Ο Γρηγόριος Θεολόγος για την Ελληνική Παιδεία. Ιουδαιο-χριστιανική θεολογική παράδοσι ή αρχαιοελληνική ανθρωπιστική Παιδεία;

 

Η άποψι του Γρηγόριου του Θεολόγου 

για την «παίδευσιν», την κλασική παιδεία:

 

«Οἶμαι δὲ πᾶσιν ἀνωμολογῆσθαι τὸν νοῦν ἐχόντων, παίδευσιν τῶν παρ᾿ ἡμῖν ἀγαθῶν εἶναι τὸ πρῶτον· οὐ ταύτην μόνην τὴν εὐγενεστέραν καὶ ἡμετέραν, ἣ πᾶν τὸ ἐν λόγοις κομψὸν καὶ φιλότιμον ἀτιμάζουσα μόνης ἔχεται τῆς σωτηρίας καὶ τοῦ κάλλους τῶν νοουμένων· ἀλλὰ καὶ τὴν ἔξωθεν, ἣν οἱ πολλοὶ Χριστιανῶν διαπτύουσιν, ὡς ἐπίβουλον καὶ σφαλερὰν καὶ Θεοῦ πόρρω βάλλουσαν, κακῶς εἰδότες. Ὥσπερ γὰρ οὐρανὸν καὶ γῆν καὶ ἀέρα καὶ ὅσα τούτων, οὐκ ἐπειδὴ κακῶς τινες ἐξειλήφασιν ἀντὶ Θεοῦ τὰ τοῦ Θεοῦ σέβοντες, διὰ τοῦτο περιφρονητέον· ἀλλ᾿ ὅσον χρήσιμον αὐτῶν καρπούμενοι πρός τε ζωὴν καὶ ἀπόλαυσιν ὅσον ἐπικίνδυνον διαφεύγομεν, οὐ τῷ κτίστῃ τὴν κτίσιν ἐπανιστάντες κατὰ τοὺς ἄφρονας, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν δημιουργημάτων τὸν δημιουργὸν καταλαμβάνοντες, καὶ ὅ φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος, αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς Χριστόν· ὡς δὲ καὶ πυρὸς καὶ τροφῆς καὶ σιδήρου καὶ τῶν ἄλλων οὐδὲν καθ᾿ ἑαυτὸ χρησιμώτατον ἴσμεν ἢ βλαβερώτατον, ἀλλ᾿ ὅπως ἂν δοκῇ τοῖς χρωμένοις· ἤδη δὲ καὶ τῶν ἑρπυστικῶν θηρίων ἔστιν ἃ τοῖς πρὸς σωτηρίαν φαρμάκοις συνεκε ράσαμεν· οὕτω καὶ τούτων τὸ μὲν ἐξεταστικόν τε καὶ θεωρητικὸν ἐδεξάμεθα, ὅσον δὲ εἰς δαίμονας φέρει καὶ πλάνην καὶ ἀπωλείας βυθὸν διεπτύσαμεν· ὅτι μὴ κἀκ τούτων πρὸς θεοσέβειαν ὠφελήμεθα, ἐκ τοῦ χείρονος τὸ κρεῖττον καταμαθόντες, καὶ τὴν ἀσθένειαν ἐκείνων ἰσχὺν τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς λόγου πεποιημένοι. Οὔκουν ἀτιμαστέον τὴν παίδευσιν, ὅτι τοῦτο δοκεῖ τισιν· ἀλλὰ σκαιοὺς καὶ ἀπαιδεύτους ὑποληπτέον τοὺς οὕτως ἔχοντας, οἳ βούλοιντ᾿ ἂν ἅπαντας εἶναι καθ᾿ ἑαυτούς, ἵν᾿ ἐν τῷ κοινῷ τὸ κατ᾿ αὐτοὺς κρύπτηται, καὶ τοὺς τῆς ἀπαιδευσίας ἐλέγχους διαδιδράσκωσιν. Ἐπεὶ δὲ τοῦτο ὑπεθέμεθα καὶ ἀνωμολογησάμεθα, φέρε τὰ κατ᾿ αὐτὸν θεωρήσωμεν.»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Επιτάφιος εις τον Μέγαν Βασίλειον....,
(PG 36, 508-509)

 

 Νεοελληνική απόδοσις:

"Νομίζω πως έχει γίνει παραδεκτό από όλους τους συνετούς ανθρώπους ότι η παιδεία είναι το πρώτο από τα αγαθά που έχουμε∙ και όχι μόνο η χριστιανική μας παιδεία, που είναι η πιο εκλεκτή και επιδιώκει τη σωτηρία και την ομορφιά των θείων πραγμάτων, αλλά και η εξωχριστιανική παιδεία, την οποία πολλοί χριστιανοί, έχοντας σχηματίσει λανθασμένη αντίληψη γι’ αυτήν, την περιφρονούν, επειδή, όπως ισχυρίζονται, κρύβει δόλιους σκοπούς, είναι επικίνδυνη και απομακρύνει από τον Θεό. Γιατί όπως ακριβώς δεν πρέπει να περιφρονούμε τον ουρανό, την γη και τον αέρα, και όσα υπάρχουν σ’ αυτά επειδή μερικοί έχουν σχηματίσει λάθος αντιλήψεις και αντί να λατρεύουν τον Θεό λατρεύουν τα δημιουργήματά του∙ αλλά αφού παίρνουμε από αυτά ό,τι είναι χρήσιμο για την ζωή και την απόλαυσί μας, αποφεύγουμε ό,τι είναι επικίνδυνο […] κατά τον ίδιο τρόπο και από αυτά που μας προσφέρει η εξωχριστιανική παιδεία παραδεχτήκαμε ό,τι είναι χρήσιμο στην έρευνα και στις θεωρητικές αναζητήσεις, ενώ αποκρούσαμε καθετί που οδηγεί στην ειδωλολατρία, στην πλάνη και στο βάθος της καταστροφής. Μάλιστα από την εξωχριστιανική παιδεία έχουμε ωφεληθεί στην ευσέβεια και τη λατρεία του Θεού, γιατί διακρίναμε καλά το ανώτερο από το χειρότερο και έχουμε κάνει δύναμι της διδασκαλίας μας τις αδυναμίες εκείνης. Δεν πρέπει λοιπόν να περιφρονούμε την παιδεία, επειδή κάποιοι θεωρούν καλή μια τέτοια περιφρόνησι∙ αντιθέτως, πρέπει να θεωρούμε αμαθείς και αμόρφωτους τους ανθρώπους που έχουν αυτή την αντίληψι."(...)

