Επετειακή Εκδήλωσι στην Ιταλία από την Ελληνο-ορθόδοξη Κοινότητα Βενετίας: Διεθνής Πανεπιστημιακή Ημερίδα στην Πάντοβα για τα 200 χρόνια από την Επανάστασι του 21! Una giornata di Studio internazionale a Padova; in occasione del Bicentenario della Rivoluzione Greca e dell'Ottocentenario della fondazione dell’ Università di Padova; organizzata dalla Comunità dei Greci Ortodossi in Venezia .

 Από την σελίδα της Ελληνο-ορθόδοξης Κοινότητας Βενετίας σε γνωστό μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης διαβάζουμε:

 

Comunità dei Greci Ortodossi in Venezia

Siamo lieti di annunciare la giornata di Studio internazionale 'Studiosi Greci nella Sala dei Quaranta dell'Università di Padova', organizzata dalla Comunità dei Greci Ortodossi in Venezia in collaborazione con la Università degli Studi di Padova

In occasione del Bicentenario (200 anni) dal 1821, cioè dall'anno di inizio della Rivoluzione Greca che portò all'indipendenza della nostra Patria

In occasione dell'Ottocentenario (800 anni) dal 1222, anno di fondazione dell'Università di Padova, "Alma Mater della nazione ellenica in cattività" come l'ha definita lo storico David Brewer.

Padova, 18 Settembre 2021

Aula Nievo, Cortile Antico Palazzo Bo, Università di Padova.

 

Μεταφράζουμε:

"Με χαρά ανακοινώνουμε την διοργάνωσι της Διεθνούς Ημερίδας Μελετών «Έλληνες Λόγιοι εις την Αίθουσα των Τεσσαράκοντα του Πανεπιστημίου της Παδούης» .  Η διοργάνωσι γίνεται εκ μέρους μας, την Ελληνο-ορθόδοξη Κοινότητα Βενετίας, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και επι τη ευκαιρία:

1.     1  Της Διακοσιετηρίδας (200 χρόνια) από το 1821, άπο την έναρξι δηλαδή της Ελληνικής Επανάστασης, η οποία οδήγησε στην Ανεξαρτησία της Πατρίδας μας, αλλά και

2.     2  Της Οκτακοσιετηρίδας (800 χρόνια) από την ίδρυσι του Πανεπιστημίου της Πάδοβας, της «Alma Mater, ήτοι "Πνευματικής Τροφού" του υπόδουλου Ελληνισμού», όπως έχει χαρακτηρίσει το εν λόγω Πανεπιστήμιο ο ιστορικός David Brewer.

Στην Πάδοβα, την 18^η Σεπτεμβρίου του 2021.

Αίθουσα Nievo, Στο Κτίριο Μπό (Palazzo Bo ) του Πανεπιστημίου της Πάδοβας.

....................................................

Η ΑΦΙΣΑ

¨Όπως φαίνεται και στην όμορφη αφίσα της διοργάνωσης, η Ημερίδα είναι αφιερωμένη σε τρεις Έλληνες λογίους, μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες οι οποίες εικονογραφούνται στην «Αίθουσα των 40» του Πανεπιστημίου της Πάδοβας. 

Συγκεκριμένα (και κατά χρονολογική σειρά) τον Ιωάννη Αργυρόπουλο (1415 - 1487), τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο (περ. 1640 – 1710) και τον Ιωάννη Καποδίστρια (1776 – 1831). Προηγήθηκε πρόσκλησι στην Ελληνο-ορθόδοξη Κοινότητα και βεβαίως αποδοχή της, να αναλάβη ιδίοις εξόδοις την αποκατάστασι του ζωγραφικού πίνακα που απεικονίζει τον Έλληνα λόγιο και μεγάλο ουμανιστή  Ιωάννη Αργυρόπουλο.

 

Για το ακριβές Πρόγραμμα της διοργάνωσης, η οποία τελεί υπο τις ευλογίες της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Ιταλίας και υπο την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ρώμη, θα ακολουθήση, όπως πληροφορούμαστε, προσεχής ενημέρωσι.

