Νέου Έτους καλωσόρισμα: "Ακάμας Χρόνος" (αρχαίο ποιητικό απόσπασμα). Accogliendo il nuovo anno con un antico aforismo greco: "Akamas Chronos". Welcoming the new year with an ancient Greek aphorism: "Akamas Chronos" perhaps extracted from the Fragmenta T. G.

 

Χρόνος ο θεωρούμενος ως η αρχή των πάντων, ο και πανδαμάτωρ... 

Μια μυστηριώδης διάστασι στον κόσμο, ασταμάτητη και με κυκλική κάπως ροή, που αδιαφορεί για τα όντα (άβια και έμβια) και την φθαρτή τύχη τους και που, κατα το φιλοσοφούν απόσπασμα (εν πολλοίς άδηλον), ανανεώνει μονόπαντα τον ίδιο του τον εαυτό…

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙ:

Ακούραστος ο Χρόνος

μένει σ΄αέναη τροχιά,

μόνος γεννά τον εαυτό του·

καί γεννήτορας καί γιός!!

 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Σελλενίδης 

 

ΚΑΛΟΧΡΟΝΙΑΝ! 

Για την "Ημέρα των Ερωτευμένων": Δυο εικόνες για ποίημα και ενα ποιητικό απόσπασμα στα Λατινικά. Per "San Valentino": Due immagini per scrivere una poesia e un frammento in latino. For "Valentine's Day": Two images for making a poem and a poetic passage in Latin.

Για του "Αγίου Βαλεντίνου": Δυο εικόνες για ποίημα και ενα ποιητικό απόσπασμα στα Λατινικά.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ 1:  (Γυναικείος καθρέφτης, 1ος αι. π.Χ.)

 Η Θεά της Ομορφιάς κι ο ατακτούλης Έρως (: Aphrodite's Child).

 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ 2: Τοιχογραφία Πομπηίας, 1ος αι μ.Χ.)

Η θεά Αφροδίτη αναδυομένη (απομίμησι αρχαίου πορτραίτου της Παγκάστης --δια χειρός Απελλή; ...)

..........................................................

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε: 

Κοιτώντας εικόνες υψηλής αισθητικής σαν αυτές, πιστεύω πως κάθε ποιητής άξιος του ονόματός του θα παρακινιόταν  να γράψει ένα ερωτικό ποίημα, ή ακόμα και μια ωδή στον Έρωτα.

Μέχρι να τον βρούμε "αύριο", ας παραθέσουμε σήμερα ένα σχετιζόμενο απόσπασμα απο ανάλογο ποιηματάκι της ύστερης κλασσικής αρχαιότητας:

 

«Cras amet qui numquam amavit

quique amavit cras amet»

                                      ( Pervigilium Veneris )

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

«Είθε αύριο ν αγαπήσει αυτός που ουδέποτε αγάπησε.

Κι όποιος αγάπησε (κι αυτός) αύριο ας αγαπήσει»

                                                          Α.Σ.

Νεοέλληνες Λογοτέχνες περί Κομματοκρατίας Α΄ (Ροΐδης-Σουρής) Letterati neogreci sui partiti e la partitocrazia in Grecia I. (Roidis)

Κατά Ροΐδη, αιτία της γέννησης και της δράσης των κομμάτων "εν Ελλάδι", είναι «η θαυμαστή συμφωνία με την οποία τα μέλη τους επιθυμούν το ίδιο πράγμα, το να τρώνε από το δημόσιο».

Όσο για τον ορισμό που δίνει στον όρο «Κόμμα»: «Ομάδα ανθρώπων που ξέρουν να διαβάζουν και να ανορθογραφούν, που έχουν πόδια και χέρια γεμάτα υγεία, αλλά που μισούν κάθε εργασία και οι οποίοι ενώνονται κάτω από έναν οποιονδήποτε αρχηγό ζητώντας να τον κάνουν πρωθυπουργό με τον σκοπό να τους παρέχει τα μέσα να ζούν χωρίς να σκάβουν»!!   Απολαύστε το πρωτότυπο:

 
"Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται, διότι εκεί υπάρχουσιν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν• αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία, μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα, να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου. 
Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» ήθελεν είναι ο ακόλουθος: «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν’ αναγινώσκωσι και ν’ ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’ αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι»".

Εμμανουήλ Ροΐδης

 [«Πολιτικόν δελτίον», Ασμοδαίος, 8.6.1875. Άπαντα, Β΄. Ερμής, 1978. 138].

