Για το κινηματογραφικό έργο του Μέλ Γκίμπσον, Τα Πάθη του Χριστού «The Passion of the Christ» (2003) έχουμε αναφερθή και μάλιστα δυό φορές.
Η τρίτη καμμια φορά είναι αναπόφευκτη και …φαρμακερή!
Κατ’ αρχάς μας αναγκάζουν τα πράγματα να αναζητήσουμε νέα βιντεάκια από το You Tube και να τα προσφέρουμε στους γνωστούς και άγνωστους επισκέπτες μας (η επισκεψιμότητα ειδικά στην παλαιότερη από τις 2 προαναφερθέντες αναρτήσεις τις τελευταίες 3 μέρες είναι εξαιρετικά αυξημένη).
Θα παρατηρήσατε (το είχαμε επισημάνη και πέρυσι) ότι τα βίντεο που είχαμε επιλέξη για την αρχική ανάρτησι είχαν εξαφανιστή από το Γιουτιούμπ. Άμα θέλουμε το πιστεύουμε, πως «Το βίντεο αυτό δεν είναι πλέον διαθέσιμο λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων από το χρήστη», όπως μας πληροφορεί ο δημοφιλέστατος διαδικτυακός τόπος. Καλύτερα πάντως να διαγράφονται οι ταινίες ή τα τραγούδια, παρά οι άνθρωποι.
Εμείς λοιπόν ξανά μανά:
Και αυτή τη φορά όχι απλώς παραθέτουμε τα link, αλλά αναρτούμε ολόκληρη την ταινία (σε δώδεκα μέρη) για τους ενδιαφερομένους!
[Οπως είχαμε ‘πή, κάποια απο αυτά τα κομμάτια, το παγκόσμιο αυτό κανάλι - YouTube - τα χαρακτήρισε ιδιαίτερα βίαια απαγορεύοντας την ελεύθερη λήψι):
The Passion of Christ in 12 parts (Full Movie)
1.
Μπορείτε να δείτε και αυτό. E qua con sottotitoli in italiano.
2.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
3.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
4.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
5.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
6.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
7.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
8.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
9.
Μπορείτε να δείτε και αυτό. E qua con sottotitoli in italiano.
10.
Μπορείτε να δείτε και αυτό. E qua' con sottotitoli in italiano. {Vedi frame 5':25'' per la mancata iscrizione in lingua greca}
11.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
12.
Μπορείτε να δείτε και αυτό.
Και πάμε τώρα στον Μέλ Γκίμπσον.
Δεν θα χάσουμε χρόνο με τα βιογραφικά του χριστιανού (: δηλώνει συνειδητός καθολικός) σκηνοθέτη του έργου ή την αναλυτική φιλμογραφία του.
Ο εσχάτως δυσφημισμένος 55χρονος σκηνοθέτης (αν και σκηνοθέτησε μόνο το επίμαχο και άλλα τρία έργα), παραγωγός (11 φίλμ) και πάνω απ’ όλα ηθοποιός (έχει εμφανιστή σε 43 τανίες) φαίνεται ότι με το «The Passion of the Christ» έχει μπή στο στόχαστρο του παγκόσμιου σιωνισμού.
Απο την χρονιά της προβολής του έργου, το 2003, οι επιθέσεις από τα Μίντια και ειδικά τον Τύπο (ακόμα και τον ελληνικό!) κλιμακώθηκαν. Η συκοφαντία και η σπίλωσι του ονόματός του επιχειρήθηκε συστηματικά και το πράγμα έχει συνέχεια. Τελευταίο επεισόδιο καταγράφουμε την απονομή του «Βραβείου Σεξιστικού Γουρουνιού» από κάποια απίθανη αμερικάνικη «Συμμαχία Δημοσιογράφων Γυναικείων Ταινιών». [ Τα αρχικά AWFJ της μή κερδοσκοπικής αυτής οργάνωσης, αντιστοιχούν στην Alliance of Women Film Journalists, αλλά μπορεί και να τους ξέπεσε κάποιο γράμμα - κατά λάθος- προς το τέλος: J(ews) J(ournalists) - ]
Περιοριζόμαστε να αναφέρουμε την δήλωσι του ίδιου του Γκίμπσον πως τα ανθρώπινα δικαιώματά του παραβιάσθηκαν από συχνά δηλητηριώδεις επιθέσεις που δέχθηκε η προσωπικότητά του, η οικογένειά του και οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, επιθέσεις οι οποίες προκλήθηκαν από την ταινία «Τα πάθη του Χριστού».
Αρκετά καλά τα λέει όμως και μια ανάρτησι στο φιλικό ιστολόγιο Ραμνουσία, την οποία σας παραθέτουμε ως κατακλείδα:
Υπόθεση Mel Gibson (Εβραίοι και show biz part 1)
Ένα από τα πρόσωπα που απασχόλησαν τον τελευταίο καιρό τα διεθνή media εν μέσω πολέμων και σεισμών, ήταν και ο πρώην διάσημος ηθοποιός Mel Gibson. Αιτία στάθηκε Ας δούμε όμως ποιος είναι ο Mel Gibson.
Το πλήρες όνομα του, είναι Mel Columcille Gerard Gibson. Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1956 στο Peekskill της Νέας Υόρκης. Ήταν το 6ο από τα 11 μιας παιδιά των Hutton και Ann Gibson. Μετά το λύκειο ο Mel πήγε στην πατρίδα της μητέρας του την Αυστραλία και σπούδασε δράμα στο Σίδνεϊ μπλα μπλα μπλα έπαιξε σε μερικές σειρές στην TV ώσπου πρωταγωνίστησε στο MAD MAX τον οποίο του χάρισε διεθνή αναγνώριση και του άνοιξε τις πόρτες για μια λαμπρή καριέρα. Πρωταγωνίστησε σε ένα μεγάλο πλήθος ταινιών και γνώρισε την καταξίωση το 1995, όταν η ταινία braveheart, την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος, κέρδισε 5 χρυσά αγαλματίδια, μεταξύ των οποίων, τον τίτλο της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Ο Mel Gibson επίσης έχει κερδίσει πολλούς τίτλους για έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς, πιο σέξι άντρες, διάσημους ανθρώπους, πρότυπο οικογενειάρχη κ.α.
Όλα πήγαιναν καλά για τον ώριμο άντρα του Hollywood. Μια καταξιωμένη καριέρα, διεθνής αναγνώριση και μια καλή οικογένεια. Όλα αυτά, μέχρι το 2003 και την τεράστια επιτυχία που γνώρισε η ταινία "Τα Πάθη του Χριστού", που σκηνοθέτησε ο ίδιος και περιγράφει το τελευταίο 24ωρο της ζωής του Χριστού. Η ταινία γνώρισε ρεκόρ εισπράξεων σε όλο τον κόσμο, όμως ο Gibson κατηγορήθηκε για αντισημιτισμό. Σύμφωνα με τους επικριτές της ταινίας, ο λαός των Εβραίων παρουσιάζεται μισαλλόδοξος, εκδικητικός, καχύποπτος και αιμοδιψής (ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά χαχαχα).
Μετά τα Πάθη του Χριστού, ουσιαστικά η καριέρα του Mel ως ηθοποιός είχε τελειώσει. Ο άλλοτε περιζήτητος σταρ έγινε ο πιο ανεπιθύμητος άνθρωπος στο Hollywood. Ανενεργός για 7 ολόκληρα χρόνια επέστρεψε το 2010 με την ταινία the edge of darkness την οποία φυσικά δεν ξέρει ούτε η μάνα της, καθώς θάφτηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.
Το... Hollywood όμως δεν αρκέστηκε στο να καταστρέψει την καριέρα του Gibson. Χαρακτηρίζεται άτομο με διαταραγμένη προσωπικότητα από μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα στην Αμερική, ενώ κυκλοφορούν φήμες ότι παίρνει ψυχοφάρμακα και κυκλοφορεί ημίγυμνος σε δημόσιους χώρους. Στη συνέχεια ξεκινάει ένα όργιο καταγγελιών σχετικά με τη συμπεριφορά του Gibson απέναντι στην επί 28 χρόνια σύζυγο του, που καταλήγει στο χωρισμό του ζευγαριού. Ακόμα και η αμερικανική σειρά Southpark τον παρουσιάζει σε κατάσταση αμόκ, με ομοφυλοφιλικές και αυτοκαταστροφικές τάσεις. Περιοδικά, εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου, ειδήσεις και γενικά όλα τα media λένε πως με λίγα λόγια ο ηθοποιός τα έχασε! Τελευταίο του/τους επίτευγμα που μάλλον είναι και αληθές, η υπόθεση ξυλοδαρμού της πρώην συντρόφου του Oksana Grigorieva, στην οποία και κρίθηκε ένοχος. Απορίας άξιο είναι πως ένα άνθρωπος που μέχρι πριν λίγα χρόνια χαρακτηρίζονταν ως υπόδειγμα οικογενειάρχη και ηθικής, έφτασε στο προαναφερθέν σημείο.
Σας θυμίζει τίποτα;
Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι κανένας κινηματογραφικός ή τηλεοπτικός "Χριστός" δεν κατόρθωσε να κάνει καριέρα ως ηθοποιός, πλην του Γουίλεμ Νταφόε. Άλλοι μιλούν για κατάρα, αλλά για σύμπτωση.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, αυτό του Ρόμπερτ Πάουελ, του ηθοποιού δηλαδή που ενσάρκωσε το Θεάνθρωπο στο "ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, του Φράνκο Τζεφιρέλι, ο οποίος μετά το ρόλο αυτό, το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι κάποιες εκφωνήσεις σε ντοκιμαντέρ.
Πρέπει να κατανοήσουμε, πως ο Θεός των Εβραίων, διαφέρει πολύ από τον Ιησού Χριστό. Παρατηρείστε τις αντιφάσεις που παρουσιάζει η διδασκαλία του Χριστού από τη διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης. Διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη, γνωρίζουμε έναν Θεό με ανθρώπινα πάθη, ζηλιάρη, ρατσιστή εγωκεντρικό και εκδικητικό (θυμηθείτε μόνο την περίπτωση του καλού χριστιανού Ιώβ που ο Θεός, σκότωσε όλη του την οικογένεια, του κατέστρεψε το βιος και του έστειλε αρρώστιες, απλά και μόνο για να αποδείξει στο διάβολο την ειλικρινή πίστη του). Και μετά έρχεται ο Ιησούς και μιλάει στον εκλεκτό λαό του Θεού για αγάπη, διαφορετικότητα, συγχώρεση και ανατρέπει την "πίστη" αιώνων. Θα μπορούσαν οι Εβραίοι να δεχτούν έναν τέτοιο Θεό; Η απάντηση είναι όχι...
Συνεχίζεται...
Η πηγή εδώ.
Καλή Ανάστασι!
Update 19.04.2014: You can read a new post about this Gibson's film on Neos Palamidis:
http://www.neospalamedes.blogspot.gr/2014/04/2-05-you-tube-di-nuovo-sul-film-la.html
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 21 Απριλίου 2011
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Η συγγνώμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου προς τους νέους της Ελλάδος. Il fu archivescovo di Atene Cristodoulos chiedendo scusa ...
Il fu archivescovo di Atene Cristodoulos chiedendo scusa dai giovani della Grecia (12 anni fa, 9.5.1998).
Πριν από 12 χρόνια, 9 Μαΐου του 1998, ο νεοεκλεγής τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος (1939-2008) εκφώνησε τον παρθενικό του λόγο στην Μητρόπολη των Αθηνών.
Προς το τέλος της ομιλίας του απευθύνθηκε καταφανώς συγκινημένος προς τους νέους και είπε:
[Αποδελτιώνουμε για σάς (και εμάς) το απόσπασμα. Ολόκληρη την ομιλία του (γνωστή και ως «επιβατήριος λόγος») μπορείτε να την βρήτε και στο Αντίβαρο]
Τελειώνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ εδικά στους Νέους της Πατρίδας μας και από τη θέσι αυτή να τους πώ:
Παιδιά μου, χρυσά της Ελλάδος παιδιά. Είσθε το καμάρι του Γένους, η δαφνοστεφανωμένη απαντοχή μας. Όμως, παιδιά μου, σας προδώσαμε, σας πονέσαμε με την υποκρισία μας και σας ευτελίσαμε μέσα σας την έννοια του χρέους.
Σας χρεώνουμε τις παρεκτροπές σας, ενώ είμαστε οι ηθικοί αυτουργοί τους. Σας στερήσαμε την αγάπη, σας αφήσαμε έρμαιους στα κύματα του κατακλυσμού της Βαβυλώνας. Σας αναγκάσαμε να ζήτε σ' ένα κόσμο απάνθρωπο, ανηλεή και ανοικτίρμονα. Σας υποδείξαμε να ακολουθήσετε δρόμους, που εμείς δεν βαδίζαμε. Σας αφαιρέσαμε την πίστι και την ελπίδα. Γκρεμίσαμε από μέσα σας κάθε ιδανικό. Και όμως λέμε ότι σας αγαπάμε.
Σείς, με την οξύνοιά σας καταλάβατε την ασυνέπειά μας. Και μας εγκαταλείψατε. Δεν μας εμπιστεύεστε πια, δεν θέλετε να ζήσετε στον κόσμο πού εμείς σας ετοιμάσαμε. Και στραφήκατε στην αναζήτησι της χίμαιρας μέσ' απ' τα ναρκωτικά, στην επιβεβαίωσί σας μέσα από τη βία.
Παιδιά μου, σήμερα αυτός πού σας μιλάει αυτή την στιγμή, παίρνει πάνω του την ευθύνη. Ναι παίρνει πάνω του την ευθύνη για τις απέναντί σας αμαρτίες όλης της γενιάς του, και σας ζητά, ταπεινά, συγγνώμη.
