρε σε ένα σπίτι στη εξοχή που είχε πολλά στρέμματα, με σημύδες, ένα μεγάλο αγρόκτημα. Μπήκαν μέσα οι δυο τους, το αγρίμι και ο π. Γεώργιος και έκλεισαν την βαριά πόρτα. Μετά από τρεις μέρες παρέδωσε το παιδί υγιές και σώφρον στους γονείς. Το παιδί αυτό σπούδασε και είναι υγιής έκτοτε και μάλιστα τώρα είναι Επίσκοπος της Εκκλησίας μας. Όταν ρώτησα, π. Γεώργιε, πώς έγινε αυτό; Μου είπε ότι πήρε το παιδί και του είπε « παιδί μου εγώ θα καθίσω σε αυτή την σημύδα , όλος ο χώρος είναι δικό σου, κάνε ό,τι θέλεις και όταν θέλεις έλα να μιλάμε. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες έκανε ό,τι ήθελε. Κατέστρεψε το ψυγείο, την βιβλιοθήκη μου, τα λουλούδια, και όποτε ήθελε με πλησίαζε και μιλάγαμε. Εγώ καθόμουν στης σημύδας τον κορμό και περίμενα χωρίς να ταράζομαι για ό,τι γινόταν, τρεις μέρες εκεί δεν σηκώθηκα, δεν έφαγα, δεν ήπια νερό. Την Τρίτη μέρα ήρθε ο παιδί γαλήνιο, μου φίλησε το χέρι, με σήκωσε, με βοήθησε να περπατήσω, γιατί ήμουν σαν πεθαμένος, ανοίξαμε την πόρτα και τον παρέδωσα στους γονείς του. Ιματισμένο και σωφρονούντα». Πάτερ Γεώργιε, και τρεις μέρες πώς κάνατε τις στοιχειώδεις ανάγκες σας; «Τα έκανα πάνω μου δεν μετακινήθηκα καθόλου, ήθελα να δώσω μια θυσία για αυτόν στο Θεό, την υπομονή μου την κατάργηση των συμβατικών καθημερινών πρακτικών. Δεν είναι τίποτα, ο Θεός μου χάρισε υγιή τον άνθρωπο και δι΄ αυτού μου χάρισε την γεύση της Βασιλείας του». Τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτός, αληθής θεολόγος, άνθρωπος της λειτουργίας ,αλλά και πέρα από αυτήν. Πάντα έλεγε: "δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας σου".


(Μεθαύριο σ.Θ. η συνέχεια)

«Φωτεινές σκέψεις»: κείμενο θρησκευτικού στοχασμού, συνεργασία φίλου Φυσικού. "Pensieri Illuminati"; saggio di meditazione religiosa. Collaborazione..

Pensieri Illuminati; saggio di meditazione religiosa. Collaborazione dell’ amico e collega Konstantinos Gavriil
[O φίλος και συνάδελφος, Κώστας Γαβριήλ, δεν είναι η πρώτη φορά που μοιράζεται μαζί μας τις ευγενείς πνευματικές αναζητήσεις του και τους προβληματισμούς του. Τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του!]

ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ …

Έτσι είπε Κύριος. Για να δούμε όμως λίγο τι είναι το φως .Το κτιστό φως σύμφωνα με την επιστήμη είναι κύμα, αλλά και σωματίδιο. Έχει δηλαδή διπλή φύση ταυτοχρόνως.
Πώς εργάζεται όμως το φως στον κόσμο ; Τι προσφέρει ;


Κατ’ αρχήν μας θερμαίνει . Επίσης , συντηρεί τη ζωή στον πλανήτη μέσα από ενέργειες, όπως η φωτοσύνθεση .. Με την τελευταία εργάζονται τα φυτά για να υπάρξουν . Τα ζώα τρέφονται από τα φυτά ( αλλά και από ζώα ) και τέλος ο άνθρωπος τρέφεται με όλα τα παραπάνω. Συνεχίζεται και διατηρείται με άλλα λόγια μια τροφική αλυσίδα που διατηρεί τη ζωή. Ζωογονεί , λοιπόν , το φως .
Έχει το απόλυτο στην ταχύτητα κινήσεώς του. Κινείται με 299.792.458 m/s ή περίπου 300.000km/s στο κενό.
Τι σημαίνει έχει το απόλυτο ; Σημαίνει ότι με όση ταχύτητα κι αν κινηθεί κάποιος , αν μπορούσε να δει ένα φωτόνιο θα το "έβλεπε" να κινείται με την ίδια ταχύτητα κάτι που δε συμβαίνει στην καθημερινότητά μας ανάμεσα σε δύο κινητά . Το ένα "βλέπει" το άλλο να κινείται είτε με το άθροισμα , είτε με τη διαφορά των ταχυτήτων τους ανάλογα με το πώς κινούνται πάνω στην ίδια ευθεία .

