Ένα "post" μετά την ευαισθησία του Facebook και à propos η δυστοπία των Big Data.

 

ΜΕΤΑ μου λένε γιατί δεν ανεβάζω στο Φατσόβιβλο, σόρρυ ήθελα να πώ στο Meta, τις αναρτήσεις του Νέου Παλαμήδη, ή γιατί δέν μπαίνω πια τόσο συχνά στο FB και εν γένει στα social. Τί λέμε στα παιδιά; Το παραμυθάκι με την ελεύθερη περιδιάβασι στο πλανητικό διαδικτυακό χωριό, την απρόσκοπτη πρόσβασι στον κόσμο της πληροφορίας κλπ. Για τον ...Λύκο της Λογοκρισίας ή τον Δράκο του επιστημονικού Χαφιεδισμού στην εποχή μας κάτι; Με τόσες Μασκοφορίες τελευταία χρόνια, έγινε η παρενδυσία μόδα. Και όχι μόνο στον εικονικό κόσμο ή στο περιθώριο. Τώρα τον οργουελικό καιρό του Μεγάλου Αδελφού και του δικαιωματισμού, με fake δημοκρατικές διαδικασίες η παρακολούθησι και η λογοκρισία θα πάρουν σκήπτρα αυτοκρατορικά.

 

Συνάνθρωποι, ή θα πηδήξουμε έξω απο τις σελίδες αυτών των νέων “Βίβλων” όσο ακόμη υπάρχει (;) καιρός, ή αλλιώς δεν θα υπάρχουμε ως ανθρωπότητα αύριο. Μας το λένε ανερυθρίαστα οι ψευδοπροφήτες τους με τα ...μεγάλα τους τα data.

Παρένθεσι: “Τα Μεγάλα Δεδομένα σε παρακολουθούν” είναι ο τίτλος διασκευασμένου αποσπάσματος από το βιβλίο του Yuval Noah Harari «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνa» της φωτογραφίας, το οποίο αποτελεί Κριτήριο Αξιολόγησης στην Τράπεζα Θεμάτων της Β’ Λυκείου.

Τα ρηθέντα υπο του Προφήτου της νεοθρησκείας του “Δεδομενισμού” (ΣΣ Μεταφράζω αυθαίρετα το “Dataism” του προβεβλημένου Harari , άθεου - κατα δήλωσί του- συγγραφέα και του Homo Deus )

“Η αποκωδικοποίηση του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις θα οδηγήσει σε χειραγώγηση και προπαγάνδα ακριβείας.”

“Οι άνθρωποι είτε ακούσια είτε εκούσια θα εκχωρήσουν εξουσία στους αλγορίθμους.”

κττ, προετοιμάζοντάς μας συγκλίνουν στο δυστοπικό δίδαγμα:

Συντομώτατα θα γίνουν όλα και, [SOS!], θα γίνουμε όλοι meta. 

 

 ....................................................

 

Υστερόγραφα δεν μπορώ παρα να επιδοκιμάσω την επιλογή του τραγουδιού “ΤΟ ΔΙΧΤΥ” του Γκάτσου, ως συνημμένου λογοτεχνικού κειμένου στο προαναφερθέν απόσπασμα του Χαράρι στο κριτήριο αξιολόγησης :

 

 ΤΟ ΔΙΧΤΥ

 

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή

μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι,

έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί

γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ.

 

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς

κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει,

μονάχος βρες την άκρη της κλωστής

κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι.

 

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά

που ‘ναι γραμμένα σ’ εφτασφράγιστο κιτάπι,

άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά

κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη.

 

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς

κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει,

μονάχος βρες την άκρη της κλωστής

κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι.

Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ

"Distopia ante portas"! SOS για τον (τελευταίο;) Πειρασμό της Τεχνητής Νοημοσύνης. Sulla distopia dell" Intelligenza Artificiale.

 O Mo Gawdat είναι ένας πολύπειρος Μηχανικός Η/Υ και υψηλόβαθμο στέλεχος σε διάφορες εταιρείες πληροφοριακών συστημάτων και εφαρμογών. Ειδικός στις πιο πρόσφατες έρευνες και εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης, τελευταία δούλευε ως Chief Business Officer για την Google, θέσι απο την οποία παραιτήθηκε. Για λόγους, όπως διατείνεται, συνειδησιακούς, επειδή η έρευνά του για την AI (Artificial Intelligence) τον οδήγησε σε βαθειά υπαρξιακή κρίσι...

Πέρυσι κυκλοφόρησε το βιβλίο του με τίτλο:

"Εξυπνάδα που τρομάζει" ή κάπως έτσι.

 Διαβάζουμε στο εξώφυλλο:

"Το μέλλον της τεχνητης νοημοσύνης και πώς μπορείτε να σώσετε τον κόσμο μας".

