ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, 2018! Με εννέα και ένα Χαϊκού (του πατρός Symeon de la Jara ). Auguri dell’ Anno Nuovo 2018 con 10 poesie (Haiku) del monaco ortodosso del Monte Athos Simeone. With the blessing of Father Simeon de la Jara: 10 haiku poems.

Και απο άλλοτε γνωστός στο ιστολόγιό μας, ο Ἱερομόναχος Συμεών (κατά κόσμον 

Miguel Angel de la Jara Higginson )

γεννήθηκε το 1950 στη Λίμα του Περού. Είναι βαπτισμένος, ή μάλλον αναγεννημένος, ορθόδοξος, αφού νεαρός ασπάστηκε την Ορθοδοξία και επέλεξε να ζήσει στην Ελλάδα, πρώτα στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου εδώ στην Εύβοια, ύστερα στο Άγιον Όρος, στη Μονή του Οσίου Γρηγορίου. Γράφει θεολογικά δοκίμια και έχει δημοσιεύσει 2 ποιητικές συλλογές. Απο την συλλογή του “Μὲ ἱμάτιον μέλαν” η σημερινή ανθολόγησι. Με την ανθοβολία της ποίησης του καθ’ ομολογίαν φιλέλληνος αγιορείτου, ας έχουμε και την ευχή του!

 .........................................
*

1.

Ὄρος ὅλο φῶς
καθὼς φῶς ὁ οὐρανὸς
καὶ ἡ θάλασσα

6-7-94 Μεσημέρι στὸ μπαλκόνι τοῦ Κελλιοῦ

2.

Ἀφηρημένος
ἐπὶ κυμάτων πέραν
ξενιτεύεται

18-8-94 Μεσημέρι στὸ Κελλί

3.

Μόνος μονάζω
μόνος μὲ τὸν ἄνεμο
μόνο μ᾿ ἐμένα

19-12-94 Νύχτα στὸ Κελλί

4.

Μοναχὸς μιλῶ
μὲ τὸ μελάνι μόνο
εἶμαι ντυμένος

20-12-94 Νύχτα στὸ Κελλί

[ΣΣ: στ. 2 “μόνος”]

5.

Ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη
τοὺς κόλπους τῆς ἀγάπης
μοναχὸς εἶδα

14-6-94 Πρωὶ στὸ Κελλί

**

6.

Τριζόνι σφόδρα
τραγουδᾶ ἀόρατο
ἔρωτα μόνο

Ὁρατὸ φέρεις ἀόρατο τριζόνι τὸν ἀόρατο

21/22-7-96 Μέσάνυχτα στὸ Κελλί μὲ πανσέληνο

7.

Νύχτα στὸ μπαλκόνι τοῦ κελλιοῦ τρυφερὰ καὶ πέρα

Χρυσὸ φεγγάρι
ἀπόμακρο ἀστράφτεις
οὐράνιο παιδὶ

16-8-96

8.

Ἀπὸ τὸν πόνο
ἀπαστράπτον στὴ σιγὴ
πέφτει τὸ ἄνθος

16/17-11-95 Ἀκριβῶς μεσάνυχτα στὸ Παρίσι κατὰ μῆκος τοῦ Σηκουάν

***

9.

Πόνος παρ᾿ ἐμοὶ
πόθος ὁ ἀσφόδελος
ὅμως φῶς καὶ πῶς

Τοῦ Εὐαγγελισμοῦ 1997, Ἑσπέρα στὸ Κελλί

10.