Γρηγόριος ο  Θεολόγος, "Επιτάφιος εις Μέγαν Βασίλειον..."

Η ταινία «Τα Πάθη του Χριστού»: Για τα δέκα χρόνια της, ένα νέο βίντεο (πλήρους προβολής, 2ω 05΄) στο You Tube και δέκα παράξενα! Di nuovo sul film “La passione di Cristo” di Mel Gibson;1 video su YouTube (completo), 10 anni (2004-2014) e 10 curiosità!

Είναι πασίδηλο (μετά από 3 μέχρι σήμερα αναρτήσεις στο ιστολόγιο) ότι το φίλμ του Μέλ Γκίμπσον «Τα Πάθη του Χριστού» χαίρει τελικά της επιδοκιμασίας μας.
Ας λένε και γράφουν οι άλλοι ότι η ταινία είναι απλώς «σπλάτερ με πολύ αίμα», « ένα "λουτρό" αίματος διάρκειας 125 λεπτών» (αφήνουμε τα εμβόλιμα «ρατσιστική», «αντισημιτική», «αντιεβραϊκή», «σαδιστική» κ.τ.ο.).
Για μάς παραμένει μια πολύ ενδιαφέρουσα κινηματογραφική ταινία. Μια ταινία που δεν είναι αψεγάδιαστη. Δεν πρόκειται δα για ιστορικό ντοκυμαντέρ! Είναι ένα φίλμ όμως, με ανατρεπτικά στοιχεία και με τολμηρές πρωτοτυπίες σε σχέσι με την κατεστημένη χολυγουντιανή νοοτροπία. Ένα θρησκευτικό έπος ή μάλλον δράμα, που παρακολουθεί αρκετά πιστά την κειμενική παράδοσι του χριστιανισμού. Κι ας έχει η ματιά του σκηνοθέτη μια στάμπα ρωμαιοκαθολικισμού.

Παράλληλα, δεν αρνιόμαστε την κάπως υπερβάλλουσα τάσι ρεαλισμού και κάποια στοιχεία νατουραλισμού, αλλά, όπως έχουμε ξαναγράψει σε α΄ πρόσωπο: «το φίλμ του Γκίμπσον δεν έχει –για μένα- τεράστια ευαγγελικά κενά και το σπουδαιότερο, δεν με προσβάλλει ως χριστιανό πιστό (όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ανάλογα κινηματογραφικά έργα του Χόλυγουντ ή άλλων ευρωπαϊκών παραγωγών με (εμφανή ή συγκεκαλυμμένη) αλλότρια θρησκευτική ή ιδεολογική στόχευσι».
Όποιος θέλει γλυκανάλατα καθωσπρεπικά εργάκια για μικρά παιδιά, δακρύβρεχτα μελό, ρόκ όπερες, διανοουμενίστικες προσεγγίσεις, εξυπνακίστικα σενάρια με προσωπικές αυθαιρεσίες κατά τα περίεργα γούστα μισοανώμαλων σκηνοθετών και σεναριογράφων (άθεων ή μάλλον αλλόθρησκων παραγωγών), ας πάει να παρακολουθήσει άλλα προϊόντα της έβδομης τέχνης (υπάρχουν καμμια πενηνταριά) με το ίδιο ή παρεμφερές θέμα, τα Πάθη του Χριστού...

Και επειδή στο Γιουτιούμπ παρακολουθούμε κάθε χρόνο το ίδιο «έργο», να διαγράφονται δηλαδή όλα τα σχετιζόμενα με το φίλμ βιντεάκια που τυχαίνει να διαλέγουμε για τις αναρτήσεις μας, αναδημοσιεύουμε σήμερα (ΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ) το (πολύ καλής ποιότητας και πλήρες!) βίντεο που βρήκαμε εκεί. Και με την ευκαιρία θα προσθέσουμε (στην συνέχεια) και μια δεκάδα αξιοπερίεργα σχετικά με την ταινία!


TO ΦΙΛΜ ΣΕ BINTEO

The Passion of the Christ 2004 HD 720p (FULL MOVIE)

ΤΑ ΔΕΚΑ ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ (Συνεχίζεται) (Under construction)

Τα επεισόδια στην χθεσινή παράσταση του θεατρικού έργου «Corpus Christi» και τα αντανακλαστικά της Wikipedia. Incidenti e proteste ieri contro la rappresentazione del “Corpus Christi” ad Atene e la Wikipedia

Είχα την τιτάνια τύχη να παρακολουθήσω την μεσημεριανή εκπομπή της Τατιάνας στο Στάρ. ‘Επεσα πάνω στο κομμάτι που αφορούσε στο θέμα που προέκυψε με τα επεισόδια που προκάλεσαν «σκοταδιστές», «φανατικοί», «Χρυσαυγίτες» και  «Μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων» κατά την χθεσινοβραδινή παράστασι του έργου του Αμερικανού Τέρενς Μακνάλι, «Corpus Christi».

Άκουσα μεταξύ άλλων τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Λαέρτη Βασιλείου να ισχυρίζεται με μισοκακόμοιρο ύφος πως αφ’ ενός τα επεισόδια που τον κατατρόμαξαν προσωπικά είναι η αρχή μεγάλης πολιτικής συμφοράς, (η νύκτα των επεισοδίων παραλληλίστηκε με την «Νύκτα των Κρυστάλλων» εγκαινιάζοντας την επιστροφή στον Ναζισμό), αφ’ ετέρου πως το έργο δεν έχει καμμία σχέσι με τον Χριστό, (πουθενά «δεν αναφέρεται το όνομά του στην παράστασι», καμμία σχέσι με την ζωή του, στην παράστασι «δεν είναι …ο ίδιος», «ο πρωταγωνιστής είναι άλλο πρόσωπο» και «έχει άλλο όνομα»), ο πρωταγωνιστής του έργου δεν έχει ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Ιούδα ή με άλλους μαθητές του και ούτε οι απόστολοι είναι ομοφυλόφιλοι κλπ. Μάλιστα με ύφος συγκλονισμένου πιστού ο ελληνοαλβανός σκηνοθέτης-ηθοποιός (με τις 2 πρώτες θέσεις σε πανευρωπαϊκούς θεατρικούς διαγωνισμούς, διακρίσεις για την Ελλάδα, όπως τόνισε), ανέφερε στην παρουσιάστρια της εκπομπής την συγκλονιστική δήλωσι/ομολογία που του κατέθεσε η γυναίκα από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θεατών (ογδόντα περίπου ετών οι άνθρωποι), πως μετά την παράστασι του έργου αισθάνθηκαν δύο φορές πιο πιστοί χριστιανοί!!