Στον σύντομο κείμενο παρουσίασης ο συγγραφέας γράφει:

“Η τεχνολογία θέτει σε κίνδυνο την ανθρωπότητά μας σε πρωτοφανή βαθμό. Αυτό το βιβλίο δεν είναι για μηχανικούς πληροφορικής που γράφουν τον κώδικα ή για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής που ισχυρίζονται ότι μπορούν να τον ρυθμίσουν. Αυτό είναι ένα βιβλίο για εσένα. Γιατί, είτε το πιστεύεις είτε όχι, είσαι ο μόνος που μπορείς να κάνεις κάτι”

Σήμερα θα αναρτήσουμε -χωρίς προς το παρόν άλλα σχόλια - την πρόσφατη συνέντευξί του (podcast) στο κανάλι "A Diarty of a CEO" του Στήβεν Μπάρτλετ στο You Tube

Απο την δίωρη αυτή συζήτησι με το εξόχως ανησυχητικό μήνυμα του Αιγύπτιου την καταγωγή Mo (Mohamet) Gawdat, αναδημοσιεύουμε και τους συνοδευτικούς υποτίτλους του επίσης εξαιρετικού οικοδεσπότη Steven Bartlett.

08:43 AI is alive and has more emotions than you 11:45 What is artificial intelligence? 20:53 No one's best interest is the same, doesn't this make AI dangerous? 24:47 How smart really is AI? 27:07 AI being creative 29:07 AI replacing Drake 31:53 The people that should be leading this 34:09 What will happen to everyone's jobs? 46:06 Synthesising voices 47:35 AI sex robots 50:22 Will AI fix loneliness? 52:44 AI actually isn't the threat to humanity 56:25 We're in an Oppenheimer moment 01:03:18 We can just turn it off...right? 01:04:23 The security risks 01:07:58 The possible outcomes of AI 01:18:25 Humans are selfish and that's our problem 01:23:25 This is beyond an emergency 01:25:20 What should we be doing to solve this? 01:36:36 What it means bringing children into this world 01:42:11 Your overall prediction 01:50:34 The last guest's question

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

EMERGENCY EPISODE: Ex-Google Officer Finally Speaks Out On The Dangers Of AI! - Mo Gawdat | E252

«Ο Θαυμαστός Ανάποδος Κόσμος τής υγειονομικής δικτατορίας»: άρθρο του πρώην καθηγητή Πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Βαθιώτη. Ex Prof. Constantino Vathiotis: “Il capovolto nuovo mondo della dittatura sanitaria” ; articolo sulla stampa greca della Domenica scorsa. “The Reversed Brave New World of the Health Dictatorship”; an article(by Konstantinos Vathiotes).

Μαζεύοντας υλικό για το μάθημα «Έκθεση-Έκφραση» της Γ΄Λυκείου και όχι μόνο, αναδημοσιεύω το προχθεσινό άρθρο στην Κυριακάτικη Δημοκρατία  του Κωνσταντίνου Βαθιώτη, πρώην Αναπληρωτή Καθηγητή Ποινικού Δικαίου του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου…

[Σ.Σ. Εννοείται οτι οι υπογραμμίσεις  στο κείμενο, οι χρωματικές κλπ εναλλαγές στο στύλ των γραμμάτων κττ, είναι δικές μου αυθαιρεσίες.]  

«Ο Θαυμαστός Ανάποδος Κόσμος τής υγειονομικής δικτατορίας»

Από την στιγμή που κηρύχθηκε η πανδημία του κορωνοϊού, ο κόσμος μας μοιάζει να έχει γυρίσει ανάποδα. Παραφράζοντας τον τίτλο του περίφημου δυστοπικού μυθιστορήματος του Άλντους Χάξλεϋ «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος», θα ταίριαζε να αποκαλούσαμε την δική μας καινούργια εποχή «Θαυμαστό Ανάποδο Κόσμο». Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του αλλόκοτου αναποδογυρίσματος είναι τα εξής:

Ενώ πριν από τον κορωνοϊό το να κυκλοφορεί ο πολίτης με καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν συμπεριφορά επιλήψιμη και, μέχρι την ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα, αποτελούσε επιβαρυντική περίσταση (ας θυμηθούμε την περίπτωση του κουκουλοφόρου ληστή), σήμερα όποιος κυκλοφορεί χωρίς μάσκα αντιμετωπίζεται λίγο-πολύ ως εχθρός του λαού.

Ενώ πριν από τον κορωνοϊό ενδιαφερόμασταν να διασφαλίσουμε την ικανότητα του ανθρώπου να διαθέτει αυτοβούλως το σώμα του όντας απαλλαγμένος από γνωστικά ή βουλητικά ελαττώματα (γι’ αυτό διευρύνθηκε το έγκλημα του βιασμού), σήμερα φθάσαμε στο σημείο να θεσπίζουμε υποχρεωτικό εμβολιασμό με πειραματικά εμβόλια, αδιαφορώντας πλήρως για το δικαίωμα αυτοκαθορισμού του πολίτη.