Φῶς πῶς φῶς πρὸς φῶς
καθὼς φῶς ἑσπερινὸ
φῶς ἐπαληθῶς
ἄλγος ὅλως φῶς ἐντὸς
προσκυνῶ διηνεκῶς

23-2-97 Ἑσπέρα στὸ Κελλί

Ἱερομόναχος Συμεών (Miguel Angel de la Jara, 

“Μὲ ἱμάτιον μέλαν”

)

Για το «Σύμφωνο Συμβίωσης»: το πρόσφατο κείμενο του Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου και η σημερινή επιστολή των 20 Ιερών Μονών του Αγίου Όρους. (Αναδημοσιεύσεις). Patto di convivenza: l’ intervento del Metropolita Mesogeas Nikolaos e la lettera odierna dei monasteri del Monte Athos. (ripubblicazioni)

Ο Μεσογαίας Νικόλαος για το Σύμφωνο Συμβίωσης

Για άλλη μια φορά, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, μάλιστα με την μορφή του κατεπείγοντος, επιχειρείται η ψήφιση ενός νομοσχεδίου παντελώς ξένου προς τα επικρατούντα ήθη, εντελώς ασυμβίβαστου προς την κοινή λογική, ιδιαίτερα προκλητικού για τον θεσμό της οικογένειας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 

Ο σεβασμός στον κάθε άνθρωπο και τα βασικά δικαιώματά του είναι οφειλή των δημοκρατικών και πολιτισμένων κοινωνιών. Η συμπάθεια σε όποιον δυστυχεί μέσα στην ασάφεια της ταυτότητας του φύλου του είναι ουσιώδης έκφραση της γνήσιας εκκλησιαστικής αγάπης και αντίληψης. 
Κάθε όμως προσπάθεια νομιμοποίησης ή πολύ περισσότερο θεσμοθέτησης αντίθετων με την φύση επιλογών που προσβάλλουν την ανθρώπινη οντολογία, που υποτάσσουν εγωιστικά την ιερότητα της αναπαραγωγής στην ηδονική παθολογία των σεξουαλικών ορμών, και τα απαράγραπτα χρηστά ήθη στον αλόγιστο εγωισμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί αθέμιτη παρανομία που εκδικείται τον άνθρωπο και καταλύει την κοινωνία. 

 Ελπίζουμε ότι αυτοί που είναι εντεταλμένοι να νομοθετούν και να εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα θα ακούσουν την υπαρξιακή ανάσα του λαού που τους έδωσε την ψήφο του και δεν θα προσβάλουν το τίμιο κομμάτι του ασεβώντας στην αξιοπρέπειά του και τα χρηστά ήθη. 
Καμία κομματική πειθαρχία δεν επιτρέπεται να πνίξει την τίμια βουλευτική συνείδηση. Καμία Ευρωπαϊκή οδηγία δεν μπορεί βίαια να ασελγήσει στο ιερό σώμα της παράδοσης και της ιστορίας μας. Κανένα Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν μπορεί να τιμωρήσει τη λογική, το ήθος, τον αυτοσεβασμό και την οικογενειακή ιερότητα. 
 Όταν η προσωπική δυστυχία από ανομία γίνεται απαιτητικό δικαίωμα, στη συνέχεια εξελίσσεται σε πανίσχυρο lobby, έπειτα σε παγκόσμια μόδα και καταλήγει σε διεθνή νομιμοποίηση και θεσμοθέτηση, τότε η πραγματική απειλή δεν είναι το ψέμα της λεγόμενης «ομοφοβίας», αλλά το παραλήρημα της άκριτης ομομανίας. 

 Ίσως μια ποιμαντική διαχείρισης της ιερής παρακαταθήκης του φύλου να αποτελούσε την δύσκολη αλλά ευλογημένη εναλλακτική πρόταση στην επιχειρούμενη νομική θεσμοθέτηση. Η Εκκλησία έχει πολλούς λόγους να καταδικάζει την εκτροπή, έχει όμως πολύ περισσότερους και πλούσια διδασκαλία για να αγκαλιάζει τους ανθρώπους και να την μετατρέπει σε θεραπευτική επιστροφή. Ίσως και η πολιτεία να έχει τους δικούς της λόγους να νομιμοποιεί την εκτροπή, έχει όμως πολύ περισσότερους για να την αποτρέψει. 
Ίσως πάλι να είναι καιρός να αποσυρθεί το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης και από τα ετερόφυλα ζευγάρια. Από εκεί άρχισε το κακό. Όσο για τα ομόφυλα άτομα, ο δρόμος είναι ένας∙ για όλους η υπομονή και για κάποιους η μετάνοια. 
Η δε κοινωνία μας, για να μπορέσει να αυτοσυντηρηθεί, χρειάζεται ταπεινή στροφή στον Θεό, πίστη, τόλμη και σοφία 
και λίγη εξυπνάδα...