Θέλει όμως ταυτόχρονα να σας πή, πώς καμιά αμαρτία δική μας και καμιά αστοχία δική σας, δεν μπορεί να σας κλείση το δρόμο προς την καταξίωσι. Τα αδιέξοδα πλήθυναν. Τώρα η αδυσώπητη ανάγκη σας καλεί σε απόφασι.
"Όταν αλύπητη, βαρειά ξεσπά η ανάγκη και προστάζει,/ ανάξιος είναι όποιος διστάζει" λέει ο εθνικός μας ποιητής. (Κ. Παλαμάς).
Υπάρχει ένας χώρος πού δεν θα σας προδώση ποτέ. Είναι ο χώρος της Εκκλησίας. Ελάτε σ' αυτόν, ελάτε στην πίστι, ελάτε στο Χριστό. Ψάξτε να βρήτε ανάμεσα στη γενιά των πατέρων σας τους άξιους, τους ατίμητους, τους σεβάσμιους, τους ικανούς. Γιατί υπάρχουν!
Θα βρήτε κοντά μας, θα βρήτε κοντά τους, ό,τι έχετε από χρόνια τώρα στερηθή. Και μαζί την αληθινή ελευθερία, την αληθινή δικαιοσύνη, την αληθινή αλήθεια.
Ο Αναστάς Χριστός, παιδιά μου, να είναι πάντα μαζί σας!
"Η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και η αγάπη του Θεού και Πατρός
και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος
είη μετά πάντων ημών. Αμήν".
Πριν από 12 χρόνια, 9 Μαΐου του 1998, ο νεοεκλεγής τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος (1939-2008) εκφώνησε τον παρθενικό του λόγο στην Μητρόπολη των Αθηνών.
Προς το τέλος της ομιλίας του απευθύνθηκε καταφανώς συγκινημένος προς τους νέους και είπε:
[Αποδελτιώνουμε για σάς (και εμάς) το απόσπασμα. Ολόκληρη την ομιλία του (γνωστή και ως «επιβατήριος λόγος») μπορείτε να την βρήτε και στο Αντίβαρο]
Τελειώνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ εδικά στους Νέους της Πατρίδας μας και από τη θέσι αυτή να τους πώ:
Παιδιά μου, χρυσά της Ελλάδος παιδιά. Είσθε το καμάρι του Γένους, η δαφνοστεφανωμένη απαντοχή μας. Όμως, παιδιά μου, σας προδώσαμε, σας πονέσαμε με την υποκρισία μας και σας ευτελίσαμε μέσα σας την έννοια του χρέους.
Σας χρεώνουμε τις παρεκτροπές σας, ενώ είμαστε οι ηθικοί αυτουργοί τους. Σας στερήσαμε την αγάπη, σας αφήσαμε έρμαιους στα κύματα του κατακλυσμού της Βαβυλώνας. Σας αναγκάσαμε να ζήτε σ' ένα κόσμο απάνθρωπο, ανηλεή και ανοικτίρμονα. Σας υποδείξαμε να ακολουθήσετε δρόμους, που εμείς δεν βαδίζαμε. Σας αφαιρέσαμε την πίστι και την ελπίδα. Γκρεμίσαμε από μέσα σας κάθε ιδανικό. Και όμως λέμε ότι σας αγαπάμε.
Σείς, με την οξύνοιά σας καταλάβατε την ασυνέπειά μας. Και μας εγκαταλείψατε. Δεν μας εμπιστεύεστε πια, δεν θέλετε να ζήσετε στον κόσμο πού εμείς σας ετοιμάσαμε. Και στραφήκατε στην αναζήτησι της χίμαιρας μέσ' απ' τα ναρκωτικά, στην επιβεβαίωσί σας μέσα από τη βία.
Παιδιά μου, σήμερα αυτός πού σας μιλάει αυτή την στιγμή, παίρνει πάνω του την ευθύνη. Ναι παίρνει πάνω του την ευθύνη για τις απέναντί σας αμαρτίες όλης της γενιάς του, και σας ζητά, ταπεινά, συγγνώμη.
Θέλει όμως ταυτόχρονα να σας πή, πώς καμιά αμαρτία δική μας και καμιά αστοχία δική σας, δεν μπορεί να σας κλείση το δρόμο προς την καταξίωσι. Τα αδιέξοδα πλήθυναν. Τώρα η αδυσώπητη ανάγκη σας καλεί σε απόφασι.
"Όταν αλύπητη, βαρειά ξεσπά η ανάγκη και προστάζει,/ ανάξιος είναι όποιος διστάζει" λέει ο εθνικός μας ποιητής. (Κ. Παλαμάς).
Υπάρχει ένας χώρος πού δεν θα σας προδώση ποτέ. Είναι ο χώρος της Εκκλησίας. Ελάτε σ' αυτόν, ελάτε στην πίστι, ελάτε στο Χριστό. Ψάξτε να βρήτε ανάμεσα στη γενιά των πατέρων σας τους άξιους, τους ατίμητους, τους σεβάσμιους, τους ικανούς. Γιατί υπάρχουν!
Θα βρήτε κοντά μας, θα βρήτε κοντά τους, ό,τι έχετε από χρόνια τώρα στερηθή. Και μαζί την αληθινή ελευθερία, την αληθινή δικαιοσύνη, την αληθινή αλήθεια.
Ο Αναστάς Χριστός, παιδιά μου, να είναι πάντα μαζί σας!
"Η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και η αγάπη του Θεού και Πατρός
και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος
είη μετά πάντων ημών. Αμήν".
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Στη μνήμη του μακαριστού Χριστοδούλου: 1 FIGHTING CALLING κείμενό του και ένα τραγούδι των Eloy. Un testo del fu archivescovo Cristodoulos e 1 canzone
Στη μνήμη του μακαριστού Χριστοδούλου (+ 28/01/2008)
Un testo del fu archivescovo Cristodoulos e la canzone “Company of Angels” di Eloy.
Α FIGHTING CALLING text di Archibishop Christodoulos and an Eloy’s song (dedicated to Jeanne d'Arc)
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Την Κυριακή ήταν και το Μνημόσυνό του. Δεν τον ξεχάσαμε. Κάποια πράγματα τα κρατάμε στην καρδιά μας. Όπως το χαμόγελό του και το χαρούμενο βλέμμα του όταν έλεγε στους νέους το «Σας πάω»!
Άλλα τα σημειώνουμε για το μυαλό μας.
Όπως το παρακάτω κείμενο. Ένα κείμενο για Αγώνα. Λιτή αφιέρωσι από το Ιστολόγιό μας.
Πρόκειται για την ΄Εκκλησι που απηύθυνε (αντί παρακαταθήκης;) στο ελληνικό του ποίμνιο για Αντίστασι την τελευταία του Πρωτοχρονιά...
Κι αντί για παράλληλο κείμενο ένα φαινομενικά άσχετο βιντεοτράγουδο των Eloy (με τους στίχους του τραγουδιού αποκάτω στην β΄ επίσημη γλώσσα κατά την πρότασι της Υπουργού (τέως Εθνικής) Παιδείας-Θρησκευμάτων).
Η ΕΚΚΛΗΣΙ-ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ +Αρχιεπ. Αθηνών ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Αγαπητά μου Παιδιά,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ που δεν τιθασεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρή την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Κι εμείς συμπράττουμε σ' αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό. Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους. Αλλοιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει.
ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.
ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει. ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2008 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ»...
Με πατρική αγάπη και ευχές
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ
...
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί απλή οπτικοποίησι του τραγουδιού "Συνοδεία Αγγέλων" του γερμανικού μουσικού (της προοδευτικής ρόκ) συγκροτήματος (ιδιαιτέρως δημοφιλούς κατα τις δεκαετίες '70 και 80), Ελόυ. Ένα τραγούδι που, όπως εύκολα διακρίνει κανείς απο τους στίχους, είναι αφιερωμένο στην ηρωίδα-Αγία Ιωάννα της Λωραίνης (SAINT JOAN OF ARC).
Eloy - Company of Angels
Eloy - Company of Angels
(Οι στίχοι - lyrics)
Darkness prevails
mercyless war
devastating the land
with a vicious embrace
The footsteps of death
leave hunger and pain
empty hearts in dispair
tears fall like rain
Far in the distance
a glowing celestial sign
out of the silence
a murmur begins to rise
ΧΟΡΟΣ
We fear no one
we trust in Jeanne
our weapons strike like fire
We roll like thunder
skies torn asunder
a mighty roar from heaven
warriors of the Lord
Αφηγητής-Μονωδός:
Fears dissipate
minds reunite
for a holy crusade
in growing belief
the virgin of light
escorted by knights
leading banners of war
by celestial advice
Heavenly angels ride on the battlefields
wearing the colours of justice upon their shields
ΧΟΡΟΣ:
Invincible - infallible
a holy blaze of fire
The choice of heaven
a deadly weapon
we fight to end the torture
the iron hand of God
Γυναικεία φωνή και ΧΟΡΟΣ:
Hear the message of the glory
God is with you
trust the company of angels
holy army
ΧΟΡΟΣ:
Dark shadows
of evil
engulf the light of glory
the powers
of darkness
demand the blood of sacrifice
Imprisoned
awaiting
the claws of inquisition
the jury
of traitors
holding the scales of justice
Her grieving
companions
shed burning tears of sadness
no mercy
damnation
the pyre claims the child of light
All that remains
tears and love
as she rose to eternal light
weapons of war
silent now
still her spirit rides on the wind
Over the ages
a mystical sound rebounds
voices of warriors
forever are chanting on
ΧΟΡΟΣ:
We fear no one /
we trust in Jeanne / the child of light
her silver armour shining / her silver armour shining
The joice of heaven / heaven
a deadly weapon /
a holy blaze of fire / holy blaze of fire
Her guiding star / far in the distance
shines from afar / she rose to eternity
lightning remains forever / her spirit rides the wind
till the end of time
Eloy (The Tides Return Forever)
Un testo del fu archivescovo Cristodoulos e la canzone “Company of Angels” di Eloy.
Α FIGHTING CALLING text di Archibishop Christodoulos and an Eloy’s song (dedicated to Jeanne d'Arc)
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Την Κυριακή ήταν και το Μνημόσυνό του. Δεν τον ξεχάσαμε. Κάποια πράγματα τα κρατάμε στην καρδιά μας. Όπως το χαμόγελό του και το χαρούμενο βλέμμα του όταν έλεγε στους νέους το «Σας πάω»!Άλλα τα σημειώνουμε για το μυαλό μας.
Όπως το παρακάτω κείμενο. Ένα κείμενο για Αγώνα. Λιτή αφιέρωσι από το Ιστολόγιό μας.
Πρόκειται για την ΄Εκκλησι που απηύθυνε (αντί παρακαταθήκης;) στο ελληνικό του ποίμνιο για Αντίστασι την τελευταία του Πρωτοχρονιά...
Κι αντί για παράλληλο κείμενο ένα φαινομενικά άσχετο βιντεοτράγουδο των Eloy (με τους στίχους του τραγουδιού αποκάτω στην β΄ επίσημη γλώσσα κατά την πρότασι της Υπουργού (τέως Εθνικής) Παιδείας-Θρησκευμάτων).
Η ΕΚΚΛΗΣΙ-ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ +Αρχιεπ. Αθηνών ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Αγαπητά μου Παιδιά,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ που δεν τιθασεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρή την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Κι εμείς συμπράττουμε σ' αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό. Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους. Αλλοιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει.
ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.
ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει. ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2008 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ»...
Με πατρική αγάπη και ευχές
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ
...
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί απλή οπτικοποίησι του τραγουδιού "Συνοδεία Αγγέλων" του γερμανικού μουσικού (της προοδευτικής ρόκ) συγκροτήματος (ιδιαιτέρως δημοφιλούς κατα τις δεκαετίες '70 και 80), Ελόυ. Ένα τραγούδι που, όπως εύκολα διακρίνει κανείς απο τους στίχους, είναι αφιερωμένο στην ηρωίδα-Αγία Ιωάννα της Λωραίνης (SAINT JOAN OF ARC).
Eloy - Company of Angels
Eloy - Company of Angels
(Οι στίχοι - lyrics)
Darkness prevails
mercyless war
devastating the land
with a vicious embrace
The footsteps of death
leave hunger and pain
empty hearts in dispair
tears fall like rain
Far in the distance
a glowing celestial sign
out of the silence
a murmur begins to rise
ΧΟΡΟΣ
We fear no one
we trust in Jeanne
our weapons strike like fire
We roll like thunder
skies torn asunder
a mighty roar from heaven
warriors of the Lord
Αφηγητής-Μονωδός:
Fears dissipate
minds reunite
for a holy crusade
in growing belief
the virgin of light
escorted by knights
leading banners of war
by celestial advice
Heavenly angels ride on the battlefields
wearing the colours of justice upon their shields
ΧΟΡΟΣ:
Invincible - infallible
a holy blaze of fire
The choice of heaven
a deadly weapon
we fight to end the torture
the iron hand of God
Γυναικεία φωνή και ΧΟΡΟΣ:
Hear the message of the glory
God is with you
trust the company of angels
holy army
ΧΟΡΟΣ:
Dark shadows
of evil
engulf the light of glory
the powers
of darkness
demand the blood of sacrifice
Imprisoned
awaiting
the claws of inquisition
the jury
of traitors
holding the scales of justice
Her grieving
companions
shed burning tears of sadness
no mercy
damnation
the pyre claims the child of light
All that remains
tears and love
as she rose to eternal light
weapons of war
silent now
still her spirit rides on the wind
Over the ages
a mystical sound rebounds
voices of warriors
forever are chanting on
ΧΟΡΟΣ:
We fear no one /
we trust in Jeanne / the child of light
her silver armour shining / her silver armour shining
The joice of heaven / heaven
a deadly weapon /
a holy blaze of fire / holy blaze of fire
Her guiding star / far in the distance
shines from afar / she rose to eternity
lightning remains forever / her spirit rides the wind
till the end of time
Eloy (The Tides Return Forever)
Σάββατο 18 Απριλίου 2009
Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΓΚΙΜΠΣΟΝ «ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» (και 2 βίντεο). Mel Gibson’s “The Passion Of The Christ” (Trailer + videos from You Tube)
Η μορφή του Ιησού Χριστού σφραγίζει και την Τέχνη στην Ιστορία της ανθρωπότητος. Μετά την Λογοτεχνία, την Μουσική , την Ζωγραφική και την Γλυπτική δεν θα μπορούσε να αποτελέση εξαίρεσι η λεγόμενη έβδομη τέχνη, ο Κινηματογράφος.