Από την μεριά της η παρευρισκόμενη Ελληνίδα (και «ορθόδοξη χριστιανή») μεταφράστρια του θεατρικού έργου  Βάσια Παναγοπούλου, αφού εξέφρασε τον αποτροπιασμό, την δημοκρατική της οργή για την φασιστική αντίδρασι που οδήγησε στην ματαίωσι της παράστασης, αλλά και επιπλέον  την απορία της για τις βίαιες αντιδράσεις, υπερθεμάτισε πως δεν είναι βλάσφημο το έργο και πως αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν είναι –εκτός από τους χαρακτηρισμούς περι την έννοια του σκοταδισμού και του φονταμενταλιστικού φασισμού- κάτι σαν φρενοβλαβείς ή απλώς καθυστερημένοι,  υπογράμμισε συντονισμένη κι αυτή στο εν πλήρη αθωότητι ύφος του παραπλεύρως ισταμένου σκηνοθέτου της, πως :

«Το περιεχόμενο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς αν δεν έχει δή την παράστασι»!

Λίγο έλειψε να τρέξω να προμηθευτώ εισιτήρια μήπως και δεν προλάβω να παρακολουθήσω την απ’ ό,τι έλεγαν στην εκπομπή αθώα καλλιτεχνική δημιουργία, ένα τόσο βάναυσα συκοφαντημένο από φανατικούς αδελφούς και άλλους πνευματικό έργο. Μια κατάφωρα αδικημένη θεατρική παράστασι που μάλιστα έμοιαζε να είναι γεμάτη σύγχρονο θρησκευτικό προβληματισμό.

Αλλά για “κακή” μου τύχη είμαι ένας μικρός και μόνος …ιστολόγος.

Και επιπλέον έχω ενσωματώση τον τηλεοπτικό δέκτη στον υπολογιστήρα μου!.

Πάμε λοιπόν στον αποστομωτικό αντίλογο.

Αφήνω το γελοίο επιχείρημα της διασήμου όσο και συστημικής δημοσιογράφου πως τάχα μου είναι ελάχιστο το ποσοστό των Ελλήνων που διαμαρτύρονται και πως τάχα μου «υπάρχουν πολλοί Έλληνες Ορθόδοξοι που δεν προσβάλλονται» από το περιεχόμενο του έργου», και χωρίς περιττά σχόλια μεταφράζω απο το άρθρο της αγγλικής έκδοσης της Wikipedia:

Λήμμα:

Κόρπους Κρίστι (έργο)

"Το Κόρπους Κρίστι είναι ένα θρησκευτικό δράμα του Τέρενς ΜακΝάλλυ που δραματοποιεί την ιστορία του Ιησού και των Αποστόλων. Γραμμένο το 1997 και πρωτοπαρουσιασμένο στην Ν. Υόρκη το 1998, παρουσιάζει τον Ιησού και τους Αποστόλους σαν γκέι άνδρες να ζούν στο σημερινό Τέξας. Χρησιμοποιεί σύγχρονες συσκευές όπως η τηλεόρασι με αναχρονισμούς όπως η ρωμαϊκή κατοχή. Ο Ιούδας προδίδει τον Ιησού εξ αιτίας σεξουαλικής ζηλοτυπίας. Ο Ιησούς [ΣΣ : στο έργο] ευλογεί ομοφυλοφιλικό γάμο μεταξύ δύο αποστόλων.(…)"

Υποδοχή

"Το έργο δέχθηκε προσεκτική κριτική  για την διερεύνησι ομοφυλοφιλικών θεμάτων στον Χριστιανισμό. Επίσης καταδικάστηκε από την Καθολική Λίγκα, ένα είδος ομάδας-παρατηρητήριο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, για το ότι παρουσιάζεται σ’ αυτούς ως βλασφημία, ιεροσυλία και αντιχριστιανική μισαλλοδοξία.

Ο συγγραφέας Terrence McNally, άνθρωπος ομοφυλόφιλος, δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του καθώς το έργο παιζόταν στις Η.Π.Α. Η παραγωγή του στην Νέα Υόρκη ματαιώθηκε και στην συνέχεια αναπρογραμματίσθηκε. Τελικά η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε την 13η Οκτωβρίου 1998 υπο την σκηνοθεσία του Joe Mantello.(…)"

Όπως άφησα να εννοηθή, κατέφυγα στην καταδεκτική πανσοφία της Βικιπαιδείας ταυτόχρονα με την απ’ ευθείας παρακολούθησι της εν λόγω εκπομπής. Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξί μου, όταν εκτός από τα ανωτέρω μεταφρασμένα που είπαμε, (και που μαζί με αυτά που δεν μετέφρασα σας τα παρουσιάζω στην συνέχεια, στο τέλος της ανάρτησης, και στο πρωτότυπο –για του λόγου το αληθές), διάβασα και την εξής παράγραφο:

 «Το έργο παρουσιάζεται εδώ και λίγες εβδομάδες στην Αθήνα, στην Ελλάδα, όπου υπέπεσε στην προσοχή δεξιών οργανώσεων καθώς και του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής. Αυτό οδήγησε ακολούθως σε βίαιες διαμαρτυρίες που έχουν ως απαίτησι την ακύρωσι του έργου, καθώς και σε προπηλακισμούς κατά των ηθοποιών.» !?!?!?!?!?!?!?

ΣΗΜ Τελευταία προσεκτική ματιά στην σελίδα που παραπέμπουμε, λύνει το …μυστήριο:

«This page was last modified on 11 October 2012 at 22:59»

Terrence McNally's "Corpus Christi"

Corpus Christi (play)
From Wikipedia, the free encyclopedia
Corpus Christi is a passion play by Terrence McNally dramatizing the story of Jesus and the Apostles. Written in 1997 and first staged in New York in 1998, it depicts Jesus and the Apostles as gay men living in modern-day Texas. It utilizes modern devices like television with anachronisms like Roman occupation. Judas betrays Jesus because of sexual jealousy. Jesus administers gay marriage between two apostles.
Leigh Rowney, the director of a 2008 production in Sydney, Australia, accepted that it would generate discussion on Christianity and homosexuality stating: "I wanted this play in the hands of a Christian person like myself to give it dignity but still open it up to answering questions about Christianity as a faith system." [edit]Reception It received critical attention for its exploration of gay themes in Christianity.[1][2][3]
It was also condemned by Catholic League, a Roman Catholic watchdog group, for what they viewed as blasphemy, sacrilege,[4][5] and anti-Catholicbigotry. Playwright Terrence McNally, a gay man, received death threats when it was played in the U.S.[6][7]
Its production in New York City was canceled then reinstated,[8] finally opening on 13 October 1998, directed by Joe Mantello.
It received its British premiere in 2000, produced by Theatre 28 and directed by Stephen Henry. When it was produced as part of the Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras, Anglican bishop Robert Forsyth considered the play to be offensive and historically incorrect.[6]
A condensed version of the play was performed without incident in 2001 as part of a student directing class at St. Edward's University in Austin, Texas.[importance?] The play returned briefly to a small New York theatre in 2008, gaining a sympathetic review by the New York Times, which also published an article linking the uproar in 1998 to the death of gay student Matthew Shepard.[8] In 2009, the play was performed at the Church of the Foothills in California.[9] In March 2010, a student performance of the play was canceled at Tarleton State University in Stephenville, Texas. The university had received many complaints about the play's scheduled performance, but its president, F. Dominic Dottavio, citing freedom of speech, declared that the play would be performed.[10] Dottavio's condemnation of the play in the same letter, though, has been criticized by campus free speech groups as giving encouragement to people trying to shut down the production.[11] After Texas's Lieutenant Governor David Dewhurst weighed in saying, "No one should have the right to use government funds or institutions to portray acts that are morally reprehensible to the vast majority of Americans," the performance was cancelled citing safety concerns.[12][13]
The play was already performed for a few weeks in Athens, Greece, when it caught the attention of right-wing organizations, as well as that of the neonazist parliamentary party Golden Dawn. This led to subsequent violent protests demanding the cancellation of the play, as well as to the jeering of the actors[14]. 
etc

Επιχείρησι ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Η περίπτωσι της Ιταλίας. L’ Italia contrasta la decisione della UE sulla dasacralizzazione delle ...aule.

Η «Καταδίκη» της Ιταλίας από μια «μαϊμού» ιταλοφινλανδέζα
La condanna dell’ Italia a causa del ricorso di una cittadina di origine pseudofinlandese (leggi: italiana di origine turca)


Πολλή συζήτησι έγινε τελευταία στην χώρα μας για το ζήτημα της καταδίκης της γείτονος Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σε μια πρωτοφανή
απόφασί του, το ανώτατο ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο απεφάνθη πως η παρουσία του χριστιανικού συμβόλου του εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες συνιστά «παραβίασι του δικαιώματος των γονέων να μορφώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις» και μία παραβίασι «της θρησκευτικής ελευθερίας των μαθητών».
Κρίνουμε αναγκαίο να αναφερθούμε κι εμείς επι του θέματος και να αρθρώσουμε δυο κουβέντες.

Κατά πρώτον, νομίζουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να ...διαψεύσουμε κατηγορηματικώς πως έχουμε οποιανδήποτε σχέσιν ή συγγένεια με την ιταλίδα υπήκοο Soile Lautsi, η οποία έκανε την νικηφόρα προσφυγή κατά της «χώρας της»! Η κα. Soile που δηλώνει καταγωγή όχι από την Τουρκία, όπως πασίδηλα προδίδει το όνομά της (Soile < τουρκ. "πές μου", "μίλα"), αλλά από την μακρινή Φινλανδία, το 2002 ζήτησε από το δημόσιο Σχολείο «Vittorino da Feltre» του Άμπανο (Abano Terme, γειτονική κωμόπολι της Πάντοβας), όπου φοιτούσαν τα παιδιά της, να απομακρύνη τους σταυρούς (με τον Εσταυρωμένο) από τις αίθουσες. Οι προσφυγές της στα ιταλικά δικαστήρια δεν είχαν αποτέλεσμα.
Τώρα οι δικαστές του Ευρ. Δ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της έδωσαν δίκιο: Η απόφασι καθορίζει ότι η ιταλική κυβέρνησι πρέπει να καταβάλη στην κα. Soile Lautsi (που απ’ ό,τι φαίνεται ντρέπεται να δηλώση την ασιατική της καταγωγή και την –προφανώς- μουσουλμανική της πίστι) το ποσό των 5.000 ευρώ για «ηθική βλάβη». [Την ηθικοπνευματική βλάβη που προξενούν οι ξένοι δικαστές σε μια οργανωμένη κοινωνία 60 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν την λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του κανένας από τους νομικούς εγκεφάλους;]

Κι όμως το μείζον για εμάς δεν είναι η καταδίκη της Ιταλίας από την «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως διατυμπανίστηκε από τον ελλαδικό ηλεκτρονικό και μή Τύπο, και ειδικά από κάποιους ιδεολογικούς χώρους προσανατολισμένους ...ανάποδα (ή, για να χρησιμοποιήσω δοκιμότερο όρο, πρόσωπα από χώρους που δρούν αποδομητικά).
Το σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι (και αυτό πρέπει να γνωρίζει ο μέσος Έλληνας πολίτης), πως η ιταλική κοινωνία αντέδρασε έντονα σε αυτήν την «καταδίκη», αποδοκιμάζοντας την απόφασι των εν Στρασβούργω δικαστών. Σε ποσοστό άνω των 80% ο ιταλικός λαός τάσσεται κατά της νεοεποχήτικης δικαστικής απόφασης!
Χαρακτηριστικό δείγμα για το αυθόρμητο «γιουχάϊσμα» που «έφαγε» αυτές τις μέρες και συνεχίζει να δέχεται σε πανιταλικό επίπεδο η political correct απόφασι του Στρασβούργου, είναι το παρακάτω δημοσίευμα στον ιταλικό ηλεκτρονικό Τύπο:



(Συνεχίζεται…)

Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (trad. dalla stampa)

Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (invece di Dio)

Πρώτη είδησι προχθες στην σελίδα των εξωτερικών ειδήσεων της Ιταλικής Ηλεκτρονικής Εφημερίδας ilGiornale.it ένα άρθρο με τον τίτλο «Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Μπορεί να είναι σημαντικό/σημαδιακό ότι για πρώτη φορά στα χρονικά της αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας, ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρεται στον Χριστό, (αν και κρατώ μια επιφύλαξι ως προς την διαβεβαίωσι της έγκριτης εφημερίδας, καθόσον ο νούς μου πάει στον Τζών Κέννεντυ –τον μόνο ρωμαιοκαθολικό πρόεδρο των ΗΠΑ) γι’ αυτό ίσως είναι ενδιαφέρουσα μια πρόχειρη μετάφρασις:


Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)

«Η πίστι είναι ένα μυστήριο, εκείνη του Ομπάμα ακόμη περισσότερο. Όσο περισσότερο τον γνωρίζεις τόσο λιγότερο τον καταλαβαίνεις. Την περασμένη εβδομάδα, ύστερα κι από το ενθουσιώδες άνοιγμά του στον Ισλαμικό κόσμο απ’ το βήμα του Πανεπιστήμιου του Καΐρου, πολλοί ήσαν εκείνοι που αναρωτήθηκαν μήπως ένα κομματάκι της καρδιάς του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ισλαμικό. Τέτοια ήταν η παραφορά με την οποία απευθύνθηκε στους μουσουλμάνους. Μα από την άλλη πλευρά του Ωκεανού, στην δική του Αμερική, ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, τον οποίο κάποιος στ’ αστεία ήδη επονόμασε Barack Zelig (Ζηλωτή;) Obama, είναι σε τόσο βαθμό πιστός που να φαίνεται πιο χριστιανός κι από τον Μπούς. Όχι στους τόνους: ο Μπούς ήτανε ένας ευαγγελιστής φανατικός, ένας «teocon», πεπεισμένος ότι έχει μια ειδική σχέσι με τον Θεό. «Είμαι βέβαιος ότι ο Κύριος θέλει να είμαι πρόεδρος» είχε δηλώση πριν την ορκωμοσία του για την δεύτερη προεδρική θητεία του στον Λευκό Οίκο. Κι όταν αποφάσισε να εισβάλη στο Ιρακ είπε , σε συνέντευξι στον Μπόμπ Γούντγουορντ (Bob Woodward): «Δεν μιλάω με τον πατέρα μου, αλλά με τον Πατέρα που είναι εν τοις Ουρανοίς».
Σεμνός ο Μπούς, αλλά όχι και τόσο έξω από τα στάνταρ της Αμερικής, όπου ο πρώτος πολίτης, αναλαμβάνει την εξουσία ορκιζόμενος στην Βίβλο και όπου οι επικλήσεις του Θεού είναι συχνές. Στον χριστιανικό Θεό, που είναι και εκείνος των Εβραίων και των μουσουλμάνων. Επομένως πολιτικώς ορθόν. Αλλά ποτέ στον Ιησού. Γιατι κατά τους Εβραίους δεν είναι ο Μεσσίας και για τους μουσουλμάνους δεν είναι γιος του Αλλάχ, παρόλο που τον θεωρούν προφήτη που προετοίμασε την έλευσι του Μωάμεθ. Ν’ ανακατεύεις τον Ιησού δεν κάνει καλό. Τα πρόσφατα χρόνια κανένας πρόεδρος, ούτε κι ο Μπούς, είχε τολμήση να παραβή το ταμπού, παρα μόνο σε περιστάσεις ανεπίσημες ή ακραιφνώς θρησκευτικές, όπως η ημέρα των Χριστουγέννων ή εκείνη του Πάσχα, ακριβώς για να μην εκτεθή σε άχρηστες αντιπαραθέσεις με απόχρωσι θρησκευτική.
Κανείς εκτός του Ομπάμα, ο οποίος μέσα σε τέσσερις μήνες τον επικαλέσθηκε συχνά και σε περιστάσεις σημαντικές, όπως τις 17 του Μαίου στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Notre Dame, όταν ανακαλώντας στην μνήμη του τα περάσματά του από την περιφέρεια του Σικάγου, υπενθύμισε πως βρέθηκε να δουλεύει «όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και μέσα στην Εκκλησία» και πως «αυτό με έφερε στον Χριστό». Ένα μήνα πριν είχε παραπέμψη σε παραβολή του Ιησού για να παρακινήση την Αμερική «να ανοικοδομήσουμε το σπίτι μας πάνω στον βράχο κι όχι στην άμμο». Φράσεις άξιες για έναν ένθερμο χριστιανό, που όμως ίσως δεν είναι και τόσο ευλαβής…»

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ .In search of the true profile of the Byzantine Civilization

In search of the true profile of the Byzantine, (our Greek-Roman), Civilization
In cerca del profilo reale della civilta’ bizantina
Από τον φίλο του Συλλόγου, και του Ιστολογίου, Ίωνα, λάβαμε την παρακάτω συνεργασία. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον σημείωμα σχετικά με το κεφαλαιώδες για την αυτοσυνειδησία μας ζήτημα της πολιτισμικής περιόδου του παρεξηγημένου και κατασυκοφαντημένου -- από άσπονδους δυτικούς φίλους, αλλά και ετερόφωτους ημετέρους --Βυζαντίου, του κατά τον ευφυέστατον ορισμό του ιστορικού Heisenberg «Εκχριστιανισθέντος Ρωμαϊκού Κράτους του Ελληνικού Έθνους».
Με την ελπίδα, αυτή η συνεργασία να αποτελέση αφορμή γόνιμου προβληματισμού και με το ενδεχομένο να συμβάλη σε ανταλλαγή απόψεων, την δημοσιεύουμε ευχαρίστως.
Εμείς τώρα θα περιοριστούμε να υπογραμμίσουμε μόνο το γεγονός ότι η ιστορική περίοδος αυτή του ελληνόφωνου χριστιανικού κράτους της ρωμαϊκής Ανατολής αποτελεί την μακροβιότερη κρατική οντότητα, και μάλιστα αυτοκρατορία, του Δυτικού κόσμου. Δηλαδή του πολιτισμού εκείνου που σφραγίζει με την κυριαρχική παρουσία του τον γαλάζιο πλανήτη…

Ποια είναι η αξία του βυζαντινού Πολιτισμού;