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος.
Πηγή
(ΣΗΜ. Οι υπογραμμίσεις δικές μας)
..........................................................................

 Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ Ι.ΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Ἐξοχώτατε κύριε Ὑπουργέ,
Διά τοῦ παρόντος ἱεροκοινοσφραγίστου ἠμῶν γράμματος ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλωμεν τὰς εὐχᾶς τῆς καθ΄ ἠμᾶς Ἱερᾶς Κοινότητος ἐπὶ ταῖς ἐπικειμέναις ἐορταῖς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ νέου ἔτους.

Πληροφορηθέντες τὴν πρωτοβουλίαν τῆς Κυβερνήσεως περὶ τῆς νομοθετήσεως τοῦ συμφώνου συμβιώσεως, μὲ διακηρυσσόμενον στόχον τὴν ἰσότητα καὶ τὴν προάσπισιν τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, ἐπιθυμοῦμεν ὅπως Σᾶς μεταφέρομεν τὴν ἀνησυχίαν τοῦ Ἁγίου Ὅρους διὰ τὴν ἀπειλουμένην ἐκτροπὴν (διὰ νόμου πλέον) ἀπὸ τὰς ἀρχὰς καὶ ἀξίας ποὺ συνιστοῦν... τὴν ταυτότητα καὶ τὰς ρίζας τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας.
Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, σεβόμεθα βαθύτατα τὰς προσωπικᾶς ἐπιλογὰς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, καὶ τὸ δικαίωμά του νὰ θέτη τὸν ἑαυτόν του εἴτε ἐντὸς εἴτε ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, διότι πιστεύομε ὅτι κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ παραβιάζη τὸ θεόσδοτον ἀγαθόν τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου. Ὡστόσο εἶναι σαφῶς ξένον πρὸς τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ μας καὶ ἰδιαιτέρως προκλητικὸν πρὸς τὴν ἑλληνικὴν κοινωνίαν, νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθῆ ὅτι τὸ «ὁμόφυλον ζεῦγος» εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῆται ὡς οἰκογένεια, μὲ ὄλας τὰς ἐντεῦθεν νομικᾶς καὶ κοινωνικᾶς συνεπείας, ὡς ἡ υἱοθεσία τέκνων κλπ.
Παρακαλοῦμεν θερμῶς νὰ λάβητε ὑπ΄ ὄψιν τὰ ἀνωτέρω ὡς φωνὴν ἀγωνίας καὶ εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν πορείαν αὐτοῦ τοῦ Τόπου, τὴν τύχην τοῦ ὁποίου ἐνεπιστεύθη ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἰς τὴν ὑμετέραν Κυβέρνησιν, καὶ νὰ μὴ προχωρήσετε εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἐν λόγω νομοσχεδίου, παραμονὰς μάλιστα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Ἴσως μία πρὸς ὥρας ἀπόσυρσίς του, θὰ ἔδιδε τὸν ἀπαιτούμενον χρόνον διὰ τὴν ἐνδελεχῆ διαβούλευσίν του καὶ τὴν δυνατότητα νὰ ἐκφρασθῆ ἐπαρκῶς ἡ βούλησις τοῦ ἐντίμου ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τόσον σοβαρὰ θέματα, ὡς ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογενείας.

Ἡ ἀνωτέρω θερμὴ παράκλησις τῶν πατέρων τοῦ Ἁγίου Ὅρους διαβιβάζεται καὶ εἰς ὅλα τὰ κόμματα καὶ τοὺς βουλευτάς τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, μὲ τὴν προσδοκίαν νὰ συμβάλουν, ἐντὸς τῶν δυνατοτήτων των, εἰς τὴν ἀποτροπὴν τῆς «ἐπείγουσας» ταύτης νομοθετήσεως.