Πολλές απόπειρες, λοιπόν, έχουν γίνει να μεταφερθή η ζωή του Χριστού και τα Πάθη του στην μεγάλη οθόνη. Οι σκοπιμότητες ποικίλλουν: από την λαϊκή ευσέβεια, μέχρι την θρησκευτική μισαλλοδοξία ή την ιδεολογικοπολιτική προπαγάνδα των δημιουργών.
Ένα από τα κινηματογραφικά έργα που προκάλεσε αντιδράσεις σε παγκόσμια κλίμακα ήταν τα τελευταία χρόνια η ταινία του Μέλ Γκίμπσον, Τα Πάθη του Χριστού «The Passion of the Christ» (2003). Κύριο θέμα της αμφιλεγόμενης ταινίας η αναπαράστασι των τελευταίων στιγμών της προαναστάσιμης (η ταινία δεν αποσιωπεί την Ανάστασι, αφού η τελευταία σκηνή δείχνει τον αναστημένο Ιησού να εξέρχεται του τάφου) ζωής του Χριστού, οι μέρες-ώρες των παθών στην Ιερουσαλήμ που τον οδήγησαν στον Γολγοθά.
Απαγορεύθηκε μέχρι και η προβολή της σε κάποιες (ασιατικές κυρίως) χώρες. Ο λόγος; Η ...ρεαλιστική τεχνοτροπία, η σκληρότητα στην οπτική αποτύπωσι και την κινηματογραφική περιγραφή. Ακόμα και εγχώριοι κριτικοί μιλήσανε "σκανδαλισμένοι¨για το στοιχείο της υπερβολικής ωμότητας σε κάποιες σκηνές της ταινίας.
Part 1@
Τα περισσότερα –για μένα- είναι ΔΗΘΕΝ και προφάσεις.
Από πότε ευαισθητοποιήθηκαν τα συμφέροντα των εταιριών διακίνησης κινηματογραφικών παραγωγών και το τεράστιο κύκλωμά τους για τον υγιή συναισθηματισμό μας και την ηθική-ψυχική μας ακεραιότητα;
Άλλα συμφέροντα μπορούσε να θίξη μια ταινία που παρουσίαζε τον Χριστό και τα Πάθη του όχι με τον συνήθη γλυκανάλατο τρόπο, αλλά με μια διάθεσι –ενίοτε υπερβολική στην λεπτομέρεια- ντοκουμενταρίστικη και με ρεαλιστική τεχνική. (Θυμίζω πως και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε μιλήση τότε για «ένα υπέρμετρο και συγκλονιστικό ρεαλισμό, τουλάχιστον στις σκηνές βίας»)*.
Και το χειρότερο -για τα χολυγουντιανά πολιτικοθρησκευτικά «στάνταρ»- με μια ιστορικοφιλολογική πιστότητα εδραιωμένη στις ευαγγελικές πηγές! (Παρακολουθώντας το έργο προ πενταετίας, πέρα από την –ομολογούμενη- υπερβολή στην αποτύπωσι της βίας, ελάττωμα συνήθους εμπορευματικής σκοπιμότητος, δεν βρήκα παρα μόνο 2-3 σημεία στα οποία ξέφευγε λίγο η κινηματογραφική αφήγησι ή ξέχασε η κάμερα να αποτυπώση. Για παράδειγμα λείπει η ελληνική γλώσσα από την επιγραφή την επι του Σταυρού).
Αν, όμως, παρουσίαζε διαστρεβλωμένα ή με αρρωστημένη φαντασία την μορφή του Χριστού μας ή προσέθετε τερατώδικες εκδοχές στην ζωή Του, δεν θα (τους) ενοχλούσε διόλου…
Αλλά, τί λέω, έχουν δώση οι ενοχληθέντες αντιχριστιανικοί κύκλοι τις απαντήσεις τους: πρώτα με την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του «Κώδικα Ντα Βίντσι» (The Da Vinci Code), του Ντάν Μπράουν και εσχάτως με το πολυσυζητημένο στον παγκόσμιο ιστό Zeitgeist.
(Αλλά θα επανέλθουμε…)
*Παραθέτω ολοκληρούμενη -για να μην αποσιωπήσω- την πνευματική άποψι του μακαριστού: « Έρχεται (ΣΣ. ο υπέρμετρος ρεαλισμός) όμως σε αντίθεση από την ελεγχόμενη διήγηση των ευαγγελίων για τα Άγια πάθη. Σκοπός των Αγίων Παθών δεν είναι να προκαλέσουν τους χριστιανούς ούτε να προκαλέσουν το ερέθισμα στη φαντασίατους, ούτε στο συναίσθημά τους, ούτε να προκαλέσουν συναισθήματα μίσους καιαγανάκτησης απέναντι σε ανθρώπους που συνήργησαν στο πάθος και τη σταύρωσηδεδομένου ότι το πάθος του Χριστού ήταν εκούσιο. Σκοπός των Αγίων Παθώνείναι η αναμέτρηση με τον εαυτό μας με τις αμαρτίες μας. Γι' αυτό εμείς οιΧριστιανοί βιώνουμε τα Θεία Πάθη μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της θείαςλατρείας . Αν περιοριστούμε μόνο στο συναίσθημα που ερεθίζει πολύ νομίζωότι δεν θα έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο που μας καλεί κάθε χρόνο ηεκκλησία μας να βιώσουμε τα πάθη. Φρονώ ότι θα πρέπει και φέτος να ζήσουμετη μεγάλη εβδομάδα και το πάθος κάνοντας ταυτόχρονα αυτοκριτική για τα πάθηκαι τις αμαρτίες μας''. Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος 25/02/2004
Δύο βίντεο, λοιπόν, από το You-TUBE και ακολουθούν τα σχετικά link για τους ενδιαφερομένους.
@ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ (στο You TUBE -κάποια απο αυτά το παγκόσμιο αυτό κανάλι τα χαρακτήρισε ιδιαίτερα βίαια απαγορεύοντας την ελεύθερη λήψι):
2. http://www.youtube.com/watch?v=2hSudjBHz3s&feature=related
3. http://www.youtube.com/watch?v=WW7BhnfggxM&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch?v=8Rkb2cHBw60&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch?v=92XTyeByI8E&feature=related
6. http://www.youtube.com/watch?v=gMnKpB6trUs&feature=related
7. http://www.youtube.com/watch?v=IvUXZUQxDgw&feature=related
8. http://www.youtube.com/watch?v=6NlViFwxIpQ&feature=related
9. http://www.youtube.com/watch?v=7sil2ekxp6A&feature=related
10.http://www.youtube.com/watch?v=KZmUS1X4jYw&feature=related
11.http://www.youtube.com/watch?v=hiM0rHUFdXc&feature=related
12.http://www.youtube.com/watch?v=9227zuLmF5U&feature=related
................
¨Update" 05.05.09
Εναλλακτικά, αφού αποσύρανε το ν.11:
http://www.youtube.com/watch?v=_Kmkxd0NvXQ&feature=related
¨Update" 22.04.11
Δείτε την νέα ανάρτησι της 21 Απριλίου 2011 με τίτλο "Η ταινία Τα Πάθη του Χριστού και οι μπελάδες του Μέλ Γκίμπσον . Il film «The Passion of the Christ» e I guai di Mel Gibson".
Πολλές απόπειρες, λοιπόν, έχουν γίνει να μεταφερθή η ζωή του Χριστού και τα Πάθη του στην μεγάλη οθόνη. Οι σκοπιμότητες ποικίλλουν: από την λαϊκή ευσέβεια, μέχρι την θρησκευτική μισαλλοδοξία ή την ιδεολογικοπολιτική προπαγάνδα των δημιουργών.
Ένα από τα κινηματογραφικά έργα που προκάλεσε αντιδράσεις σε παγκόσμια κλίμακα ήταν τα τελευταία χρόνια η ταινία του Μέλ Γκίμπσον, Τα Πάθη του Χριστού «The Passion of the Christ» (2003). Κύριο θέμα της αμφιλεγόμενης ταινίας η αναπαράστασι των τελευταίων στιγμών της προαναστάσιμης (η ταινία δεν αποσιωπεί την Ανάστασι, αφού η τελευταία σκηνή δείχνει τον αναστημένο Ιησού να εξέρχεται του τάφου) ζωής του Χριστού, οι μέρες-ώρες των παθών στην Ιερουσαλήμ που τον οδήγησαν στον Γολγοθά.
Απαγορεύθηκε μέχρι και η προβολή της σε κάποιες (ασιατικές κυρίως) χώρες. Ο λόγος; Η ...ρεαλιστική τεχνοτροπία, η σκληρότητα στην οπτική αποτύπωσι και την κινηματογραφική περιγραφή. Ακόμα και εγχώριοι κριτικοί μιλήσανε "σκανδαλισμένοι¨για το στοιχείο της υπερβολικής ωμότητας σε κάποιες σκηνές της ταινίας.
Part 1@
Τα περισσότερα –για μένα- είναι ΔΗΘΕΝ και προφάσεις.
Από πότε ευαισθητοποιήθηκαν τα συμφέροντα των εταιριών διακίνησης κινηματογραφικών παραγωγών και το τεράστιο κύκλωμά τους για τον υγιή συναισθηματισμό μας και την ηθική-ψυχική μας ακεραιότητα;
Άλλα συμφέροντα μπορούσε να θίξη μια ταινία που παρουσίαζε τον Χριστό και τα Πάθη του όχι με τον συνήθη γλυκανάλατο τρόπο, αλλά με μια διάθεσι –ενίοτε υπερβολική στην λεπτομέρεια- ντοκουμενταρίστικη και με ρεαλιστική τεχνική. (Θυμίζω πως και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε μιλήση τότε για «ένα υπέρμετρο και συγκλονιστικό ρεαλισμό, τουλάχιστον στις σκηνές βίας»)*.
Και το χειρότερο -για τα χολυγουντιανά πολιτικοθρησκευτικά «στάνταρ»- με μια ιστορικοφιλολογική πιστότητα εδραιωμένη στις ευαγγελικές πηγές! (Παρακολουθώντας το έργο προ πενταετίας, πέρα από την –ομολογούμενη- υπερβολή στην αποτύπωσι της βίας, ελάττωμα συνήθους εμπορευματικής σκοπιμότητος, δεν βρήκα παρα μόνο 2-3 σημεία στα οποία ξέφευγε λίγο η κινηματογραφική αφήγησι ή ξέχασε η κάμερα να αποτυπώση. Για παράδειγμα λείπει η ελληνική γλώσσα από την επιγραφή την επι του Σταυρού).
Αν, όμως, παρουσίαζε διαστρεβλωμένα ή με αρρωστημένη φαντασία την μορφή του Χριστού μας ή προσέθετε τερατώδικες εκδοχές στην ζωή Του, δεν θα (τους) ενοχλούσε διόλου…
Αλλά, τί λέω, έχουν δώση οι ενοχληθέντες αντιχριστιανικοί κύκλοι τις απαντήσεις τους: πρώτα με την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του «Κώδικα Ντα Βίντσι» (The Da Vinci Code), του Ντάν Μπράουν και εσχάτως με το πολυσυζητημένο στον παγκόσμιο ιστό Zeitgeist.
(Αλλά θα επανέλθουμε…)
*Παραθέτω ολοκληρούμενη -για να μην αποσιωπήσω- την πνευματική άποψι του μακαριστού: « Έρχεται (ΣΣ. ο υπέρμετρος ρεαλισμός) όμως σε αντίθεση από την ελεγχόμενη διήγηση των ευαγγελίων για τα Άγια πάθη. Σκοπός των Αγίων Παθών δεν είναι να προκαλέσουν τους χριστιανούς ούτε να προκαλέσουν το ερέθισμα στη φαντασίατους, ούτε στο συναίσθημά τους, ούτε να προκαλέσουν συναισθήματα μίσους καιαγανάκτησης απέναντι σε ανθρώπους που συνήργησαν στο πάθος και τη σταύρωσηδεδομένου ότι το πάθος του Χριστού ήταν εκούσιο. Σκοπός των Αγίων Παθώνείναι η αναμέτρηση με τον εαυτό μας με τις αμαρτίες μας. Γι' αυτό εμείς οιΧριστιανοί βιώνουμε τα Θεία Πάθη μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της θείαςλατρείας . Αν περιοριστούμε μόνο στο συναίσθημα που ερεθίζει πολύ νομίζωότι δεν θα έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο που μας καλεί κάθε χρόνο ηεκκλησία μας να βιώσουμε τα πάθη. Φρονώ ότι θα πρέπει και φέτος να ζήσουμετη μεγάλη εβδομάδα και το πάθος κάνοντας ταυτόχρονα αυτοκριτική για τα πάθηκαι τις αμαρτίες μας''. Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος 25/02/2004
Δύο βίντεο, λοιπόν, από το You-TUBE και ακολουθούν τα σχετικά link για τους ενδιαφερομένους.
@ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ (στο You TUBE -κάποια απο αυτά το παγκόσμιο αυτό κανάλι τα χαρακτήρισε ιδιαίτερα βίαια απαγορεύοντας την ελεύθερη λήψι):
2. http://www.youtube.com/watch?v=2hSudjBHz3s&feature=related
3. http://www.youtube.com/watch?v=WW7BhnfggxM&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch?v=8Rkb2cHBw60&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch?v=92XTyeByI8E&feature=related
6. http://www.youtube.com/watch?v=gMnKpB6trUs&feature=related
7. http://www.youtube.com/watch?v=IvUXZUQxDgw&feature=related
8. http://www.youtube.com/watch?v=6NlViFwxIpQ&feature=related
9. http://www.youtube.com/watch?v=7sil2ekxp6A&feature=related
10.http://www.youtube.com/watch?v=KZmUS1X4jYw&feature=related
11.http://www.youtube.com/watch?v=hiM0rHUFdXc&feature=related
12.http://www.youtube.com/watch?v=9227zuLmF5U&feature=related
................
¨Update" 05.05.09
Εναλλακτικά, αφού αποσύρανε το ν.11:
http://www.youtube.com/watch?v=_Kmkxd0NvXQ&feature=related
¨Update" 22.04.11
Δείτε την νέα ανάρτησι της 21 Απριλίου 2011 με τίτλο "Η ταινία Τα Πάθη του Χριστού και οι μπελάδες του Μέλ Γκίμπσον . Il film «The Passion of the Christ» e I guai di Mel Gibson".
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ Ή ΜΝΗΜΕΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ. Omelia-Ricordo dell' Arcivescovo Cristodoulos (+
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ Ή ΜΝΗΜΕΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ;
Μια ομιλία που τον αναδεικνύει πρόμαχο της Ελληνικής: ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ
Omelia-Ricordo del fu (+ 28. 01.2008) Arcivescovo Cristodoulos; Discorso, contro la riforma del sistema 'monotonico' nel neogreco.
Αντί για ετήσιο μνημόσυνο με την ευκαιρία της χθεσινής συμπλήρωσης ενός έτους από την αποδημία του προηγουμένου Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του πολύ αγαπημένου (και επίσης πολύ μισημένου) Χριστοδούλου, επιλέξαμε να τον επικαλεσθούμε για ένα από τα εθνικά θέματα που μας ενδιαφέρει και που τον απασχόλησαν εντόνως: ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Μια ομιλία για την έκπτωσι της νεοελληνικής από την κατάργησι του πολυτονικού και την επιβολή του μονοτονικού, που εξεφώνησε τον Μάιο του 2006 στην Στοά του Βιβλίου. Είναι μια από τις πνευματικές του παρακαταθήκες, για την οποία επιθυμούμε να τον θυμόμαστε...
[Σημ. 1. Την ομιλία αναδημοσιεύουμε απο το κείμενο ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ που εναλλακτικά για τους δημοσιογράφους διανεμήθηκε τότε από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Συνόδου –δεν έχουμε την τεχνική δυνατότητα του πολυτονικού, και ούτε έχουμε, δυστυχώς, καταφέρη ακόμη στο Ιστολόγιό μας να επιλύσουμε το πρόβλημά μας με την δασεία- διασκευάζοντάς το στο ημέτερο ήπιο μονοτονικό.
2. Την αναδημοσιεύουμε ΟΛΟΚΛΗΡΗ, λόγω της βαρύτητάς της.
3.Με αστερίσκο σημειώνουμε τα σημεία που χρήζουν παραπομπής -Και επ’ αυτού ζητούμε τη κατανόησί σας, καθώς δεν τις παραπομπές δέν τις έχουμε όλες διαθέσιμες]
ΕΠΕΤΥΧΕ Η΄ ΑΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟ;
Τις μεσονύκτιες ώρες της 11ης Ιανουαρίου 1982 στη Βουλή των Ελλήνων, παρουσία τριάντα περίπου μόνον βουλευτών, κατακόπων ήδη, συνετελέσθη ανερυθριάστως μία ωμή βιαιοπραγία εις βάρος της Ελληνικής γλώσσης. Ο τότε Υπουργός Παιδείας, εισήγαγε απροειδοποίητα προς επείγουσα ψήφισι, υπό μορφήν τροπολογίας, ένα άρθρο, κυριολεκτικώς, της προσκολλήσεως, σε άσχετο Νόμο, τον Νόμο 1228 «Περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και Τεχνικής - Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως», με το οποίο επεβάλλετο αιφνιδίως στους Έλληνες το λεγόμενο Μονοτονικό σύστημα γραφής. Η Αντιπολίτευσι, καταληφθείσα εξ απήνης, αντέδρασε, εζήτησε αναβολή, ώστε να υπάρξη η δυνατότητα νηφαλίου μελέτης και επεξεργασίας ενός τόσο σοβαρού θέματος από την Εθνική Αντιπροσωπεία, πλην ματαίως, οπότε εγκατέλειψε διαμαρτυρομένη την αίθουσα.
Το Μονοτονικό, περιβεβλημένο διάτρητο κοινοβουλευτικό μανδύα, έγινε Νόμος του Κράτους και από την επομένη επεβλήθη στην εκπαίδευσι και στις δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς με ασυνήθη ζήλο, ή, για να είμεθα ειλικρινέστεροι, με ανείπωτη σκοταδιστική μανία και καταθλιπτική βία. Οι υπάλληλοι του δημοσίου και των δημοσίων οργανισμών, και πιο πολύ οι εκπαιδευτικοί της στοιχειώδους και μέσης εκπαιδεύσεως, τρομοκρατήθηκαν από την Εξουσία μη τυχόν και αντιδράσουν και δεν το εφαρμόσουν.
Αμέτρητα σχολικά και άλλα εκπαιδευτικά βιβλία και εγχειρίδια καταστράφηκαν, ξαναστοιχειοθετήθηκαν στο μονοτονικό και επανεκδόθηκαν, με ανυπολόγιστο οικονομικό κόστος, που, βεβαίως, πληρώθηκε από το βαλάντιο των φορολογουμένων. Ακόμη και οι γραφομηχανές των δημοσίων υπηρεσιών και των σχολείων συγκεντρώθηκαν εσπευσμένως και υπέστησαν πάραυτα τονικό και πνευματικό ακρωτηριασμό. Η δασεία, η ψιλή, η περισπωμένη, η βαρεία και η υπογεγραμμένη απεσκυβαλίσθησαν με πρωτοφανή λύσσα, ως μιάσματα «της στείρας συντήρησης». Ο «προοδευτικός» φωταδισμός διέγραψε δια μονοκονδυλιάς μία γλωσσική και γραμματική, δηλαδή πολιτισμική, ιστορία εικοσι δύο αιώνων, με πρόφασι την απαλλαγή των μαθητών από περιττούς κόπους που απαιτούσε η εκμάθησις των δασυνομένων λέξεων και των τεσσάρων-πέντε κανόνων τονισμού. Οικονομία κόπου και χρόνου!...
Εις το εξής, χωρίς τα επαχθή «μακρόν προ μακρού οξύνεται» και «μακρόν προ βραχέος περισπάται», οι Έλληνες, ελεύθεροι από περιττά βάρη και με περισσότερο χρόνο στην διάθεσί τους, θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν -επί τέλους!- τα φτερά του πνεύματός τους και να πετάξουν στα ύψη της γνώσεως και της σοφίας.
Ούτε η Ακαδημία Αθηνών ερωτήθηκε ποτέ για τη μεταβολή, ούτε οι Πανεπιστημιακές Φιλοσοφικές Σχολές, ούτε οι άνθρωποι των Γραμμάτων, ούτε ο εκτός συνόρων Ελληνισμός. Το Γένος και ποιητές είχε και συγγραφείς - λογοτέχνες, με άριστη ελληνομάθεια είχε, και φιλολόγους, πανεπιστημιακούς και μη, σπουδαίους. Ουδείς εξ αυτών πλην ελαχίστων εζήτησε ποτέ καθιέρωσι μονοτονικού, αλλά και ουδείς ερωτήθηκε!
Κάποτε, βεβαίως, αρκετά πριν την μονοτονική «μεταρρύθμιση», στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ είχε δημοσιευθή ένα κύριο άρθρο, πρωτοσέλιδο, «που εξηγούσε πόσα χρήματα θα κέρδιζε η εθνική οικονομία αν οι γραφομηχανές και τα τυπογραφεία δούλευαν χωρίς τόνους και πνεύματα»*. Επρόκειτο, προφανώς, για δοκιμαστική βολή. Δεν αποτελεί δε μυστικό, διότι όλα κάποτε σ’ αυτόν τον τόπο μαθαίνονται, ότι «η μοναδική μελέτη στην οποία στηρίχθηκε η Βουλή των Ελλήνων για να επιβάλει ομόφωνα το μονοτονικό ήταν μια έκθεση της εταιρείας Ολιβέττι. Το μονοτονικό στην Ελλάδα μας το σερβίρησαν για να «το χωνέψουμε» οι πολυεθνικές»*. Όχι βεβαίως απο ψυχοπόνεσι για τα παιδιά μας και για την διευκόλυνσι των σπουδών τους!....
Να σημειώσουμε ότι δεν είχε καλά-καλά προλάβει να ψηφισθή η κατάργησι του πολυτονικού, όπως εψηφίσθη, και η αγορά βρέθηκε αμέσως γεμάτη από γραφομηχανές στο μονοτονικό, ενώ δεν εύρισκες ούτε για δείγμα πολυτονικές! Τι να πρωτοθαυμάση κανείς; Την εσπευσμένη καταναλωτική ετοιμότητα ή το επιτελικό σχέδιο και το εμπορικό δαιμόνιο της καταναλωτικής προετοιμασίας, που με τις ευλογίες του Κράτους οδηγεί τον ενδιαφερόμενο σε υποχρεωτικό εκβιασμό αγοράς;
Από το άλλο μέρος, οι άνθρωποι των γραμμάτων αντέδρασαν. Ο Καθηγητής και Γεν. Γραμματεύς της Ακαδημίας Αθηνών Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος αμφισβήτησε ζωηρά στους νομοθέτες, δηλαδή στην εξουσία, το δικαίωμα δυναμικής επεμβάσεως στη γραφή του λόγου, υποστηρίζοντας εύστοχα ότι «την γλώσσα την αναπτύσσουν μόνον εκείνοι οι οποίοι έχουν να ειπούν κάτι, δηλαδή οι πνευματικοί άνθρωποι, και όχι οι απνευμάτιστοι γλωσσοπλάστες και νομοθέτες... Οι γλωσσικοί νομοθέτες, δεν έχουν καμμία αρμοδιότητα και ανακόπτουν απλώς την εξέλιξη του γλωσσικού μας πολιτισμού».
Διαπρεπείς, πνευματικοί άνθρωποι της περιωπής του Νικηφόρου Βρεττάκου, του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη, του Τάκη Βαρβιτσιώτη, του Αντρέα Καραντώνη, της Μελισσάνθης, του Χρήστου Μαλεβίτση, του Δημήτρη Μυράτ, της Λιλής Ζωγράφου, του Ευαγγέλου Μόσχου, του Παντελή Πάσχου, της Ιωάννας Τσάτσου, του Κώστα Τσιροπούλου, της Τατιάνας Σταύρου, του Νίκου Αθανασιάδη, του Τάσου Αθανασιάδη, της Γεωργίας Ταρσούλη, του Αλέξη Σολομού κ.α. εδημοσίευσαν μία αυστηρή διακήρυξι, με τον τίτλο: Διακήρυξη Ελλήνων Συγγραφέων. Μ’ αυτήν διαμαρτύρονταν εντονώτατα για την αναρμόδια και δυναστική κρατική επέμβασι στην γραφή της γλώσσης και διεκήρυσσαν: «Δεν δεχόμαστε οποιαδήποτε αλλαγή στη γραφή των λέξεων της γλώσσας μας και θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία μας με σέβας προς την ζωντανή γλωσσική παράδοση και την πλήρη μορφή των λέξεων, όπως μας δίδαξαν οι πατέρες του δημοτικισμού και οι μεγάλοι Νεοέλληνες συγγραφείς»³. Παραλλήλως ο μεγάλος μας Ελύτης, που πίστευε πως «.... η πολυαιώνια παρουσία του Ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας, πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια η κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια»*, εδήλωνε και αυτός απερίφραστα: «Εγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων. Η σημερινή κακοποίηση της γλώσσας με ενοχλεί και αισθητικά»*. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης εφώναζε: «Αν δεν θέλετε, κύριοι του Υπουργείου, να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί, απλούστατα, υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις»*. Ο Τάσος Λιγνάδης εξέφρασε χειρότερους φόβους: «Η γλώσσα μας... είναι μια εικόνα, που καθώς την γράφουμε ή την διαβάζουμε προάγουμε μια σημασία σε ήχο. Είναι, μεταφορικά, η ιδεογραφία μιας μουσικής... Η ισοπεδωτική μονοσημία της εικόνας είναι και διάλυση (προοδευτική κατάργηση της ορθογραφίας) και σύγχυση νοηματική και ατροφία φωνητική... η μεταπροσωδιακή σήμανση της ελληνικής γραφής έχει την ιστορία του πολιτισμού της. Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους διαφωνώ με το μονοτονικό, που το μόνο επιχείρημά του είναι η απλούστευση μιας πρακτικής χρήσης. Ωστόσο ο φόβος μου δεν προέρχεται μόνο από αυτά, .... αλλά από κάτι άλλο: την ενδεχόμενη συνάρτηση του μονοτονικού με μια ασυλλόγιστη λαϊκιστική προοδευτικότητα. Το μονοτονικό είναι ο μοχλός μιας «εξελίξεως».... που θα οδηγήσει βαθμιαία στην φωνητική ορθογραφία και στο λατινικό αλφάβητο. Και τότε θα ’ρθει μια Βουλή των Ελλήνων να βάλει καμαρώνοντας την ταφόπετρα στην ελληνική γραφή και μια άλλη πιο ρηξικέλευθη -γιατί όχι- να βάλει την ταφόπετρα στην ελληνική γλώσσα»*. Κι ευχόταν: «Εύχομαι να έχω αποδημήσει εις Κύριον πριν τα μάτια μου δουν μια τέτοια «πρόοδο» της Πολιτείας!»*... Ο μεγάλος ποιητής της Κύπρου Κώστας Μόντης, παρατηρώντας τις περί την γλώσσα μας καινοτομίες είπε: «δεν κατανοήσαμε πόσο εύθραυστα είναι {τα Ελληνικά} και τσαλαβουτάμε ανεύθυνα»* κι έμεινε πιστός στο πολυτονικό ως τον θάνατό του. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπεστήριξε: «Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει, άλλωστε και μια παράδοση, που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζει για να γίνει άνθρωπος ικανός, ώστε στη ζωή του ν’ αντιμετωπίσει όλες τις αντιξοότητες»*...