Η Ελληνορωμαϊκή αυτοκρατορία εκτός από μια μεγάλη πολιτική (κρατική) δύναμη, όσον αφορά το στρατό, τη διοίκηση και τους νόμους, ήταν και μια μεγάλη πολιτιστική δύναμη, όσον αφορά την παιδεία τις τέχνες και τα γράμματα. Ένα ρεύμα πολιτισμού διαποτισμένο από την αρχαία κληρονομιά και την Χριστιανική πίστη.
Ο μέσος Έλληνας σήμερα, και επομένως το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, γνωρίζει σε γενικά πλαίσια την πολιτική της εποχής, στην οποία όμως αναβιώνει και διατηρεί τη μερίδα του λέοντος το κακό, το εγωκεντρικό κομμάτι του ανθρώπου. Ενώ αγνοεί παντελώς τους ταπεινούς, τους μεγάλους ασκητές, τους φιλόσοφους, τους λογίους, τους συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής, οι οποίοι εμπλούτισαν και τελειοποίησαν ό,τι προϋπήρχε, με την αποκάλυψη της Αλήθειας από Τον ίδιο τον Δημιουργό μας.
Εκείνοι οι άνθρωποι της κρατικής εξουσίας φαντάζουν με ιεροεξεταστές θεοκρατικού καθεστώτος με ακολούθους τους μόνο τους κληρικούς. ενώ όσοι δεν αποδέχονταν μέσα στο κράτος την Χριστιανική πίστη πως ήταν όλοι αρχαιολάτρες, δωδεκαθεϊστές και μάγοι.
Εντωμεταξύ, η ορθόδοξη εκκλησία σήμερα μοιάζει η μόνη που αντιπροσωπεύει εκείνη την εποχή, ενώ η απαξίωση του κλήρου – δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να μην έχει να μου αφηγηθεί, με προκατάληψη, μια ατυχή εμπειρία από την ενορία της περιοχής του – έχει ως αποτέλεσμα να τείνει να απαξιωθεί ο χριστιανικός κλήρος και να αγνοηθεί μαζί με αυτόν και ολόκληρη αυτή η πολιτισμική κληρονομιά του λαού μας.
Έτσι η γέφυρα που μας ενώνει με το παρελθόν 3000 χρόνων έχει υποστεί σ’ εκείνη την εποχή, την ιστορική διαδρομή δέκα περίπου αιώνων, ρήγματα, και εν συνεχεία ένα είδος κατάρρευσης που όλο ένα συνεχίζεται από τους αλλεπάλληλους εγκέλαδους των επιλογών της πολιτικής εξουσίας του σήμερα.
Για να παρατηρηθούν και να εξεταστούν αντικειμενικά τα χαμένα κομμάτια του ιστορικού παρελθόντος, ο σημερινός νέος θα πρέπει να έχει ανησυχίες που να ξεπερνούν την υλιστική ηδονή που μαστίζει την εποχή μας, ή να φοιτά σε κάποιο πανεπιστήμιο στον κλάδο της φιλολογίας, λαογραφίας και ιστορίας της τέχνης. Η μάζα τής ελληνικής κοινωνίας, που σίγουρα δεν έχει αυτές τις ανησυχίες ή δυνατότητες, ευτυχώς ή δυστυχώς είναι αυτή που ανάλογα με τα πιστεύω της διαμορφώνει ολόκληρο το σύνολο.
Βέβαια πολλές φορές μοιάζει να χειραγωγείται, αλλά πώς να αντισταθεί στην κατηφόρα ο κάθε κουρασμένος δρομέας της ζωής;

Ενώ έχω συμπληρώσει την ηλικία μιας γενιάς και αντιπροσωπεύω κι’ εγώ τον νεοέλληνα με την κουτσουρεμένη μέση εκπαίδευση, παρατηρώ όμως, πως στα μάτια μου η ελληνορωμαϊκή εποχή και συγκεκριμένα αυτό που συνηθίσαμε να το αποκαλούμε Βυζάντιο, φαντάζει, με ένα βιβλίο που απαξιωτικά δεν μπαίνει ποτέ στην βιβλιοθήκη, αλλά παραμένει στην κούτα κάτω στο υπόγειο με τα καντηλάκια και τις εικόνες της γιαγιάς - δεν ξέρω γιατί.

Ακόμα, ενώ έχω δεί αμέτρητες ταινίες εποχής, η τηλεόραση που έχει αναλάβει την καθημερινή μου μόρφωση, δεν έχει ασχοληθεί ποτέ, έστω με τα «πιασάρικα» (στη γλώσσα της) θέματα της εποχής εκείνης, που είναι εκατοντάδες!! Η "έβδομη τέχνη" που επηρεάζει τον περισσότερο κόσμο, την αγνοεί σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έχει ασχοληθεί με την Βίβλο, τα πάθη του Χριστού μας, τους αρχαίους Έλληνες, τους Φαραώ, τους Ρωμαίους, τους Σταυροφόρους, τους Μεσαιωνικούς ήρωες, την Αναγέννηση, την ανακάλυψη της Αμερικής, τους Σαμουράϊ και όλους τους ήρωες όλων των εποχών και εθνικοτήτων, πουθενά οι «Βυζαντινοί». Ποιοι ήταν αυτοί; πόσοι ήταν; πού ζούσαν; τι μετουσίωναν;
Αυτά υπάρχουν μόνο στα ξεπερασμένα πνευματικά κέντρα και στις βαρετές εγκυκλοπαίδειες που έχουν κατέβει στο υπόγειο για να ωριμάσουν σαν το παλιό καλό κρασί, ενώ έχει ανέβει η μεγάλη ηλεκτρονική που φροντίζει να μας κρατάει πάντα παιδιά.
Για τους λίγους, τους γνώστες, μπορεί αυτός ο προβληματισμός να μην υφίσταται. Τι γίνεται με τους πολλούς όμως; Που σίγουρα έχουν ένα κενό, μικρό ή μεγάλο ανάλογα με τις ανησυχίες τους; Μήπως αυτό το κενό δεν βοηθάει στην έλλειψη αυτοσεβασμού και εθνικής συνείδησης;
Μια καλή απάντηση σίγουρα θα δώσει ο χρόνος. Γιατί όπως έλεγε και ο Ευριπίδης «αποκαλύπτει τα πάντα στους μεταγενέστερους. Είναι τόσο φλύαρος που μιλάει ακόμα και όταν δεν τον ρωτάς».

΄Ιων

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ. PENTECOSTE: Omelia di San Giovanni Crisostomo e la Glossolalia

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ είναι, ως γνωστόν, για μας τους χριστιανούς, η ΓΕΝΕΘΛΙΟΣ ΗΜΕΡΑ της Εκκλησίας μας. Χρόνια μας Πολλά, λοιπόν, για αυτήν την επέτειο των περίπου 1975 χρόνων Χριστιανισμού (2008 – 33)!