Ἐπὶ τούτοις, εὐχόμενοι ὁλοθύμως ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς χαρίσαι Ὑμὶν εἰρήνην καὶ γαλήνην, εἰς δὲ τὸ ἔργον Ὑμῶν βοήθειαν καὶ ἐνίσχυσιν,

διατελοῦμεν μετὰ τιμῆς 

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους Ἄθω.

Πηγή

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ : 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙ ΤΟΥ. Spiritual Elder, Paisios the Athonite: 15 years from his death.

Δεν χρειάζεται να εκμυστηρευθούμε τον λόγο που μας κάνει να αναδημοσιεύσουμε σήμερα ένα καλογραμμένο κείμενο βιογραφικού χαρακτήρα για μια άγια μορφή της σύγχρονης ορθοδοξίας μας , έναν σεβάσμιο αγιορείτη γέροντα (προσωπικά άγνωστον σε εμάς, αλλά ευρύτατα αναγνωρισμένο από πολλούς στην εποχή μας) καταγόμενου απο τα μέρη του Καππαδόκη Μεγάλου Βασιλείου. Ασπαζόμενοι νοερώς την δεξιάν του ζητούμε την ευχή του και σιωπούμε…

[Αντιγράφουμε, λοιπόν, (ναι, κάνουμε κι αντιγραφές κατ' εξαίρεσιν, τ’ ομολογούμε) από άλλον ιστότοπο:]


ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης
Γράφει ο Εμμανουήλ Γ. Ξυνάδας, Θεολόγος