Μας πληροφορεί ακόμη για το τι υπάρχει γύρω μας . Αυτό το τελευταίο, ενώ είναι κάτι που είναι τόσο αυτονόητο και καθημερινό, που όμως όσο το σκέφτομαι περισσότερο τόσο με συγκλονίζει , και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί .
Κανείς δε μπορεί να δει το φως. Δε μπορεί να δει κανείς δηλαδή τα φωτόνια τα οποία το αποτελούν . Τα φωτόνια δεν έχουν μάζα. Ενώ δεν μπορεί να δει κάποιος το φως , βλέπει την πληροφορία που μας φέρνει . Τι κάνουν , δηλαδή , τα φωτόνια; Προσπίπτουν πάνω στο τραπέζι για παράδειγμα …. και έρχονται στα μάτια και μας «λένε» : «ξέρεις ; σε εκείνο το μέρος βρίσκεται ένα τραπέζι .» Είναι δηλαδή οι αόρατοι πληροφοριοδότες . Μας φέρνουν την πληροφορία υπάρξεως του τραπεζιού χωρίς να κάνουν αισθητή τη δική τους παρουσία .


Για να παρακολουθήσουμε λίγο τις παρακάτω σκέψεις
Ερώτηση : Και πως ξέρω εγώ ότι υπάρχει το φως ;
Απάντηση : Μα αφού βλέπεις αυτά που σε περιβάλουν
Ερώτηση : Πως γνωρίζω ότι το φως με πληροφορεί γι αυτά ;
Απάντηση : Μα αφού όταν αυτό λείπει δεν τα βλέπεις .
Ερώτηση : Από που προέρχεται το φως ;
Απάντηση : Από τον ήλιο
Ερώτηση : Και πού το ξέρω εγώ, αφού δεν το βλέπω ;
Απάντηση : Μα όταν υπάρχει ο ήλιος πληροφορείσαι για το περιβάλλον σου, ενώ όταν αυτός λείπει δε βλέπεις ( αν δεν υπάρχει φωτεινή πηγή )
Για να παρακολουθήσουμε λίγο μερικές ακόμη σκέψεις
Ερώτηση : Πώς ξέρω ότι υπάρχει Θεός, αφού δεν τον βλέπω;
Απάντηση : Το ότι υπάρχει φως το καταλαβαίνουμε από τις ενέργειές του και όχι επειδή το βλέπουμε . Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με το Θεό . Μόνο που εκείνος δεν πληροφορεί το μυαλό μας όπως κάνει το φως , αλλά την ψυχή μας .

Ενώ, λοιπόν, το μυαλό μας το οποίο είναι υλικό και πεπερασμένο, πληροφορείται από κάτι υλικό, που είναι το κτιστό φως, έτσι και ο Θεός ο οποίος είναι άυλος και αιώνιος πληροφορεί και ασχολείται με την ψυχή μας, που και αυτή είναι άυλη και θα ζήσει αιώνια .
Η παρουσία του , λοιπόν , στη ζωή μας θερμαίνει την ψυχή μας , όπως το φως θερμαίνει το σώμα μας . Ενεργεί ζωοποιώντας την ανθρώπινη ύπαρξη , είναι απόλυτος , όπως η ταχύτητα του φωτός και τέλος πληροφορεί την ψυχή μας για το αληθινό νόημα της ζωής , που δεν είναι άλλο από την επίτευξη του πολυπόθητου «καθ’ ομοίωσιν», όπως το φως μας πληροφορεί για αυτά που μας περιβάλλουν .
Όταν κυκλοφορούμε στο σκοτάδι φοβόμαστε μήπως σκοντάψουμε σε κάτι . Το φως εξαφανίζει τους φόβους αυτούς. Η παρουσία του όντως φωτός στη ζωή μας, του Κυρίου μας , εξαφανίζει κάθε φόβο από μέσα μας και μας καθιστά αληθινά ανδρείους και ελεύθερους . Ο Κύριος ενδιαφέρεται να έχει ο άνθρωπος ισορροπία. Ενδιαφέρεται και για τον υλικό και για τον ψυχοπνευματικό άνθρωπο αντιμετωπίζοντάς τον ως ολότητα . ‘Όμως …

…Μιλάει στην ψυχή μας και όχι στο μυαλό μας .
Γι αυτό και δεν πρέπει να αναζητούμε αποδείξεις που θα απευθύνονται στο νου μας, διότι πολύ απλά δεν θα δοθούν . Και δε θα δοθούν γιατί ο νους μας δεν μπορεί να αντιληφθεί και να συλλάβει το μέγεθος της Θεότητος. Θέλουμε πολλές φορές να δούμε και να ακουμπήσουμε όπως ο Θωμάς για να πειστούμε για κάτι . Θα τολμήσω εδώ να δείξω με συγκεκριμένα επιστημονικά παραδείγματα ότι αυτά που βλέπουμε και αγγίζουμε μπορεί να μας πλανήσουν .

Πρώτον : Έστω ότι ακουμπάμε με το χέρι μας στο πλάι της βιβλιοθήκης μας . Αυτό που βλέπουμε είναι ότι το χέρι μας δεν απέχει καμία απόσταση από τη βιβλιοθήκη. Ότι , δηλαδή ταυτίζεται η επιφάνεια επαφής του χεριού μας με την επιφάνεια επαφής της βιβλιοθήκης . Η αλήθεια , όμως, είναι άλλη. Το χέρι μας, δηλαδή , έχει φτάσει στη μικρότερη δυνατή απόσταση από τα μόρια της βιβλιοθήκης τα οποία του ασκούν απωστική δύναμη, η οποία δίνει την αίσθηση στον εγκέφαλο ότι δεν μπορούμε να τα πλησιάσουμε άλλο. Ταυτόχρονα τα μάτια μας βλέπουν μηδενική απόσταση μεταξύ των δυο επιφανειών κι έτσι συμπεραίνουμε ότι οι δυο επιφάνειες ταυτίζονται . Στην πραγματικότητα υπάρχει απόσταση μεταξύ του χεριού και της επιφάνειας της βιβλιοθήκης την οποία δεν μπορούμε να αντιληφθούμε . Άλλο, δηλαδή, βλέπουμε κι άλλο συμβαίνει στην πραγματικότητα .

Δεύτερον:
Τοποθετούμε ταυτόχρονα τα δυο μας χέρια το ένα σε νερό 5 βαθμών Κελσίου και το άλλο σε νερό στους 40 βαθμούς Κελσίου .
Τα διατηρούμε για λίγο μέσα σε αυτά και μετά ταυτοχρόνως τα τοποθετούμε σε τρίτο με θερμοκρασία 20 βαθμούς Κελσίου. Το χέρι που προηγουμένως ήταν στους 5 βαθμούς θα αισθανθεί το νερό των 20 C ιδιαίτερα ζεστό , ενώ το άλλο χέρι θα το αισθανθεί μάλλον δροσερό προς κρύο .
Τι από τα δυο ισχύει τελικά με το νερό στο μεσαίο δοχείο;

Παρατηρείται μια φαινομενική σύγχυση .. Πρέπει να «ακούσουμε» το θερμόμετρο και όχι το νου μας .

Πώς , λοιπόν, να μιλήσει ο Θεός στο μυαλό μας αφού ούτε βλέπουμε, ούτε αισθανόμαστε την αλήθεια , ούτε … , ούτε … ούτε …για να μην λέμε κι άλλα παραδείγματα . Πώς να μας αποκαλυφθεί όπως είναι; Και γιατί να το κάνει ;

Επειδή , λοιπόν, δεν είναι όλοι επιστήμονες, ούτε η επιστήμη σε όλες τις εποχές ήταν στο ίδιο γνωστικό επίπεδο, ο πάνσοφος και πανάγαθος και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός απευθύνεται σε κάτι που δε χρειάζεται επιστημονική γνώση . Κι αυτό που δε χρειάζεται τέτοια γνώση είναι η ψυχή μας.

Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής