Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sinistra. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sinistra. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2018

Ο “Αριστερόστροφος φασισμός” απο έναν αριστερό πατριώτη: το κείμενο “Οι ετερόκλητοι όχλοι” του Στάθη. Stathis, un altro patriota di sinistra, sul “fascismo in senso antiorario; ala sinistra”

Οι «ετερόκλητοι όχλοι»   

"Μίλησε ο Μίκης για «αριστερόστροφο φασισμό», μια φράση που ενόχλησε κάποιους αντί να μας πονέσει όλους.

 1. Αριστερόστροφος φασισμός ήταν η 17η Νοέμβρη και (είναι) οι δηλητηριώδεις σκωληκοειδείς αποφύσεις της σήμερα. Οι άνθρωποι που το είδαν θεοί (όπως οι φασίστες) και σε συνθήκες δημοκρατίας δολοφονούσαν κατά το δοκούν, εξοπλίζοντας ταυτοχρόνως το σύστημα με αντιλαϊκές πολιτικές και αντιτρομοκρατικούς νόμους. Θρασύδειλοι, που τώρα επικαλούνται τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα (που οι ίδιοι πυροβολούσαν) για να παίρνουν καμιά αδειούλα.

2. Αριστερόστροφος φασισμός ήταν οι μπάχαλοι που έμπαιναν στις μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις και τις διέλυαν ή διέλυαν το μήνυμά τους. Αυτοί που έκαψαν τη Μαρφίν, αυτοί που τώρα πια, αφού εργατικές μαζικές κινητοποιήσεις δεν υπάρχουν, το παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμοι» στα Εξάρχεια.

3. Αριστερόστροφος φασισμός είναι οι ανεγκέφαλοι που σπάνε τα κεφάλια των άλλων (και των φασιστών) για να τους… βάλουν μυαλό! Είναι εκείνοι που καίνε βιβλιοπωλεία (όπως οι φασίστες), που καταστρέφουν καταστήματα και τρομοκρατούν μεροκαματιάρηδες (καίγοντας βαγόνια του μετρό) για να μην πάνε στη δουλειά τους – διότι, λέει, η δουλειά είναι σκλαβιά και η καριέρα χολέρα.

4. Αριστερόστροφος φασισμός είναι η φρασεολογία «θάνατος στους τάδε», «τσακίστε τους δείνα», «κρεμάλες στους έτσι», «ξύλο στους αλλιώς».

5. Αριστερόστροφος φασισμός είναι η μετατροπή του πανεπιστημιακού ασύλου σε άντρο της βίας, της χυδαιότητας, των προπηλακισμών, της αμορφωσιάς, της ιδιοτέλειας (των κονέ με κοινοβουλευτικά κόμματα) – άτινα περιέχουν φιρφιρίκους που πλασάρουν την πραμάτεια ότι οι μπάχαλοι μπορεί να είναι η σιδηρά χείρ των κομμάτων που οι φιρφιρίκοι λυμαίνονται (κι εκείνα τους ανέχονται).

6. Αριστερόστροφος φασισμός (που μάλιστα ενδημεί και στα ΜΜΕ και τα ΑΕΙ) είναι η κατασυκοφάντηση όσων στοχοποιούν οι πονηροί φιρφιρίκοι. Η «δολοφονία χαρακτήρων» κατά το δικό τους ιδιόλεκτο. Από το βρώμικο στόμα τους ο καθένας μπορεί να φάει τη ρετσινιά του εθνικιστή, του φαιοκόκκινου, του αντισημίτη.
Από τον Μίκη ή τον Ελύτη έως τον τελευταίο (τρόπος του λέγειν) ψιλικατζή στα Σεπόλια.

[Αριστερόστροφος εκφυλισμός].
***   Εκτός όμως από τον αριστερόστροφο φασισμό, υπάρχει και ο αριστερόστροφος εκφυλισμός.   
1. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η σωματεμπορία ανθρώπων μέσω ΜΚΟ. Η καθαίρεση του εθελοντισμού σε προσπορισμό χρήματος. Η μετάλλαξη του ανθρωπισμού της Αριστεράς σε αισχρό εμπόρευμα. Οι σκώληκες που κάνουν αυτήν τη δουλειά είναι ιδιαιτέρως ειδεχθείς. Με τις πλάτες αριστερών οργανώσεων οι ίδιοι συναλλάσσονται με τους πιο σκοτεινούς κρατικούς και διεθνείς μηχανισμούς για να βγάλουν φράγκα από τη διακίνηση του πόνου, της προσφυγιάς, της απελπισίας και του θανάτου.   Οι σκώληκες αυτοί φέρονται ωσάν οι αριστερές οργανώσεις να είναι προκάλυμμα της δράσης τους. Χρησιμοποιούν αριστερές οργανώσεις σαν να είναι συγκοινωνούντα δοχεία (το πρωί «σκοτώνονται» μεταξύ τους για το θεαθήναι και το βράδυ αλληλοστρουφουλιάζονται στα ίδια λαγούμια).  

2. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η πολιτική και πολιτισμική αποδόμηση του λαού, ώστε η υποταγή του να είναι πιο εύκολη, είναι η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, οι «συνωστισμοί», η συνταύτιση με τις ανάλογες αντιεπιστημονικές αρλούμπες του νεοφιλελευθερισμού και με την προπαγάνδα της νέας τάξης.  

3. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι τα κολλητηλίκια, τα ρουσφετιλίκια, οι διορισμοί, οι εκμαυλισμοί, η αλίευση κομματικής πελατείας, αλλά και ταυτοχρόνως η υποταγή στους Δυνατούς, οι εκδουλεύσεις, οι συνάφειες, οι «δουλίτσες». Αστέρια σ’ αυτή τη δουλειά αυτοί οι τύποι, πεντάστερα!  

4. Οι άρχοντες των τρολ. Ένας ακόμα αριστερόστροφος εκφυλισμός που συναγωνίζεται τον αριστερόστροφο φασισμό. Η διείσδυση στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ξεπεσμός σε μεθόδους όμοιες με εκείνες των ακροδεξιών χαλκείων, αποτελούν το «ηθικό πλεονέκτημα», εκείνων   που είναι τόσο αδαείς, ώστε να επικαλούνται ηθικά πλεονεκτήματα για τον εαυτόν τους – ουδέν πιο αήθες.   
Αυτός ο αριστερόστροφος εκφυλισμός δεν τρομοκρατεί μόνον πρόσωπα, τρομοκρατεί και τον λαό. Οι Έλληνες ακούνε καθημερινώς απ’ αυτές τις σέχτες που λυμαίνονται την Αριστερά τα εξ αμάξης. 
Τους πολίτες που έλαβαν  μέρος στα πρόσφατα συλλαλητήρια, ο Τσίπρας χαρακτήρισε «ετερόκλητους όχλους».  
Γκάφα; Όχι! Όταν του άλλου του κόβεις τον μισθό και του πετσοκόβεις τη σύνταξη, όταν ετοιμάζεσαι να του φας το σπίτι, όταν τον αλυσοδένεις στην επιτήρηση, όταν τον φλομώνεις στο ψέμα, στο τέλος τον περιφρονείς κιόλας. Στο πρόσωπο του λαού βλέπεις «ετερόκλητους όχλους». Εσύ που συγκυβερνάς με αυτούς που ονομάζεις ψεκασμένους, βάζεις τα τσιράκια σου να ονομάζουν τους πολίτες στα συλλαλητήρια (δεξιούς κι αριστερούς) εθνικιστές, έρμαια και αθύρματα της Χρυσής Αυγής.  Καθόλου παράδοξο!
Και στα πρόσωπα εκείνων που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα «ετερόκλητους όχλους» θα είδες και τους πέταξες στα σκυλιά της Τρόικας.  
Εσύ δεν ζεις με 400 ευρώ, εσύ στέλνεις τα παιδιά σου σε ακριβό σχολείο, άσε τα παιδιά των «ετερόκλητων όχλων» να ξενιτεύονται, σπουδαγμένα και ασπούδαχτα, άσε τους γέροντες να ατιμάζονται που πήγε η ζωή τους στράφι.  

Όμως παρασύρθηκα. Οι τελευταίες αυτές αιτιάσεις προς τον Τσίπρα δεν έχουν να κάνουν με τον «αριστερόστροφο φασισμό», έχουν να κάνουν με τον αριστερόστροφο νεοφιλελευθερισμό, την αριστερόστροφη υποτέλεια, τις αριστερόστροφες κωλοτούμπες.  
Αριστερόστροφος φασισμός είναι να βάζεις γκαζάκια στο σπίτι του κ. Φλαμπουράρη ή στο κατάστημα της κυρίας Μητσοτάκη.
Δεν είναι όταν αποκαλείς τους πολίτες «ετερόκλητους όχλους», ούτε όταν   κόβεις τα επιδόματα ανάπηρων παιδιών – αυτό είναι απλώς αριστερόστροφη γλίτσα…"      

 ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ 

...................................
[Σ.Σ. Και κάτι ακόμα, διευκρινιστικό, για την αριστερόστροφη γλίτσα, απο τον ίδιο:
“Στις εποχές της γλίτσας, που είναι συνήθως οι επικρατούσες στα ανθρώπινα, οι προσκυνημένοι συχνά παριστάνουν τους προσκυνητές. Και σε καιρούς κρίσης, όταν η γλίτσα χορηγείται ως επίδομα και μέρισμα, η «αηδία του βίου» γίνεται το λάβαρο των προσκυνημένων, γίνεται ο νόμος της τυραννίας. «Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Τότε η υποταγή και η υποτέλεια ενδύονται τη μεγάλη στολή του κυβερνήτη (που είναι σμπίρος), του καλλιτέχνη (που τα παίρνει), του δάσκαλου (που θανατώνει το ήθος των μαθητών του) – του κάθε  αποβράσματος που η ανωτέρα βία προστατεύει από τη λογοδοσία. Ο προσκυνημένος δεν ορρωδεί προ ουδενός, διότι αν λίγο διστάσει, άλλο σκυλί από τη συνομοταξία του, πιο άγριο απ’ τον ίδιο, θα τον κατασπαράξει. Έτσι, η Αριστερά που Προσκύνησε, αιχμαλωτίσθηκε από την ίδια της την προδοσία. Τώρα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει την πιο άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Τώρα είναι υποχρεωμένη να βυθίζεται στη γλίτσα και να (ανα)παράγει τον βόρβορο που έφερε τη χώρα έως εδώ. “]

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

«Το Μανιφέστο Ενός…Αριστερού»: σατιρικό ποίημα του «Αιθεροβάμονος» . “Il manifesto di uno di sinistra” poesia (collaborazione)

Ο φίλος, και τώρα πια και συνεργάτης, Αιθεροβάμων μάς έδωσε για δημοσίευσι ένα παλιό (αδημοσίευτο φυσικά) ποίημά του. Είναι στιχούργημα γραμμένο σε κατά Σουρή ύφος και, όπως μας γράφει, είναι «Εξαιρετικά αφιερωμένο σ’ ένα φίλο …ΣΥΡΙΖΑΚΙΑ».
.
.
.


ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΝΟΣ…ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

Από μικρός που ήμουνα και πήγαινα σχολείο
ήθελα νάμαι αγωνιστής, να πάρω και βραβείο.

Ήθελα ν’ αντιμάχομαι τη φτώχεια και την πίκρα,
μα τελικά κατέληξα παρέα με τον Τσίπρα…

Σαν ήμουνα πιτσιρικάς, ξένοιαστος πάντα σφύριζα,

μεγάλωσα και βρέθηκα μέσα στον έρμο ΣΥΡΙΖΑ.

Μ’ άρεσε πάντα να γλεντώ σε όμορφα μπαράκια,
μα δυστυχώς κατάντησα με …Τσίπ(ου)ρα και ουζάκια…

Πού είσαι νιότη πού ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος,

μα τελικά κατάφερα να γίνω μέγας …κάλος.

Όλοι τους με κακολογούν και μου πουλάνε μούρη,

με λεν ψευτοκομμουνιστή, ρέστο ή και καψούρη…

Ο πιο καλός κομμουνιστής είμαι εγώ τη τάξει ,

μα όλοι τους με έχουνε στο δούλεμα ταράξει.
Σ’ όλους αυτούς εγώ απαντώ: Δεν είμαι από τους ΔΗΘΕΝ,
είμαι αγνός κομμουνιστής, αριστερός … ΑΡΧΙΘΕΝ!



ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Το σημερινό κείμενο του Στάθη για τις εθνικές εορτές, τις παρελάσεις και τις λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην εφετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Για μια ακόμα φορά ο γνωστός σκιτσογράφος και σχολιαστής της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», Στάθης, (ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ) με χαροποίησε και επιβεβαίωσε τα αισθήματα σεβασμού και εκτίμησης που του τρέφω.
Στο σημερινό φύλλο ο καλός αρθρογράφος (μόνιμος συνεργάτης της εφημερίδας στην στήλη «Ναυτίλος») γράφει με το γνωστό του ελληνοπρεπές ήθος (όχι ιδιαίτερα σύνηθες – δυστυχώς- για αριστερό διανοούμενο ή δημοσιογράφο) για τα τελευταία συμβάντα κατά το τριήμερο του εορτασμού της εθνικής Επετείου. Σε πείσμα όσων θολοκουλτουριάρηδων και κλπ διεθνιστών που θεωρούν τις Εθνικές Εορτές περιττές και τις (στρατιωτικές και μαθητικές) παρελάσεις «μιλιταριστικά κατάλοιπα» (και μάλιστα …«κακοφορμισμένα»), ο Στάθης με γνήσιο πατριωτικό συναισθηματισμό και με στέρεη συνείδησι ιθαγένειας δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται…»!

(Πώς με τέτοιες απόψεις θα τον άφηναν οι σύντροφοι να τεθή επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας στις προηγούμενες εθνικές εκλογές;)
Εγώ νοερά υποκλίνομαι - ή μάλλον τον χαιρετώ συναγωνιστικά!


«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

(…)
Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.
Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.
Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.
Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή• που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους
απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).
Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.
Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...
Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.
Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!
Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...
Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.
Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.
Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.
Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».
Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.
Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;


ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011

πηγή