Ένα απόσπασμα του Ηρακλείτου για την αξία του ενός. Το πρόσωπο πάνω από την άβουλη μάζα. Un frammento di Eraclito sul valore dell' uomo valoroso

Προ μηνός περίπου μια μικρή ομάδα Ελλήνων, μέσω διαδικτύου, (και αυτή η ομάδα με τον τίτλο «300 Έλληνες» δεν ήταν -ευτυχώς!- η μόνη πατριωτική κίνησι που έμελλε να σχηματιστή καταγγέλλοντας για αναξιοπιστία το σύνολο του πολιτικού κόσμου και μάλιστα εν ονόματι δημοκρατίας) καλούσε τους συνειδητοποιημένους και απηυδισμένους συμπατριώτες να κατέβουν στην Πλατεία για πολιτική αναδόμησι και συγκεκριμένα για διενέργεια πολλαπλού δημοψηφίσματος.
Προ τετραημέρου περίπου μια άλλη ομάδα σχεδόν τριάντα πατριωτών με κεντρικό σύνθημα «η Ελλάδα δεν πουλιέται» έφτασε σε ένα ιδιότυπο Σπάρταθλο όχι υπερμαραθωνίου αγώνα δρόμου, αλλά πεζοπορίας, από την Σπάρτη στην Αθήνα (διανύοντας μέσα σε 15 μέρες τα 250 περ. χμ) και ένωσε την φωνή της με τους χιλιάδες «αγανακτισμένους» της Πλατείας Συντάγματος.
Συμβολισμοί εν μέσω καθολικής απιστίας, παρεΐστικες σχεδόν ατομικές
πρωτοβουλίες σε εποχές τηλεοπτικά κατευθυνόμενης επικαιρότητας, (μιας έντεχνα χαοτικής και ως εκ τούτου αποχαυνωτικής «πληροφόρησης»);

Μέσα σε μια ηθικά μολυσμένη ατμόσφαιρα ενός παρακμασμένου κόσμου που αφήνει ακήδευτες τις σκοτωμένες αξίες ενός πιο φωτισμένου παρελθόντος, δεν θα μπορούσε να έχει μεγάλο αντίκρισμα το προσκλητήριο στην προσωπική ευθύνη του καζαντζακικού ήρωα («Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης»: Ασκητική) και ούτε βέβαια επικρατεί η παροιμιώδης έκφρασι «είς, αλλά λέων», αντιθέτως ευδοκιμεί η ψοφοδεής αντίληψι του «Ένας, ίσον κανένας».
Ο μέγας προσωκρατικός φιλόσοφος από την Έφεσο, την πάλαι ποτέ λαμπρή πόλι της νύν μαγαρισμένης (και από την τουρκική κατοχή, αλλ’ εξ ίσου και από την νεοελληνική λήθη) ιωνικής γής, Ηράκλειτος, καγχάζει στο (ενενηκοστό κατά την αρίθμησι των έγκυρων φιλολόγων) παρακάτω απόσπασμά του την νομικίστικη και λογιστικού τύπου άποψι.

Για τον «σκοτεινό» φιλόσοφο λοιπόν: «Ένας άνδρας, άριστος, αξίζει όσο μια μεραρχία»!
[Το πρόσωπο του ήρωα είναι, όπως αποδεικνύει σε αλλεπάλληλα κεφάλαια η Ελληνική –και όχι μόνο- ιστορία, πολύ πιο πάνω από την ανθρωπόμαζα.]

Και για να μείνουμε πιστοί στο πρωτότυπο, ας δώσουμε και την πιο καθωσπρέπει μετάφρασι του ηρακλείτειου αφορισμού:

ΕΙΣ ΕΜΟΙ ΜΥΡΙΟΙ ΕΙ ΑΡΙΣΤΟΣ ΗΙ
« εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι »
«Για μένα, ένας ίσον μύριοι, εάν είναι άριστος»

Ηράκλειτος o Εφέσιος

( Eraclito d'Efesso; frammento no. 90
Trad. it.: «Uno è per me diecimila, se lui è un ottimo» )


ΥΓ Κάποιοι φίλοι και μαθητές μας (αρχικώς απορούντες για τις πολιτικές μας πεποιθήσεις) από αρκετών τετραετιών ήδη, το γνωρίζουν:
Αυτής της ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ είμαστε πλατωνικοί ερασταί!

Τέλος, υπ’ αυτήν την έννοιαν, οι 30 μπορεί να είναι κάτι σαν «μικρά ζύμη» για το μεγάλο φύραμα (κατά το αποστολικόν ωραίο λεχθέν), ενώ 300 Άριστοι Έλληνες είναι ένα σχεδόν ανίκητο στράτευμα.