Ο γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος, κατάγονταν από τα ακριτικά Φάρασα της Μικράς Ασίας. Τα Φάρασα αποτελούνταν από έξι χωριά τα οποία βρίσκονταν 200 χλμ. νότια της Καισαρείας.
Τόπος ευλογημένος τα Φάρασα, ευλογημένοι άνθρωποι οι Φαρασιώτες που ήταν συνεχιστές μιας εξαιρετικής παραδόσεως, αυτής των Καππαδοκών. Τελευταίος συνεχιστής και εκφραστής αυτής, ήταν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Ο πατέρας του γέροντα ονομάζονταν Πρόδρομος.
Ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας των Φαρασών και διετέλεσε πρόεδρος του χωριού επί πολλές δεκαετίες. Ήταν γενναίος, εργατικός, δίκαιος, φιλάδελφος και ελεήμων.
Η μητέρα του γέροντα ονομάζονταν Ευλογία και είχε συγγένεια με τον Άγιο Αρσένιο. Ήταν συνετή, εργατική και πολύ ευλαβής.
Από το γάμο, αυτών των δύο φιλόθεων ανθρώπων γεννήθηκαν δέκα παιδιά, εκ των οποίων τα δύο πρώτα πέθαναν νωρίς. Τα ονόματα των υπολοίπων οκτώ έχουν ως εξής: Ζωή, Μαρία, Ραφαήλ, Αμαλία, Χαράλαμπος, Αρσένιος (ο γέροντας), Χριστίνα και Λουκάς.
Στα Φάρασα της Καππαδοκίας, λοιπόν, γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1924 ο απόγονος των Προδρόμου και Ευλογίας, ο μετέπειτα γέροντας Παΐσιος. Στη βάπτισή του, οι γονείς του ήθελαν να του δώσουν το όνομα του παππού του, να τον πούνε Χρήστο, ύστερα όμως από επέμβαση του Αγίου Αρσενίου, πήρε το όνομα Αρσένιος.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και η οικογένεια έπρεπε να μεταναστεύσει. Ήταν η χρονιά της ανταλλαγής των πληθυσμών. Μετά από μικρή παραμονή στον Πειραιά και την Ηγουμενίτσα εγκαταστάθηκαν στην Κόνιτσα.
Ο μικρός Αρσένιος ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι. Από μικρός έμαθε από τους γονείς του και κυρίως από τη μητέρα του να αγαπάει το Θεό. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, προτιμούσε να ακούει ή να διαβάζει τα σχετικά με τους βίους των Αγίων από το να ασχολείται με τα διάφορα παραμύθια. Επιπλέον μυήθηκε στην εγκράτεια και τη νηστεία.
Στο σχολείο πήγε μέχρι το δημοτικό. Μετά ακολούθησε την τέχνη του ξυλουργού βοηθώντας παράλληλα με το μικρό εισόδημά του τους έχοντας ανάγκη, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούσε την κλίση προς το μοναχισμό που του είχε δοθεί από το Θεό. Είναι χαρακτηριστικό, πως όταν τον ρωτούσαν τι πρόκειται να γίνει, αυτός απαντούσε σταθερά και βέβαια.
Kαλόγηρος.
Το 1945 κλήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα και το έπραξε για πέντε χρόνια. Η αγάπη του για τους άλλους έφτανε μέχρι θυσίας. Μετά από 5 χρόνια προσφοράς ο Αρσένιος παίρνει το απολυτήριο από το στρατό.
Από εδώ ξεκινάει για το γέροντα η αναζήτηση για κατάλληλο τόπο για άσκηση. Μένει για λίγο στην Κόνιτσα και έπειτα επισκέπτεται το Άγιο Όρος. Εκεί επισκέφτηκε πολλά καλύβια και κελιά γιατί ήταν λάτρης της ησυχίας και έκλινε προς την ησυχαστική ζωή.
Πρώτος σταθμός του γέροντα στο Άγιο Όρος ήταν το μοναστήρι του Εσφιγμένου, (το οποίο δεν είχε γίνει τότε ακόμη ζηλωτικό). Εκεί τον δέχτηκε ο ηγούμενος Καλλίνικος, στον οποίο έβαλε μετάνοια και άρχισε τη δοκιμή. Ο νέος δόκιμος προχωρούσε με χαρά στους κόπους της κοινοβιακής ζωής.
Πέρασε από διάφορα διακονήματα όπως, στην τράπεζα, στο φούρνο, το ξυλουργείο και το αρχονταρίκι. Στις 27 Μαρτίου 1954 μετά την δοκιμασία γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Αβέρκιος.
Αργότερα ο π. Αβέρκιος βρέθηκε κοντά στον ενάρετο παπά - Κύριλλο και τον υπηρέτησε ως υποτακτικός και κατόπιν στην ιδιόρρυθμη Μονή του Φιλοθέου, το 1956. Εκεί είχε άλλοτε το διακόνημα του δοχειάρη, άλλοτε του τραπεζάρη και τέλος του ξυλουργού.
Μετά από ένα χρόνο, αθόρυβης άσκησης και πνευματικού αγώνα, εκάρη μικρόσχημος μοναχός, στις 3 Μαρτίου 1957 και πήρε το όνομα Παΐσιος. Κατά το σύντομο διάστημα της παραμονής του στη μονή Φιλοθέου, ο γέροντας δεν έπαψε να σκέφτεται την ησυχαστική ζωή. Έκανε διάφορες προσπάθειες να βρεθεί στην έρημο αλλά όλες απέτυχαν. Δεν είχε έλθει ακόμη η κατάλληλη στιγμή.
Δεν περνά πολύς καιρός και με αποκάλυψη κατευθύνει ο Θεός τα βήματά του στο μοναστήρι του Στομίου στην Κόνιτσα, τον Αύγουστο του 1958. Εκεί ανέλαβε την ανακαίνιση και ανασυγκρότηση του υπάρχοντος μοναστηριού το οποίο είχε καταστραφεί εξ' αιτίας πυρκαϊάς.
Το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και ο γέροντας συνήθιζε να το ονομάζει Περιβόλι της Παναγίας για να του θυμίζει το Άγιον Όρος. Όντας στο μοναστήρι ο γέροντας συνέχισε να βοηθάει και να συμπαραστέκεται όσους είχαν ανάγκη.
Την ίδια χρονιά αποφασίζει να κάνει την ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Αρσενίου. Είχαν περάσει τριάντα περίπου χρόνια από την κοίμησή του.
Το 1961 επιστρέφει και πάλι στο Άγιον Όρος, απ΄ όπου θα αναχωρήσει και πάλι για το Στόμιο. Η αγάπη προς το γέροντα από τους εκεί κατοίκους ήταν τεράστια.
Αργότερα ο γέροντας μετέβη στο Σινά, όπου έζησε για λίγο καιρό την ησυχαστική ζωή. Κι΄ από το Σινά και πάλι πίσω στο Άγιον Όρος, όπου αρχίζει να ψάχνει τόπο για να ασκηθεί. Πρώτος σταθμός η Καψάλα στην οποία δεν βρήκε τόπο για να μείνει ο γέροντας.
Έπειτα επισκέφτηκε τη σκήτη των Ιβήρων, όπου και βρήκε την καλύβα των Αρχαγγέλων, το 1964. Γύρω στο 1967 και χάριν της ησυχίας ο γέροντας έρχεται στα Κατουνάκια και παίρνει το κελί του Υπατίου, πιο πάνω από τους Δανιηλαίους. Το 1968 βρίσκεται στη μονή Σταυρονικήτα, για να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση της μονής, ενώ το 1969 εγκαθίσταται στο κελί του Τιμίου Σταυρού, όπου θα ζήσει ασκητικά για έντεκα χρόνια.
Τελευταίος σταθμός του γέροντα στο Άγιον Όρος ήταν η Παναγούδα. Η Παναγούδα ανήκε στην μονή Κουτλουμουσίου. Οι πατέρες της μονής δέχτηκαν με χαρά το γέροντα και του παραχώρησαν το κελί μέχρι τη στιγμή που βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος.
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του ο γέροντας πόνεσε και ασθένησε. Από την αρχή της μοναχικής του ζωής ταλαιπωρήθηκε από διάφορες ασθένειες με πιο σημαντική τον καρκίνο.
Στις 22 Οκτωβρίου 1993 βγήκε από το Άγιον Όρος για τελευταία φορά, καθότι η εξέλιξη της υγείας του δεν του επέτρεψε να επιστρέψει, ούτε και μετά το θάνατό του. Μόνο που και πίσω απ΄ αυτή την κίνηση κρύβεται και πάλι η πρόνοια του Θεού.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1994 έγινε η εγχείρηση αφαίρεσης όγκου του παχέος εντέρου αλλά η νόσος εξελίσσονταν φοβερά, ώσπου διαπιστώθηκε η επέκταση στο ήπαρ και τους πνεύμονες.
Ο γέροντας υπέμεινε τον πόνο και την ασθένεια αγόγγυστα.
Στην εορτή της αγαπημένης του Αγίας, της Αγίας Ευφημίας, κοινώνησε για τελευταία φορά. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο που τόσο αγάπησε την 12η Ιουλίου 1994.
Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε αφανώς και η ταφή του έγινε πίσω από το ναό του Αγίου Αρσενίου στo Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής.
Εκεί προστρέχουν καθημερινά πλήθη πιστών με πίστη πόθο και αγάπη εκφράζοντας την τιμή και την αγάπη τους προς τον Άγιο Γέροντα.