Αντι για Πανηγυρικό 25ης Μαρτίου 2021: Η σύντομη, αλλά συγκλονιστική ομιλία μιας κυπριωτοπούλας για την Επανάστασι! (Το κείμενο και το βίντεο)

«Ας σωπάσουν οι προσκυνημένοι· και ας βροντοφωνάξουν οι γενναίοι ότι "θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία!»

 Από μια νεαρή κοπέλα στην Κομοτηνή ο καλύτερος πανηγυρικός για την Επέτειο της Εθνικής μας Εορτής! Πρόκειται για μια Κύπρια φοιτήτρια που είχε το θάρρος σε μια μικρή συγκέντρωση πολιτών στο Ηρώο της πόλης να μιλήσει με νεανική παρρησία και εθνικό παλμό για την σημασία της Διακοσιετηρίδας. Την θαρρετή παρουσία της με το ελληνοπρεπές ήθος στον λόγο της την θαυμάσαμε στο you tube. Και μας έκανε να νιώσουμε υπερηφάνεια και ελπίδα περισσότερο κι από τα πλάνα της in vitro στρατιωτικής παρέλασης.

Στο (απομαγνητοφωνημένο) κείμενο: Την ακούμε να μιλάει για

«την ωραία Επανάστασι, την ανεξίτηλη εκείνη ομοψυχία μιας φούχτας Ελλήνων. Ο ξεσηκωμός εκείνος είναι καταδικασμένος να περάσει στην αιωνιότητα, να γραφτεί με τα πιο χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας του Έθνους.

Διακόσια χρόνια και τίποτα δεν θυμίζει την Ελευθερία που οραματίστηκεν ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης, η Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι. Γιατί η σημερινή ημέρα, κύριοι, δεν είναι οι σημαιοστολισμοί, οι πανηγυρικές ομιλίες, οι επιδεικτικές καταθέσεις στεφάνων. Είναι η ελευθερία διακίνησης, η ελευθερία έκφρασης, η λευτεριά στον αλύτρωτο Ελληνισμό. Γι αυτό σήμερα ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού σε αυτόν τον επικό αγώνα ας σωπάσουν οι προσκυνημένοι και ας βροντοφωνάξουν οι γενναίοι ότι θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία!

Έλληνες όπου κι αν βρίσκεστε μην επαναπαύεστε: 200 χρόνια και ο αγώνας συνεχίζεται! Καλή Λευτεριά!».

 

Το βίντεο:

 

Καθ’ οδόν προς την Διακοσιετηρίδα: Για την Μάχη στην Αλαμάνα και την θυσία τού Αθανάσιου Διάκου (κείμενο: Σαρ. Καργάκου). Avvicinandosi all'anniversario di duecento anni dall’ Indipendenza; Alamana 22.04.1821: Il sacrificio di Atanasio Diakos (testo di S.Kargakos)

Ευχαριστώ τον αδελφό μου Γιώργο για την ιδέα και την αποστολή του σχετικού υλικού.

....................................

Ἀθανάσιος Διάκος, 22-24 Απριλίου 1821, Αλαμάνα.