Στην πραγματικότητα το νέο σύστημα διευκόλυνε απλώς τους θιασώτες της ήσσονος προσπαθείας μαθητές και μερικούς εκδότες εφημερίδων και τυπογράφους. Και, για να μην το λησμονούμε, την πολυεθνική Olivetti που εισώρμησε αμέσως έτοιμη στην αγορά με μονοτονικές γραφομηχανές και όποιους άλλους, εκρύπτοντο οπίσω της. Θέλετε να το πούμε και πιο καθαρά; Κάποια «μεγάλα κεφάλαια και τους αλληθωρίζοντες προς μίαν κεκαλυμμένη πνευματική παγκοσμιοποίησι», όπως έγραψε ο Κυριάκος Πλήσης*.
Έτσι, τριάντα άνθρωποι, στα μαύρα μεσάνυχτα, με μια γενναία και οπωσδήποτε ιστορική απόφασι, «απελευθέρωσαν» το ταλαίπωρο Γένος από τον «σκοταδισμό» του Αριστοφάνους του Βυζαντίου και των Αλεξανδρινών φιλολόγων και από τα δεσμά όλων εκείνων των περιττών και παράξενων σημαδιών, που έκαναν δύσκολη την ζωή των παιδιών και των εκδοτών και τυπογράφων μας.
Αλλά ας έλθωμε, αγαπητοί, στο ερώτημα: -Επέτυχε ή Απέτυχε το Μονοτονικό;
1. Στα 25 χρόνια από την βάναυσι επιβολή του δεν επιτεύχθηκε πλήρης υποταγή στο θλιβερό νομοθέτημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι του πνεύματος συνέχισαν ανυποχώρητα την αντίστασί τους. Μεταξύ τους ο Τάσος Λιγνάδης, ο Χρήστος Γιανναράς, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Σαράντης Καργάκος, ο Φρέντυ Γερμανός, ο Γιάννης Χατζηφώτης, ο Τάκης Σωτήρχος και πολλοί άλλοι έγκριτοι και καταξιωμένοι συγγραφείς έγραψαν η γράφουν και τυπώνουν τα βιβλία τους στο πολυτονικό. Ακόμα και στην Διασπορά, όπως ο διακεκριμένος ποιητής της Αυστραλίας Δημ. Τσαλουμάς.* Οπωσδήποτε και αρκετοί εκ των εμφανισθέντων μετά την ασυλλόγιστη μεταρρύθμισι, όπως η Ρέα Γαλανάκη.
Υπάρχουν ακόμη εφημερίδες και περιοδικά που επίσης χρησιμοποιούν πολυτονικό. Εκδότες που στην αρχή υπήρξαν ανένδοτοι μονοτονιστές, εκ των πραγμάτων υπεχρεώθησαν να υποχωρήσουν και να εκδίδουν εκ παραλλήλου και με το πολυτονικό, κατά την επιθυμία των συγγραφέων. Διαπρεπείς άνθρωποι του πνεύματος, όπως ο Στέλιος Ράμφος, ο Κώστας Τσιρόπουλος και οι εκλεκτοί συνεργάται της Ευθύνης, (θυμίζω την έκδοσι του φυλλαδίου: ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ [1991] και το αφιέρωμα της Ευθύνης προ τετραετίας) και φιλόλογοι της περιωπής του Σαράντου Καργάκου, κρατούν δυναμικά την σημαία της αντιστάσεως. Ο τελευταίος τονίζει ότι «το πολυτονικό είναι άσκηση νοός. Πέρ’ από αυτό, είναι στοιχείο παραδοσιακό, αισθητικό. Τα πνεύματα και οι τόνοι είναι ο,τι ο γλυπτικός διάκοσμος σε αρχαίο αρχιτεκτόνημα»*. Θα προσέθετα ότι οι τόνοι και τα πνεύματα κάνουν το γραπτό μας λόγο αληθινό πίνακα ζωγραφικής. Γράφεις λ.χ. κύμα και το βλέπεις να σκάη μέσα στον κόλπο του ύψιλον ως περισπωμένη! Γράφεις γλώσσα και την βλέπεις να εμφανίζεται μέσα από το στόμα του ωμέγα, με την μορφή και πάλι της περισπωμένης. Γράφεις ύπνος και βλέπεις την δασεία, βλέφαρο να κλείνη!..
Και πάλι θα μνημονεύσω τον Βρετάκο. Είπε: «Αν ήθελα να ζωγραφίσω μια ανάπηρη Ελλάδα, θα την έγραφα μ’ ένα λάμδα και χωρίς δασεία»*. Από κοντά και ο Καργάκος θα πη πολύ εύστοχα: «Οι τόνοι και τα πνεύματα είναι για την ελληνική γραφή ο,τι οι Κυκλάδες, οι Β. και Ν. Σποράδες για τον ελληνικό κορμό. Η Κρήτη είναι η περισπωμένη της γλώσσας μας»* και η Εύβοια η βαρεία, θα μπορούσε να προσθέση κανείς. Αλλά βεβαίως δεν πρόκειται για θέμα μόνον αισθητικής, όπως και τα νησιά μας, δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία της Ελληνικής Πατρίδος, παρά την απίστευτη ομορφιά που της προσδίδουν!...
2. Το μονοτονικό «εστέρησε την γλώσσα μας από τον γενετικό κώδικα των λέξεών της», παρετήρησε πολύ εύστοχα ο Τσιρόπουλος*. Παραλλήλως εστένεψε το γνωστικό πεδίο των μονότονα και απνευμάτιστα εκπαιδευθέντων επικινδύνως. Η σαφήνια και η αμεσότητα του λόγου εχάθηκε. Τα μέρη του λόγου μπερδεύονται εύκολα μεταξύ τους. Η ετυμολογία των λέξεων αποτελεί άλυτο για τους μονοτονικά σπουδαγμένους. Μιλούν για αφαίρεσι, για αφαίμαξι για αυθαιρεσία, για αφύπνησι, για εφάπαξ, για εφαρμογή, για καθήλωσι, για κάθοδο, για μεθόδευσι για καθυστέρησι, για μεθόριο, για αφελληνισμό για πενθήμερο, για ανθυπολοχαγό, για πρωθυπουργό, για υφιστάμενο, για υφήλιο, για ένα πλήθος σύνθετα και στέκουν κεχηνότες μπροστά στα Θ και στα φ, που δεν βγαίνουν -κατά το δη λεγόμενον- από όσα γνωρίζουν. Βλέπουν τους Άγγλους να γράφουν Hellas και ψάχνουν να βρουν που βρέθηκε αυτό το h μπροστά στο όνομα της Ελλάδος. Το ίδιο και με το History, το Haides, το harmony, το homily, το hilarious, το hypnotic, το hypothesis κι ένα πλήθος άλλα. Ποιός να τους εξηγήση για την έρημη την δασεία μας, που οι «χασομέρηδες» Άγγλοι ακόμη την υπολογίζουν και την γράφουν; Αλλά μπορούν, με τέτοιο εξοπλισμό, να αφυπνισθούν και να καταλάβουν και νοιώσουν τί αφαίμαξι πνευματική τους γίνεται, τί καθήλωσι πολιτιστική υφίσταται, τί κίνδυνοι ελλοχεύουν στην ελληνοτουρκική μεθόριο και στις παραμεθόριες περιοχές μας γενικώς, τί μεθοδεύσεις γίνονται για να τους υποκλέψουν ή μειώσουν το εφάπαξ, τί αυθαιρεσίες γίνονται κάθε τόσο εις βάρους τους, σε τί καθυστέρησι ταλανίζονται, σε τί αφελληνισμό, στο τέλος, οδηγούνται υποδουλούμενοι στην προπαγάνδα των ποικιλωνύμων πολυεθνικών κολοσσών και πόσο hilarious γίνονται ανά την υφήλιο με το να μην αντιλαμβάνονται την προϊούσα πνευματική χρεωκοπία;
Αυτά συμβαίνουν όταν η εκπαίδευσί μας έβαλε ως ιδεώδες την ήσσονα προσπάθεια, την κατηφόρα, η λογική της οποίας «είναι ο πάτος», όπως έλεγε και ο Λένιν. Σιγά-σιγά θα διολισθήση σε hypnopedia και μακάριοι οι γρηγορούντες μέσα στην ζοφερή και ασέληνη νύχτα, όπου μας ωδήγησε η νύχτα της αμαρτίας της 11 Ιανουαρίου 1982.
3. Οι μαθηταί που στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο-Λύκειο δεν διδάχθηκαν πολυτονικό, έφθασαν στο Πανεπιστήμιο με ασύλληπτα κενά. Όλοι! Βεβαίως το κακό είναι πολύ πιο ορατό στις Σχολές Ανθρωπιστικών Σπουδών. Στις Φιλοσοφικές, στις Θεολογικές και στις Παιδαγωγικές Σχολές, από τις οποίες αποφοιτούν άνθρωποι που θα κληθούν εν συνεχεία να διδάξουν στη Στοιχειώδη και τη Μέση Εκπαίδευσι, στην Ανωτέρα και την Ανωτάτη, ελληνική γλώσσα και πολιτισμό, αρχαία κλασσικά κείμενα, αγιογραφικά και πατερικά κείμενα, ιστορία, ποίησι -αρχαία, μεσαιωνική και νεώτερη, Παπαδιαμάντη, Κάλβο, Καβάφη, Βιζυηνό, Σεφέρη, Ελύτη, Σικελιανό κ.ο.κ., έχοντας επίπεδο ελληνομαθείας απελπιστικά περιωρισμένο, συνήθως σε μέτρα βαρειάς αναπηρίας. Πολύπειρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που εδίδασκε επί πολλά έτη Βυζαντινή Υμνογραφία, Αγιολογία, Κριτική Έκδοσι Αρχαίων Κειμένων και Παλαιογραφία, ομολογεί με απελπισία: «τα μαθήματα αυτά γίνονταν με τέτοιες δυσκολίες, επειδή έχουν την ύλη τους Αρχαία και Βυζαντινά Ελληνικά, που στο τέλος ανέκραζα με πικρία, πως κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε νέα χρονιά και χειρότερα! Τα παιδιά μας, απ’ το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ίσαμε το Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν και κουτσαίνουν γλωσσικά κι έχουν σε τέτοιο σημείο αλαλία και αφωνία, που είναι αδύνατο να οικοδομήσεις επάνω τους κάτι αξιόλογο από την άποψη των απαραίτητων ειδικών γνώσεων και της παιδείας γενικώτερα»*.
Και ταύτα προ τριετίας. Σήμερα τα πράγματα όχι μόνον δεν έχουν το παράπαν βελτιωθή, αλλά μάλλον προέκοψαν επί το χείρον. Είναι εφιαλτική η εικόνα που παρουσιάζουν Φιλόλογοι, Θεολόγοι, Δάσκαλοι όταν χρειασθή να αναγνώσουν μεγαλοφώνως όχι μόνο ένα αρχαίο η μεσαιωνικό κείμενο, Όμηρο, Θουκιδίδη, Γρηγόριο Θεολόγο, αλλά μια απλή περικοπή από τον Απόστολο ή το Ευαγγέλιο, που είναι πιο οικείο το κείμενο από την λειτουργική του χρήσι, μια Στάσι του Ακαθίστου Ύμνου, μια σελίδα του Νικοδήμου του Αγιορείτου ή του Παπαδιαμάντη, ένα ποίημα του Καβάφη. Το ίδιο, δυστυχώς, και με πολλούς από τους νεωτέρους κληρικούς μας!
4. Παρακολουθώντας τους εκφωνητές και σχολιαστές της τηλοψίας και του ραδιοφώνου η παραστάσεις νέων ηθοποιών, ή ομιλίες πολιτικών και μάλιστα των νεωτέρων και των θελόντων να εμφανίζωνται περισσότερο «σύγχρονοι» και «προοδευτικοί» (ομιλώ γενικώς, διότι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα), παρακολουθώντας δημόσιους αγορητές και άλλους κατ’ ιδίαν συζητούντες, παρακολουθώντας συνομιλίες νέων, φοιτητών, εφήβων και παιδιών, θλίβεται κανείς κατάκαρδα από τον βαρβαρισμό και βατταρισμό, που βρίσκει μπροστά του. Η προφορά του έλληνος λόγου έχει πια φθαρή επικίνδυνα. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί σχετικά ο Σαρ. Καργάκος, «Μετά την κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων, που λειτουργούσαν ως οδικά σήματα ή ως μουσικές νότες στην ανάγνωση, η προφορά των νεοελλήνων, ειδικά της μονοτονικής γενεάς, δεν έγινε απλώς μονότονη, αφού έχασε την τονική παλμικότητά της και τη ρυθμοποιία της, έγινε μια τρεκλίζουσα και μπατάλικη προφορά, υπόκωφη, σπηλαιώδης και βρυχητική, γιατί απλούστατα, το παιδί δεν έχει σαφή αίσθηση του τόνου, αφού με ηλίθιους «κανόνες» του έχει επιβληθεί να μην τονίζει τις πιο ισχυρά τονούμενες λέξεις, όπως είναι οι ερωτηματικές αντωνυμίες, τί και ποιός και ακόμη τα άρθρα και τα μονοσύλλαβα επιφωνήματα, ή να τονίζει μή ισχυρά προσφερόμενες συλλαβές»*...
Ζητείται επειγόντως ένας Άγγελος Σικελιανός η ένας Δημήτρης Μυράτ για να μας θυμίση ξανά την ομορφιά και την ακρίβεια της προφοράς της γλώσσης μας!
5. Τα Αρχαία Ελληνικά, που έστω και περιορισμένα διδάσκονται, ευτυχώς, στη Μέση Εκπαίδευσι, γράφονται με την ιστορική τους ορθογραφία, στο πολυτονικό. Έτσι οι μαθηταί καλούνται να αποκτήσουν εσπευσμένως και τις βασικές γνώσεις του πολυτονικού, προκειμένου να μπορούν να παρακολουθήσουν το διδασκόμενο κείμενο. Εδώ ακριβώς έρχεται η σύγχυσις και το θαλάσσωμα. Τη μια στιγμή είναι υποχρεωμένοι να γράφουν λ.χ. αμιλλώμαι (ΣΣ στο αρχαίο πολυτονικό κείμενο) και την άλλη αμιλλώμαι (ΣΣ σε νεοελληνικό μονοτονικό). Τη μια αγαπώ και την άλλη αγαπώ. Τώρα εταίρος και σε λίγο εταίρος. Τώρα υμνώ και κατόπιν υμνώ. Τώρα των υγιών και μετά ταύτα των υγιών. Σωστή σχιζοφρένεια!. Έτσι απογοητεύονται εύκολα, σχετικοποιούν την έννοια της ορθογραφίας και στο τέλος ο καθένας γράφει όπως θέλει. Η απόστασι μέχρι την φωνητική γραφή δεν είναι μεγάλη. Ο Αννίβας δεν βρίσκεται απλώς προ των πυλών!....
6. Το μείζον όμως ερώτημα είναι ποιές δυνάμεις κρύπτονται πίσω από την επιβολή του μέτρου.
Επί του σημείου αυτού έχουν γραφή πολλά και ποικίλα, σχέσιν έχοντα με την πρόθεσιν αποκοπής των Νεοελλήνων από τις πηγές των κλασσικών γραμμάτων, μέχρις και αντικαταστάσεως της ελληνικής γραφής με την λατινικήν και της ελληνικής γλώσσης με την αγγλικήν. Άραγε, ευρισκόμεθα προ των επιδιώξεων της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής που αποβλέπει στην αλλοτρίωσιν των παραδόσεων, της ταυτότητος και της διάρκειας των λαών;
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι η επιβολή του Μονοτονικού και η επί ένα τέταρτο αιώνος εφαρμογή του,
Επέτυχε: Α΄) Να διχάση τους ανθρώπους των γραμμάτων. Β΄) Να δυσκολέψη την ετυμολογία των λέξεων, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσι του λαού από το αρχικό νόημά τους. Γ΄) Να επιφέρη σύγχυσι στην ορθογραφία, με κίνδυνο κατολισθήσεως στην φωνητική γραφή. Δ΄) Να στερήση τόν γραπτό μας λόγο από την αισθητική του ομορφιά. Ε΄) Να καταστρέψη εν πολλοίς τη σωστή και ρυθμική προφορά του λόγου, με αφευκτη διολίσθησι στον βατταρισμό και τον βαρβαρισμό. Στ΄) Να δυσκολέψη αφάνταστα τις κλασσικές και ανθρωπιστικές σπουδές, με τραγικά για το όλο πνευματικό επίπεδο των Νεοελλήνων και την συνείδησι της εθνικής μας συνεχείας αποτελέσματα. Ζ΄) Να προβάλη ως παιδαγωγικό ιδεώδες την ήσσονα προσπάθεια και να επιβραβεύση την οκνηρία. Η΄) Να δώση τραγικά δείγματα οσφυοκαμψίας ενώπιον των μεγάλων συμφερόντων πολυεθνικών εταιρειών, διαφημιστικών γραφείων, εκδοτικών οίκων, εφημερίδων και περιοδικών.
Οκτώ «επιτυχίες», όσα και τα «Ουαί υμίν» του Χριστού προς τους Γραμματείς και Φαρισσαίους της εποχής Του...
Το Μονοτονικό απέτυχε: Α) Να πείση για την αθωότητα των κινήτρων της αιφνιδίας και δυναστικής επιβολής του. Β) Να κρύψη κάτω από τον διάτρητο μανδύα της «χρησιμότητος» το ψηλαφητό σκότος της βαρβαρότητος που φέρει εν εαυτώ. Γ) Να διευκολύνη την μάθησι. Δ) Να προαγάγη τους σκοπούς της παιδείας.
--- Η Εκκλησία, έχουσα πάντοτε πλήρη αυτοσυνειδησία ότι είναι η Κιβωτός του Γένους, αγκαλιάζει και όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμού του, εν αις και την γραπτή μορφή της γλώσσης του, με στοργή. Έτσι, φρονίμως ποιούντες και το πνευματικό συμφέρον του Γένους προασπίζοντες, δεν εστέρξαμε, ούτε επισήμως, ούτε ανεπισήμως, να υιοθετήσουμε το μονοτονικό. Εκρατήσαμε, όχι μόνο στα ιερά Γραφικά και Λειτουργικά κείμενα, αλλά και στα έγγραφα τα υπηρεσιακά και στην αλληλογραφία και στις εκκλησιαστικές εκδόσεις το πολυτονικό. Αν κάποιοι εκ των κληρικών οιουδήτινος βαθμού μπήκαν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν μονοτονικό, πρόκειται για προσωπική τους «αμαρτία». Ως Εκκλησία της Ελλάδος εκρατήσαμε, κρατούμε και θα κρατήσουμε το πολυτονικό. Το ίδιο, εξ όσων γνωρίζομε, πράττει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Κύπρου. Πείσμα; Όχι! Στείρος συντηρητισμός; Όχι! Άρνησις προσαρμογής; Όχι! Φυλάσσομε με πλήρη συνείδησι τις πνευματικές μας Θερμοπύλες. Η γλώσσα είναι πατρίδα! Εάν αφεθή στα χέρια των βαρβάρων, στο τέλος, δεν θα ομιλούμε, αλλά θα βαρ-βαρ-ρίζομε, και όχι μόνον γλωσσικώς. Η πανταχόθεν εξαπλουμένη παγκοσμιοποίησις εξυπηρετείται άριστα με μια γλώσσα φτωχή, ξύλινη, ίσια-ίσια αρκετή για να διευκολύνωνται οι συναλλαγές στις τράπεζες, στα ανά τον κόσμο αεροδρόμια και στα καταστήματα αφορολογήτων ειδών. Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε!... Σας ευχαριστώ.-
Μια ομιλία που τον αναδεικνύει πρόμαχο της Ελληνικής: ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ
Omelia-Ricordo del fu (+ 28. 01.2008) Arcivescovo Cristodoulos; Discorso, contro la riforma del sistema 'monotonico' nel neogreco.
Αντί για ετήσιο μνημόσυνο με την ευκαιρία της χθεσινής συμπλήρωσης ενός έτους από την αποδημία του προηγουμένου Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του πολύ αγαπημένου (και επίσης πολύ μισημένου) Χριστοδούλου, επιλέξαμε να τον επικαλεσθούμε για ένα από τα εθνικά θέματα που μας ενδιαφέρει και που τον απασχόλησαν εντόνως: ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Μια ομιλία για την έκπτωσι της νεοελληνικής από την κατάργησι του πολυτονικού και την επιβολή του μονοτονικού, που εξεφώνησε τον Μάιο του 2006 στην Στοά του Βιβλίου. Είναι μια από τις πνευματικές του παρακαταθήκες, για την οποία επιθυμούμε να τον θυμόμαστε...
[Σημ. 1. Την ομιλία αναδημοσιεύουμε απο το κείμενο ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ που εναλλακτικά για τους δημοσιογράφους διανεμήθηκε τότε από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Συνόδου –δεν έχουμε την τεχνική δυνατότητα του πολυτονικού, και ούτε έχουμε, δυστυχώς, καταφέρη ακόμη στο Ιστολόγιό μας να επιλύσουμε το πρόβλημά μας με την δασεία- διασκευάζοντάς το στο ημέτερο ήπιο μονοτονικό.
2. Την αναδημοσιεύουμε ΟΛΟΚΛΗΡΗ, λόγω της βαρύτητάς της.
3.Με αστερίσκο σημειώνουμε τα σημεία που χρήζουν παραπομπής -Και επ’ αυτού ζητούμε τη κατανόησί σας, καθώς δεν τις παραπομπές δέν τις έχουμε όλες διαθέσιμες]
ΕΠΕΤΥΧΕ Η΄ ΑΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟ;
Τις μεσονύκτιες ώρες της 11ης Ιανουαρίου 1982 στη Βουλή των Ελλήνων, παρουσία τριάντα περίπου μόνον βουλευτών, κατακόπων ήδη, συνετελέσθη ανερυθριάστως μία ωμή βιαιοπραγία εις βάρος της Ελληνικής γλώσσης. Ο τότε Υπουργός Παιδείας, εισήγαγε απροειδοποίητα προς επείγουσα ψήφισι, υπό μορφήν τροπολογίας, ένα άρθρο, κυριολεκτικώς, της προσκολλήσεως, σε άσχετο Νόμο, τον Νόμο 1228 «Περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και Τεχνικής - Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως», με το οποίο επεβάλλετο αιφνιδίως στους Έλληνες το λεγόμενο Μονοτονικό σύστημα γραφής. Η Αντιπολίτευσι, καταληφθείσα εξ απήνης, αντέδρασε, εζήτησε αναβολή, ώστε να υπάρξη η δυνατότητα νηφαλίου μελέτης και επεξεργασίας ενός τόσο σοβαρού θέματος από την Εθνική Αντιπροσωπεία, πλην ματαίως, οπότε εγκατέλειψε διαμαρτυρομένη την αίθουσα.
Το Μονοτονικό, περιβεβλημένο διάτρητο κοινοβουλευτικό μανδύα, έγινε Νόμος του Κράτους και από την επομένη επεβλήθη στην εκπαίδευσι και στις δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς με ασυνήθη ζήλο, ή, για να είμεθα ειλικρινέστεροι, με ανείπωτη σκοταδιστική μανία και καταθλιπτική βία. Οι υπάλληλοι του δημοσίου και των δημοσίων οργανισμών, και πιο πολύ οι εκπαιδευτικοί της στοιχειώδους και μέσης εκπαιδεύσεως, τρομοκρατήθηκαν από την Εξουσία μη τυχόν και αντιδράσουν και δεν το εφαρμόσουν.
Αμέτρητα σχολικά και άλλα εκπαιδευτικά βιβλία και εγχειρίδια καταστράφηκαν, ξαναστοιχειοθετήθηκαν στο μονοτονικό και επανεκδόθηκαν, με ανυπολόγιστο οικονομικό κόστος, που, βεβαίως, πληρώθηκε από το βαλάντιο των φορολογουμένων. Ακόμη και οι γραφομηχανές των δημοσίων υπηρεσιών και των σχολείων συγκεντρώθηκαν εσπευσμένως και υπέστησαν πάραυτα τονικό και πνευματικό ακρωτηριασμό. Η δασεία, η ψιλή, η περισπωμένη, η βαρεία και η υπογεγραμμένη απεσκυβαλίσθησαν με πρωτοφανή λύσσα, ως μιάσματα «της στείρας συντήρησης». Ο «προοδευτικός» φωταδισμός διέγραψε δια μονοκονδυλιάς μία γλωσσική και γραμματική, δηλαδή πολιτισμική, ιστορία εικοσι δύο αιώνων, με πρόφασι την απαλλαγή των μαθητών από περιττούς κόπους που απαιτούσε η εκμάθησις των δασυνομένων λέξεων και των τεσσάρων-πέντε κανόνων τονισμού. Οικονομία κόπου και χρόνου!...
Εις το εξής, χωρίς τα επαχθή «μακρόν προ μακρού οξύνεται» και «μακρόν προ βραχέος περισπάται», οι Έλληνες, ελεύθεροι από περιττά βάρη και με περισσότερο χρόνο στην διάθεσί τους, θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν -επί τέλους!- τα φτερά του πνεύματός τους και να πετάξουν στα ύψη της γνώσεως και της σοφίας.
Ούτε η Ακαδημία Αθηνών ερωτήθηκε ποτέ για τη μεταβολή, ούτε οι Πανεπιστημιακές Φιλοσοφικές Σχολές, ούτε οι άνθρωποι των Γραμμάτων, ούτε ο εκτός συνόρων Ελληνισμός. Το Γένος και ποιητές είχε και συγγραφείς - λογοτέχνες, με άριστη ελληνομάθεια είχε, και φιλολόγους, πανεπιστημιακούς και μη, σπουδαίους. Ουδείς εξ αυτών πλην ελαχίστων εζήτησε ποτέ καθιέρωσι μονοτονικού, αλλά και ουδείς ερωτήθηκε!
Κάποτε, βεβαίως, αρκετά πριν την μονοτονική «μεταρρύθμιση», στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ είχε δημοσιευθή ένα κύριο άρθρο, πρωτοσέλιδο, «που εξηγούσε πόσα χρήματα θα κέρδιζε η εθνική οικονομία αν οι γραφομηχανές και τα τυπογραφεία δούλευαν χωρίς τόνους και πνεύματα»*. Επρόκειτο, προφανώς, για δοκιμαστική βολή. Δεν αποτελεί δε μυστικό, διότι όλα κάποτε σ’ αυτόν τον τόπο μαθαίνονται, ότι «η μοναδική μελέτη στην οποία στηρίχθηκε η Βουλή των Ελλήνων για να επιβάλει ομόφωνα το μονοτονικό ήταν μια έκθεση της εταιρείας Ολιβέττι. Το μονοτονικό στην Ελλάδα μας το σερβίρησαν για να «το χωνέψουμε» οι πολυεθνικές»*. Όχι βεβαίως απο ψυχοπόνεσι για τα παιδιά μας και για την διευκόλυνσι των σπουδών τους!....
Να σημειώσουμε ότι δεν είχε καλά-καλά προλάβει να ψηφισθή η κατάργησι του πολυτονικού, όπως εψηφίσθη, και η αγορά βρέθηκε αμέσως γεμάτη από γραφομηχανές στο μονοτονικό, ενώ δεν εύρισκες ούτε για δείγμα πολυτονικές! Τι να πρωτοθαυμάση κανείς; Την εσπευσμένη καταναλωτική ετοιμότητα ή το επιτελικό σχέδιο και το εμπορικό δαιμόνιο της καταναλωτικής προετοιμασίας, που με τις ευλογίες του Κράτους οδηγεί τον ενδιαφερόμενο σε υποχρεωτικό εκβιασμό αγοράς;
Από το άλλο μέρος, οι άνθρωποι των γραμμάτων αντέδρασαν. Ο Καθηγητής και Γεν. Γραμματεύς της Ακαδημίας Αθηνών Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος αμφισβήτησε ζωηρά στους νομοθέτες, δηλαδή στην εξουσία, το δικαίωμα δυναμικής επεμβάσεως στη γραφή του λόγου, υποστηρίζοντας εύστοχα ότι «την γλώσσα την αναπτύσσουν μόνον εκείνοι οι οποίοι έχουν να ειπούν κάτι, δηλαδή οι πνευματικοί άνθρωποι, και όχι οι απνευμάτιστοι γλωσσοπλάστες και νομοθέτες... Οι γλωσσικοί νομοθέτες, δεν έχουν καμμία αρμοδιότητα και ανακόπτουν απλώς την εξέλιξη του γλωσσικού μας πολιτισμού».
Διαπρεπείς, πνευματικοί άνθρωποι της περιωπής του Νικηφόρου Βρεττάκου, του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη, του Τάκη Βαρβιτσιώτη, του Αντρέα Καραντώνη, της Μελισσάνθης, του Χρήστου Μαλεβίτση, του Δημήτρη Μυράτ, της Λιλής Ζωγράφου, του Ευαγγέλου Μόσχου, του Παντελή Πάσχου, της Ιωάννας Τσάτσου, του Κώστα Τσιροπούλου, της Τατιάνας Σταύρου, του Νίκου Αθανασιάδη, του Τάσου Αθανασιάδη, της Γεωργίας Ταρσούλη, του Αλέξη Σολομού κ.α. εδημοσίευσαν μία αυστηρή διακήρυξι, με τον τίτλο: Διακήρυξη Ελλήνων Συγγραφέων. Μ’ αυτήν διαμαρτύρονταν εντονώτατα για την αναρμόδια και δυναστική κρατική επέμβασι στην γραφή της γλώσσης και διεκήρυσσαν: «Δεν δεχόμαστε οποιαδήποτε αλλαγή στη γραφή των λέξεων της γλώσσας μας και θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία μας με σέβας προς την ζωντανή γλωσσική παράδοση και την πλήρη μορφή των λέξεων, όπως μας δίδαξαν οι πατέρες του δημοτικισμού και οι μεγάλοι Νεοέλληνες συγγραφείς»³. Παραλλήλως ο μεγάλος μας Ελύτης, που πίστευε πως «.... η πολυαιώνια παρουσία του Ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας, πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια η κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια»*, εδήλωνε και αυτός απερίφραστα: «Εγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων. Η σημερινή κακοποίηση της γλώσσας με ενοχλεί και αισθητικά»*. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης εφώναζε: «Αν δεν θέλετε, κύριοι του Υπουργείου, να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί, απλούστατα, υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις»*. Ο Τάσος Λιγνάδης εξέφρασε χειρότερους φόβους: «Η γλώσσα μας... είναι μια εικόνα, που καθώς την γράφουμε ή την διαβάζουμε προάγουμε μια σημασία σε ήχο. Είναι, μεταφορικά, η ιδεογραφία μιας μουσικής... Η ισοπεδωτική μονοσημία της εικόνας είναι και διάλυση (προοδευτική κατάργηση της ορθογραφίας) και σύγχυση νοηματική και ατροφία φωνητική... η μεταπροσωδιακή σήμανση της ελληνικής γραφής έχει την ιστορία του πολιτισμού της. Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους διαφωνώ με το μονοτονικό, που το μόνο επιχείρημά του είναι η απλούστευση μιας πρακτικής χρήσης. Ωστόσο ο φόβος μου δεν προέρχεται μόνο από αυτά, .... αλλά από κάτι άλλο: την ενδεχόμενη συνάρτηση του μονοτονικού με μια ασυλλόγιστη λαϊκιστική προοδευτικότητα. Το μονοτονικό είναι ο μοχλός μιας «εξελίξεως».... που θα οδηγήσει βαθμιαία στην φωνητική ορθογραφία και στο λατινικό αλφάβητο. Και τότε θα ’ρθει μια Βουλή των Ελλήνων να βάλει καμαρώνοντας την ταφόπετρα στην ελληνική γραφή και μια άλλη πιο ρηξικέλευθη -γιατί όχι- να βάλει την ταφόπετρα στην ελληνική γλώσσα»*. Κι ευχόταν: «Εύχομαι να έχω αποδημήσει εις Κύριον πριν τα μάτια μου δουν μια τέτοια «πρόοδο» της Πολιτείας!»*... Ο μεγάλος ποιητής της Κύπρου Κώστας Μόντης, παρατηρώντας τις περί την γλώσσα μας καινοτομίες είπε: «δεν κατανοήσαμε πόσο εύθραυστα είναι {τα Ελληνικά} και τσαλαβουτάμε ανεύθυνα»* κι έμεινε πιστός στο πολυτονικό ως τον θάνατό του. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπεστήριξε: «Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει, άλλωστε και μια παράδοση, που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζει για να γίνει άνθρωπος ικανός, ώστε στη ζωή του ν’ αντιμετωπίσει όλες τις αντιξοότητες»*...
Στην πραγματικότητα το νέο σύστημα διευκόλυνε απλώς τους θιασώτες της ήσσονος προσπαθείας μαθητές και μερικούς εκδότες εφημερίδων και τυπογράφους. Και, για να μην το λησμονούμε, την πολυεθνική Olivetti που εισώρμησε αμέσως έτοιμη στην αγορά με μονοτονικές γραφομηχανές και όποιους άλλους, εκρύπτοντο οπίσω της. Θέλετε να το πούμε και πιο καθαρά; Κάποια «μεγάλα κεφάλαια και τους αλληθωρίζοντες προς μίαν κεκαλυμμένη πνευματική παγκοσμιοποίησι», όπως έγραψε ο Κυριάκος Πλήσης*.
Έτσι, τριάντα άνθρωποι, στα μαύρα μεσάνυχτα, με μια γενναία και οπωσδήποτε ιστορική απόφασι, «απελευθέρωσαν» το ταλαίπωρο Γένος από τον «σκοταδισμό» του Αριστοφάνους του Βυζαντίου και των Αλεξανδρινών φιλολόγων και από τα δεσμά όλων εκείνων των περιττών και παράξενων σημαδιών, που έκαναν δύσκολη την ζωή των παιδιών και των εκδοτών και τυπογράφων μας.
Αλλά ας έλθωμε, αγαπητοί, στο ερώτημα: -Επέτυχε ή Απέτυχε το Μονοτονικό;
1. Στα 25 χρόνια από την βάναυσι επιβολή του δεν επιτεύχθηκε πλήρης υποταγή στο θλιβερό νομοθέτημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι του πνεύματος συνέχισαν ανυποχώρητα την αντίστασί τους. Μεταξύ τους ο Τάσος Λιγνάδης, ο Χρήστος Γιανναράς, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Σαράντης Καργάκος, ο Φρέντυ Γερμανός, ο Γιάννης Χατζηφώτης, ο Τάκης Σωτήρχος και πολλοί άλλοι έγκριτοι και καταξιωμένοι συγγραφείς έγραψαν η γράφουν και τυπώνουν τα βιβλία τους στο πολυτονικό. Ακόμα και στην Διασπορά, όπως ο διακεκριμένος ποιητής της Αυστραλίας Δημ. Τσαλουμάς.* Οπωσδήποτε και αρκετοί εκ των εμφανισθέντων μετά την ασυλλόγιστη μεταρρύθμισι, όπως η Ρέα Γαλανάκη.
Υπάρχουν ακόμη εφημερίδες και περιοδικά που επίσης χρησιμοποιούν πολυτονικό. Εκδότες που στην αρχή υπήρξαν ανένδοτοι μονοτονιστές, εκ των πραγμάτων υπεχρεώθησαν να υποχωρήσουν και να εκδίδουν εκ παραλλήλου και με το πολυτονικό, κατά την επιθυμία των συγγραφέων. Διαπρεπείς άνθρωποι του πνεύματος, όπως ο Στέλιος Ράμφος, ο Κώστας Τσιρόπουλος και οι εκλεκτοί συνεργάται της Ευθύνης, (θυμίζω την έκδοσι του φυλλαδίου: ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ [1991] και το αφιέρωμα της Ευθύνης προ τετραετίας) και φιλόλογοι της περιωπής του Σαράντου Καργάκου, κρατούν δυναμικά την σημαία της αντιστάσεως. Ο τελευταίος τονίζει ότι «το πολυτονικό είναι άσκηση νοός. Πέρ’ από αυτό, είναι στοιχείο παραδοσιακό, αισθητικό. Τα πνεύματα και οι τόνοι είναι ο,τι ο γλυπτικός διάκοσμος σε αρχαίο αρχιτεκτόνημα»*. Θα προσέθετα ότι οι τόνοι και τα πνεύματα κάνουν το γραπτό μας λόγο αληθινό πίνακα ζωγραφικής. Γράφεις λ.χ. κύμα και το βλέπεις να σκάη μέσα στον κόλπο του ύψιλον ως περισπωμένη! Γράφεις γλώσσα και την βλέπεις να εμφανίζεται μέσα από το στόμα του ωμέγα, με την μορφή και πάλι της περισπωμένης. Γράφεις ύπνος και βλέπεις την δασεία, βλέφαρο να κλείνη!..
Και πάλι θα μνημονεύσω τον Βρετάκο. Είπε: «Αν ήθελα να ζωγραφίσω μια ανάπηρη Ελλάδα, θα την έγραφα μ’ ένα λάμδα και χωρίς δασεία»*. Από κοντά και ο Καργάκος θα πη πολύ εύστοχα: «Οι τόνοι και τα πνεύματα είναι για την ελληνική γραφή ο,τι οι Κυκλάδες, οι Β. και Ν. Σποράδες για τον ελληνικό κορμό. Η Κρήτη είναι η περισπωμένη της γλώσσας μας»* και η Εύβοια η βαρεία, θα μπορούσε να προσθέση κανείς. Αλλά βεβαίως δεν πρόκειται για θέμα μόνον αισθητικής, όπως και τα νησιά μας, δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία της Ελληνικής Πατρίδος, παρά την απίστευτη ομορφιά που της προσδίδουν!...
2. Το μονοτονικό «εστέρησε την γλώσσα μας από τον γενετικό κώδικα των λέξεών της», παρετήρησε πολύ εύστοχα ο Τσιρόπουλος*. Παραλλήλως εστένεψε το γνωστικό πεδίο των μονότονα και απνευμάτιστα εκπαιδευθέντων επικινδύνως. Η σαφήνια και η αμεσότητα του λόγου εχάθηκε. Τα μέρη του λόγου μπερδεύονται εύκολα μεταξύ τους. Η ετυμολογία των λέξεων αποτελεί άλυτο για τους μονοτονικά σπουδαγμένους. Μιλούν για αφαίρεσι, για αφαίμαξι για αυθαιρεσία, για αφύπνησι, για εφάπαξ, για εφαρμογή, για καθήλωσι, για κάθοδο, για μεθόδευσι για καθυστέρησι, για μεθόριο, για αφελληνισμό για πενθήμερο, για ανθυπολοχαγό, για πρωθυπουργό, για υφιστάμενο, για υφήλιο, για ένα πλήθος σύνθετα και στέκουν κεχηνότες μπροστά στα Θ και στα φ, που δεν βγαίνουν -κατά το δη λεγόμενον- από όσα γνωρίζουν. Βλέπουν τους Άγγλους να γράφουν Hellas και ψάχνουν να βρουν που βρέθηκε αυτό το h μπροστά στο όνομα της Ελλάδος. Το ίδιο και με το History, το Haides, το harmony, το homily, το hilarious, το hypnotic, το hypothesis κι ένα πλήθος άλλα. Ποιός να τους εξηγήση για την έρημη την δασεία μας, που οι «χασομέρηδες» Άγγλοι ακόμη την υπολογίζουν και την γράφουν; Αλλά μπορούν, με τέτοιο εξοπλισμό, να αφυπνισθούν και να καταλάβουν και νοιώσουν τί αφαίμαξι πνευματική τους γίνεται, τί καθήλωσι πολιτιστική υφίσταται, τί κίνδυνοι ελλοχεύουν στην ελληνοτουρκική μεθόριο και στις παραμεθόριες περιοχές μας γενικώς, τί μεθοδεύσεις γίνονται για να τους υποκλέψουν ή μειώσουν το εφάπαξ, τί αυθαιρεσίες γίνονται κάθε τόσο εις βάρους τους, σε τί καθυστέρησι ταλανίζονται, σε τί αφελληνισμό, στο τέλος, οδηγούνται υποδουλούμενοι στην προπαγάνδα των ποικιλωνύμων πολυεθνικών κολοσσών και πόσο hilarious γίνονται ανά την υφήλιο με το να μην αντιλαμβάνονται την προϊούσα πνευματική χρεωκοπία;
Αυτά συμβαίνουν όταν η εκπαίδευσί μας έβαλε ως ιδεώδες την ήσσονα προσπάθεια, την κατηφόρα, η λογική της οποίας «είναι ο πάτος», όπως έλεγε και ο Λένιν. Σιγά-σιγά θα διολισθήση σε hypnopedia και μακάριοι οι γρηγορούντες μέσα στην ζοφερή και ασέληνη νύχτα, όπου μας ωδήγησε η νύχτα της αμαρτίας της 11 Ιανουαρίου 1982.
3. Οι μαθηταί που στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο-Λύκειο δεν διδάχθηκαν πολυτονικό, έφθασαν στο Πανεπιστήμιο με ασύλληπτα κενά. Όλοι! Βεβαίως το κακό είναι πολύ πιο ορατό στις Σχολές Ανθρωπιστικών Σπουδών. Στις Φιλοσοφικές, στις Θεολογικές και στις Παιδαγωγικές Σχολές, από τις οποίες αποφοιτούν άνθρωποι που θα κληθούν εν συνεχεία να διδάξουν στη Στοιχειώδη και τη Μέση Εκπαίδευσι, στην Ανωτέρα και την Ανωτάτη, ελληνική γλώσσα και πολιτισμό, αρχαία κλασσικά κείμενα, αγιογραφικά και πατερικά κείμενα, ιστορία, ποίησι -αρχαία, μεσαιωνική και νεώτερη, Παπαδιαμάντη, Κάλβο, Καβάφη, Βιζυηνό, Σεφέρη, Ελύτη, Σικελιανό κ.ο.κ., έχοντας επίπεδο ελληνομαθείας απελπιστικά περιωρισμένο, συνήθως σε μέτρα βαρειάς αναπηρίας. Πολύπειρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που εδίδασκε επί πολλά έτη Βυζαντινή Υμνογραφία, Αγιολογία, Κριτική Έκδοσι Αρχαίων Κειμένων και Παλαιογραφία, ομολογεί με απελπισία: «τα μαθήματα αυτά γίνονταν με τέτοιες δυσκολίες, επειδή έχουν την ύλη τους Αρχαία και Βυζαντινά Ελληνικά, που στο τέλος ανέκραζα με πικρία, πως κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε νέα χρονιά και χειρότερα! Τα παιδιά μας, απ’ το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ίσαμε το Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν και κουτσαίνουν γλωσσικά κι έχουν σε τέτοιο σημείο αλαλία και αφωνία, που είναι αδύνατο να οικοδομήσεις επάνω τους κάτι αξιόλογο από την άποψη των απαραίτητων ειδικών γνώσεων και της παιδείας γενικώτερα»*.
Και ταύτα προ τριετίας. Σήμερα τα πράγματα όχι μόνον δεν έχουν το παράπαν βελτιωθή, αλλά μάλλον προέκοψαν επί το χείρον. Είναι εφιαλτική η εικόνα που παρουσιάζουν Φιλόλογοι, Θεολόγοι, Δάσκαλοι όταν χρειασθή να αναγνώσουν μεγαλοφώνως όχι μόνο ένα αρχαίο η μεσαιωνικό κείμενο, Όμηρο, Θουκιδίδη, Γρηγόριο Θεολόγο, αλλά μια απλή περικοπή από τον Απόστολο ή το Ευαγγέλιο, που είναι πιο οικείο το κείμενο από την λειτουργική του χρήσι, μια Στάσι του Ακαθίστου Ύμνου, μια σελίδα του Νικοδήμου του Αγιορείτου ή του Παπαδιαμάντη, ένα ποίημα του Καβάφη. Το ίδιο, δυστυχώς, και με πολλούς από τους νεωτέρους κληρικούς μας!
4. Παρακολουθώντας τους εκφωνητές και σχολιαστές της τηλοψίας και του ραδιοφώνου η παραστάσεις νέων ηθοποιών, ή ομιλίες πολιτικών και μάλιστα των νεωτέρων και των θελόντων να εμφανίζωνται περισσότερο «σύγχρονοι» και «προοδευτικοί» (ομιλώ γενικώς, διότι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα), παρακολουθώντας δημόσιους αγορητές και άλλους κατ’ ιδίαν συζητούντες, παρακολουθώντας συνομιλίες νέων, φοιτητών, εφήβων και παιδιών, θλίβεται κανείς κατάκαρδα από τον βαρβαρισμό και βατταρισμό, που βρίσκει μπροστά του. Η προφορά του έλληνος λόγου έχει πια φθαρή επικίνδυνα. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί σχετικά ο Σαρ. Καργάκος, «Μετά την κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων, που λειτουργούσαν ως οδικά σήματα ή ως μουσικές νότες στην ανάγνωση, η προφορά των νεοελλήνων, ειδικά της μονοτονικής γενεάς, δεν έγινε απλώς μονότονη, αφού έχασε την τονική παλμικότητά της και τη ρυθμοποιία της, έγινε μια τρεκλίζουσα και μπατάλικη προφορά, υπόκωφη, σπηλαιώδης και βρυχητική, γιατί απλούστατα, το παιδί δεν έχει σαφή αίσθηση του τόνου, αφού με ηλίθιους «κανόνες» του έχει επιβληθεί να μην τονίζει τις πιο ισχυρά τονούμενες λέξεις, όπως είναι οι ερωτηματικές αντωνυμίες, τί και ποιός και ακόμη τα άρθρα και τα μονοσύλλαβα επιφωνήματα, ή να τονίζει μή ισχυρά προσφερόμενες συλλαβές»*...
Ζητείται επειγόντως ένας Άγγελος Σικελιανός η ένας Δημήτρης Μυράτ για να μας θυμίση ξανά την ομορφιά και την ακρίβεια της προφοράς της γλώσσης μας!
5. Τα Αρχαία Ελληνικά, που έστω και περιορισμένα διδάσκονται, ευτυχώς, στη Μέση Εκπαίδευσι, γράφονται με την ιστορική τους ορθογραφία, στο πολυτονικό. Έτσι οι μαθηταί καλούνται να αποκτήσουν εσπευσμένως και τις βασικές γνώσεις του πολυτονικού, προκειμένου να μπορούν να παρακολουθήσουν το διδασκόμενο κείμενο. Εδώ ακριβώς έρχεται η σύγχυσις και το θαλάσσωμα. Τη μια στιγμή είναι υποχρεωμένοι να γράφουν λ.χ. αμιλλώμαι (ΣΣ στο αρχαίο πολυτονικό κείμενο) και την άλλη αμιλλώμαι (ΣΣ σε νεοελληνικό μονοτονικό). Τη μια αγαπώ και την άλλη αγαπώ. Τώρα εταίρος και σε λίγο εταίρος. Τώρα υμνώ και κατόπιν υμνώ. Τώρα των υγιών και μετά ταύτα των υγιών. Σωστή σχιζοφρένεια!. Έτσι απογοητεύονται εύκολα, σχετικοποιούν την έννοια της ορθογραφίας και στο τέλος ο καθένας γράφει όπως θέλει. Η απόστασι μέχρι την φωνητική γραφή δεν είναι μεγάλη. Ο Αννίβας δεν βρίσκεται απλώς προ των πυλών!....
6. Το μείζον όμως ερώτημα είναι ποιές δυνάμεις κρύπτονται πίσω από την επιβολή του μέτρου.
Επί του σημείου αυτού έχουν γραφή πολλά και ποικίλα, σχέσιν έχοντα με την πρόθεσιν αποκοπής των Νεοελλήνων από τις πηγές των κλασσικών γραμμάτων, μέχρις και αντικαταστάσεως της ελληνικής γραφής με την λατινικήν και της ελληνικής γλώσσης με την αγγλικήν. Άραγε, ευρισκόμεθα προ των επιδιώξεων της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής που αποβλέπει στην αλλοτρίωσιν των παραδόσεων, της ταυτότητος και της διάρκειας των λαών;
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι η επιβολή του Μονοτονικού και η επί ένα τέταρτο αιώνος εφαρμογή του,
Επέτυχε: Α΄) Να διχάση τους ανθρώπους των γραμμάτων. Β΄) Να δυσκολέψη την ετυμολογία των λέξεων, με αποτέλεσμα την απομάκρυνσι του λαού από το αρχικό νόημά τους. Γ΄) Να επιφέρη σύγχυσι στην ορθογραφία, με κίνδυνο κατολισθήσεως στην φωνητική γραφή. Δ΄) Να στερήση τόν γραπτό μας λόγο από την αισθητική του ομορφιά. Ε΄) Να καταστρέψη εν πολλοίς τη σωστή και ρυθμική προφορά του λόγου, με αφευκτη διολίσθησι στον βατταρισμό και τον βαρβαρισμό. Στ΄) Να δυσκολέψη αφάνταστα τις κλασσικές και ανθρωπιστικές σπουδές, με τραγικά για το όλο πνευματικό επίπεδο των Νεοελλήνων και την συνείδησι της εθνικής μας συνεχείας αποτελέσματα. Ζ΄) Να προβάλη ως παιδαγωγικό ιδεώδες την ήσσονα προσπάθεια και να επιβραβεύση την οκνηρία. Η΄) Να δώση τραγικά δείγματα οσφυοκαμψίας ενώπιον των μεγάλων συμφερόντων πολυεθνικών εταιρειών, διαφημιστικών γραφείων, εκδοτικών οίκων, εφημερίδων και περιοδικών.
Οκτώ «επιτυχίες», όσα και τα «Ουαί υμίν» του Χριστού προς τους Γραμματείς και Φαρισσαίους της εποχής Του...
Το Μονοτονικό απέτυχε: Α) Να πείση για την αθωότητα των κινήτρων της αιφνιδίας και δυναστικής επιβολής του. Β) Να κρύψη κάτω από τον διάτρητο μανδύα της «χρησιμότητος» το ψηλαφητό σκότος της βαρβαρότητος που φέρει εν εαυτώ. Γ) Να διευκολύνη την μάθησι. Δ) Να προαγάγη τους σκοπούς της παιδείας.
--- Η Εκκλησία, έχουσα πάντοτε πλήρη αυτοσυνειδησία ότι είναι η Κιβωτός του Γένους, αγκαλιάζει και όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμού του, εν αις και την γραπτή μορφή της γλώσσης του, με στοργή. Έτσι, φρονίμως ποιούντες και το πνευματικό συμφέρον του Γένους προασπίζοντες, δεν εστέρξαμε, ούτε επισήμως, ούτε ανεπισήμως, να υιοθετήσουμε το μονοτονικό. Εκρατήσαμε, όχι μόνο στα ιερά Γραφικά και Λειτουργικά κείμενα, αλλά και στα έγγραφα τα υπηρεσιακά και στην αλληλογραφία και στις εκκλησιαστικές εκδόσεις το πολυτονικό. Αν κάποιοι εκ των κληρικών οιουδήτινος βαθμού μπήκαν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν μονοτονικό, πρόκειται για προσωπική τους «αμαρτία». Ως Εκκλησία της Ελλάδος εκρατήσαμε, κρατούμε και θα κρατήσουμε το πολυτονικό. Το ίδιο, εξ όσων γνωρίζομε, πράττει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Κύπρου. Πείσμα; Όχι! Στείρος συντηρητισμός; Όχι! Άρνησις προσαρμογής; Όχι! Φυλάσσομε με πλήρη συνείδησι τις πνευματικές μας Θερμοπύλες. Η γλώσσα είναι πατρίδα! Εάν αφεθή στα χέρια των βαρβάρων, στο τέλος, δεν θα ομιλούμε, αλλά θα βαρ-βαρ-ρίζομε, και όχι μόνον γλωσσικώς. Η πανταχόθεν εξαπλουμένη παγκοσμιοποίησις εξυπηρετείται άριστα με μια γλώσσα φτωχή, ξύλινη, ίσια-ίσια αρκετή για να διευκολύνωνται οι συναλλαγές στις τράπεζες, στα ανά τον κόσμο αεροδρόμια και στα καταστήματα αφορολογήτων ειδών. Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε!... Σας ευχαριστώ.-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