[Οι φωτογραφίες (Ο τάφος του Γέροντα και Παϊσίου_Επιτύμβιο) είναι παρμένες από το ιστολόγιο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ]

ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ: Μία θαυμαστή διήγησι για τον όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και ένα κείμενο του Παπαδιαμάντη. Sant' Atanasio di Atos e Papadiamantis

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ
Στο σημερινό κυριακάτικο κήρυγμά του ο παπά Γιώργης, σεβάσμιος και αγαπητότατος εφημέριος στην εκκλησία της ενορίας μας, είπε -ανάμεσα σε πολλά άλλα αληθώς ψυχωφελή- και μια θαυμαστή εξιστόρησι σχετικά με τον όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Τον μοναχό από την Τραπεζούντα την μνήμη του οποίου εορτάζουμε σήμερα (5 Ιουλίου εκοιμήθη) και οποίος το 963 έκτισε την Μονή Μεγίστης Λαύρας στην άκρη του Άθω. Μια πράξι υψίστης σημασίας του οσίου πατέρα, αφού αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός συνιστά την έναρξι του μοναχικού βίου στο λεγόμενο έκτοτε «Άγιο Όρος»!
Λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο και ιδού ένα κείμενο που αναφέρεται σε αυτήν την παράδοξη διήγησι που τράβηξε την προσοχή μας (απο ξένο σχόλιο σε ένα "post" στον Pathfinder):

