Χριστουγεννιάτικη λογοτεχνία; «Χωρίς πατέρα»: Ένα ..παλαιοημερολογήτικο πεζοτράγουδο του Θ. Ντόρρου (1895 - 1945), σε λυρική παραλλαγή ."Senza padre": una vecchia piu di un secolo poesia in prosa di Theodoros Dorros), in una variazione lirica di A.S.For Orthodox Christmas: "Fatherless": an inedited prose poem by Theodore Dorros, (in a lyrical variation by Admin.).

Απλά, ένα ανέκδοτο κείμενο ("πεζοτράγουδο" ή μάλλον ορθότερα: 

πεζόμορφο ποίημα) του Θεοδώρου Ντόρρου (1895 – 1945).

 

"ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΕΡΑ"

Κείμενο του Θ. Ντόρρου άγνωστο για την Νεοελληνική Φιλολογία μέχρι να το ανακαλύψει προ δωδεκαετίας ο εξαίρετος εραυνητής, και καλβιστής, Σπύρος Παππάς (δημοσίευσι στο περ. Οροπέδιο, το 2014). Δεν είναι το μοναδικό πεζοτράγουδο που έχει γράψει ο θεωρούμενος υπερρεαλιστής ποιητής τής μιας και μόνης ποιητικής συλλογής “Στου γλυτωμού το χάζι”, γνωστής στο Ιστολόγιό μας. Έχουν βρεθεί τουλάχιστον δύο πεζοτράγουδα πρίν την εγκατάστασί του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1929 και όλα παρέμεναν ανέκδοτα, αλλά αυτό που αναδημοσιεύουμε σήμερα, φαίνεται πως άν και δεν είναι το πρώτο που συνέθεσε, είναι οπωσδήποτε απο τα πιο πρώιμα κείμενα αυτής της ποιητικής περιόδου του ιδιόρρυθμου Ελληνοαμερικανού. Απο την σχετική έρευνα στα χειρόγραφα ο προαναφερθείς νεοελληνιστής (συγγραφέας και μεταφραστής) Σπύρος Παππάς διαπιστώνει οτι ήταν προορισμένο γιὰ δημοσίευσι σὲ κάποιο ἔντυπo τῆς ελληνικής εν Η.Π.Α. Ομογένειας. Βρέθηκε δακτυλογραφημένο, υπογεγραμμένο και με την ημερομηνία 24.11.1924.

 

Να θυμίσω πως το συγκεκριμένο έτος 1924 (εκτός απο έτος ...ίδρυσης της Α.Ε.Κ.), είναι το ΠΡΩΤΟ ΕΤΟΣ της αλλαγής του Ημερολογίου απο την ελλαδική Εκκλησία (ταυτίστηκε με το πολιτικό ημερολόγιο απο τις 23 Μαρτίου 1924). Επομένως εκείνα τα Χριστούγεννα του 1924, επρόκειτο να γίνουν τα πρώτα στην Ελλάδα που θα εορταζόντουσαν με το Νέο, το λεγόμενο Γρηγοριανό Ημερολόγιο...

 

Κλείνοντας το εισαγωγικό, οφείλω να υπογραμμίσω την λεπτομέρεια-παραδοξότητα: Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία που διατήρησαν το Ιουλιανό ημερολόγιο (Ρωσίας, Γεωργίας, Σερβίας, η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος της Βουλγαρίας, οι Ορθόδοξοι Κόπτες, το Όρος Σινά και όλες οι μονές και οι σκήτες του Αγίου Όρους) δεν θεωρούνται παλαιοημερολογίτες. 

 

Χ Ω Ρ Ι Σ  Π Α Τ Ε Ρ Α

Παίρνει ὁ άνεμος και ἡ βροχὴ το λουλούδι,

το όμορφο, το μικρό, που μόλις

ανοίγει απ’ το μπουμπούκι,

και το πετά στη λάσπη·

Σπάζει ἡ φωληὰ και πέφτει

το μοναχό πουλάκι, αδύνατο στο χώμα

και ξεψυχά· Και έρχεται ὁ χάρος

και ἁρπάζει τον πατέρα

ἀφίνοντας αλύπητα τη μάννα

με τα ορφανά της.

Γιατί γίνονται ὅλα αυτὰ

ούτε ξέρουμε ούτε

μπορούμε

να τα προλάβουμε.

Ἕνα μόνο είναι αλήθεια ὅτι μας φέρνουν λύπη

μεγάλη, και πατούμε στο νερὸ

για να σηκώσουμε το λουλούδι,

και βγαίνομε απ’ το δρόμο μας

για να σώσουμε το πουλάκι,

και κάνουμε ὅ,τι καλούμε φιλανθρωπία

για ν’ ανακουφίσουμε τ’ ορφανό.

Και ὁ πιό απαθής απο μάς

ὅσο σκληρή καρδιὰ και νά ’χει,

σὰν δῇ την ορφάνια και τη δυστυχία

να βασανίζουν μικρά πλασματάκια

θα κάμῃ κάτι για να τους χαρίσει

μιὰ αχτίδα ζωής.

Εμείς ὅμως

ζούμε μέσα σε κύκλο διαφορετικὸ

χωρὶς

να βλέπουμε το μικρὸ

αρφανό μέσα στην παγωμένη τρώγλη

να στρυμώχνεται απ’ το κρύο

στην αγκαλιά της άρρωστης μάννας του.

Δὲν ξέρουμε πως άλλο

απο το κουρελιασμένο φόρεμα

που του έρραψε ἡ μάννα του

απο το τελευταίο της

ράκος δέν έχει να φορέσῃ,

ούτε το βλέπουμε νηστικὸ

να προσπαθή να το κοιμήσῃ

ἡ φτωχή του μάννα βρέχοντάς το

με τα δάκρυά της – τα μόνα διαμάντια

της ψυχής της που ’μπορεί να του δώση.

Και ὅταν

την παραμονὴ του Χριστού με ὑγεία,

με χαρὰ και με αφθονία είμαστε ὅλοι

ευτυχισμένοι δὲν θα ἠθέλαμε να ξέρουμε

πως την ίδια ὥρα το μικρὸ αρφανό, αδύνατο

να παλέση τὰ βαρειὰ χέρια της αρρώστιας

που έμπασαν στην αθλία του

στέγη το ψύχος και ἡ πείνα,

παραδίδεται στο θάνατο

για να μὴν ὑποφέρη πιά,

αλλά και χωρὶς νὰ έχῃ ’δή

τη ζωὴ που εμείς αγωνιζόμαστε τόσο

να κρατήσουμε.

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ  (1924)

 

[Για την allegendly lyrical διασκευή:

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης]

................................................

Κύρια βιβλιογραφική ΠΗΓΗ:

Σπύρος Ν. Παππάς, «Ένα πρώιμο, ανέκδοτο πεζοτράγουδο του Θεόδωρου Ντόρρου: "Χωρίς Πατέρα" (1924)», περ. Οροπέδιο, τχ. 14 (Φθινόπωρο-Χειμώνας 2014), σ. 422-437.

 

Αντεθνικοί μύθοι: Καταρρίπτοντας το αφήγημα του Ναβαρίνου. Ο Μελ. Μελετόπουλος ξεριζώνει τα ζιζάνια της ξενοδουλείας.

 Σήμερα θα έπεφτε η 25η Μαρτίου, με το παλιό...

Έχει έρθει ο καιρός (κι άν όχι, πάντως πλησιάζει) να αποδομήσουμε τους αποδομητές και να εκμηδενίσουμε τους εθνομηδενιστές.

Σε προ 4 ετών επετειακή ομιλία του, ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Δρ. Μελέτης Μελετόπουλος δίνει πόνο.

 

Ο μύθος του Ναυαρίνου - Μελέτης Μελετόπουλος

 

Το ημερολόγιο του συλλόγου μας (με τις ευχές και του νέου Προέδρου μας)! Il calendario (da muro) del nostro Club, culturale e sportivo: "ABACO e PEZZI di SCACCHI"

 Κυκλοφόρησε άμα τη ενάρξει του Νέου Έτους το Ημερολόγιο τοίχου του ΆΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ!

Επιτυχής πρωτοβουλία της νέας Διοικήσεως και ως εκ τούτου ας αναδημοσιεύσουμε επι τη ευκαιρία και της εδώ παρουσίασης το ευχετήριο σχόλιο του νέου Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας:

Καλή αγωνιστική χρονιά από τον Σκακιστικό μας Σύλλογο ΆΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΊ στη Χαλκίδα με την έκδοση ενός καλλιτεχνικού ημερολογίου με 2023 ευχές για υγεία, καλή επικοινωνία και προόδους! 