[...] Ὁ Ὁμέρ Βρυώνης χώρισε τή δύναμή του σέ τρία µέρη. [...] Τό σχέδιό του πέτυχε ἀπολύτως. Ὁ Δυοβουνιώτης, ἀποκλεισμένος στό Δέμα, δέν προσέφερε καμμιά συνδρομή. Στή Χαλκομάτα ἔγινε σύγκρουση φοβερή ἀλλά ὁ Πανουργιᾶς τραυματίστηκε βαρειά καί οἱ ἄνδρες του µαζί µέ τούς λοιπούς καπετάνιους ὑποχώρησαν. Τότε εἶναι πού οἱ Τοῦρκοι ἀποκεφάλισαν τόν τραυματισµένο δεσπότη Σαλώνων Ἠσαΐα,[...] τόν ἀδελφό του ἱερομόναχο Παπαγιάννη κι ἕναν ἀνεψιό του. [...] Ὕστερα ὁ Ὁμέρ Βρυώνης ἔσμειξε τίς δυνάµεις του µέ αὐτές τοῦ Κιοσέ Μεχμέτ καί µαζί ἔρριξαν µιά δύναµη 8.000 ἀνδρῶν ἐναντίον τῆς δυνάµεως τοῦ Διάκου στήν Ἀλαμάνα [...] πού συνολικά οἱ ἱστορικοί τήν ὑπολογίζουν σέ 400-500 ἄνδρες, ἀπό τούς ὁποίους οἱ 200 κρατοῦσαν τή γέφυρα καί τό ἐκεῖ χάνι [...]. Ὁ Διάκος πολεμοῦσε μπροστά, ἀντιµετωπίζοντας τίς ἀλλεπάλληλες ἐπιθέσεις. Οἱ ἄνδρες δίπλα του καί μπροστά του ἔπεφταν λαβωμένοι ἤ σκοτωµένοι. Ὁ Βασίλης Μποῦσγος µέ δάκρυα τόν παρακαλοῦσε νά φύγει, γιατί ἡ ζωή του θά ἦταν χρήσιµη σέ ἄλλη περίσταση. Ὁ ἱπποκόμος του Μπισµπιρίγος ἔφερε τό ἄλογό του, τήν «Ἀστέρω», γιά νά ξεφύγει γρηγορώτερα. Ὁ Διάκος, ὡς νά εἶχε λάβει «λεωνίδειον» πνοή, ἀρνήθηκε λέγοντας: «Ὁ Διάκος δέν φεύγει· δέν ἐγκαταλείπει τούς συντρόφους του».

Ὑπῆρξε ἕνας ἱππότης τῆς αὐταπαρνήσεως. Τά ὅπλα του πυρακτώθηκαν· τό ξίφος του ἔσπασε ἀπό ἐχθρικό βόλι· τοῦ ἀπέμεινε ἡ λαβή· µιά ἄλλη σφαῖρα ἀχρήστεψε τό δεξιό ώμο του. Αἱμόφυρτος ἔπεσε στά χέρια τῶν Τσάµηδων [...] καί µέ ἕνα μουλάρι µεταφέρθηκε στή Λαμία. Ἡ λαϊκή μοῦσα τόν φαντάστηκε, καθώς ὁ Διάκος πορευό-ταν πρός τόν μαρτυρικό θάνατο, νά λέει τό ποιητικώτατο δίστιχο:

«Γιά ἰδές καιρό πού διάλεξε ὁ χάρος νά µέ πάρει,

τώρα π᾿ ἀνθίζουν τά κλαδιά καί βγάζει ἡ γῆ χορτάρι». [...]

Τήν ἑπομένη ὁ Διάκος, ἀγνώριστος, ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ παλαιοῦ γνωρίµου του Ὁμέρ Βρυώνη, ὁ ὁποῖος, ξέροντας τή φιλοτιµία τοῦ ἄνδρα, τόν ἐρώτησε ἔκπληκτος πῶς ἐπέτρεψε νά τόν πιάσουν. «Ἄν ἤξερα, ἀποκρίθηκε ὁ Διάκος, θά φύλαγα τό τελευταῖο φουσέκι γιά τόν ἑαυτό µου». Στή συζήτηση παρενέβη καί ὁ Κιοσέ Μεχμέτ πού τοῦ ἐπεσήμανε τό ἄσκοπο τοῦ Ἀγώνα· καί τοῦ συνέστησε νά προσχωρήσει σ᾽ αὐτούς. Σέ περίπτωση ἀρνήσεως τόν ἀπείλησε ὅτι θά τόν παλουκώσουν. Ἡ παράδοση διασώζει δύο ἀπαντήσεις τοῦ Διάκου: «Ἔχει κι ἄλλους σάν κι ἐμένα ὁ τόπος µου» καί: «Οὔτε σέ δουλεύω ( =ὑπηρετῶ), οὔτε καί σ᾿ ὠφελῶ, ἄν σέ δουλέψω».