Ενώ πριν από τον κορωνοϊό –και ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001– σπαζοκεφαλιάζαμε για την προσήκουσα δοσομέτρηση ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία, μετά την 11η Μαρτίου 2020 η ασφάλεια, στην έκφανση της υγείας, μετατράπηκε αίφνης σε μονόδρομο.

Τα ανάποδα παραδείγματα μπορούν να πολλαπλασιασθούν, αν στραφούμε στο πεδίο της καθημερινότητας: Ενώ πριν από τον κορωνοϊό η αγάπη εκφραζόταν με αγκαλιές και φιλιά, μετά τον κορωνοϊό εκφράζεται με την αποφυγή της επαφής.

Ένας συνήγορος του διαβόλου θα έ8σπευδε να υποβαθμίσει την σημασία του αναποδογυρίσματος της Νέας Εποχής, παραλληλίζοντας την λειτουργία του κόσμου μας με ένα κομμάτι της εθνικής οδού που, λόγω έκτακτων εργασιών αποκατάστασης της ασφάλτου μετά από κατολίσθηση, πρέπει να αντιδρομηθεί: Κάθε οδηγός, παρότι νιώθει λίγο περίεργα όταν αναγκάζεται να οδηγήσει στο πρώην αντίθετο ρεύμα, κατανοεί ότι πρόκειται για μια κατάσταση εξαίρεσης που θα διαρκέσει μέχρι να επανέλθει το οδόστρωμα του κανονικού ρεύματος στην προτέρα κατάσταση.

Η παρομοίωση, όμως, αυτή, δεν είναι ικανή να επιδράσει κατευναστικά σε εκείνους που παρατηρούν με πολλή προσοχή πώς συμπεριφέρονται και κυρίως πώς μιλούν οι πολιτικοί της βασανισμένης χώρας μας. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού στην επέτειο της 24ης Ιουλίου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Είπε: «Σήμερα, η Δημοκρατία μας είναι πιο δυνατή από ποτέ. Εξοστράκισε με δικαιοσύνη τους σκοτεινούς εχθρούς της. Έμεινε όρθια απέναντι στα κύματα του λαϊκισμού και πιστή στους κανόνες του Κοινοβουλευτισμού, του διαλόγου και των δικαιωμάτων».

Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο υλοποιείται από τον Μάρτιο 2020 η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης αποτελεί αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο για το ότι ζούμε πλέον σε έναν Θαυμαστό Ανάποδο Κόσμο, όπου η Δημοκρατία μας είναι πιο αδύναμη από ποτέ, η δε δικαιοσύνη, ο κοινοβουλευτισμός, ο διάλογος και τα δικαιώματα είναι έννοιες σχεδόν ανύπαρκτες, οι οποίες θυσιάσθηκαν στον βωμό της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας. Όσον αφορά, μάλιστα, τα «κύματα του λαϊκισμού» (αλλά και του κορωνοϊού), κατασκευαστής τους ήταν η ίδια η κυβέρνηση.

Η ανάποδη γλώσσα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και κατ’ επέκταση της περίφημης Παγκόσμιας Δημοκρατικής Διακυβέρνησης. Σε αυτήν αναφερόταν ήδη προ τριάντα περίπου ετών (δηλ. πολύ πριν από τους Γιώργο Παπανδρέου, Ντόρα Μπακογιάννη, Ευάγγελο Βενιζέλο κ.λπ.) ο Tex Marrs στο βιβλίο του «Απόκρυφη Πλανητική Συνωμοσία. Το επερχόμενο χάος. Η άνοδος και η πτώση της παγκόσμιας κυβέρνησης» (εκδ. Μπίμπης, μτφ.: Γ. Γούλης, Θεσ/κη 1990, σελ. 77):

«Πρέπει να αποσαφηνίσουμε τη γλώσσα του Τάγματος. Όταν λένε ειρήνη εννοούν πόλεμο, και όταν λένε πόλεμο εννοούν ειρήνη. Όταν λένε δημοκρατία εννοούν ολοκληρωτισμό, και αντίστροφα. Χρησιμοποιούν το ψεύδος για να παρουσιάζονται σαν “Άγγελοι Φωτός”. Όπως ακριβώς τα Ολοκληρωτικά Συστήματα εγγυώνται θεωρητικά την ελευθερία, την ισότητα και ορισμένα άλλα αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου, όπως η διακυβέρνηση από ένα δημοκρατικό σύστημα, έτσι και το Τάγμα διαβεβαιώνει τον κόσμο για την έλευση ενός σπουδαίου δημοκρατικού συστήματος. Όμως άπαξ και ο Ανώτατος Ηγεμόνας ανέλθει, η μόνη ελευθερία που θα μας επιτραπεί θα είναι να προσκυνάμε τον Κύριό τους».

Μετά από αυτήν την διευκρίνιση, αξίζει να διαβάσουμε την συνέχεια της πρόσφατης δήλωσης του κ. Μητσοτάκη κατά την επέτειο της αποκατάστασης, δηλ. της αποκαθήλωσης της Δημοκρατίας:

«Συνεπής πολίτης είναι ο εμβολιασμένος πολίτης! Στον 21ο αιώνα δεν επιτρέπεται η αμφισβήτηση της επιστήμης και τα δεδομένα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν ήδη αποδείξει την ασφάλεια των εμβολίων. Όταν, λοιπόν, οι ειδικοί προειδοποιούν πως ο κορωνοϊός χτυπά, πλέον, μόνον τους ανεμβολίαστους, δεν υπάρχει χώρος για διπρόσωπες τοποθετήσεις. Η φημολογία δεν είναι ιδεολογία. Και οι ψεύτικοι φόβοι ανήκουν σε ψεύτικους κόσμους. Άρνηση στο εμβόλιο, συνεπώς, σημαίνει άρνηση στην υγεία και στην πρόοδο των πολιτών».

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος μιλά συνεχώς την ανάποδη γλώσσα της υγειονομικής δικτατορίας, τότε θα αντιληφθούμε ότι ιδεολογία δεν καθίσταται η φημολογία αλλά η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, οπότε ισχύουν τα ακόλουθα:

– Η αμφισβήτηση της επιστήμης όχι απλώς επιτρέπεται, αλλά πολύ περισσότερο επιβάλλεται.

– Συνεπής είναι ο ανεμβολίαστος πολίτης, αφού δείχνει συνέπεια προς την ανθρώπινη φύση του, αρνούμενος να μετατραπεί σε πειραματόζωο.

– Η προειδοποίηση των ειδικών ότι ο κορωνοϊός χτυπά μόνο τους ανεμβολίαστους σημαίνει ότι χτυπά πρωτίστως τους εμβολιασμένους.

– Οι ψεύτικοι φόβοι του ψεύτικου κόσμου που προπαγανδίζουν οι πολιτικοί είναι οι αληθινοί φόβοι για τις σοβαρές παρενέργειες των εμβολίων που δεν δηλώνονται ή ακόμη δεν εκδηλώνονται.

– Άρνηση στο εμβόλιο δεν σημαίνει άρνηση στην υγεία και στην πρόοδο αλλά το ακριβώς αντίθετο: προάσπιση της υγείας και της ζωής των πολιτών, οι οποίοι αποφεύγουν να εκτεθούν σε μια τυφλή θανάσιμη παγίδα.

Τέλος, προτού καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της Επιτροπής Βιοηθικής & Τεχνοηθικής, η οποία στις 14 Ιουνίου συνιστούσε να αντιμετωπισθεί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των επαγγελματιών υγείας ως «έσχατη λύση», εφαρμοζόμενη στο πλαίσιο μιας «κλιμακούμενης πρωτοβουλίας», η παρούσα κυβέρνηση, επικαλούμενη «επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας», κατελήφθη από εμβολιαστικό αμόκ και μέσω μιας (ν)τροπολογίας θέσπισε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό ολόκληρου του προσωπικού (ιατρικού, παραϊατρικού, νοσηλευτικού, διοικητικού και υποστηρικτικού) που εργάζεται σε ιδιωτικές, δημόσιες και δημοτικές δομές υγείας.

Έτσι, η φράση του πρωθυπουργού (στην ίδια δήλωση της 24ης Ιουλίου για την αποκαθήλωση της Δημοκρατίας) ότι «η Πολιτεία εξαντλεί κάθε περιθώριο πειθούς» τίθεται στην σωστή (ανάποδη) διάσταση, αν, πριν από το ρήμα «εξαντλεί», προσθέσουμε το αρνητικό μόριο «δεν». Εναλλακτικά αληθής θα ήταν η φράση: «η Πολιτεία εξαντλεί κάθε περιθώριο εξαναγκασμού»!

Η εμετική, ανάποδη γλώσσα του κ. Μητσοτάκη δεν τελειώνει εδώ. «Η Πολιτεία», είπε, «οφείλει να σέβεται τους λιγότερους, χωρίς όμως να στερεί ελευθερίες από τους πολύ περισσότερους. Και να τηρεί το Σύνταγμα, το οποίο αναθέτει σε όλους το χρέος της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης. […] Ενωμένοι οι Έλληνες υποδεχόμαστε και φέτος την 24η Ιουλίου, μετουσιώνοντας την εμπειρία σε εθνική αυτοπεποίθηση και ενεργό αισιοδοξία».

Προβληματιζόμενε αναγνώστη, πάρ’ το ξανά ανάποδα και πάρε ανάποδες, μήπως και αποτρέψεις την επερχόμενη καταστροφή:

– Η Πολιτεία οφείλει να σέβεται, αλλά δυστυχώς απαξιώνει και λοιδορεί τους ανεμβολίαστους, που γι’ αυτήν είναι όχι απλώς λιγότεροι αλλά πρωτίστως κατώτεροι, στερούμενοι των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.

– Η Πολιτεία οφείλει να τηρεί το Σύνταγμα, αλλά σε όλη του την έκταση και όχι αποσπασματικά.

Συνεπώς, κανένας πολίτης δεν έχει χρέος κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης, εφόσον η εκπλήρωση αυτή προκαλεί κίνδυνο κατά της ζωής του και τον μετατρέπει σε πειραματόζωο.

Ο κ. Μητσοτάκης, ανίκανος να αποστηθίσει τις 18 λέξεις της ακροτελεύτιας παραγράφου του άρθρου 25 του Συντάγματος, τις ανέγνωσε από ένα παλιόχαρτο ενώπιον της ΠτΔ, αποκρύπτοντας από τους Έλληνες ότι στο τελευταίο εδάφιο της πρώτης παραγράφου του ιδίου άρθρου μνημονεύεται και η αρχή της αναλογικότητας, η οποία πρέπει να διέπει τους περιορισμούς των δικαιωμάτων.

Ταυτοχρόνως, αποσιώπησε την διάταξη-πηδάλιο του Συντάγματος, δηλ. το άρθρο 2 παρ. 1: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».

Μια Πολιτεία, λοιπόν, η οποία εξαναγκάζει τους πολίτες να εμβολιασθούν με πειραματικά εμβόλια δήθεν για το κοινό καλό σημαίνει ότι έχει απολέσει τον έλεγχο του πηδαλίου και άρα οδηγεί το πλοίο πάνω στα βράχια. Στα αμπάρια του κινδυνεύουν να πνιγούν τα μεταφερόμενα πειραματόζωα της υγειονομικής δικτατορίας.

Στην ανάποδη γλώσσα του πρωθυπουργού, τα στοιβαγμένα στα αμπάρια πλάσματα λέγονται «ενωμένοι Έλληνες», αλλά στην ορθόδοξη γλώσσα της αλήθειας πρόκειται για Έλληνες διχοτομημένους σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους. Συνεπώς, την επέτειο της αποκαθήλωσης της Δημοκρατίας την υποδεχθήκαμε φέτος όχι ενωμένοι αλλά διχασμένοι.

Τι έπεται ενός διχασμού και μιας δικτατορίας μένει να το δούμε: Η μεν χούντα των συνταγματαρχών τερματίσθηκε με εθνική τραγωδία (μήπως αυτό ήταν το μήνυμα της φετινής 24ης Απριλίου;), η δε μεταξική δικτατορία της 4ης Αυγούστου με Παγκόσμιο Πόλεμο. Άραγε, η σημερινή υγειονομική δικτατορία θα τερματισθεί αντιστοίχως με κάποιον από αυτούς τους τρόπους ή και με τους δύο τρόπους;

 Κωνσταντίνος  Βαθιώτης

[Εφημερίδα “ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, 1.8.2021]

 

ΠΗΓΗ

 

«Το γέλιο μές στην νύκτα»: νωπό και βραδιάτικο αφήγημα του Σελλενίδη. “La risata molto dopo il tramonto” : racconto di Sellenidis. « Lachen lange nach Sonnenuntergang»; Erzählung von Alex. Sellenides

 

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΜΕΣ THN NYKTA

Όταν χθες αργά πολύ μετά τα μεσάνυχτα βρήκα από το διαδίκτυο και διάβασα μερικά κείμενα σαν καταγραφές ημερολογίου κάποιων Ιταλών πολιτών που έστειλαν υπο μορφήν διαγωνισμού την εμπειρία τους στην επιτροπή της δημοτικής βιβλιοθήκης της Πάντοβας, δεν φανταζόμουνα ότι τώρα, ούτε ένα 24ωρο μετά, θα μου δινόταν ένα κίνητρο να καταγράψω και εγώ κάτι από αυτά τα πρωτοφανή βιώματα που όλοι μας συσσωρεύουμε μέσα μας την αχαρτογράφητη αυτή εποχή της πανδημίας.

Μου συνέβη πριν από λίγο στο κέντρο της Χαλκίδας; Ή μήπως το περιστατικό είναι αποκύημα της φαντασίας μου; Άλλωστε, τί κι άν δέν το εξετάζουνε και δέν το ομολογούνε οι συστημικοί αρμόδιοι μικροβιολόγοι; Η φαρμακοεξάρτησι και η χρήσι ποικίλων αγχολυτικών ουσιών είναι ευθέως ανάλογες με το το ιϊκό φορτίο που κατα προτίμησι οιωνοσκοπούνε. Εν πάση περιπτώσει καταγράφω το αίσθημα/εντύπωσί μου εν θερμώ. Μήν το ξεχάσω!

…

 

Για μία ακόμα φορά είχα φύγει από το σπίτι της μητέρας μου με καθυστέρησι. Από τότε που είχε ισχύσει το μέτρο απαγόρευσης κυκλοφορίας στις 9:00, δεν θυμάμαι ποτέ να έφυγα στην ώρα μου. Να έκλεισα την πόρτα πίσω μου ανταλλάσσοντας την απλή και πολυσήμαντη ευχή της καληνύχτας με την ηλικιωμένη μάνα, έστω ένα δευτερόλεπτο πριν το ισχύον κατα την τελευταία φάσι νόμιμο όριο. Στην αρχή έφευγα ακριβώς στις 9 της λήξης. Άλλωστε το δικό μου διαμέρισμα από το δικό της δεν απέχει παραπάνω από μισό μίλι. Κατά περίεργο τρόπο από τότε κάθε βράδυ στην τακτική επίσκεψι καθυστερούσα το καληνύχτισμα όλο και λίγο περισσότερο. Όλο και λίγο περισσότερο κάθε φορά ρισκάροντας. Έτσι, μετά την πρώτη βδομάδα έφευγα κατά τις 9:05΄σταθερά. Μετά τον πρώτο μήνα έφευγα γύρω στις 9:10΄. Απόψε πάλι έσπασα το χθεσινό ρεκόρ των  9.17΄. Πράγματι, όταν ανέβασα τη μάσκα, κατεβαίνοντας τα σκαλιά κι ανοίγοντας την εξώπορτα να βγω στο δρόμο είδα το 9:18'  στο κινητό. (Το ρολόι το έχω απο αμνημονεύτου χρόνου καταργήσει.)

Άρχισα λοιπόν αμέσως το ένοχα γρήγορο βάδην προτιμώντας τους εσωτερικούς μικρούς δρόμους του κέντρου κατά την συνήθη οίκαδε επιστροφή. Δεν αποφάσιζα να επιχειρήσω το τροχάδην·  και όχι τόσο για το δίδυμο των μηνίσκων πού από δεκαετία έχουν κάνει κατάληψι  στα γόνατά μου -- κατά τρόπο δυσεξήγητο, τώρα στα 60+ μου τα οστεόφυτα μού επιτρέπουν εκτός από το βάδισμα και την πολυτέλεια τού να τρέξω αργό τζόκινγκ ασταμάτητα για …150, άντε 200 μέτρα! [Παρένθεσι: τί αξιολύπητη κατάντια για αυτόν τον ανθρώπινο οργανισμό που από τα 15 του μέχρι τα 17, εκτός από τα άλλα τα αθλοπαιδιάτικα που με μανία κυνηγούσε, ήταν, τρομάρα του, και εγγεγραμμένος αθλητής στον στίβο της ΑΕΚ:  μεσαίες αποστάσεις και ανώμαλος δρόμος... ]

Όχι επομένως για αυτό, αλλά γιατί όταν δοκιμάζω να τρέξω, έστω και τόσο λίγο, τώρα πια λαχανιάζω αμέσως και …τότε η μάσκα anti-Covid θα γινόταν ακόμα πιο ανυπόφορη!

Είχα φτάσει λοιπόν στα μισά της απόστασης. Αφήνοντας πίσω μου τα χρονίζοντα ερείπια του Ποντικώνα, (άλλη φορά ίσως γράψω κάτι για την παρακμή και την εγκατάλειψι της πάλαι ποτέ σφύζουσας Πλατείας, που την πρόλαβα να λειτουργεί γεμάτη ζωή, αλλά και την είδαμε κάποτε, μαζί με τον πρωτότοκο γιό μου αγκαλιά, σκαμμένη με κάτι σπασμένα μάρμαρα από παλιούς τάφους σε μια μεριά της και τους λόφους χώματα με κάποια κόκκαλα ανάμεσά τους ) και διασχίζοντας τον δρόμο βρέθηκα επάνω στην πλατεία της Αγοράς. Ναί, αυτήν, την μία από τις μεγαλύτερες της πόλης μας Πλατεία, που δύο φορές με την ιδιότητα του άμισθου μέλους στην Νομαρχιακή Επιτροπή Ονοματοθεσίας εμπόδισα να μετονομαστεί σε Πλατεία Εμπόρων- Μπαφέρου…

Είχα αρχίσει να σκέφτομαι το καθιερωμένο εξ ανάγκης τελευταία jogging διαφυγής, (για να μειώσω τις πιθανότητες κακού συναπαντήματος με κάποιον περιπολούντα αστυνομικό), αλλά πάνω που ανήσυχος και βιαστικός διέσχιζα το κέντρο της πλατείας, δίστασα λίγο από την ξαφνική συνάντησί μου με μία πολυπληθή παρέα παιδιών. Θά ‘σαν καμμια 10ριά, όλα αγόρια 15χρονα ή 16χρονα, που πηγαίναν σ' αντίθετη κατεύθυνσι απο μένα, αμέριμνα, φωνασκώντας, αστεϊζόμενα, για να μην πώ και κάπως χωμένα μέσα στην ψευτομάγκικη βαρβατίλα, αυτήν των περισσότερων παιδιών της αρχόμενης εφηβείας.

Η αναπάντεχη διασταύρωσί μου με το τσούρμο δέν είχε αρχικά καμμιά ιδιαίτερη εξέλιξι. Φρόντισα να τα προσπεράσω με προσποιητά αδιάφορο ύφος, το κεφάλι κάτω, και συνειδητά αποφεύγοντας τα νεανικά βλέμματα, μήπως και τέτοια ώρα ανάμεσά τους πετύχαινα κάποιον μαθητή μου από το Λύκειο.

Ταυτόχρονα όμως η προσοχή μου ανακατευθύνθηκε! Το κεφάλι μου στράφηκε στην θορυβώδη αλλά ξεκάθαρα παιδιάστικη παρουσία που πλησίαζε διασχίζοντας σε χρόνο ντε-τέ τον απέναντι παράπλευρο δρόμο.

Αντελήφθηκα ότι ανέβηκε γρήγορα τα 3-4 σκαλιά της πλατείας και από ό,τι πρόλαβα να  δώ, έστω θαμπά μέσα στο όχι τόσο έντονο, όσο θα ήθελα, φως της πλατείας, επρόκειτο για έναν ασυνόδευτο πιτσιρικά γύρω στα 10, μελαχρινό, αδυνατούλη με πολύ κοντά μαλλιά  --μην σου πω με ξυρισμένο κεφάλι. Ερχόταν (κι αυτός ανέμελος από το προχωρημένο της ώρας) από τη μεριά της παραλίας, τρέχοντας πάνω σε ένα πατίνι -- δεν το καλοείδα· θα μπορούσε να είναι και skateboard. Πριν το φουριόζικο προσπέρασμά του που δικιολογημένα  ξάφνιασε το απορημένο βλέμμα μου, το αυτί μου είχε πιάσει κάτι από τη ρυθμική κραυγή του που σαν αυτοσχέδια παιδική μαντινάδα, για να μην πω σαν δίστιχο σύνθημα γηπέδου, επικάλυψε τον θόρυβο από το μικρό τροχοφόρο του και από την όλη ξαφνική παρουσία του.

Άκουσα παραξενεμένος εκείνο το περίεργο "Ία, ία" και στο δεύτερο ημιστίχιο την ρίμα: "Παναγία" !

Εν τω μεταξύ ο ατρόμητος πιτσιρικάς με το πατίνι του έφτασε και προσπέρασε το τσούρμο των 15άρηδων. Η ακοή μου εστίασε στο ρυθμικό του μονότονο ρεφραίν. Τώρα και οι ψευτόμαγκες άκουσαν καθαρά τον χουλιγκάνικο αλαλαγμό τού μικρού εποχούμενου: "Ία, ία, ία, γ... την Παναγία" ! Ανατρίχιασα στο άκουσμα της φρικτής ιαχής –σήμερα, την επαύριο του Ακαθίστου; -- και πρίν καλά καλά αποφασίσω άν θα κοντοσταθώ, άν θα γυρίσω να κοιτάξω έστω πίσω, άκουσα τα 15χρονα, δυο-τρία απο αυτά σίγουρα, να επαναλαμβάνουν στον ίδιο ρυθμό και έντασι μισο επιδεικτικά - μισο ενθουσιασμένα το βέβηλο σλόγκαν, και όλα μαζί αυθόρμητα, ανέμελα κι ανύποπτα να ξεσπάνε σε δυνατά γέλια.

Ο σαστισμένος νούς μου εισέπραξε αυτό ειδικά το γέλιο κάπως στραβά κι αλλόκοτα. Η σκέψι μου έκανε αυθαίρετα τον λεκτικό συνειρμό του ουσιαστικού με την επιλογή τού αποκρουστικού επιθέτου: "σαρδόνιο".  Το βλέμμα στιγμιαία θόλωσε, το λογικό μου ακαριαία πάγωσε από δυστοπική καχυποψία:

Σαν αλλοπαρμένη νεοελληνική κοινωνία έχουμε αρχίσει από καιρό να μασάμε το δηλητηριώδες εκείνο φυτό της Σαρδηνίας; Είναι κοντά η στιγμή που κάποιος άλλος Τάλως θα μας κάψει στον φρικτό εναγκαλισμό του; Είμαστε άραγε ήδη μεταμορφωμένοι βάτραχοι σε κατάστασι σιέστας μέσα στην κονφορμίστικη μα κωματώδη θαλπωρή μιας κατάλληλα υποδαυλισμένης χύτρας;

Όμως, τα πόδια μου, δέν ξέρω απο πού πήραν εντολή, ίσως να τα διάταξε ο ενστικτώδης φόβος, άρχισαν αυτόνομα, μηχανικά, σπασμωδικά το τελικό τροχάδην του γυρισμού μέσα στα σκοτεινά δρομάκια· στην <καλοστημένη;> ασφάλεια τού «μένουμε σπίτι»...

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

Χαλκίδα, 17.04.2021

"Ένα σημείωμα αϋπνίας" Απ’ το εικονικό ημερολόγιο του διαχειριστή. Dal mio e-diario. From administrator’s e-diary

Ένα σημείωμα αϋπνίας

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες ανώμαλες περιόδους με πολέμους,  καταστροφές ή μείζονες κρίσεις, παράλληλα με άλλες φωνές που παραπληροφορούν ή σπέρνουν τρόμο, κάποιοι (κι είναι κάτι ιστορικά παρατηρημένο ήδη από τους αποστολικούς χρόνους) μιλάνε ανοικτά για αποκαλυπτικούς καιρούς. Για Καβαλάρηδες, Θηρίο κι Αρμαγεδδώνα.

Εν μέσω αυτής της επικίνδυνα ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας των τελευταίων ημερών, τολμώ, αντί να την φυλάξω στο χαρτί ή να την σβήσω, να μοιραστώ βιαστικά μια σκέψι μου: 

Ποιος θα αρνηθεί πως αυτή η ενσκήψασα στα καλά καθούμενα παγκοσμιοποιούμενη πανδημία θέτει σε δοκιμασία την στάσι μας ως ανθρωπότητα απέναντι σε μείζονες αξίες μας; Ακόμα δέν την αντικρίσαμε σε όλο της το βάθος και το εύρος, (ούτε ένας μήνας δεν πέρασε από την εμφάνισί της εδώ στο λίκνο του σημερινού κι απανταχού της γής θριαμβεύοντος Δυτικού πολιτισμού με σήμα τον Καπιταλισμό, δηλαδή την Γηραιά Ήπειρο), και από τον γιγαντούμενο φόβο μπροστά σε αυτό το άγνωστο τέρας με το κωδικό όνομα COVID-19, ήδη ταλαντεύονται ακρογωνιαία θεμέλια: Κλονίζεται η πίστι στον εαυτό μας, κλονίζεται η πίστι μας στον συνάνθρωπο, κλονίζεται η πίστι μας σε καλά οργανωμένα κοινωνικά συστήματα και θεσμούς, στον ίδιο τον θεσμό του έθνους-κράτους ή στις διακρατικές ενώσεις τύπου Ευρωπαϊκή Ένωσι. Επιπλέον, ήταν μάλλον αναμενόμενο, μετά την ολόψυχη παράδοσι των κοινωνιών μας στον Μαμωνά και την όλο ατομικιστική έπαρσι και ασέβεια στάσι μας απέναντι στον Πλανήτη και εν γένει στην Φύσι, να παρατηρηθούν ανάμεσά μας τεκτονικού χαρακτήρα φαινόμενα γενικευμένης ανηθικότητας, φανατισμού, απιστίας, αθεΐας, ακόμα ακόμα και πρωτοφανής μετά τους αιώνες των διωγμών αντιεκκλησιαστική/αντιχριστιανική πολεμική.

Συνοψίζοντας, προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι το τέλος του κόσμου, αλλά τείνω να συμφωνήσω με αυτούς που ισχυρίζονται πως μάλλον είναι το τέλος του κόσμου μας όπως τον ξέραμε. Ναί, ενδέχεται το αύριο που θα ξημερώσει να έχει για τον τόπο μας και πιθανότατα για όλον τον πλανήτη και τον ανθρώπινο πολιτισμό, ασύλληπτα πρίν από μερικά χρόνια χαρακτηριστικά μιας απευκταίας δυστοπίας.

Και τί κάνω -εκτός απο το να διαπιστώνω ή να ανησυχώ; 

Όπως πάντα: Από τη μια νάφω και μέμνημαι απιστείν, και από την άλλη, εισέτι αμετανόητος, στρέφω ταπεινά το πρόσωπο στην (εξ ύψους) Ανατολή κάνοντας τον σταυρό μου...

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

Χαλκίδα, 17.03.2020

(Σημ. Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι απο την Wikipedia)