Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 25 Αυγούστου 2024

Για την εκδημία του μεγίστου Χρήστου Γιανναρά. Αυθαίρετος χαρακτηρισμός και ενδεικτική εργογραφία. Morto ieri il Grande Maestro della Romiossini Cristos Yiannaras (1935 – 2024). R.I.P. the greatest modern Greek philosopher Christos Giannaras.

 

Χθές Σάββατο αργά το βράδυ σκεφτόμουνα να συμμαζέψω κάποιες σκόρπιες σκέψεις για να μην πάει χαμένη η ευκαιρία να γράψω κάτι μετά την θερινή ραστώνη για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό…

Σήμερα το πρωί η καθυστερημένη είδησι του θανάτου του Χρήστου Γιανναρά μου άλλαξε τα σχέδια…

Ο πρώτης γραμμής νεοέλληνας διανοούμενος του 20ου αιώνα, (για εμάς τους ορθοδόξους ελληνόψυχους και όχι ελληνώνυμους), ο Γκρανμαίτρ του Γένους μας Χρήστος Γιανναράς, χθές το Σάββατο 24 Αυγούστου άφησε τον κόσμο μας αναχωρήσας για τις αιώνιες μονές. {Δέν αποκλείω να ζήτησε να κάνει και μια στάσι στις νήσους των Μακάρων...}


 
Ο Γιανναράς δεν θα μπορούσε να μην έχει την τιμητική τουθέσι στο Ιστολόγιο.

 ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ

Σε σχετικά παλιά μου ανάρτησι στον Νέο Παλαμήδη, έγραφα (ήδη αποτυπωμένο και σε  ιταλικό τίτλο ) ίσως όχι χωρίς μια δόσι υπερβολής τον δικό μου χαρακτηρισμό προς τον εκλιπόντα Δάσκαλο της γενιάς μας: “Μέγας Μάγιστρος”. Και μάλιστα έδινα και σχετική διευκρίνισι: 

 

« Μ.Μ. :  Ο καθηγητής Πανεπιστημίου, στοχαστής και συγγραφέας Χρ. Γιανναράς είναι για  τον υπογράφοντα διαχειριστή: Μέγας Μάγιστρος κατά κυριολεξίαν. Όχι όπως νοείται ο όρος στον ... Τεκτονισμό, αλλά ευρύτερα. Δηλαδή ένας Μεγάλος Δάσκαλος. Πώς λέμε στο σκάκι «Γκρανμέτρ», GM, Gran Maestro, Großmeister , Grand Master;  Άλλος Δάσκαλος του Γένους!

Ο Γιανναράς ήταν από δεκαετίες στην συνείδησί μας (έστω σε κάποιους από εμάς) Μέγας Δάσκαλος του νεώτερου Ελληνισμού.

Από πέρυσι λοιπόν, ναι, είναι και επισήμως τιτλούχος!!»

 

  Και παρέπεμπα καταλλήλως (...)


Σ.Σ. Ο χαρακτηρισμός Μέγας Μάγιστρος – Γκρανμέτρ , έχει δοθή ΙΣΟΤΙΜΑ απο τον υπογράφοντα και σε έναν άλλο μέγιστο της γεννιάς μας, τον αείμνηστο Σαράντο Καργάκο. Η απώλεια αμφοτέρων πλήγωσε τον νεώτερο Ελληνισμό (όπως συνέβη και προηγουμένως με άλλες μεγάλες μορφές της Τέχνης και του Πολιτισμού της εποχής μας …), αλλά όπως σημειολογικά δείχνει και το ποσοστό αναρτήσεων των δύο Μεγάλων Δασκάλων μας σ’ αυτά τα 13 χρόνια λειτουργίας του Νέου Παλαμήδη, η πλάστιγγα δείχνει να γέρνει προς τον Φιλόσοφο. Ίσως και γιατί ο διαχειριστής τον γνώρισε (πρόλαβε να τον δεί και να τον ακούσει) και λίγο απο πιο κοντά (Αθήνα και Χαλκίδα) σφίγγοντάς του το χέρι με ευγνωμοσύνη και σεβασμό...

...

 ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Για τώρα μόνο κάτι φαινομενικά ψυχρό: την βασική εργογραφία του εκλιπόντος Δασκάλου (για κάποιους άτυπου πνευματικού ηγέτη της λεγόμενης νεοορθοδοξίας, οι περισσότεροι απο εμάς τον αναγνωρίζαμε ως μπροστάρη μαχητή της Ρωμιοσύνης), ενός νεοέλληνα διανοούμενου γνώστη καί της Θύραθεν φιλοσοφίας και παιδείας, αλλά και της Πατερικής θεολογίας, ο οποίος πολέμησε σθεναρά κατά της νεοελληνικής παρακμής.


Ισχυρός αναμεταδότης – φάρος του πνευματικού πολιτισμού του Ελληνισμού στην διαχρονία του-- ο Καθηγητής, όρθωσε το ανάστημά του ανάχωμα καί στην άνευ όρων παράδοσί μας ως νεοελληνικής κοινωνίας στην Δύσι καί σαν άλλος Ακρίτας στα φαινόμενα πολιτικής και εκκλησιαστικής νόθευσης.

Πάντα συνειδητοποιημένος στον ρόλο του, συχνά οραματιστής στάθηκε ανάμεσά μας με  κάτι που μού ρχεται να το πώ ηρωικό (ένα περίεργο κράμα απο το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες και το ορθόδοξο μοναχικό ήθος) κατά του προϊόντος αφελληνισμού και του επερχόμενου τέλους μας ως Έθνους (: ο όρος κυρίως με την πολιτισμική του σημασία).

Αυτά! Διότι δεν θα ξεμπλέξουμε μαζί του με ένα εθιμοτυπικό “Αιωνία η μνήμη”. Τό ίδιο το (εκδεδομένο και μή) συγγραφικό έργο του Καθηγητή απο μόνο του αποτελεί ισχυρό αντίδοτο στη ποικιλώνυμη λήθη

 ...


ΒΙΒΛΙΑ

  • Χάιντεγκερ και Αρεοπαγίτης (1967

  • Η Ελευθερία του ήθους (1970, 1979)

  • Το Οντολογικόν περιεχόμενον της θεολογικής εννοίας του προσώπου (1970)

  • Η Μεταφυσική του σώματος (1971)

  • Η μεταφυσική του σώματος-Σπουδή στον Ιωάννη της Κλίμακος, Δωδώνη, (1971)

  • Ορθοδοξία και Δύση - Η Θεολογία στην Ελλάδα σήμερα (1972)

  • Η απολογητική, Γρηγόρη, (2η) 1975

  • Το πρόσωπο και ο έρωτας (1976)

  • Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησίας (1977)

  • Σχεδίασμα Εισαγωγής στη Φιλοσοφία (τομ. Α΄ και Β΄ 1980-1981)

  • Ορθός Λόγος και κοινωνική πρακτική (1984)

  • Ερωτικών Αμφιλογία η περί λιβελλοπράγμονος μοναχού, Δόμος, 1989

  • Το άθλημα του κατ' αλήθειαν βίου: η Θεομήτωρ ως όραμα και ως πράξη, Άθως, 1992

  • Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας, Δόμος, (3η) 1995

  • Το πραγματικό και το φαντασιώδες στην Πολιτική Οικονομία, Δόμος, (2η) 1996

  • Τα καθ’ εαυτόν, Ίκαρος, (3η) 1996

  • Πείνα και δίψα, Γρηγόρη, (5η) 1997

  • Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησίας, Γρηγόρη, (2η) 1997

  • Η κόκκινη πλατεία και ο θείος Αρθούρος, Δόμος, (5η) 1998

  • Χάιντεγγερ και Αρεοπαγίτης, Δόμος, (4η) 1998

  • Αόριστη Ελλάδα – Κοντσέρτο για δύο αποδημίες, Δόμος, (2η) 1999

  • Το ρητό και τὸ άρρητο – Τα γλωσσικά όρια ρεαλισμού της μεταφυσικής, Ίκαρος, 1999

  • Ορθός λόγος και κοινωνική πρακτική, Δόμος, (3η) 1999

  • Καταφύγιο ιδεών-Μαρτυρία, Ίκαρος, (6η) 2001

  • Το πρόσωπο και ο Έρως, Δόμος, (6η) 2001.

  • Σχεδίασμα Εισαγωγής στη Φιλοσοφία, Δόμος, (5η) 2002

  • Η απανθρωπιά του δικαιώματος, Δόμος, (3η) 2000

  • Η ελευθερία του ήθους, Ίκαρος, (3η) 2002

  • Αλφαβητάρι της πίστης, Δόμος, (13η) 2002

  • Πολιτιστική Διπλωματία – Προθεωρία ελληνικού σχεδιασμού, Ίκαρος, (2η) 2003

  • Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων, Δόμος, (6η) 2003

  • Προφορική Αμεσότητα, IANOS 2003

  • Οντολογία της σχέσης, Ίκαρος, 2004

  • Μετανεωτερική Μεταφυσική, Δόμος, (2η) 2004

  • Ορθοδοξία και Δύση στη Νεώτερη Ελλάδα, Δόμος, (5η) 2005.

  • Ενάντια στη θρησκεία, Ίκαρος, 2006

  • Το αίνιγμα του κακού, Ίκαρος, 2008

  • `Εξι φιλοσοφικές ζωγραφιές, Ίκαρος, 2011

  • Πείνα και Δίψα, IANOS, 2015

  • Αόριστη Ελλάδα – Κοντσέρτο για δύο αποδημίες, IANOS, 2016

  • Ολοκληρωτισμός αμφιπρόσωπος – Ι. Η Κόκκινη Πλατεία και ο θείος Αρθούρος, ΙΙ. Παθήματα χωρίς μαθήματα, IANOS, 2018

  • Αντιπαλεύοντας το πολιτικό τίποτα, IANOS, 2019

  • Πώς να ανατραπεί με κοινοβουλευτισμό η αναιδέστερη από τις ολιγαρχίες;, IANOS, 2020


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ

  • Το προνόμιο της απελπισίας, Γρηγόρη, (2η) 1983

  • Κεφάλαια Πολιτικής Θεολογίας, Γρηγόρη, (3η) 1983

  • Finis Graeciae: θρηνητική εικασία, Δόμος, 1987

  • Η Νεοελληνική Ταυτότητα, Γρηγόρη, (4η) 2001

  • Κριτικές παρεμβάσεις, Δόμος, (4η) 1993

  • Το κενό στην τρέχουσα πολιτική, Καστανιώτη, (2η) 1992

  • Ελλαδικά προτελεύτια, Καστανιώτη, 1992

  • Χώρα υποχείρια παιγνίου, Καστανιώτη, 1994

  • Απερισκέπτως αυτόχειρες, Καστανιώτη, 1994

  • Κύκλος φαύλος στροβιλώδης, Καστανιώτη, 1994

  • Ελληνότροπος πολιτική, Ίκαρος, 1996

  • Αντιστάσεις στην αλλοτρίωση, Ίκαρος, 1997

  • Ιχνηλασία νοήματος, Λιβάνη, 1998

  • Η παρακμή ως πρόκληση, Λιβάνη, 1999

  • Εορτολογικά παλινωδούμενα, Ακρίτας, 1999

  • Ελληνικὴ ετοιμότητα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, Λιβάνη, 2000

  • Η Αριστερά ως Δεξιά – Η Δεξιά ως παντομίμα, Πατάκη, (2η) 2001

  • Εις μικρόν γενναίοι – Οδηγίες χρήσεως, Πατάκη, 2003

  • Κομματοκρατία, Πατάκη, (3η) 2004

  • Η λογική αρχίζει μὲ τον έρωτα, Ικαρος, 2004

  • Κοινωνιοκεντρικὴ Πολιτική: Κριτήρια, Εστία, 2005

  • Πολιτισμός, Το κεντρικό πρόβλημα της πολιτικής, Κάκτος, (2η) 2005

  • Αφελληνισμού παρεπόμενα, Κάκτος, (2η) 2005

  • Η κρίση της προφητείας, Δόμος, (3η) 2006

  • Μαχόμενη ανελπιστία, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 2007

  • Έπαινος ψήφου τιμωρητικής, IANOS 2007

  • Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα, IANOS 2008

  • Το πολιτικό ζητούμενο στην Ελλάδα σήμερα, IANOS, 2009

  • Κατά κεφαλήν Καλλιέργεια, IANOS, 2010

  • Η πολιτική γονιμότητα της οργής, IANOS 2011

  • Η καταστροφή ως ευκαιρία, IANOS 2012

  • Το πρόβλημά μας είναι πολιτικό όχι οικονομικό, IANOS, 2013

  • Η Ελληνικότητα ως ποιότητα και ως ντροπή, IANOS, 2014

  • Finis Graeciae, IANOS 2014

  • Τόπος του ανοίκειου τρόπου, IANOS, 2015

  • Την αλήθεια κατάματα, IANOS, 2016

  • Να επαναστατήσει η αξιοπρέπεια, IANOS, 2017

  • Ελληνοκεντρικός εκσυγχρονισμός, IANOS, 2018


Και οι τίτλοι ...κεκράξονται!

Έγραφα σε οπισθόφυλλο βιβλίου του, ήδη το 1980 :

"Αρρήτοις αισθήμασι / μα και μετ' αρραγούς / ελπιζομένων υποστάσεως..."


Αληθώς!

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

 

 

 

 


Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

Μια αγωνιστική παρέμβασι για Ελλάδα, Εκκλησία Χριστού, έλλειμμα Παιδείας και μια πολιτική πρόβλεψι για τα δυο Κόμματα Εξουσίας (του Αλέξ. Σοϊλεμέζη)

ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΛΛΑΔΑ ΣΑΠΙΣΑΝ.
ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΗ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΑΝ...
Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης (17.09.2008)

Τριάμισι χρόνια πρίν στο Ελληνικό Καφενείο. Ένας επώνυμος πασόκος αρθρογραφεί με κύρια σημεία στο υπο τον τίτλο Eκκλησία και Κράτος στο «Μεταβυζάντιο» άρθρο του τα παρακάτω:

«Ολη η συμπεριφορά του Εφραίμ διακατέχεται από το κίνητρο της άσκησης εξουσίας».
«… Αυτό το επιχείρημα της «παραπλάνησης πολιτικών», μου θυμίζει τη νεύρωση του μέσου 'Ελληνα πως για όλα φταίνε οι άλλοι, οι εβραίοι, οι τούρκοι, οι άγγλοι και πάει λέγοντας.»
«Μεγαλώσαμε με το παραμύθι ότι για όλα τα κακώς κείμενα φταίει η τουρκοκρατία. Αυτό που χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική ζωή είναι ο βυζαντινισμός. Ξεχνάμε πως οι Οθωμανοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να συνεχίσουν την βυζαντινή παράδοση σε όλα τα επίπεδα.»
«Οποιος ελέγχει τον Πατριάρχη ή τον αρχιεπίσκοπο ή (στη δημοκρατία)έχει καλή σχέση μαζί του, ελέγχει τα πάντα ή έχει έναν ισχυρό σύμμαχο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στη μεταβυζαντινή Ελλάδα.»
«Κατηγορούμε τους τούρκους για καθυστέρηση και όμως ανήκουν στις πρώτες χώρες που υιοθέτησαν το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, στο σύνταγμά τους. Όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ εισηγήθηκε στην τουρκική βουλή το διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους…»
«Κατηγορούμε τους τούρκους για καθυστέρηση και όμως ανήκουν στις πρώτες χώρες που υιοθέτησαν το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, στο σύνταγμά τους. Όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ εισηγήθηκε στην τουρκική βουλή το διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους…» (Αλέξανδρος Πιστοφίδης)

Ο κάτωθι υπογράφων διαχειριστής του Νέου Παλαμήδη παρεμβαίνει με το παρακάτω σχόλιο:

ΝΕΟΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ &; ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ είπε...

Κύριε Α.Πιστοφίδη,
Καταγράφηκε ο θαυμασμός σας για τον «παρεξηγημένο» Μακιαβέλλι και οπωσδήποτε για τον Κεμάλ (τον πατερούλη - όπως τον αναφέρετε – των συκοφαντούμενων από μάς Τούρκων «για καθυστέρηση»).

Ο θαυμασμός σας για τον κ. Σημίτη είναι πλατωνικός; Μήπως έχει καμμία σχέσι με Γερμανία ή με διαχείρισι προγραμμάτων στο ελληνικό Δημόσιο; Δεν θα πείραζε να το ξέρουν οι αφελείς θαυμαστές των απόψεών σας, κι επίσης αυτοί που αφήνουν αδιάφορα κάποιους, μάλλον ομοϊδεάτες σας, να επιχειρούν –από θέσεις ΕΞΟΥΣΙΑΣ- να αναθεωρήσουν την Ιστορία και να αποδομήσουν το πολυαίωνο Ελληνικό πολιτισμικό μας κληρονόμημα.

 «Ο τελευταίος, στην ψυχή και στο πνεύμα Ελληνας, που τόλμησε να πει κάτι πολύ πιο ήπιο» (: από τον …Μουσταφά Κεμάλ!!) ήταν κατά την χριστιανομαχική ιδεολογία σας ο…Ιουλιανός. Γιατί δεν μας το λέτε εσείς, (με δικά σας λόγια -γιατί τον χαρακτηρισμό «τελευταίος Έλληνας» τον έχουμε ακούση κι από άλλους) , τι «ήπιο» τόλμησε να ψελλίση ο κακομοίρης ο Αυτοκράτωρ Ρωμαίων ΦΛΑΒΙΟΣ ΚΛΑΥΔΙΟΣ Ιουλιανός;

Με τι ευκολία, αλήθεια, διαγράφετε μια χιλιόχρονη Αυτοκρατορία (ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ!). Φαντάζομαι θα έχετε εντρυφήση στην μελέτη της Ιστορίας και του Πολιτισμού του ‘Βυζαντίου’ (= Ρωμανίας), αυτής της βδελυρής για εσάς (όπως και για τους Δυτικούς –κατά τον μεσαίωνα και ύστερον- συκοφάντες του) ιστορικής περιόδου, της καθ’ ημάς πολιτισμικής συνέχειας, και θα ξέρετε, ως …οικονομολόγος συγγραφεύς, πάρα πολλά!
Και τί ‘γενναιότητα’ επιδεικνύουν παρόμοιες αντιλήψεις που, εμμέσως, βλαστημάνε τις χορείες των νεότερων Ελλήνων, εκείνων που με επικεφαλής Πατροκοσμάδες, Παπαφλέσσες και Διάκους έδωσαν την ζωή τους για Ελλάδα και Πίστι Χριστού… 
Δεν ξέρω με ποια παραμύθια μεγαλώσατε. Πάντως κάποιοι εδώ στο Ελλαδιστάν σας δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τα δικά σας ξενόφερτα παραμύθια.
Εγώ λέω ότι αυτό που «χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική ζωή» δεν είναι είναι η … «θεοκρατία» ή ο «βυζαντινισμός» (: άλλος ξενόφερτος όρος -αγαπημένος των όψιμων ελλαδιτών ξενοκίνητων πολιτικών- που λειτουργεί παραμορφωτικά), αλλά η αναξιοκρατία, ο κομματισμός, ο νεποτισμός, η διαπλοκή, η απεμπόλησι εθνικών ιδανικών, η –λόγω λόγω των ξένων επιρροών – ενδοτικότητα, και η αδιαφορία για την αλλοτρίωσι της εθνικής μας ταυτότητας...

Ά, και η ποντιακή μας καταγωγή δεν αποτελεί άλλοθι ελληνικότητας. Εξωμότες –φραγκολεβαντίνους ή και γενίτσαρους- θα μπορούσε να βρή κανείς και στο δικό μου σόϊ…

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 17 Σεπτεμβρίου 2008 12:55 μ.μ.

Ο κύριος Α. Πιστοφίδης απάντησε στο σχόλιό μου το απόγευμα (χωρίς να με προσφωνήση και υπογράφοντας με το ξενικό παρατσούκλι του ''PASOK poisonous'') με τα εξής: 

pasok poisonous είπε...
" χορείες των νεότερων Ελλήνων, εκείνων που με επικεφαλής Πατροκοσμάδες, Παπαφλέσσες και Διάκους έδωσαν την ζωή τους για Ελλάδα και Πίστι Χριστού… 12:55
 *********************
Την θυσία πολλών κατώτερων σε βαθμό κληρικών που αγωνίστηκαν εναντίον κατακτητών Οθωμανών και Γερμανών , εκμεταλεύεται ακόμα και σήμερα η Εκκλησία για να καλύψει την προδοτική στάση των υψηλόβαθμων κληρικων που ταυτίστηκαν με τους όποιους κατακτητές . Με τα Σουλτανικά φιρμάνια ακόμα και σήμερα Ρασοφόροι Θεομπαίχτες διεκδικούν τα χωράφια φτωχών αγροτών.
Αγαπητέ κύριε Η εποχή που στο σχολείο μας γέμιζαν το κεφάλι οι δάσκαλοι με Ιστορικά ψέματα (δεκαετία '50) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και να το βάλετε καλά στο μυαλό σας .
Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕ
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ "

''PASOK poisonous'' 17 Σεπτεμβρίου 2008 7:48 μ.μ.

Τρεις ώρες αργότερα μου δόθηκε η χάρι να δώσω τέλος στην απρόσμενη διαδικτυακή μονομαχία με την παρακάτω αν μη τι άλλο μαχητική απάντησι:

 ΝΕΟΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ &; ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ είπε...

Αγαπητέ «ΠΑΣΟΚοϊοβόλε»,
ποιος αρνείται ότι υπήρξαν και υψηλόβαθμοι κληρικοί με «προδοτική στάση» και ότι υπάρχουν και «σήμερα Ρασοφόροι Θεομπαίχτες»;
Αυτό σημαίνει ότι θα φτύσουμε ολόκληρη (ή έστω την μισή) πνευματική μας παράδοσι, την δισχιλιετή εμπειρία ζωής της (ελλην)ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας μας;
Έτερον εκάτερον.
Εμείς οι λαϊκοί, απλοί πολίτες, αποτελούμε μαζί με τους ιερωμένους –όσοι πιστοί- την Εκκλησία. Να παλέψουμε καί για Ελεύθερη Εκκλησία, μέσα στο φώς και την αλήθεια του Χριστού, καί για καλύτερο Κλήρο!
Δεν ξέρω με ποια «Ιστορικά ψέματα» σας «γέμιζαν το κεφάλι οι δάσκαλοι (δεκαετία '50)», αλλά και σήμερα η πνευματική παρακμή είναι γενική, και στον εκπαιδευτικό χώρο κυριαρχούν αλλότριες και σκοτεινές απόψεις, πολλές από τις οποίες είναι πολυπολιτισμικής εισαγωγής. 
Και το δικό μου μαντάτο:
ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΛΛΑΔΑ ΣΑΠΙΣΑΝ.
 ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΗ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΑΝ... 
Προσοχή: κυκλοφορούν (και) Ζόμπι με κομματικές γραβάτες!

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 
17 Σεπτεμβρίου 2008 10:50 μ.μ.

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Ένα νέο κείμενο του Π. Τραϊανού για το πολιτικό κατηχητικό του Κολλεγίου και το έργο των αποφοίτων του

Δεν συμφωνούμε σε όλα με τον Παναγιώτη Τραϊανού. Συχνά τον βρίσκουμε και υπερβολικό. Το 'σημερινό' του όμως κείμενο στον «Λόγιο Ερμή» με τον κάπως ασαφή τίτλο «Οι εκλογές της υπέρβασης», δεν μπορούσαμε να το αγνοήσουμε. Εμείς τα παιδιά της αλάνας, της γειτονιάς και ιδίως εμείς τα Ελληνόπουλα της ενορίας, που από τον καιρό του σχολείου ακόμα, φάγαμε την χλεύη των ψευτοκουλτουριάρηδων και προοδευτικών αριστεροαδέξιων ιδεολογικά στρατευμένων, τύπου π.χ. Ν. Δήμου, είναι καιρός να αντιδράσουμε. Δυναμικά να αναλάβουμε όχι μόνο κοινωνική, αλλά και πολιτική δράσι για να χτυπηθούμε ανοικτά με το κατεστημένο. Ειδικά εμείς που είμαστε υπερήφανοι για την πνευματική και πολιτισμική μας ταυτότητα. Εμείς οι σύγχρονοι Ελληνόπαιδες οι «Εκ του Γυμνασίου», απέναντι σε εκείνους, τους πολιτικούς μισιονάριους, τους εν πολλοίς ελληνομάχους, τους «Εκ του Κολλεγίου»!

 .................................

 Οι εκλογές της υπέρβασης.

Μόνο ο λαός μπορεί να ρίξει την "αυλαία" της μεταπολίτευσης.
Ο Νίκος Δήμου μπορεί να συμβάλει στην σωτηρία της Ελλάδας.

"Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη. Κι έχουμε το θράσος να τα βάζουμε με την τρόικα, τη Μέρκελ, τον Ράιχενμπαχ (τους νεοναζί του Στάθη), όταν επί χρόνια δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να κλέβουμε ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί το κράτος (δηλαδή, πάλι εμάς). Αναρωτιέμαι: εκείνοι που βρίζουν το μνημόνιο (και είναι η πλειονότητα) συνειδητοποιούν, άραγε, τη δική μας συμβολή που του άνοιξε την πόρτα; Αν δεν κλέβαμε, δεν εξαπατούσαμε και πληρώναμε τους φόρους μας, θα χρειαζότανε;"

 Ο κολεγιόπαις Δήμου έχει απόλυτο δίκιο σ' αυτά που λέει. Για πρώτη φορά συμφωνούμε απόλυτα μαζί του. "Ζέχνει" η Ελλάδα και μολύνει και τον περίγυρο. Με μία διαφορά όμως ...Ο Δήμου δεν μιλάει για την Ελλάδα των Ελλήνων, αλλά για την Ελλάδα των ομοίων του.
Ελλάδα των Ελλήνων, που να "ζέχνει" σαν "χαβούζα" και να απειλεί με "μόλυνση" την Ευρώπη, δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα δεν υπήρξε τον τελευταίο αιώνα καμία Ελλάδα που να την κυβέρνησαν Έλληνες.
 Η Ελλάδα, που "ζέχνει", είναι η Ελλάδα των συμμαθητών, των φίλων και των εργοδοτών του Νίκου Δήμου. Αυτή η Ελλάδα πράγματι "ζέχνει" ...Η Ελλάδα που κυβερνάται από τα υπερτιμημένα "ανθρωπολύματα" της "χαβούζας" του Κολεγίου ...Η Ελλάδα των δύο κομμάτων του Κολεγίου ...Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και του κολεγιακού δικομματισμού ...Η Ελλάδα της Διαπλοκής και του μέσου, που ξεκινάει και καταλήγει στα στενά του Παλαιού Ψυχικού.
Ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι έκαναν την Ελλάδα αυτό που σήμερα "καταγγέλλει" ο αυτόκλητος "εισαγγελέας" του Παλαιού Ψυχικού; ...Ο ασφαλιστής-διαφημιστής και ολίγον συγγραφέας Νίκος Δήμου;
Μήπως καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ του κολεγιόπαιδου Ανδρέα Παπανδρέου και του γιου του και επίσης κολεγιόπαιδου Γιωργάκη; ...Το ΠΑΣΟΚ, που ιδρύθηκε στην αμερικανική πρεσβεία; Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δεν δημιούργησε το "πελατειακό" πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης; Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δεν έκανε την Ελλάδα να "σέρνεται" από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο, για να "βολευτεί"; Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δεν δημιούργησε την Ελλάδα των δημοσίων υπαλλήλων, που διαφθείρονταν και αυτοαπαλλάσσονταν με τις παγκοσμίως μοναδικής εμπνεύσεως ΕΔΕ; Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δεν ήταν που έπαιρνε τις προμήθειες των "αγίων" Γερμανών και νομοθετούσε υπέρ της ασυλίας των Υπουργών; Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δεν γαλούχησε την πιο αδίστακτη γενιά φοροφυγάδων μέσα στα "πολιτιστικά" κέντρα της παραλιακής;
Όλα τα κακά της μεταπολίτευσης, που μας έφεραν στη σημερινή δεινή θέση, ξεκινάνε και τελειώνουν στο κολεγιακό ΠΑΣΟΚ. Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ —για λόγους συμφέροντος— ενεργοποίησε όλα τα ταπεινά και άσχημα "ένστικτα" του ελληνικού λαού. Αυτό δημιούργησε τον στρατό των "ημετέρων" πελατών και όχι πολιτών, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν τις εθνικές εκλογές σαν τις περιοδικές "εκπτώσεις" της ελληνικής "πελατοκρατίας". Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δημιούργησε τη "φρουρά" των επαγγελματιών άεργων και ανεπάγγελτων συνδικαλιστών. Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δημιούργησε τα Πανεπιστήμια των αγράμματων καθηγητών. Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ δημιούργησε την "αγροτιά" των καφενείων, των στριπτιζάδικων και των παράνομων επιδοτήσεων. Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ ήταν που αποβιομηχάνισε την χώρα, ωθώντας τους αφελείς παρολίγον "εκατομμυριούχους" στο "σφαγείο" του χρηματιστηρίου. Αυτό το κολεγιακό ΠΑΣΟΚ ήταν που άφηνε τις εθνικές μας σημαίες να τις παίρνει ο "άνεμος" από τα νησιά μας.
Απέναντι σε αυτό το ΠΑΣΟΚ ποιος στέκει; Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος μοιραζόταν μαζί του την εξουσία, υποσχόμενος στον κόσμο ότι κάποτε θα σταματούσε αυτήν τη "χαβούζα" να ζέχνει; Ποιος θα εμπόδιζε τον κολεγιόπαιδα Ανδρέα να εκμαυλίσει μια ολόκληρη κοινωνία; ...Η περίφημη ΝΔ ...Το άλλο μεγάλο "γκισέ" των "εκπτώσεων" των Ελλήνων "πελατών" της ελληνικής "πελατοκρατίας". ...Άλλο μεγάλο κόμμα "πατριωτών", που επίσης γεννήθηκε στην αμερικανική πρεσβεία ...Η άλλη μεγάλη "απάτη" της Μεταπολίτευσης. Γιατί απάτη; Γιατί όσο "σοσιαλιστικό" ήταν το ΠΑΣΟΚ του Παλαιού Ψυχικού και της Εκάλης άλλο τόσο "δεξιά" ήταν η ΝΔ των συγγενών των βενιζελομπενάκηδων ...Εκείνων, οι οποίοι υπήρξαν οι πιο μεγάλοι αντιδεξιοί παράγοντες, που γνώρισε η πολιτική ιστορία μας. ...
Αν για κάτι ακόμα και εμείς μπορούμε να κατηγορήσουμε τον ελληνικό λαό, αυτό είναι η "μνήμη" του ...Μιλάμε για "μνήμη" χρυσόψαρου. Όχι μόνον δεν γνωρίζει την καταγεγραμμένη ιστορία του, αλλά δεν θυμάται ούτε καν την εμπειρία του. Μπορεί να "ξεχάσει" τα πάντα για το τίποτε. Μόνον "ταμπέλες" διαβάζει, χωρίς να "βλέπει" τι συμβαίνει πίσω από αυτές. Ποιοι ήταν οι πιο μεγάλοι εχθροί και πολέμιοι της Δεξιάς; Ο Βενιζέλος και ο Μπενάκης δεν ήταν; Ποια είναι η ΝΔ της Μεταπολίτευσης; Η υποτιθέμενη νόμιμη αντιπρόσωπος της Δεξιάς. Είναι δυνατόν αυτά τα δύο εχθρικά στοιχεία να "αναμιγνύονται"; Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το οποίο βλέπουμε; Η ΝΔ δεν είναι η ιδιοκτησία του Μητσοτάκη; ...Του ανιψιού του Βενιζέλου και ιδρυτή του Κολεγίου; ...Του πατέρα του κολεγιόπαιδου Κυριάκου; Η ΝΔ, που "νομοθέτησε" τον "δρόμο" της διαφθοράς του Σημίτη. Η ΝΔ, που σήμερα "έφυγε" δήθεν από τα χέρια του αποστάτη και κατέληξε στα χέρια του αντιπάλου του. ...
Η ΝΔ που σήμερα βρίσκεται στα χέρια του Σαμαρά ...Στα χέρια αυτού, που ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε υπουργοποιήσει σε ηλικία που ο μέσος Έλληνες ακόμα ψάχνει να δει τι θα κάνει στη ζωή του ...Στα χέρια του εγγονού του Μπενάκη, ο οποίος ήταν ο συνέταιρος του Βενιζέλου και ο έτερος συνιδρυτής του Κολεγίου. Η ΝΔ βρίσκεται δηλαδή στα χέρια του αδερφού του σημερινού Προέδρου του Κολεγίου. Αυτός κρατάει στα χέρια του τη ΝΔ του "εθνάρχη" Καραμανλή ...Του θείου του κολεγιόπαιδου Λιάπη, ο οποίος έκανε τα γνωστά ταξίδια κερδοφόρας "αναψυχής" με τον Χριστοφοράκο.
Αυτοί είναι οι "γίγαντες" του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης ...Αυτοί, που μας λεηλάτησαν και μας χρεοκόπησαν, για να μας παραδώσουν στους "δανειστές" μας ...Η "ηρωική" γενιά των "δημοκρατών", που "έριξε" δήθεν τη Χούντα ...Μια συμμορία φίλων, συγγενών και συμμαθητών, που παίζουν μια "παράσταση" αντιπαλότητας για αφελείς ...Ένας θίασος "ηθοποιών", που, όταν ο ένας "καταστρέφει", φροντίζει να σμιλεύει το "προφίλ" του "σωτήρα" για τον άλλο ...Ένα "καρτέλ" εξουσίας, που επί τριάντα και πλέον χρόνια χρησιμοποιούσε τον κρατικό μηχανισμό, για να δημιουργεί ιδιωτικό "στρατό" ψηφοφόρων ...Ένας παρακρατικός μηχανισμός, ο οποίος παρανομεί εκ του ασφαλούς, εφόσον μπορεί και αυτοαπαλλάσσεται στις "μικτές" επιτροπές της Βουλής. Αυτοί οι συνέταιροι συνυπέγραψαν σήμερα την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς.
 Γερμανούς είπαμε; Ο γερμανοτραφής "Έλληνας" Δήμου, που τα "βλέπει" όλα καθαρά με το αυστηρό δαρβινικό του "βλέμμα", γιατί δεν λέει όλη την αλήθεια; Δεν γνωρίζει ότι η μισή αλήθεια τις περισσότερες φορές είναι χειρότερη και από ένα ψέμα ολόκληρο; Πράγματι κάποιοι Έλληνες φταίνε για την κατάντια της Ελλάδας. Κάποιοι Έλληνες προσκολλήθηκαν σε αυτά τα κολεγιακά κόμματα, για να γίνουν πλούσιοι εις βάρος της κοινωνίας. Ποιοι όμως είναι αυτοί οι Έλληνες; Έχουν ονόματα ή είναι ανώνυμοι; Κατηγορεί συλλήβδην τους άπειρους αντιμνημονιακούς, οι οποίοι φωνάζουν για κάτι στο οποίο είναι προφανές ότι δεν φταίνε και δεν βλέπει ότι οι περισσότεροι φιλομνημονιακοί είναι αυτοί, οι οποίοι πράγματι "μαζί τα έφαγαν". Είναι φανερό, δηλαδή, ότι κάπου "μπερδεύεται". Κατηγορεί τους "πολλούς", ενώ στατιστικά πάντα οι "λίγοι" είναι αυτοί που τα "τρώνε".
Πού είναι λοιπόν η τευτονική "διαύγεια", που θα έπρεπε να τον διακρίνει; Δεν βλέπει ποιοι Έλληνες πλούτισαν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, λεηλατώντας τους κοινούς μας πόρους; Δεν βλέπει ποιοι επωφελήθηκαν από τη φοροδιαφυγή; Δεν βλέπει ποιοι επωφελούνται ως πρόσωπα από την παράδοση της πατρίδας μας στους ξένους ιμπεριαλιστές; Τους "βλέπει", όπως και βλέπει και τη φιλομνημονιακή τους υστερία. Όλα τα "βλέπει", αλλά τι να κάνει ο άνθρωπος; Αυτοί, που τα φάγανε "μαζί", είναι οι δικοί του άνθρωποι. Μπορεί να καταγγείλει τους δικούς του ανθρώπους; Δεν πρέπει να τους υποστηρίξει; Δεν πρέπει κι αυτός να "στηρίξει" με το "κύρος" του το φιλομνημονιακό Μέγκα και τον εμετικό Καψή στη δωσιλογική τους προπαγάνδα;
Πώς θα καταγγείλει τους ιδιοκτήτες και τους υπαλλήλους του Μέγκα; Το ίδιο το Μέγκα είναι κολεγιακό. Πώς θα καταγγείλει τον αγράμματο Καψή, ο οποίος είναι επίσης κολεγιόπαιδο; Όλους αυτούς, οι οποίοι έκαναν την Ελλάδα έναν "βόθρο" που "ζέχνει" και "βρομίζει" όλη την Ευρώπη, ο Δήμου τους γνωρίζει ...και μάλιστα πολύ καλά ...Καλύτερα από τον καθένα μας. Εμείς απλά τους έχουμε ακουστά ή τους έχουμε δει στην τηλεόραση. Αυτός τους γνωρίζει προσωπικά, εφόσον είναι φίλοι του, συμμαθητές και εργοδότες του. Ο Δήμου έχει δουλέψει για ολόκληρη την εκδοτική Διαπλοκή της παραπληροφόρησης στην Ελλάδα ...Την "πρώην" και την "επόμενη", όπως θα έλεγε ο λαϊκός βάρδος ...Από τον Κοσκωτά μέχρι τον Μπόμπολα και τον Λαμπράκη. Όλους τους διαπλεκόμενους εκδότες τους γνωρίζει προσωπικά ο υπάλληλος του Λαμπράκη, του Μπόμπολα, του Τεγόπουλου και του τηλεοπτικού ΠΑΣΟΚ. Στην εποχή του "πρασινοφρουρισμού" ο Δήμου είχε εκπομπή στην κρατική τηλεόραση.
Για ποιους Έλληνες λοιπόν μιλάει ο Δήμου; Ποιοι είναι αυτοί οι Έλληνες, που κλέβουν άλλους Έλληνες και όλοι μαζί το κράτος (δηλαδή τους εαυτούς τους), όπως χαρακτηριστικά αναφέρει; Ως επιφανές στέλεχος των ελληνικών ΜΜΕ, δεν γνωρίζει τους "πρωταθλητές" αυτής της δραστηριότητας; Δεν ξέρει ο "ξερόλας" Νίκος Δήμου ποιοι επιχειρηματίες επωφελήθηκαν από τη διαφθορά της "αμαρτωλής" Ελλάδας της Μεταπολίτευσης; Δεν γνωρίζει ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι έκλεβαν τους Έλληνες και το ίδιο το ελληνικό κράτος; ...Ποιοι επωφελήθηκαν από τη "χαβουζοποίηση" της ελληνικής κοινωνίας; ...Ποιοι είναι αυτοί, που καθημερινά μάς απειλούν με το δίλημμα "ή μνημόνιο ή χάος"; ...Ο Μπόμπολας, ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Δασκαλόπουλος, ο Κυριακόπουλος και τα άλλα τα "παιδιά" του Κολεγίου. Αυτοί είναι οι "πρωταθλητές" μαζί με τα έμμισθα "εξαπτέρυγά" τους ...Τους κολεγιόπαιδες Νανόπουλους, Κλέονες, Μάνους και Φιλιππίδηδες.
Όλοι αυτοί είναι συμμαθητές του Δήμου στο Κολέγιο. Ως μέλος του συλλόγου αποφοίτων του Κολεγίου, δεν γνωρίζει ότι όλοι αυτοί είναι ταυτόχρονα και οι μεγαλύτεροι "ευεργέτες" του Κολεγίου; Κολεγιόπαιδες, δηλαδή, είναι αυτοί, που μας κυβερνάνε ως πολιτικοί μέσω της διαφθοράς και οι ίδιοι είναι που ως επιχειρηματίες επωφελούνται από αυτήν τη διαφθορά. Κολεγιόπαιδες είναι αυτοί, που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τα οποία προστατεύουν τη διαφθορά και κολεγιόπαιδες είναι αυτοί, που είναι οι ευεργέτες του Κολεγίου, προκειμένου να διαιωνίζεται η κατάσταση ...Προκειμένου το Κολέγιο να παράγει διαρκώς τους πολιτικούς Παπακωνσταντίνου, οι οποίοι κάνουν ό,τι συμφέρει τους επιχειρηματίες χορηγούς του Κολεγίου.
Μέχρι τώρα "είδαμε" κανέναν "Έλληνα" στο κείμενο; Όλοι τους συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές και εργοδότες του Νίκου Δήμου είναι. Όλοι όσοι συντέλεσαν στη "μολυσματική" εικόνα της Ελλάδας είναι δυτικοτραφείς κολεγιόπαιδες ...Όλοι όμοιοι με τον Δήμου ...Με τις "ξένες γλώσσες και τα πιάνα τους", όπως ο Λαμπράκης, ο οποίος τάιζε τον Δήμου. Αυτούς "καταγγέλλει" για τη διαφθορά μας; Γιατί δεν πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα ο γερμανοτραφής Δήμου; Γιατί δεν καταγγέλλει τη γερμανική Siemens ο θαυμαστής του "Ράιχ"; Γιατί δεν βγαίνει να καταγγείλει τη "στραβομάρα" των γερμανικών υποβρυχίων, τα οποία μας "φόρτωσαν" οι "τίμιοι" και "ηθικοί" Τεύτονες; Η Διαφθορά δεν είναι ένας χορός "σόλο" ...Είναι ένα "ταγκό", που θέλει δύο για να χορευτεί. Είναι "υπάνθρωποι" οι Έλληνες που τα "έπαιρναν" και είναι "άγιοι" αυτοί που τους διέφθειραν;
 Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ο Νίκος Δήμου σήμερα είναι σχετικά ειλικρινής και ...απόλυτα ευτυχής. Σχετικά ειλικρινής είναι, γιατί αυτό, το οποίο περιγράφει, σε μεγάλο βαθμό ισχύει, έστω και στο επιφανειακό του επίπεδο, άσχετα αν δεν μας αποκαλύπτει σε ποιους οφείλεται. Απόλυτα ευτυχής είναι, γιατί καταφέρνει κι απολαμβάνει μια κατάσταση του τύπου ..."καί τον σκύλο χορτάτο καί την πίτα ολόκληρη". Ως παθιασμένος μισέλληνας, χαίρεται που περιγράφει ένα "χάλι" για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Είναι απόλυτα συνεπής στο πάθος του, κάθε φορά που τους προκαλεί και τους προσβάλει. Αρκεί κάποιος να τον δει στην τηλεόραση πόσο πολύ το απολαμβάνει, όταν ισχυρίζεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι στο σύνολό τους. Αρκεί να διαβάσει κάποιος την άποψή του για το Μακεδονικό Ζήτημα ...Ηδονίζεται όταν μπορεί και τους "αδικεί" ή τους "μειώνει". Η ευτυχία του σήμερα είναι απόλυτα ολοκληρωμένη, γιατί η μισητή Ελλάδα όχι απλά υποφέρει, αλλά οι ίδιοι οι φίλοι του είναι αυτοί, οι οποίοι την κάνουν να υποφέρει. Αυτοί οι "πετυχημένοι" βασανιστές όχι μόνον πετυχαίνουν έναν πολιτισμικό τους στόχο, αλλά κατορθώνουν και επωφελούνται και οικονομικά αυτής της κατάστασης. Ομόδοξοι και ομοϊδεάτες του Νίκου Δήμου μεθοδεύουν μια κατάσταση, η οποία μοιάζει με αυτοεκπλήρωση της προφητείας τους. "Λερώνουν" καθημερινά την Ελλάδα με τις πράξεις τους, ώστε να δικαιώνονται όταν ισχυρίζονται ότι είναι "λερωμένη" και δεν αξίζει να υπάρχει ελεύθερη.
Αυτό απολαμβάνει ο Δήμου, όταν περιγράφει τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα. Στην κυριολεξία ζει το "όνειρό" του ο άνθρωπος ...Ζει τον θρίαμβο της πίστης του ...Ζει τη νίκη της κοινότητάς του ...Τη νίκη, την οποία δεν γεύτηκαν οι πατέρες αυτής της κοινότητας την τελευταία φορά που οι αγαπημένοι τους Ναζί μας "επισκέφτηκαν", επιχειρώντας να κατακτήσουν την πατρίδα μας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωσή του. Ο άνθρωπος είναι μέσα από την ψυχή του μισέλληνας. Τόσο μισέλληνας, που θέλει να "δείχνει" με το "δάκτυλό" του τους "κακούς" Έλληνες, χωρίς ν' αναγκάζεται να φοράει "κουκούλα". Γιατί; Γιατί ψυχικά είναι ένας "άρρωστος" Προτεστάντης.
Εμείς απλά δεν έχουμε κατανοήσει αυτήν την ιδιομορφία τού Δήμου και βέβαια και των συμμαθητών και φίλων του. Τους μπερδεύουμε, γιατί νομίζουμε ότι κάποιοι είναι Έλληνες, επειδή απλά έχουν ελληνικά ονόματα και είναι γραμμένοι στα ελληνικά μητρώα. Τους θεωρούμε Έλληνες, ενώ αυτοί δεν είναι ...Δεν θέλουν οι ίδιοι να είναι. Γιατί; Γιατί όλοι τους είναι Προτεστάντες. Προτεστάντες είναι αυτοί, που παραπάνω αναφέραμε ότι συναγελάζονται μεταξύ τους και αλληλοσυγχαίρονται εις βάρος μας ...Προτεστάντες αυθεντικοί είναι όλοι τους ...Προτεστάντες είναι η Μέρκελ, ο Σόιμπλε ή ο Τόμσεν. Εξίσου όμως Προτεστάντες είναι και οι συμμαθητές του Δήμου. Συμμαθητές του, όπως ο Παπαδήμος, ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς ...
Φανατικοί, σαν γενίτσαροι ...Φτιαγμένοι "εξ απαλών ονύχων" με τον αυθεντικό τρόπο της σκληρής διαπαιδαγώγησης και όχι με το "τυπικό" μιας τελετής συμβολικής "βάπτισης". Μιλάμε για το χειρότερο είδος γενιτσάρων ...Οι γενίτσαροι του Προτεσταντισμού. Δεν είναι απλά Προτεστάντες, που έτυχε να γεννηθούν τέτοιοι, επειδή τέτοιοι ήταν οι γονείς τους. Δεν είναι προσηλυτισμένοι Προτεστάντες, που, ως ενήλικες, έκαναν μια διαφορετική επιλογή από αυτήν με την οποία γεννήθηκαν. Είναι θαυμαστές του Προτεσταντισμού, τον οποίον απλά δεν υιοθετούν, γιατί δεν τους συμφέρει. Είναι λάτρεις του Προτεσταντισμού και εγκλωβισμένοι σε μια ιδιότητα, την οποία μισούν.
Αυτό τούς κάνει φοβερούς μισέλληνες. Μισούν την "τύχη" τους να γεννηθούν Έλληνες, αλλά δεν την αλλάζουν αυτήν την ιδιότητα, γιατί από αυτήν βγάζουν το μεροκάματό τους. Εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς τους είναι χρήσιμοι στα "αφεντικά" τους ...Στα "αφεντικά" τους, που ψάχνουν πάντα "ελληνόφωνους", αλλά όχι φιλικά διακείμενους προς τους Έλληνες, για να τους κυβερνήσουν. Όπως ο κολεγιόπαις Παπαδήμος. Θέλοντας όλοι αυτοί οι "γενίτσαροι" να δείξουν στα "πρότυπά" τους ότι τούς μοιάζουν, μισούν και προσπαθούν να κάνουν κακό σε κάθε τι ελληνικό.
Μισούν την Ελλάδα και τους Έλληνες και κάνουν ό,τι μπορούν, προκειμένου να τους "πληγώσουν". Όλοι αυτοί είναι "φτιαγμένοι" από μικρά παιδιά στα "κατηχητήρια" που υπάρχουν στην Ελλάδα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ...Εκπαιδευμένοι να μισούν την Ελλάδα από τη νηπιακή τους ηλικία ...Εκπαιδευμένοι να θεωρούν την Ελλάδα και κυρίως την ελληνική νοοτροπία σαν τα υπεύθυνα κακά για όλα τα δεινά όχι μόνον της Ευρώπης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου. ...
Άνθρωποι, οι οποίοι χαίρονται όταν τείνουν στην εξομοίωσή τους με τα αφεντικά τους ...Άνθρωποι, οι οποίοι θεωρούν μέγα έπαινο να τους πουν ότι έχουν "ανέβει" επίπεδο και επιτέλους δεν θυμίζουν σε τίποτε Έλληνες. Είναι αρκούντως φλεγματικοί και κρυόκωλοι σε σημείο να θυμίζουν τους ευνούχους του παρελθόντος ...Άχρηστοι και βλάκες, που τα καταφέρνουν στη ζωή τους μόνον με τις "ευλογίες" και βέβαια με τις "πλάτες" των αφεντικών τους ...Παντελώς άχρηστοι με πτυχία της "οκάς" ...Με πτυχία ψευδοεπιστημών, τις οποίες επινόησε ο Προτεσταντισμός, για να γεμίζει τα κράτη με δικούς του ευνούχους πρακτοροχαφιέδες διατεθειμένους να κάνουν οτιδήποτε θα εξυπηρετούσε τα αφεντικά τους ...Να μην έχει προβλήματα με τους πρόθυμους βλάκες σε περίπτωση που θα ήταν ανίκανοι να διακριθούν σε πραγματικές επιστήμες.
Με αυτούς τους βλάκες κυβερνάει ο Προτεσταντισμός τον κόσμο σήμερα ...Με βλάκες που τους τύπωσε και τους πούλησε τα πτυχία του "κιλού" ...Τα πτυχία κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, φιλοσοφίας, οικονομικών, ιστορίας της τέχνης, κυβερνητικής κλπ.. ..."Πετυχημένοι" με πτυχία, τα οποία θα μπορούσαν άνετα και χωρίς κοινωνικές συνέπειες να μοιράζονται και από αυτόματους πωλητές σε βενζινάδικα της εθνικής οδού ...Μαζί με προφυλακτικά και ταμπόν. Τόσο καλά τα έχουν καταφέρει, εξαιτίας του "ελέους" των αφεντικών τους. Τόσο καλά τα έχουν καταφέρει ως πελάτες των εκπαιδευτικών "δουλοστασίων" των αφεντικών τους ...Παπανδρέου, Σαμαράδες και Παπαδήμοι ...όλοι τους "επιστήμονες" με την Προτεσταντική "βούλα".
Όλα αυτά δεν τα γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες ...Δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι Προτεστάντες ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους ...Δεν γνωρίζουν ποιοι "Έλληνες" βλέπουν τους Προτεστάντες ως αδερφούς τους και τους κοινούς Έλληνες ως εχθρούς τους ...Δεν γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί, οι οποίοι βγαίνουν στα "μπαλκόνια" και παριστάνουν τους "Ελληναράδες" και τους "πατριώτες" για λίγες ημέρες κάθε τέσσερα χρόνια και όλο τον υπόλοιπο χρόνο κατηγορούν την Ελλάδα και τους Έλληνες στους ομοίους τους. Δεν γνωρίζουν ποιοι είναι έτοιμοι να τους προδώσουν κάθε φορά που βολεύει τα βορειοευρωπαϊκά αφεντικά τους.
Δεν τους γνωρίζουν, γιατί περιμένουν απλά να το δουν γραμμένο σε κάποια ταυτότητα ή κάποιο πιστοποιητικό, ώστε να το αντιληφθούν ...και αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορούν να καταλάβουν τα λόγια και τα έργα τους ...Τα προσβλητικά λόγια και τα προδοτικά έργα τους. Γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορούν ούτε καν να υποπτευθούν την κρυφή "χαρά" που ένιωθε ο Γιωργάκης, όταν μας παρέδιδε στους τοκογλύφους, λέγοντάς μας ότι μας "σώζει". Πρέπει να το απολάμβανε ιδιαιτέρως, που μπορούσε να πληγώσει ένα έθνος, το οποίο το μόνο πράγμα που του αναγνώρισε ποτέ ήταν η βλακεία. Ποιος θα τον αποκάλυπτε τον κοινωνιολόγο; Ο συμμαθητής, φίλος και συγκάτοικός του Αντωνάκης; Αυτός, που ξεκίνησε να γίνει γιατρός στις ΗΠΑ και γύρισε πίσω οικονομολόγος;
Σε αυτήν τη μερίδα ανήκει και ο Νίκος Δήμου ...Ένας γνήσιος "γενίτσαρος", που, ελέω αφεντικών, κατάφερε να ζήσει τη ζωή του σαν "πετυχημένος" με ένα "πτυχίο" φιλοσοφίας ...Ένας ακόμα ελληνόφωνος, που παριστάνει τον μορφωμένο με ένα προτεσταντικό πτυχίο μιας ανύπαρκτης επιστήμης ...Με ένα πτυχίο άνευ επιστημονικού αντικειμένου και το οποίο απλά του επέτρεψε να βγάζει ένα μεροκάματο, πουλώντας φτηνές ασφάλειες και διαφημίζοντας λάδια και βαλβολίνες ...Μιλάμε για κακομοίρη άνθρωπο. Στη χιλιετία της απόλυτης εξειδίκευσης ασφαλιστής και διαφημιστής είναι από τα ελάχιστα αν όχι τα τελευταία επαγγέλματα, τα οποία δεν απαιτούν καμία εξειδίκευση, προκειμένου να επιτραπεί σε κάποιον να κάνει έναρξη επαγγέλματος. ...
Μιλάμε για τα αστικά επαγγέλματα των μηδενικών προσόντων. Ούτε καν άνθρωπος δεν σε ρωτάνε αν είσαι, προκειμένου να σε αδειοδοτήσουν ...Και μπαμπουίνος να είσαι, μπορείς να "ξεκινήσεις" την "καριέρα" σου, αν βρεις πελάτες να σε πληρώσουν για τις υπηρεσίες σου. Αυτά τα δύο επαγγέλματα άσκησε ο Δήμου στη ζωή του, γιατί μόνον αυτά μπορούσε να ασκήσει με την "επιστημοσύνη" του. Μόλις λάδωσε το "εντεράκι" του στις επιχειρήσεις των συμμαθητών του, βγήκε στην "πιάτσα" σαν "φιλόσοφος", για να τους εξυπηρετήσει με "ανώτερο" τρόπο και βεβαίως για να βγάλει και τα "απωθημένα" του.
Είχε ανάγκη να βγάλει τα "απωθημένα" του, γιατί είναι βέβαιο ότι είχε —και εξακολουθεί να έχει— πολλά "απωθημένα". Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι γι' αυτό; Γιατί πρέπει να έφαγε πολύ "δούλεμα" για τις σπουδές του από τους Έλληνες, οι οποίοι σπούδαζαν στη Γερμανία εκείνη την εποχή. Πρέπει να γέλασαν πολύ οι μισητοί του "Ελληνάρες" με το πτυχίο που "κατόρθωσε" και έφερε από τη Γερμανία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι μιας κάποιας ηλικίας και άρα ότι μιλάμε για άλλες εποχές ...Εποχές, που τα πραγματικά πτυχία των πραγματικών επιστημών απέδιδαν "χρυσάφι" στην Ελλάδα των άπειρων αναγκών. ...
Άλλες εποχές και άλλα ήθη. Σήμερα φαίνονται φυσιολογικές οι σπουδές του, ενώ τότε δεν ήταν. Τη δεκαετία του '50 δεν υπήρχαν τα σημερινά "φούμαρα" των "καλών" αλλά άνευ επιστημονικού αντικειμένου ανεξήγητων σπουδών. Τότε σπούδαζες για να ζήσεις και όχι για την εμπειρία της φοιτητικής ζωής και του πανεπιστημιακού camp. Τότε σπούδαζαν μόνον οι έξυπνοι και οι πλούσιοι βλάκες πήγαιναν για ψάρεμα και όχι για "καλή" κοινωνιολογία στο Χάρβαρντ. Τότε υπήρχαν μόνον οι σοβαρές σπουδές, που σε έκαναν κατ’ ευθείαν εξειδικευμένο επαγγελματία και σε τάιζαν από την επομένη ημέρα της αποφοίτησής σου. Σπούδαζες για να μπεις στο εργοτάξιο, στο εργοστάσιο, στο εργαστήριο ή στο νοσοκομείο ως επαγγελματίας. Οι πραγματικά έξυπνοι συνομήλικοι του Δήμου "έφτιαχναν" τις ζωές τους με τα πτυχία τους, ενώ ο Δήμου έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν με το "ισόγειο" πτυχίο του.
Για ν' αποφασίσει κάποιος εκείνη την εποχή να πάει στο εξωτερικό, για να σπουδάσει "φιλοσοφία", θα πρέπει απλά να ήταν ένα χαϊβάνι ...Ένα δίποδο χαϊβάνι, που δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο πέρα από το να χρηματοδοτήσει ακριβές σπουδές. Αυτό είναι που αποκαλύπτει την ανεπάρκειά του ...Αυτό κάνει τον Δήμου ανασφαλή. Είναι ένας ανασφαλής ανθρωπάκος, που παριστάνει τον φιλόσοφο με μόνο "εφόδιο" το γεγονός ότι έχει σπουδάσει φιλοσοφία. Φιλοσοφεί δημοσίως, όχι εξαιτίας του έργου του, αλλά εξαιτίας του "άλλοθι" που του εξασφαλίζουν οι δήθεν σπουδές του. Τι σχέση έχει η φιλοσοφία με τις σπουδές φιλοσοφίας; Τη σχέση που έχει ένας επιθυμητός και ταλαντούχος εραστής με κάποιον αυνανιστή, ο οποίος βλέπει συστηματικά πορνοταινίες. Αυτό το "τέρας" μορφώσεως από τότε που υπάρχει μας βρίζει και το ευχαριστιέται ...Μας προκαλεί και αισθάνεται ότι υπάρχει.
Όλα του τα "μεγάλα" έργα με τους Έλληνες "ασχολούνται". "Έργα" ...τρόπος του λέγειν ..."Λεκάνες", όπου ξεπλένει τα βρόμικα εσώψυχά του είναι. Ασχολείται με τους Έλληνες και την προσωπική του δυστυχία να υπάρχει και να ζει ανάμεσά τους. Επιδίδεται σε έναν ασταμάτητο πνευματικό "αυνανισμό", κατηγορώντας τους για τα πάντα και με αφορμή το οτιδήποτε. Αυτό το κάνει από ανασφάλεια. Βρίζει ή προκαλεί γενικά τους Έλληνες σε "φιλικό" για τις απόψεις αυτές περιβάλλον, γιατί απλούστατα θέλει να κερδίσει τις συμπάθειες όλων των εχθρών τους. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει υπέρ του εαυτού του, εφόσον υπό άλλες συνθήκες δεν μπορεί να "ξεχωρίσει" με κανέναν άλλο τρόπο. Δεν μπορεί να "σταθεί" απέναντι σε κανέναν.
Αυτό το "ευνουχισμένο" όν "ανακάλυψε" όχι μόνον την καθολική ομοφυλοφιλία των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και τη συνολική ανικανότητα των σύγχρονων. Αυτός ο θλιβερός "στόκος" μάς βρίζει και μας χρεώνει αυτά, που κάνουν οι εγκληματίες συμμαθητές του. Αυτή βέβαια είναι και η δουλειά του και το "μεροκάματό" του. Μας αποσπά την προσοχή, για να μας αποπροσανατολίσει. Μέρος του κολεγιακού παρακράτους είναι ο Νίκος Δήμου ...Το "σαλονάτο" μέρος του συγκεκριμένα ...Ένα "μαντρόσκυλο", που το σύστημα του Κολεγίου το στρέφει εναντίον όποιου τον ενοχλεί ...Ένας μισθοφόρος της πένας, που εκτελεί συμβόλαια "θανάτου" ...Συνάδερφος και ομοϊδεάτης της Δραγώνα και της Ρεπούση.
Έχοντας πρόσβαση σε όλα τα ΜΜΕ, παριστάνει τον "κριτή" και τον "αξιολογητή" όλων όσων συμβαίνουν στην κοινωνία. Είναι από αυτούς, που αποφασίζουν ποιοι από εμάς αξίζουν να προβληθούν και ποιοι όχι. Είναι από αυτούς, που αποφασίζουν για εμάς και χωρίς εμάς για το τι είναι "καλό" και τι είναι "κακό". Χτυπά εν τη γενέση τους τα φαινόμενα πριν εξελιχθούν αρνητικά για τα αφεντικά του, τους συμμαθητές του και τους φίλους του ...Η "φωνή" του ρεαλισμού, που, ό,τι δεν μπορεί να καταστρέψει, θα το εμφανίσει σαν ουτοπικό και μη πραγματοποιήσιμο, όπως συμβαίνει σήμερα με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Μη ρεαλιστικές θεωρούν τις προτάσεις αυτών των δυνάμεων όλοι αυτοί ...με πρώτο τον Δήμου. Κατά την άποψή τους πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να πληρώσουμε τις "αμαρτίες" μας. Ξεχνούνε βέβαια αυτοί οι ρεαλιστές της πλάκας τούς προκατόχους τους. Ξεχνούν ότι ο πιο ρεαλιστής στην εποχή των περσικών πολέμων ήταν ο Εφιάλτης και όχι ο Λεωνίδας. Πιο ρεαλιστής στη ναζιστική κατοχή ήταν ο δωσίλογος και όχι ο αντιστασιακός. Προφανώς θυμούνται καλύτερα ότι όλοι αυτοί οι ρεαλιστές πλούτισαν πολύ και γρήγορα εξαιτίας του ρεαλισμού τους. Τέτοιοι εκφραστές του "γενναιόδωρου" ρεαλισμού είναι όλοι αυτοί οι έμμισθοι κήνσορες της Διαπλοκής και φανατικοί του Μνημονίου.
Ο Δήμου μάλιστα, ως γνήσιος επαγγελματίας κήνσορας, έχει κατάλογο της λίστας των "αξιών" του. Έχει δημοσιοποιημένες πολιτικές θέσεις σε όλα τα πολιτικά ζητήματα, χωρίς να είναι πολιτικός ..."Προχωρημένες" θέσεις, που κανένας δεν γνωρίζει ποιων τα συμφέροντα υπηρετούν κάθε φορά ...Θέσεις, τις οποίες προπαγανδίζει συστηματικά μέσα στην κοινωνία με το άλλοθι της ελευθερίας της άποψης. Ένα άλλοθι, το οποίο δεν ισχύει όταν χρησιμοποιούνται δημόσια μέσα ενημέρωσης και επιτρέπουν σε κάποιον να επιχειρεί —χωρίς αντίλογο και χωρίς να κρίνεται— να κάνει πλύση εγκεφάλου στον λαό.
 Έστω όμως κι έτσι, θα αναγνωρίσουμε ότι σήμερα έχει ένα δίκιο ο Νίκος Δήμου. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή του, που πραγματικά δείχνει έναν "δρόμο" στους Έλληνες. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή του, που κάνει σωστή "διάγνωση" του προβλήματος και ταυτόχρονα προτείνει και λύση. Πράγματι η Ελλάδα "ζέχνει" και ο Δήμου γνωρίζει τη "λύση". Για να πάψει λοιπόν η Ελλάδα να "ζέχνει" και να "μολύνει" ολόκληρη την Ευρώπη, πρέπει ν' αλλάξει ηγεσία ...Πρέπει ν' αλλάξει την ηγεσία, που την οδήγησε σε αυτό το σημείο. Δεν πρέπει να ξαναμπεί στη Βουλή κανένα από τα "λύματα", που τη μετατρέπει σε "χαβούζα".
Δεν πρέπει να ξαναμπεί στη Βουλή κανένα από τα "ανθρωπολύματα", που υπήρξαν συμμαθητές του. Δεν πρέπει να ξαναμπεί στη Βουλή κανένα από τα χαφιεδοκόμματα, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε "χαβούζα" ...Κανένα από τα κόμματα των συμμαθητών, φίλων και εργοδοτών του Νίκου Δήμου. Δεν πρέπει να μπει στη Βουλή ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ και αν είναι δυνατόν ούτε και το ΚΚΕ της κολεγιομάνας Παπαρήγα με τους επαγγελματίες ψηφοφόρους.
Δεν πρέπει να μπει στη Βουλή κανένας από τα πρόσωπα που περιλαμβάνει η παρακάτω λίστα ...Κανένας από τους παρακάτω κολεγιόπαιδες.
Γιώργος Παπανδρέου. Αντώνης Σαμαράς. Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Σωτήρης Χατζηγάκης. Πέτρος Δούκας. Μιχάλης Λιάπης. Νίκος Δένδιας. Νίκος Μπίστης. Μάκης Βορίδης. Σταύρος Λαμπρινίδης. Χρήστος Δήμας ...και όσοι άλλοι τυχόν εμφανιστούν στις προσεχείς εκλογές ...Όσοι άλλοι πάρουν κάποιο "χρίσμα", είτε από την αμερικανική είτε από τη γερμανική πρεσβεία ...Όσοι άλλοι πάρουν κάποια "βοήθεια" από το κανάλι και τις εφημερίδες του Λαμπράκη και του Μπόμπολα ...Όσοι άλλοι πάρουν κάποια χορηγία από την τράπεζα του Λάτση ή τα βενζινάδικα του Βαρδινογιάννη.
 Ο λαός πρέπει επιτέλους να "ξυπνήσει". Πρέπει, έστω και την τελευταία ώρα, να κάνει την υπέρβασή του και να στείλει στο διάολο τους εγκληματίες που τον πρόδωσαν ...Τους εγκληματίες, που, αφού τον οδήγησαν στη χρεοκοπία, στο τέλος τον παρέδωσαν στους ξένους δανειστές. Δεν πρέπει να επιτρέψει στα κόμματα αυτά, τα οποία τον πρόδωσαν χωρίς κανένα έλεος, να ξαναμπούν στην Βουλή ...Τα κόμματα, τα οποία ιδρύθηκαν στις ξένες πρεσβείες από προδότες Εφιάλτες ...Τα κόμματα, τα οποία ιδρύθηκαν μετά από εθνικές καταστροφές και με "σωτήρες", οι οποίοι κατέφθαναν με αεροπλάνα των ιμπεριαλιστών ...Τα κόμματα που διέφθειρε ο Χριστοφοράκος και τώρα τα εκβιάζει η κυρία Μέρκελ με τις λίστες της Siemens ...Τα κόμματα, που, εξαιτίας αυτών των εκβιασμών, έχουν αποθρασύνει τους Γερμανούς και αρνούνται μέχρι και τις αποζημιώσεις που μας οφείλουν για τα εγκλήματά τους και τις κλεψιές τους.
Αυτά τα κόμματα πρέπει να απαλειφθούν άπαξ από το πολιτικό σκηνικό ...Τα κόμματα του Κολεγίου Αθηνών. Πρέπει επιτέλους ο λαός να καταλάβει τον ρόλο του Κολεγίου Αθηνών. Να καταλάβει τον ρόλο των διαφόρων "Παπαχελάδων", οι οποίοι προσπαθούν να με την κακή χρήση της πληροφορίας να τον τρομοκρατήσουν, για να τον παραδώσουν στους "δανειστές" μας. Πρέπει να καταλάβει τον ρόλο των "σοβαρών" και "ρεαλιστών" θολοκουλτουριάρηδων τύπου "Δήμου", οι οποίοι καθημερινά προσπαθούν να καταρρακώσουν το ηθικό του ...Των ανθελλήνων, οι οποίοι προσπαθούν να υποσκάψουν το φρόνημά του, για να μην αντιδρά ...Να τον μπερδέψουν και να τον αποπροσανατολίσουν, προκειμένου να τον κάνουν εύκολη "λεία" των αφεντικών τους.
Αυτό είναι το όλο θέμα ...Να μπορέσει να αντιδράσει. Ακόμα κι αν δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αριστερές και δεξιές "αγκυλώσεις" του, θα πρέπει να βρει άλλους τρόπους να τις εκφράσει ...Να βρει άλλους ανθρώπους να ψηφίσει ...Να βρει εναλλακτικούς εκφραστές τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς. Αρκεί ν' αποφύγει τη συμμορία του Κολεγίου ...Να αποφύγει τη συμμορία των δωσίλογων, που με "χρίσματα" των ξένων πρεσβειών λεηλατούν από κοινού τη χώρα ...Να αποφύγει τους "ηθοποιούς", που εδώ και σαράντα χρόνια παριστάνουν τους δεξιούς ή τους αριστερούς, ενώ είναι συγγενείς, φίλοι και συμμαθητές μεταξύ τους ...Να αποφύγει τους Γιωργάκηδες, τους Αντωνάκηδες, τις Ντορούλες και τους Κυριάκους. ...
Ας ψηφίσουν μια άλλη Δεξιά και μια άλλη Αριστερά ...Ας ψηφίσουν τις "εναλλακτικές" μορφές τους ...Ας ψηφίσουν Καμένο ή Τσίπρα, αλλά να στείλουν επιτέλους τα σκουπίδια στα σπίτια τους ...Ας ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, Οικολόγους, Χαραλαμπίδη, Λεβέντη ...ή ακόμα και Έλληνες κυνηγούς. Άπειρα ψηφοδέλτια θα υπάρχουν μπροστά στις κάλπες ...Ό,τι θέλουν ας ψηφίσουν. Αρκεί να πάνε να ψηφίσουν και να φροντίσουν να μην ξαναστείλουν στη Βουλή αυτούς, οι οποίοι βολεύουν τον Τόμσεν και τον Μορς ...Αρκεί να μην στείλουν στη Βουλή "υπάλληλους" της Μέρκελ ...Αρκεί να μην στείλουν στη Βουλή τους Κολεγιόπαιδες της Διαπλοκής, οι οποίοι κοσμούν τη λίστα της Siemens και της "συγκυβέρνησης".
Αν είναι να γίνει ένας μεγάλος "συνασπισμός" κατά τα πρότυπα της Γερμανίας, ας γίνει ανάμεσα στις αντιμνημονιακές δυνάμεις των ιδεολογικά "απέναντι" πλευρών. Γιατί να γίνει ο μεγάλος "συνασπισμός" μεταξύ των φιλομνημονιακών δωσίλογων του κολεγιακού δικομματισμού; Γιατί να γίνει ο συνασπισμός των συνενόχων, που έσπρωξαν βιαίως και παρανόμως στο Μνημόνιο; Αυτό θα κληθούν ν' αποφασίσουν οι Έλληνες ψηφοφόροι στις επόμενες εκλογές. Είναι υποχρεωμένοι να κάνουν την υπέρβασή τους, γιατί δεν έχουν άλλα περιθώρια. Όταν οι Γερμανοί πολίτες, οι οποίοι είναι υποτίθεται οι επωφελημένοι της κατάστασης, ψηφίζουν "Πειρατές", δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες να στηρίζουν τα δουλικά της Νέας Τάξης. ...
Απλά πράγματα ...Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Δεν μπορείς να θέλεις να σωθείς, χωρίς να τολμάς να ξεβολευτείς από την προβλέψιμη και φαινομενικά ασφαλή "ρουτίνα" σου. Δεν μπορείς να ελπίζεις σε καμία αλλαγή, αν εσύ ο ίδιος δεν κάνεις το παραμικρό, που να διαφέρει ...Δεν μπορείς να θέλεις να "προχωρήσεις", χωρίς να τολμάς να κάνεις ένα "βήμα" προς τα εμπρός. Είναι σαν να θέλεις να κερδίσεις το λαχείο, χωρίς να μπεις στον κόπο και τα έξοδα ν' αγοράσεις έναν λαχνό. Δεν μπορείς να ελπίζεις σε κανένα μέλλον, αν ξαναψηφίσεις Σαμαρά και Βενιζέλο. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είσαι άξιος της μοίρας σου ...ό,τι κι αν πάθεις.
...Απλά πράγματα. Σε τι μπορείς να ελπίζεις, αν πας και τους ψηφίσεις; Θα πας να ψηφίσεις τον Βενιζέλο, που όλη τη ζημιά του PSI φρόντισε να τη "φορτώσει" στους Έλληνες και όχι στους ξένους τοκογλύφους; Θα ψηφίσεις τον κοιλιόδουλο, που έβαλε έναν λαό ολόκληρο να κλαίει και να παρακαλάει να τον λυπηθούν στα γκισέ της ΔΕΗ; Θα πας να ψηφίσεις έναν Σαμαρά, ο οποίος "δούλεψε" μια ολόκληρη παράταξη με την ψευτοκόντρα του με τον "μέντορά" του Μητσοτάκη; Θα ψηφίσεις τον εγγονό του Μπενάκη, ο οποίος μέσα σε λίγες ώρες από αντιμνημονιακός έγινε ο φανατικός μνημονιακός "σφαγέας" της παράταξής του; Τι άλλο πρέπει να γνωρίζεις, για να καταλάβεις ότι όλοι αυτοί είναι διεφθαρμένα τσιράκια οικονομικών "δολοφόνων", που θέλουν να σε οδηγήσουν σε "σφαγείο";
Δεν χρειάζεται καν να το υποθέσεις αυτό, που πρόκειται να συμβεί. Δεν το αφήνουν καν να "αιωρείται" στη σφαίρα της φαντασίας. Έχουν βάλει τα κόμματα του Κολεγίου και το έχουν υπογράψει προκαταβολικά. Έχουν υπογράψει ήδη ότι θα εφαρμόσουν όλο εκείνο το πρόγραμμα, το οποίο στην πραγματικότητα ήταν αυτό, που έβγαλε τον λαό στον δρόμο να ζητάει εκλογές. Το είπαν και τα ίδια τα "αφεντικά" τους τι θέλουν να γίνει την επομένη των εκλογών, όταν δηλώνουν δεξιά κι αριστερά ότι "προτιμούν" να βγει στις εκλογές είτε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ για να εφαρμόσουν απαρέγκλιτα το πρόγραμμά τους. Αν εσύ πας και με την ψήφο σου τους διευκολύνεις, είσαι ανάξιος να λέγεσαι όχι Έλληνας, αλλά άνθρωπος. Σκύλο να χτυπήσεις μία φορά, δεν σε ξαναπλησιάζει, για να τον ξαναχτυπήσεις. Τους Έλληνες τούς έχουν "σακατέψει" στα χτυπήματα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ...Είναι δυνατόν να ξαναπάνε οικιοθελώς στις "στάνες" τους;
Σε μια εποχή τόσο έντονης σύγχυσης και απόλυτου αποπροσανατολισμού ο λαός θα πρέπει να επιστρατεύσει όλα τα μέσα που διαθέτει, προκειμένου να αμυνθεί αποτελεσματικά. Έχει τέτοια μέσα. Ο λαός δεν είναι μόνος του. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με επίσημη θρησκεία. Οι Έλληνες είναι ένας λαός, που στην ανάγκη αναζητεί τους "ποιμένες" του. Πρέπει να πάρει θέση επιτέλους και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεχόμαστε επίθεση από τους Προτεστάντες της Βορείου Ευρώπης και είναι πλέον ορατό ότι αυτοί συνεργάζονται με τους αποφοίτους του Προτεσταντικού Κολεγίου Αθηνών.
Είναι δυνατόν να μην παίρνει θέση η Εκκλησία και να μην προστατεύει το ποίμνιό της, που αυτήν τη στιγμή "σφάζεται" στην κυριολεξία; Είναι δυνατόν να μην επιχειρεί η Εκκλησία να προσανατολίσει το "ποίμνιό" της, προκειμένου να το διευκολύνει στην άμυνά του; Την Εκκλησία θα τη βλέπουμε στους δρόμους να φωνάζει μόνον όταν της ζητάνε μερίδιο από τα παγκάρια της; Είναι δυνατόν η ίδια η Εκκλησία να κατευθύνει τους πιστούς της στην "αγκαλιά" του Κυριάκου Μητσοτάκη ή του Μάκη Βορίδη; Είναι δυνατόν να είναι κάποιος χριστιανός ορθόδοξος και να τους ψηφίζει όλους αυτούς τους γενίτσαρους του προτεσταντισμού;
Οι καιροί είναι ύποπτοι και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν όλοι. Η ελληνική ιστορία —και όχι μόνον αυτή— πλησιάζει σε έναν "κόμβο" και είναι αδύνατον να μην υπάρξουν εξελίξεις. Είναι θέμα χρόνου να βρεθούν άπαντες αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους. Πλησιάζει μια περίεργη ώρα "κρίσης" και αυτό για πολλούς θα είναι μια τραγικά δυσάρεστη έκπληξη.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
eamb-ydrohoos.blogspot.com

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011

Ο Χ. Γιανναράς για Τρόικα, Γ. Παπανδρέου, ελληνόφωνους βαλκάνιους και χαμένη ελληνική «κοινωνία»

Αναδημοσιεύουμε τις πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις –διαπιστώσεις του ελληνόφρονα καθηγητή Γιανναρά σχετικά με την τρέχουσα νέοελλαδίτικη κακοδαιμονία μας. (Αποσπάσματα από την προχθεσινή αρθρογραφία του στην «Καθημερινή»)




H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»

(…)
Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα.
Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας - δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.

Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών.
H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις, κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο».

Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».
Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, societe), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.

Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν societas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα. O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων - ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα.

Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

Χρ. Γιανναράς

Βλ το πλήρες κείμενο: εδώ

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010

Τί είναι και τί δεν είναι η πατρίδα μας: Κείμενο (ενός Δάσκαλου από το Κιλκίς) απ’ το -και ως- Αντίβαρο. Che’ cos’ e’ o non c’ e’ la patria

Τί είναι και τί δεν είναι η πατρίδα μας: Κείμενο (ενός Δάσκαλου από το Κιλκίς) απ’ το -και ως- Αντίβαρο.
Che’ cos’ e’ -o non c’ e’- la patria: Testo d’ un maestro da Kilkis.


...............................................
«Φίλει την πατρίδα κάν άδικος ή»(*)

«Το ουσιαστικότερο και υψηλότερο περιεχόμενο της αληθινής ανθρώπινης φύσης είναι η πατρίδα και η πίστη»
Δ. Σολωμός, στοχασμοί στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»



Όσοι αγαπούν την πατρίδα μας, αυτό το «πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου» (Σεφέρης), θλίβονται και πικραίνονται για το τωρινό κατάντημά της. Τα συμπτώματα της σήψης και της διάλυσης είναι εμφανέστατα. Κράτος – ζήτουλας της οικουμένης, τετρομαγμένο και δανειοσυντήρητο, πολίτες, ένας ολόκληρος λαός, πανικοβλημένοι, απογοητευμένοι και, το χειρότερο, που δεν σέβονται, δεν συμπονούν, δεν αγαπούν την πατρίδα τους.
Και το πάθαμε αυτό, γιατί ταυτίσαμε την πατρίδα με το κράτος της μίζας, της αρπαχτής, της αναξιοκρατίας, της τεμπελιάς, της αργομισθίας. Είναι τέτοιο σίγουρα, φρόντισαν γι’ αυτό οι ανθυπομετριότητες που το κυβερνούν, που αντί να αναδείξουν και να καλλιεργήσουν τα προτερήματα του λαού, ξέβρασαν τα ελαττώματά του, όμως δεν παύει να είναι και πατρίδα μας, ο τόπος των πατέρων μας, είμαστε γραμμένοι στα μητρώα της, της ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Είμαστε παιδιά της και κανένα παιδί δεν απαρνιέται την μάνα του, γιατί έτυχε να ξεπέσει, να χάσει τα πλούτη της, τα φτερά της τα πρωτινά, τα μεγάλα. Δεν έχω τις ικανότητες, μόνο ο ποιητικός λόγος μπορεί να αποδώσει, εν ανθηρώ Έλληνι λόγω, αυτές τους καρδιακούς λόγους.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο ποιητής της ειρήνης, στρατιώτης του ’40, «μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο»: «Δε θα μου πήγαινε αυτό το ντουφέκι αν δεν ήσουν εσύ, / γλυκό χώμα που νιώθεις σαν άνθρωπος, / αν δεν ήταν πίσω μας λίκνα και τάφοι που μουρμουρίζουν / αν δεν ήταν άνθρωποι κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα / μέτωπα, κομμένα θαρρείς απ’ το χέρι του Θεού / να ταιριάζουν στον τόπο, στο φως και το πνεύμα του». Είναι «γλυκό χώμα που νιώθει σαν άνθρωπος» η πατρίδα και όχι κράτος με εξαπλωμένην την χείρα, είναι αυτό το χώμα που το πατάμε κι όλο ανθίζει, το ατέλειωτο μπλε που μας αγκαλιάζει, που ξόδεψε ο Θεός απλόχερα, για να μην τον βλέπουμε, όπως λέει ο τροπαιούχος μας ποιητής, Ελύτης.
Τώρα «επαχύνθησαν οι καρδιές» μας, μειώνεται το εισόδημα, το κατά κεφαλήν όνειδος, που λέγεται καταναλωτισμός και τρίζουν τα δόντια μας κατά της πατρίδας, πέφτει, και εμείς της κλωτσούμε, μερικοί αδιάντροποι ντρέπονται κιόλας για την ιθαγένεια, θεωρούν δυστυχία το να είσαι Έλληνας.


Θα γυρίσω πάλι στους προγόνους, στις παρήγορες και παραμυθητικές παραινέσεις τους. Εξάλλου τι να διαβάσουμε; Το «τι είν’ η πατρίδα μας» της κ. Θάλειας Δραγώνα, τις καταθλιπτικές, επιστημονικοφανείς λίγδες της; Η πατρίδα, όμως, την οποία το εν λόγω, ληρώδες ημιγραϊδιον, ελεεινολογεί, την σιτίζει πλουσιοπάροχα, την αναβίβασε σε υψηλότατο αξίωμα.


Ας είναι «έξεστι... ασχημονείν». Τέλος πάντων, όπως λίαν ευστόχως ειπώθηκε, σέβομαι τους νεκρούς κι όταν ακόμη είναι ζωντανοί.
Γύρω στα 1600 ζει στην Κύπρο ο πιο επιφανής λογογράφος του 17ου αι., ο Νεόφυτος Ροδινός. Γράφει στη γλώσσα του λαού. Στο βιβλίο του «περί ηρώων, στρατηγών, φιλοσόφων και άλλων ονομαστών, όπου εβγήκασι από το νησί της Κύπρου», μιλά για το χρέος που έχει ο καθένας όχι μόνο να αγαπά και να τιμά την πατρίδα του, αλλά και να πεθαίνει γι’ αυτή.
Παραθέτω το ωραίο και καλό κείμενο, σε αντίθεση με τους γνωμηγήτορες και λοιπούς εθνομηδενιστές τής σήμερον, που απεχθάνονται «ό,τι παλαιόν, ό,τι εγχώριον», (Παπαδιαμάντης), ό,τι δεν έχει πρόσφατη ημερομηνία λήξεως.


Έλεγε ο σοφός Ρωμηός της Κύπρου: «...Δύο πράγματα από όλα περισσότερον μου φαίνεται και είναι ο άνθρωπος χρεώστης εις την ζωήν του, να αγαπά και να διαφενδεύει ήγουν την πίστιν του και την πατρίδα του. Την πίστιν, διότι διά μέσου αυτής της πίστεως όπου κρατεί εβγαίνοντας από τούτην την ζωήν, ελπίζει να έχει ανταμοιβήν και πλερωμήν, καθότι έζησεν εις εκείνην.
Την πατρίδα χρεωστεί κάθε εις να την αγαπά και να την τιμά και να πολεμά διά εκείνην, διότι εβγάζοντας την παλαιάν παραγγελιάν, οπού νουθετά και λέγει μάχου υπέρ πατρίδος, πολέμα διά την πατρίδα σου, είναι ακόμη και ηθικός, μάλιστα φυσικός νόμος, κάθε ένας να αντιστέκεται και να υπερμαχεί της πατρίδος του, καν τε καλή και ονομαστή είναι, καν τε αχαμνή, πτωχή και εις τους πολλούς αγνώριστη». (Το κείμενο το εντόπισα στο «Κυπριακό Ανθολόγιο» Ε’ και ΣΤ’ δημοτικού, μια έξοχη έκδοση, η οποία αποσύρθηκε. Ως γνωστόν η μητέρα Ελλάς «μετακενώνει» τα εκπαιδευτικά της σκύβαλα και στην πολύπαθη Κόρη). Ας προσεχθεί η τελευταία πρόταση του κειμένου: «Χρεωστεί κάθε εις να αγαπά και να τιμά την πατρίδα... καν τε αχαμνή (=αδύνατη), πτωχή και εις τους πολλούς αγνώριστη». Αγάπη, σέβας για την πτωχή πατρίδα, όμως «οι Έλληνες παν να πιστέψουν πως η αλήθεια είναι το κράτος και το κράτος η αλήθεια» θα πει ο Ι. Δραγούμης, για να σημειώσει πρωτύτερα, στο «Μαρτύρων και ηρώων αίμα», την επίκαιρη αποστροφή: «για την κυβέρνηση (το κράτος) μου έρχεται σιχασμός και καταφρόνια• άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νιώθω τον Ελληνισμό (την πατρίδα)».
«Στώμεν καλώς», μην συγχέουμε τα πράγματα. «Μια φούχτα χώμα να κρατώ και να σωθώ μ’ εκείνο», είμαστε πολιορκημένοι, από Δύση και Ανατολή, ας παραμείνουμε ελεύθεροι, για να σώσουμε το «χώμα» της πατρίδας, όπως μας κανοναρχεί ο Σολωμός.
Δεν είναι πατρίδα αυτό που βλέπουμε στα βοθροκάναλα (η λέξη πιστώνεται στον έξοχο «Αντιφωνητή» της Κομοτηνής), ούτε όπως μας την παρουσιάζει το εθνομηδενιστικό χτικιό ούτε οι κοντόφθαλμοι λογιστές και λοιποί τζιτζιφιόγκοι (και τζιτζιφιόγκες) που μας κυβερνούν.


Πατρίδα είναι λευκασμένα κόκκαλα του παππού μου στις αετοράχες και τα διάσελα της Πίνδου, τα εικονίσματα στην εκκλησιά του χωριού μου. Αυτή είναι η πατρίδα μας, η «ώδε μένουσα πόλις» και αυτήν την αγαπούμε.
Το κράτος είναι αγνώριστο και άδικο, όμως η πατρίδα μας, τούτο το ένδοξο αλωνάκι, το έχουμε κλεισμένο μες στην ψυχή μας και δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Δημήτρης Νατσιός


*να αγαπάς την πατρίδα σου ακόμη κι αν είναι άδικη, Αντισθένης

Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

29 ΜΑΪΟΥ, ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΛΩΣΕΩΣ: «ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΑΘΗΜΑ...». Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΕ 8 ΜΕΡΗ. The russian film "The fall of an Empire-the Lesson of Byzantium" in 8 videos

Пропаст империје. Византијска лекција
The Russian film: The fall of an empire—the Lesson of Byzantium
29 ΜΑΪΟΥ 2009: 556η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΛΩΣΕΩΣ «ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΑΘΗΜΑ. Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» Η ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΣΕ 8 ΜΕΡΗ (=8 “βίντεο” από το “You Tube”).

Με αφορμή την σημερινή επέτειο της αποφράδας ημέρας της (δεύτερης) Άλωσης νομίζουμε πως δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καλύτερο θέμα για το Ιστολόγιό μας, που παραμένει -αιρετικά κατά πολλούς- προσανατολισμένο στον «ένδοξό μας βυζαντινισμό», από την πρόσφατη ταινία- ιστορικό ντοκυμαντέρ με τον τίτλο «Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ. ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΑΘΗΜΑ»
Πρόκειται για μια καλογυρισμένη –ώρες ώρες συγκλονιστική - ταινία που αποσπασματικά προβλήθηκε χθές/προχθές κατά την διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής «Ανιχνεύσεις» από την ΕΤ3.
Το βορειοελλαδίτικο κανάλι στην συνέχεια, μετά την όπως αναμενόταν πολύ ενδιαφέρουσα εκπομή του κ. Παντελή Σαββίδη, αργά την νύκτα πρόβαλε το εν λόγω ρωσσικό ντοκυμαντέρ ολόκληρο.
Απονέμοντας τα εύσημα στην διοίκησι του καναλιού και κυρίως στον υπεύθυνο της εκπομπής για την τόλμη των επιλογών του (σε θέματα και καλεσμένους) στην υψηλής ποιότητας εκπομπή του, προχωρούμε στην αναδημοσίευσι της ταινίας για ευρύτερο προβληματισμό.


«Το 1453 κατέρευσε η Βυζ αυτοκρατορία. Ας δούμε πως συνέβη αυτό»
Έτσι αρχίζει την αφήγησί του ο Αρχιμανδρίτης Τύχων (αφηγητής και σεναριογράφος ο π. Τύχων, φέρεται και ως πνευματικός του προέδρου Πούτιν). Ο ρώσσος αυτός ρασοφόρος στο πολυσήμαντο (και γενικά καλαίσθητο) Ντοκυμαντέρ του, μεσα σε κάτι περισσότερο από 1 ώρα αναφέρεται με πολύ σύγχρονη γλώσσα, αλλά και ιστορικά όχι αθεμελιωμένη ματιά, στο φαινόμενο Βυζάντιο (ή «Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους»).
Δεν ισχυριζόμαστε, βεβαίως, οτι όλες οι απόψεις του είναι αλάνθαστες και ούτε θα αρνηθούμε κάποια σημεία υπεραπλούστευσης ή και αμφιλεγόμενης υποκειμενικότητας. Όμως θεωρούμε εξαιρετικά ενδιαφέρον -και σε κάποια σημεία πρωτότυπο- το προϊόν αυτό και πάρα πολύ χρήσιμο μέσον για βαθύτερο αναστοχασμό και προσωπική έρευνα όλων μας.
Μια ιδέα για τον γόνιμο διάλογο (μέσα απο θεμιτότατες αντιπαραθέσεις) που μπορεί να προκαλέση η προβολή και μελέτη του μπορεί κανείς να πάρη και απο τα εκατοντάδες (μέχρι στιγμής πανω απο 280!) σχόλια που πλαισίωσαν την εκπομπή και την επακόλουθη προβολή του στην ηλεκτρονική διεύθυνσι της εκπομπής.

ΜΕΡΟΣ Α’
ΜΕΡΟΣ Β’
ΜΕΡΟΣ Γ’
ΜΕΡΟΣ Δ’
ΜΕΡΟΣ Ε’
ΜΕΡΟΣ F’
ΜΕΡΟΣ Ζ’
ΜΕΡΟΣ Η’

Σημ. 1: Την με ελληνικούς υπότιτλους παραλλαγή του πέμπτου μέρους θα την βάλουμε αμέσως μόλις κατορθώσουμε να την εντοπίσουμε στο διαδικτυακό χάος.
Σημ. 2: Την παρακολούθησι ολόκληρου του ντοκυμαντέρ (με ελληνικό υποτιτλισμό) μπορεί κανείς να πραγματοποιήση είτε στον ιστότοπο που πρώτος το παρουσίασε στο ελληνόφωνο Διαδίκτυο, το Αντίφωνο, είτε στην ιστοσελίδα του «πόρταλ» των «Ανιχνεύσεων».

Κυριακή 17 Μαΐου 2009

Επινίκια για το ¨Παραμύθι¨ του εφετινού διαγωνισμού της «Γιουροβιζιόν». Σχολιασμός με ένα στιχούργημα + 1 βιντεοτράγουδο. Fairytale + video & comment

Μετά από την λήξι του περιβόητου τελικού του διαγωνισμού της Eurovision στην Μόσχα (54ου στην ιστορία του θεσμού της E.B.U.), όπου νικητής με διαφορά αναδείχθηκε ο υπο σημαίαν Νορβηγίας Λευκορώσος Alexander Rybak με το τραγουδάκι Fairytale (= Παραμύθι. Βλ. το βίντεο και τους στίχους του τραγουδιού στο συγγενικό Ιστολόγιο του Ιλιντ Νταρά, την ανάρτησι: Fairytale + Lyrics), φάνηκε, μεταξύ άλλων, οτι παραμυθιαστήκαμε από τις προβλέψεις της σχετικής παραβιομηχανίας των ΜΜΕ. Όσοι υπεραισιόδοξοι είχαν ποντάρει στον Ρουβά πήγαν στο …ομοιοκαταληκτούν δοχείο. (Βλ. και τα πιο κάτω στιχάκια).
(Κι αυτή «η τρίχα απο το δοξάρι» φαίνεται ότι έκατσε στον λαιμό σ’ αμφότερες τις αφές Μαγγίρα)

Οι ψηφίσαντες ανα τον κόσμο θεατές-ακροατές διέψευσαν, λοιπόν, το νεογρεκικό «Δις ιζ άουρ νάιτ» (ασμάτιον με το οποίο οι πλούσια αμοιβόμενοι –και αποφασίζοντες για μας- σοφοί τσιφλικάδες της ΕΡΤ θέλησαν -για μια ακόμα φορά βαρβαριστί- να μας εκπροσωπήσουν), και ελάχιστα συγκινημένοι από τις εκχωρήσεις μας και τα προσόντα του αοιδού μας, μας παραχώρησαν την …έβδομη θέσι.
Παραμύθι αποδεικνύεται και ο περιορισμός του γεωπολιτικού παράγοντα (βλ. ακατάλυτες θρησκευτικοφυλετικές συμμαχίες) με τον συνυπολογισμό της ψήφου των επι μέρους κρατικών επιτροπών στην διαδικασία της ψηφοφορίας.
Όσο διεξάγεται με αυτό το σύστημα των τηλεψηφοφοριών (televoting) ο εν λόγω ευρω-διαγωνισμός, είναι περίπου αδιανόητο για τον εθνικισμό των απανταχού Τούρκων να μείνη εκτός εξάδας οποιοδήποτε συμμετέχον τουρκικό άσμα.
[Να, λοιπόν, μια σίγουρη επιλογή για τον εκάστοτε στοιχηματισμό και τους τροφίμους του]:
{Επιτέλους κάποιος δεν γινόταν να πή απ’ τους εγχώριους φαφλατάδες (κάτι σαν το κάτωθι τροπάρι;):}

«Meganeoellinorama to eurostichimation
ή Omerta gia megailitious ragiades»


(Σε άψογες ριμάδες)

Ανοίξτε τις φυλλάδες, σοφότατες κυράδες.
Κι εσείς οι μπουνταλάδες – πρώην φουστανελάδες-
αντι για φασολάδες: πίτσες, μακαρονάδες!

Κι άν θέλετε παράδες, μην μπήτε σε μπελάδες:
Μακριά από Ρουβάδες, σας ρίχνουν σε κουβάδες!

Στις εβροβιζιοκαντάδες
-βουτυρομαρμελάδες-
αφήστε τις Ελλάδες:
Ψηφίστε τουρκαλάδες!


…………………….
Τέτοιες μέρες το κρατικό μας κανάλι, ο εθνικός μας ραδιοτηλεοπτικός φορέας, είναι σαν να αντιφωνεί (ή ξεφωνίζει;) στον εθνικό μας ποιητή:
«Migar(ίζ)is - έχω άλλο στο νού μου πάρεξ Eurovision και Διαφημίσεις;»

Το ελλαδικό κράτος δια της κρατικοδίαιτης ΕΡΤ διαπράττει συστηματικά τα τελευταία χρόνια διακρίσεις σε βάρος της ελληνικής γλώσσας (πρβλ. ξενικές ονομασίες ραδιοφωνικών-τηλεοπτικών προγραμμάτων κι εκπομπών, μονόγλωσση <αγγλόφωνη> αναγραφή ελληνικών και ξένων αθλητικών διοργανώσεων, υπόθαλψι γλωσσικής ξενολατρίας από τους συνεργάτες της δημοσιογράφους και σχολιαστές κλπ) και σχεδόν πάντοτε υπέρ της αγγλοαμερικανικής γλώσσας.
Να μην μιλήσουμε για την προβολή ξένων προτύπων, από μια κρατική ΕΤαιρία η οποία από την αρχή της χρονιάς επαίρεται ότι ανανέωσε –αποικιοκρατικού τύπου - συνεργασία με την εταιρία κολοσσό Disney, η οποία αναλαμβάνει πια όχι μόνο την παιδική ζώνη, αλλά και την φροντίδα για τις ανάγκες και των άλλων ηλικιών.

Από την άλλη, για να μην πολυλογούμε, αν η «Γιουροβίζιον» είναι ένα μικροεπεισόδιο στην βασανιστική πορεία (και εφιαλτική για κάποιους σαν και μας, κολοσσιαίων διαστάσεων εκστρατεία) αποδόμησης της εθνικής μας ταυτότητας– στα μετερίζια της Ιστορίας, της Θρησκευτικής & πολιτιστικής παράδοσης, και φυσικά της Γλώσσας (κι αφού δεν μπορούμε σ’ αυτό το αλλοτριωμένο κράτος, ούτε αυτό να το αναγκάσουμε να αλλάξη το ιερό για μας τους πιστούς πανάρχαιο όνομά του –ρίχνοντας τις μάσκες- αλλά και ούτε κι εμείς να κάψουμε τις ταυτότητές μας), ας βρούμε έναν ισχυρό κοινωνικοπολιτικό φορέα – όσο είναι καιρός – να προστατεύσουμε τα δικαιώματά μας.
Ως μειονότητα!


Το παρακάτω βιντεοτράγουδο έτσι, για να μάθουμε πόσο εμπνέει τους Έλληνες του εξωτερικού ο …πολιτισμός –και μάλιστα η "παιδεία" - του σύγχρονου ελληνικού κρατιδίου:



Τρίτη 12 Μαΐου 2009

ΓΚΑΤΣΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ (1+5 Τραγούδια στην μνήμη του). GATSOS THE GREEK (5 songs + 1 video). Nikos Gatsos il Greco (1+5 canzoni)

Παιδιά ίσως η μνήμη των προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά και πιο πολύτιμη συντροφιά από μια χούφτα ροδόσταμο ...

Εμείς που μείναμε

Εμείς που μείναμε στο χώμα το σκληρό
για τους νεκρούς θ' ανάψουμε λιβάνι
κι όταν χαθεί μακριά το καραβάνι
του χάρου του μεγάλου πεχλιβάνη
στη μνήμη τους θα στήσουμε χορό.

Εμείς που μείναμε θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι
ένα τσαμπί σταφύλι από τ' αμπέλι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι
μπροστά θα προχωράμε στη ζωή.

Εμείς που μείναμε θα βγούμε μια βραδιά
στην ερημιά να σπείρουμε χορτάρι
και πριν για πάντα η νύχτα να μας πάρει
θα κάνουμε τη γη προσκυνητάρι
και κούνια για τ' αγέννητα παιδιά.


.............. Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ (Νύν και Αεί, 1974)

Είναι πολύ πρόσφατη η ανάρτησι σχετικά με ένα τραγούδι του Νίκου Γκάτσου, με εκείνη την χαρακτηριστική για τον μεγάλο δημιουργό –και βασιλιά της δισκογραφίας με τις τουλάχιστον 340 διακριτές εμφανίσεις των τραγουδιών- ποιημάτων του) συγκίνησι στην έκφρασι, την περιβεβλημένη με ιερότητα.
Η συμπλήρωσι όμως 17 χρόνων από την αναχώρησι του ποιητή της «Αμοργού»από αυτήν την μάνα γή, «γυρεύοντας του ονείρου την πηγή», -σαν σήμερα, 12 Μαίου 1992- μας υποχρεώνει να επανέλθουμε.
Σκεφτήκαμε εν τούτοις να τιμήσουμε την επέτειο απομακρυνόμενοι από την πεπατημένη, με τα συνήθους λυρικότητας –και δικαιολογημένης νοσταλγικότητας- αφιερώματα των μυριάδων θαυμαστών των χιλιοτραγουδισμένων και φυσικά πολυαγαπημένων του συνθέσεων.
Θέλουμε, σήμερα, να σταθούμε στην βαθειά ελληνικότητά του. Γιατι για μας ο Γκάτσος είναι Έλληνας, ένας συνειδητοποιημένος κληρονόμος του πολιτισμικού παρελθόντος αυτής εδώ της γενέθλιας γής που εκτείνεται στον χρόνο, αλλά και στον αείποτε ελληνικό χώρο.
Το δείχνει το ευτυχισμένα δημοσιευμένο έργο του (Το συγκεντρωτικό πόνημα των εκδόσεων Πατάκη –επιμέλεια Αγαθής Δημητρούκα.- ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, "Όλα τα τραγούδια", προ δεκαετίας εκδοθέν, μετρά ήδη πάνω από επτά εκδόσεις).
Ο Γκάτσος πάει πέρα από το φοκλόρ, τον ήλιο, την θάλασσα και τα νησιά των ανέμελων ποιητών. Μπορεί να εκφράζει, στα γνωστότερα ιδίως τραγούδια του, τους καημούς και τα βάσανα του μέσου νεοέλληνα, αλλά αφυκτιά μέσα στην ελλαδική μιζέρια της εποχής του. Δεν συσχηματίζεται με την νεοελληνική παρακμή και αντιδρά στην κατάντια της πολιτικής και πολιτιστικής μετριότητας των καιρών του/μας.
Δεν περιορίστηκε στο να επιλέξη μόνο τον παραδοσιακό στίχο ως τεχνοτροπία. Αγκαλιάζει όλόκληρη την πολιτισμική παράδοσι της ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ, υπαρξιακά, διότι ζή και αισθάνεται τον ελληνισμό στην πνευματική του συνέχεια και την ιστορική του διαχρονία.
Καταφάσκοντας στην εθνική μνήμη, όχι μόνο δεν απεμπολεί την εθνική του ταυτότητα, αλλά ανεπιτήδευτα εκφράζει μέσα από το έργο του την πίστι του για την πατρίδα του Ελλάδα, την ιστορία της, την θρησκευτική της παράδοσι και μάλιστα την γλώσσα της.
Γκάτσος ο Έλληνας, συνεπώς!!
Αλλά, ας αφουγκραστούμε λίγους χαρακτηριστικούς στίχους του {και ...εδώ είμαστε πάλι!}:

Τούτος ο τόπος

Τούτος ο τόπος είν΄ ένας μύθος
από χρώμα και φώς
ένας μύθος κρυφός
με τον κόσμο του ήλιου δεμένος.
Κάθε αυγή ξεκινά
ν’ ανταμώσει ξανά
το δικό του αθάνατο γένος.

Τούτος ο τόπος είν’ ένας κήπος
με κλαμένα παιδιά
στη γαλάζια ποδιά
κάποιας μάνας για πάντα χαμένης
που συντρόφοι ορφανοί
καρτερούν να φανεί
στο κατώφλι μιας πόρτας κλεισμένης.

Τούτος ο τόπος είν’ ένας βράχος
σα σπαθί κοφτερός
που σοφός ο καιρός
θα τον κάμει τραγούδι μια μέρα –
και θα ΄ρθούν εποχές
που οι φτωχές μας ψυχές
το σκοπό του θ’ ακούν στον αγέρα.


Δώστε μου μια ταυτότητα

Δεν έχω σπίτι κι όνομα
και κώδικες και νόμους
αιώνες τώρα περπατώ
σε στοιχειωμένους δρόμους.

Την πίκρα έχω μάνα μου
γυναίκα την ανάγκη
στα χώματα που χόρεψαν
Αγαρηνοί και Φράγκοι.

Είν’ απ’ το δέντρο του Θεού
η ρίζα που κρατεί με.
Δώστε μου μια ταυτότητα
να θυμηθώ ποιος είμαι.


Μια γλώσσα μια πατρίδα

Μια χούφτα είν’ ο άνθρωπος
από στυφό προζύμι
γεννιέται σαν αρχάγγελος
πεθαίνει σαν αγρίμι.

Του μένει μόνο στη ζωή
μια γλώσσα μια πατρίδα
η πρώτη του παρηγοριά
και η στερνή του ελπίδα.

Όλο το βιός κι η προίκα του
ένας καημός στα στήθια
κι ο τόπος που τον γέννησε
η δυνατή του αλήθεια.

Για ιδέστε κείνο το παιδί
με τα γερά του χέρια
πώς οδηγεί τ’ αδέρφια του
ν’ ανέβουν ως τ’ αστέρια.

Κι απ’ τα βουνά της Ρούμελης
και τα νησιά του νότου
ένας πανάρχαιος παππούς
κοιτάει τον εγγονό του.


Οι ρήτορες

Έρημες κι άδειες οι πλατείες
τα καταστήματα κλειστά
Θέ μου σαν πόσες αμαρτίες
του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά.
Όλοι τραβάν στην αγορά
κι οι ρήτορες απ’ το μπαλκόνι
ποτίζουν τις ψυχές μ’ αφιόνι
και κόβουν χέρια και φτερά.

Άλλοι κοιτάν αριστερά
Άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι
Και περιμένουν όλοι κάτι
Σα στρατιωτάκια στη σειρά.
Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα και ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές.

Πότε θα βγεί να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος !


Μάνα μου Ελλάς
(Γύφτισσα μαϊμού)

Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθώ
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτοχρονιά.


Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα
μου τα ’πες με το πρώτο σου το γάλα
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τ’ αρχαία σου στολίδια
και δεν δακρύζεις ποτέ σου, μάνα μου Ελλάς 2x
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς 2x

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ’πες με το πρώτο σου το γάλα
Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τ’ αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες, γύφτισσα μαϊμού 2x
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού. 2x

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τά ’πες με το πρώτο σου το γάλα
μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τ’ αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου, μάνα μου Ελλάς 2x
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς

Δεν έχω άγιο πια να προσκυνώ
ούτε καντήλι σε άδειο ουρανό
δεν έχω ήλιο ούτ’ αστροφεγγιά
να τραγουδήσω μια Πρωτομαγιά.

Νίκος ΓΚΑΤΣΟΣ - Σταύρος ΞΑΡΧΑΚΟΣ - Γιώργος ΝΤΑΛΑΡΑΣ:


Τα συντρίμμια του τόπου μου πατώ.
Χαμένα αδέρφια ίσκιοι λαβωμένοι
χαμένη Ελλάδα παντού σ’ αναζητώ…
(Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ, Ο χορός των Κυκλάδων, 1991)