Οἱ δύο Μουσουλμάνοι ἀξιωματοῦχοι, ἐκτιμώντας τό εὐθαρσές ἦθος τοῦ Διάκου, ἀποφάσισαν νά τόν κρατήσουν ὅμηρο, ἀλλά ἡ ἐπίμονη πίεση τοῦ Τούρκου ἄρχοντα τῆς Λαμίας, τοῦ Χαλίλ µπέη, τούς ἀνάγκασε νά συγκατατεθοῦν σέ µιά φρικτή θανά-τωση, ὥστε νά παραδειγματισθοῦν καί νά σωφρονισθοῦν οἱ ἐξεγερμένοι ραγιάδες. Τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁδηγήθηκε σέ µιά μάντρα, στή θέση ὅπου σήµερα ὑψώνεται ὁ ἀνδριάντας του. Ὁ Διάκος ἔφερε ἐπί τοῦ αἱμορραγοῦντος ὤμου του τό ὄργανο τοῦ μαρτυρίου του καί Ἀσιάτες Τοῦρκοι, ὡς εἰδικοί, τόν «ἐπασσάλωσαν». [...] Ὁ Διάκος πρίν ἐκπνεύσει ἀπευθύνθηκε στούς Ἀλβανούς, πού τόν ἤξεραν ἀπό τά Ἰωάννινα καί τούς εἶπε τά στερνά λόγια:

-«Δέν βρίσκεται κανένα παλληκάρι νά μοῦ ρίξει μιά πιστολιά, νά μέ γλιτώσει ἀπό τούς Χαλδούπηδες; [=Τοῦρκοι ἐκ τῆς Ἀσίας]».

«Καί ταῦτα εἰπών, ἐξέπνευσε», ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς γιά τόν Χριστό, πού σταυρώθηκε στήν ἴδια ἡλικία µέ τόν Διάκο. [...]

Ὁ Διάκος, µέ τή µαρτυρική του θυσία, τήν ὡραιότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός του, τήν ποιητική του εὐαισθησία, ἐνέπνευσε πολλούς συγγραφεῖς καί καλλιτέχνες. Ὑπῆρξε ὁ Λεωνίδας τῆς Ἐπαναστάσεως. [...] Ἡ Ἀλαμάνα, εἰδικά µετά τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ Διάκου, ἔγινε σύμβολο θυσίας. Οἱ Θερμοπύλες τοῦ νεώτερου Ἑλληνισμοῦ. Γι’ αὐτό συχνά ἁπαντᾶται στούς στίχους νεοελλήνων ποιητῶν. Ἐνδεικτικά παραπέµπουµε στό Ποίημα «Ὁ δρόμος» τοῦ Ἀνδρέα Ἐμπειρίκου: «Ὅπως τά Σάλωνα, ὅπως ἡ γέφυρα τῆς Ἀλαμάνας, καθώς καί ἀπό ἄλλα µέρη ξακουστά». Ὅσο γιά τό περίφημο δίστιχο τοῦ Διάκου, «γιά δές καιρό πού διάλεξε...», ἔγινε σέ πανελλήνια ἔκταση ἡ πιό γνωστή ἔκφραση πού μᾶς κληροδότησε τό ’21. [...]

Ἀξίζει ἀκόμη νά σηµειωθεῖ ὅτι ἕνα ἀπό τά πρῶτα ἀντάρτικα τραγούδια, πού ἀκούστηκε στά βουνά τῆς Ρούμελης µετά τήν ἀνατίναξη τῆς γέφυρας στόν Γοργοπόταμο (φθινόπωρο 1942) περιεῖχε τό στίχο:

«Ὁ Γοργοπόταμος στήν Ἀλαμάνα στέλνει περήφανο Χαιρετισµό...».

ΔΙΑΚΟΣ

1. Μέρα τοῦ Ἀπρίλη

πράσινο λάμπος,

γελοῦσε ὁ κάµπος

μέ τό τριφύλλι.

2. Ὡς τήν ἐφίλει

τό πρωινό θάµπος

ἡ φύση σάµπως

γλυκά νά ὁμίλει.

3. Ἐκελαδοῦσαν

πουλιά πετώντας

ὅλο πιό πάνω.

4. Τ᾽ ἄνθη εὐωδοῦσαν.

Κι εἶπε ἀπορώντας:

«Πῶς νάπεθάνω;».

ΚώσταςΚαρυωτάκης

Σαράντος Ἰ.Καργάκος,

 «Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821», α΄ τόμος, σσ. 450-454