Ευχαριστούμε πολύ τους χορηγούς μας που σε μια δύσκολη εποχή μας στηρίζουν και τους υποσχόμαστε ότι αυτό θα είναι αμοιβαίο! 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Δημήτρης Κακάτσος

(Πρόεδρος "Α.Ε.Κ. ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ¨)

"Ένα σημείωμα αϋπνίας" Απ’ το εικονικό ημερολόγιο του διαχειριστή. Dal mio e-diario. From administrator’s e-diary

Ένα σημείωμα αϋπνίας

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες ανώμαλες περιόδους με πολέμους,  καταστροφές ή μείζονες κρίσεις, παράλληλα με άλλες φωνές που παραπληροφορούν ή σπέρνουν τρόμο, κάποιοι (κι είναι κάτι ιστορικά παρατηρημένο ήδη από τους αποστολικούς χρόνους) μιλάνε ανοικτά για αποκαλυπτικούς καιρούς. Για Καβαλάρηδες, Θηρίο κι Αρμαγεδδώνα.

Εν μέσω αυτής της επικίνδυνα ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας των τελευταίων ημερών, τολμώ, αντί να την φυλάξω στο χαρτί ή να την σβήσω, να μοιραστώ βιαστικά μια σκέψι μου: 

Ποιος θα αρνηθεί πως αυτή η ενσκήψασα στα καλά καθούμενα παγκοσμιοποιούμενη πανδημία θέτει σε δοκιμασία την στάσι μας ως ανθρωπότητα απέναντι σε μείζονες αξίες μας; Ακόμα δέν την αντικρίσαμε σε όλο της το βάθος και το εύρος, (ούτε ένας μήνας δεν πέρασε από την εμφάνισί της εδώ στο λίκνο του σημερινού κι απανταχού της γής θριαμβεύοντος Δυτικού πολιτισμού με σήμα τον Καπιταλισμό, δηλαδή την Γηραιά Ήπειρο), και από τον γιγαντούμενο φόβο μπροστά σε αυτό το άγνωστο τέρας με το κωδικό όνομα COVID-19, ήδη ταλαντεύονται ακρογωνιαία θεμέλια: Κλονίζεται η πίστι στον εαυτό μας, κλονίζεται η πίστι μας στον συνάνθρωπο, κλονίζεται η πίστι μας σε καλά οργανωμένα κοινωνικά συστήματα και θεσμούς, στον ίδιο τον θεσμό του έθνους-κράτους ή στις διακρατικές ενώσεις τύπου Ευρωπαϊκή Ένωσι. Επιπλέον, ήταν μάλλον αναμενόμενο, μετά την ολόψυχη παράδοσι των κοινωνιών μας στον Μαμωνά και την όλο ατομικιστική έπαρσι και ασέβεια στάσι μας απέναντι στον Πλανήτη και εν γένει στην Φύσι, να παρατηρηθούν ανάμεσά μας τεκτονικού χαρακτήρα φαινόμενα γενικευμένης ανηθικότητας, φανατισμού, απιστίας, αθεΐας, ακόμα ακόμα και πρωτοφανής μετά τους αιώνες των διωγμών αντιεκκλησιαστική/αντιχριστιανική πολεμική.

Συνοψίζοντας, προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι το τέλος του κόσμου, αλλά τείνω να συμφωνήσω με αυτούς που ισχυρίζονται πως μάλλον είναι το τέλος του κόσμου μας όπως τον ξέραμε. Ναί, ενδέχεται το αύριο που θα ξημερώσει να έχει για τον τόπο μας και πιθανότατα για όλον τον πλανήτη και τον ανθρώπινο πολιτισμό, ασύλληπτα πρίν από μερικά χρόνια χαρακτηριστικά μιας απευκταίας δυστοπίας.

Και τί κάνω -εκτός απο το να διαπιστώνω ή να ανησυχώ; 

Όπως πάντα: Από τη μια νάφω και μέμνημαι απιστείν, και από την άλλη, εισέτι αμετανόητος, στρέφω ταπεινά το πρόσωπο στην (εξ ύψους) Ανατολή κάνοντας τον σταυρό μου...

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

Χαλκίδα, 17.03.2020

(Σημ. Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι απο την Wikipedia)

Ένα «τραγώδιον» αγάπης για το άνοιγμα του ημερολόγιου του 2012. Ως καλωσόρισμα. Una canzone d’amore (di Apolas Lermi) per l’ inizio di un anno nuovo.

Αγαπώ σε κάλεσαμ αμόν κόκκινον μήλον…

Μια λυρική ευχή στα «ρωμαίικα»
για Καλή Χρονιά σε όλους.

Χωρίς σχόλια…


Apolas Lermi - Agapose


"Aağapose kalesam amon kokinon milo..."
Μουσική και στίχοι: Apolas Lermi