La Pentecoste, come noto, e’ il giorno natale della nostra Chiesa Cristiana. Auguri, allora, e “Tanti di questi giorni” a tutti noi credenti per quest’ anniversario dei 1975 (20008-33) anni piu’ o meno del Cristianesimo!
E con vostro permesso, presentero’ (mezzo tradotto) un brano dalla prima omelia di S. Giovanni Crisostomo in cui testo, il Santo (4° secolo d.C.) riferendosi al fatto della Glossolalia affermava: “Al tempo degli apostoli chiunque era battezzato parlava immediatamente in altre lingue”.

Επιτρέψτε μου και μια θεολογικο-φιλολογική παρέκβασι για τους «ψαγμένους» φίλους:
Βρήκα ενδιαφέρον το απόσπασμα από την α΄ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ Ομιλίαν του Ιωάννου Χρυσοστόμου για την ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ.

Κατά το πατερικό κείμενο, το υπερφυσικό αυτό «σημείον» δεν παρουσιάζεται μόνο κατά την Πεντηκοστή, ως φαινόμενο κατά το οποίο το κήρυγμα των Αποστόλων μετά την επιφοίτησι του Αγίου Πνεύματος γινόταν κατανοητό από τους συγκεντρωμένους αλλοεθνείς και αλλογλώσσους ως ομιλία στην γλώσσα τους.
Η γλωσσολαλία φέρεται και ως πνευματικού χαρακτήρα (πάντα ως καρπός του του Αγίου Πνεύματος) φαινόμενο γλωσσομάθειας που αφορά κάθε έναν από τους βαπτιζομένους πρώτους Χριστιανούς!

Μάλιστα ο Ιεράρχης απαντά στην απορία που προφανώς είχαν πολλοί χριστιανοί στην εποχή του ( τέταρτος αιώνας), γιατί το χάρισμα αυτό του Αγίου Πνεύματος δεν συνεχίστηκε να δίνεται στους νεοφώτιστους μετά την αποστολική εποχή.
[Αποδίδω στην νεοελληνική (TRADUCO dal greco)]:
«Για ποιο λόγο λοιπόν, λένε, δεν γίνονται τώρα πια σημεία θαυμαστά; Εδώ, προσέξτε με με μεγάλη προσοχή, γιατί από πολλούς το ακούω αυτό, και συνεχώς και πάντα το ψάχνουν: για ποιο λόγο τότε όλοι οι βαπτιζόμενοι μιλάγανε με γλώσσες, ενώ τώρα πια όχι; Άς μάθουμε πρώτα τι είναι η γλωσσολαλία και τότε θα μιλήσουμε και για την αιτία.
Τι είναι, λοιπόν, το ‘΄γλώσσαις λαλείν’’; ΄Οποιος βαπτιζόταν αμέσως μπορούσε να μιλάει με την γλώσσα των Ινδών, με την μιλιά των Περσών, με των Σκυθών, με των Θρακών και ένας άνθρωπος (έπαιρνε το χάρισμα) να μιλά πολλές γλώσσες. Και αυτοί, πάντως, οι σημερινοί χριστιανοί, αν ήσαν τότε (= σ’ εκείνη την αποστολική εποχή) βαπτιζόμενοι, θα τους άκουγες αμέσως μετά το βάπτισμά τους να μιλάνε (και) σε διαφορετικές γλώσσες. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι και ο Παύλος, όταν κάποτε συνάντησε κάποιους που είχαν λάβη το βάπτισμα του Ιωάννη (του Προδρόμου) και τους ρώτησε αν είχαν λάβη το Άγιον Πνεύμα (κάποια στιγμή μετά) αφού πίστευσαν, αυτοί του απάντησαν ότι δεν ξέρανε ούτε τι είναι Άγιο Πνεύμα («δεν ακούσαμε ούτε αν υπάρχη»). Και τότε, αμέσως ο Παύλος τούς κάλεσε να βαπτισθούν: και με την τοποθέτησι των χεριών του επάνω τους, ήλθε και σ’ αυτούς το “Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ ἐλάλουν ἅπαντες γλώσσαις”.
Για ποιο λόγο λοιπόν, ανακλήθηκε και εξαφανίστηκε από τους ανθρώπους τώρα αυτό το χάρισμα;
Όχι δεν μας περιφρόνησε ο Θεός, αντίθετα, μας αποδίδει πολύ μεγάλη τιμή! Πώς γίνεται αυτό; Εγώ θα σας ’πώ:

“Ἀνοητότερον οἱ ἄνθρωποι διέκειντο τότε, τῶν εἰδώλων προσφάτως ἀπηλλαγμένοι, καὶ παχυτέρα καὶ ἀναισθητοτέρα αὐτῶν ἡ διάνοια ἔτι ἦν, καὶ πρὸς τὰ σωματικὰ πάντα ἐπτόηντο καὶ ἐκεχήνεσαν, καὶ οὐδεμία
αὐτοῖς οὐδέπω ἔννοια δωρεῶν ἀσωμάτων ἦν, οὐδὲ εἴδεσαν τί ποτέ ἐστι νοητὴ χάρις, καὶ πίστει μόνῃ θεωρουμένη· διὰ τοῦτο σημεῖα ἐγίνετο.
Τῶν γὰρ χαρισμάτων τῶν πνευματικῶν τὰ μὲν ἀόρατά ἐστι, καὶ πίστει καταλαμβάνεται μόνῃ· τὰ δὲ καὶ αἰσθητὸν ἐνδείκνυται σημεῖον πρὸς τὴν τῶν ἀπίστων πληροφορίαν. Οἷόν τι λέγω· ἁμαρτιῶν ἄφεσις νοητόν ἐστι πρᾶγμα, ἀόρατόν ἐστι χάρισμα· πῶς γὰρ καθαίρονται ἡμῶν αἱ ἁμαρτίαι, οὐχ ὁρῶμεν τοῖς τῆς σαρκὸς oφθαλμοῖς. Τί δήποτε; Ὅτι ψυχή ἐστιν ἡ καθαιρομένη· ψυχὴ δὲ ὀφθαλμοῖς σώματος οὐχ ὁρᾶται. Ἡ μὲν οὖν κάθαρσις τῶν ἁμαρτημάτων νοητὴ δωρεά τίς ἐστιν ὀφθαλμοῖς οὐ δυναμένη σώματος γενέσθαι φανερά· τὸ δὲ γλώσσαις διαφόροις λαλεῖν ἐστι μὲν καὶ αὐτὸ νοητῆς ἐνεργείας τοῦ Πνεύματος· αἰσθητὸν μέντοι παρέχεται τὸ σημεῖον, καὶ τοῖς ἀπίστοις εὐσύνοπτον.
Τῆς γὰρ ἔνδον ἐν τῇ ψυχῇ γινομένης ἐνεργείας, τῆς ἀοράτου λέγω, ἡ ἔξω γλῶττα ἀκουομένη φανέρωσίς τίς
ἐστι καὶ ἔλεγχος. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος λέγει· Ἑκάστῳ δὲ ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος δίδοται πρὸς τὸ συμφέρον. Ἐγὼ μὲν οὖν νῦν χρείαν οὐκ ἔχω σημείων.
Τίνος ἕνεκεν; Ὅτι καὶ χωρὶς σημείου δόσεως πιστεύειν μεμάθηκα τῷ ∆εσπότῃ. Ὁ γὰρ ἀπιστῶν ἐνεχύρου δεῖται· ἐγὼ δὲ πιστεύων οὐ δέομαι ἐνεχύρου οὐδὲ σημείου· ἀλλὰ κἂν μὴ λαλήσω γλώσσῃ, οἶδα ὅτι ἐκαθάρθην ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκεῖνοι δὲ τότε οὐκ ἐπίστευον, εἰ μὴ ἔλαβον σημεῖον· διὰ τοῦτο αὐτοῖς ἐδίδοτο σημεῖα, ὥσπερ ἐνέχυρον τῆς πίστεως ἧς ἐπίστευον.
Ὥστε οὐχ ὡς πιστοῖς, ἀλλ' ὡς ἀπίστοις ἐδίδοτο τὰ σημεῖα, ἵνα γένωνται πιστοί· οὕτω καὶ Παῦλός φησι· Τὰ σημεῖα οὐ τοῖς πιστεύουσιν, ἀλλὰ τοῖς ἀπίστοις.
Ὁρᾶτε, ὅτι οὐχὶ ἀτιμάζοντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τιμῶντός ἐστι τὸ συστεῖλαι τὴν τῶν σημείων ἐπίδειξιν; Βουλόμενος γὰρ δεῖξαι τὴν πίστιν ἡμῶν, ὅτι χωρὶς ἐνεχύρων καὶ σημείων αὐτῷ πιστεύομεν, τοῦτο πεποίηκεν· ἐκεῖνοι μὲν γὰρ εἰ μὴ ἔλαβον πρῶτον σημεῖον καὶ ἐνέχυρον, οὐκ ἂν αὐτῷ ἐπίστευον περὶ τῶν ἀφανῶν· ἐγὼ δὲ καὶ χωρὶς τούτου πᾶσαν ἐπιδείκνυμι πίστιν· τοῦτο οὖν αἴτιον τοῦ μὴ γίνεσθαι σημεῖα νῦν.”

Το πλήρες κείμενο «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ, Καὶ διὰ τί σημεῖα νῦν οὐ γίνεται…», μπορείτε να το βρήτε : http://64.233.183.104/search?q=cache:RrxaG5Qg1FYJ:patrologia.ct.aegean.gr/PG_Migne/John%2520Chrysostom_PG%252047-64/De%2520sancta%2520pentecoste.pdf+Pentecoste&hl=el&ct=clnk&cd=9&gl=gr
Και όπως, με χαρά, διαπιστώνουμε πρόκειται για φηφιοποίησι της Πατρολογίας τού
Migne (Patrologia Graeca) που ως ερευνητικό έργο (με συγχρηματοδότησι κοινοτικού προγράμματος) πραγματοποίησε/πραγματοποιεί το Εργαστήριο ∆ιαχείρισης Πολιτισµικής Κληρονοµιάς, (www.aegean.gr/culturaltec/chmlab) τού
Πανεπιστήµιου Αιγαίου [ Τµήµα Πολιτισµικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας].


Κοντάκιον. (Του εσπερινού) Ήχος πλ.δ΄.
Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε,
διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος.
Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν,
εις ενότητα πάντας εκάλεσε ,
και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα.

Και για να αντιληφθούμε την διαλεκτική της Παράδοσης με τα κείμενα των Πατέρων, ας παραθέσω και ένα απόσπασμα από την β΄ Ομιλίαν του ίδιου μικρασιάτη Ιεράρχη «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ» για το θέμα μας:

«∆ιὰ τοῦτο ἐν εἴδει γλωσσῶν τὸ Πνεῦμα παρεγένετο· καὶ οὐ διὰ τοῦτο μόνον,
ἀλλ' ἵνα καὶ παλαιᾶς ἡμᾶς ὑπομνήσῃ ὑποθέσεως. Ἐπειδὴ γὰρ τὸ παλαιὸν εἰς
ἀπόνοιαν ἐξοκείλαντες οἱ ἄνθρωποι πύργον ἠβουλήθησαν κατασκευάσαι ἕως τοῦ
οὐρανοῦ φθάνοντα, καὶ διὰ τῆς τῶν γλωσσῶν διαιρέσεως διεῖλεν αὐτῶν τὴν κακὴν
συμφωνίαν· διὰ τοῦτο καὶ νῦν ἐν εἴδει γλωσσῶν πυρίνων ἐφίπταται αὐτοῖς τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἵνα διαιρεθεῖσαν τὴν οἰκουμένην διὰ τούτου συνάψῃ. Καὶ ἐγένετο
πρᾶγμα καινὸν καὶ παράδοξον· ὥσπερ γὰρ τότε τὸ παλαιὸν γλῶσσαι τὴν οἰκουμένην
κατέτεμον, καὶ τὴν κακὴν συμφωνίαν εἰς διαίρεσιν ἤγαγον· οὕτω καὶ νῦν γλῶσσαι
τὴν οἰκουμένην συνῆψαν, καὶ τὰ διεστῶτα εἰς ὁμόνοιαν συνήγαγον.

Για μια ερμηνεία της εικόνας βλ. :
http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.gif&imgrefurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.html&h=453&w=300&sz=130&hl=el&start=5&um=1&tbnid=nQHwXig90zSXVM:&tbnh=127&tbnw=84&prev=/images%3Fq%3D%25CE%25A0%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AE%26um%3D1%26hl%3Del%26sa%3DN