«Ο οσιώτατος πατήρ ημών Αθανάσιος (ο Αθωνίτης) είχε κάποιο μαθητή «πάνυ ευλαβή και ενάρετον», ονόματι Νικόλαο, ο οποίος ήταν πραγματικό «εκμαγείο τω διδασκάλω», κατά την αρετή.
Αρρώστησε κάποτε ο Νικόλαος και έκειτο στο κρεββάτι, όπου τον εφρόντιζαν οι αδελφοί της Λαύρας. Ο Πατήρ «ησύχαζεν εν τόπω Βουλευτήρια ούτω καλουμένον».
Ενώ δε απουσίαζε, απέθανε ο μοναχός Νικόλαος.
Οι πατέρες της Λαύρας γνωρίζοντας την αρετή του, έθεσαν το ιερό του σκήνος εντός κιβωρίου και το άφησαν στο δεξιό παρεκκλήσι του Καθολικού της Μονής.
Μετά από δεκα πέντε ημέρες ο Νικόλαος έβγαλε το χέρι του «έξωθεν του κιβωρίου αυτού». Τούτο βλέποντες οι αδερφοί οδήγησαν εκεί τους ασθενείς, «τυφλούς άμα και χωλούς και άλλοις τισίν ασθενείαις και προσαύοντες τη χειρί εκείνη τη αγία επήρχοντο υγιείς χαίροντες άμα και δοξάζοντες τον Θεόν».
Όταν πληροφορήθηκε τούτο ο όσιος Αθανάσιος, επέστρεψε στη Λαύρα. Και αφού εισήλθε στο ναό «εύρε και ήκουσε και τους αδελφούς τους πρώην ασθενείς υγιαίνοντας».Έχοντας δε την ράβδο του στο χέρι, είπε απευθυνόμενος στον νεκρό υποτακτικό του κτυπώντας τον στο χέρι: «Καί έτι ζών , τέκνον , σαλός ήσθα και αποθανών ολόσαλος. Τι σοι βούλεται τα θαύματα, θέλεις ίνα ακούσωσι του κόσμου οι ασθενείς και παραγενόμενοι ενταύθα ποιήσωσι το όρος κοσμικόν καταγώγιον; Λάβε την χείρα σου έσωθεν»! «Και ω των θαυμασίων σου Κύριε, συνέστειλε την χείρα πρός εαυτόν».
Στη συνέχεια είπε πρός τους αδελφούς: «Λαβόντες το σώμα αυτού ρίψατε εν τω κοιμητηρίω ένθα οι αδερφοί αυτού κοιμώνται, και εάν εύρεν παρρησίαν πρός τον δεσπότην Θεόν, ας παρακαλεί και ας δέεται υπέρ των επταισμένων αδελφών»!

...................................................................

Πολύ καλή βιογραφική πληροφόρησι για τον τιμώμενο άγιο βρήκαμε μεταξύ -πολλών- άλλων σε "κλάμπ" του Ιχνηλάτη, ονόματι Κελλίον (!) και επίσης (παρ' ότι μή κρητικός) σ' αυτήν την ιστοσελίδα της Ι. Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου.

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ, ΓΙΑ ΤΟΝ "ΑΓΙΟ ΑΘΩΝΑ" 120 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ!
Αλλά την καρδιά μας κλέβει ένα δημοσιογραφικό κείμενο-αφιέρωμα του μεγα-Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (στο οποίο σχεδιάζουμε να επανέλθουμε), το οποίο μπορείτε να διαβάσετε κλικάροντας την παρακάτω εικόνα: