Μια επίκαιρη απάντησι του Στρατηγού Μακρυγιάννη σε εωσφορίζοντες και λοιπούς «left liberal, άθεους» και «ασυμβίβαστους» παλιάτσους

Φίλος Χαλκιδεύς σήμερα μας έστειλε ηλεκτρονικά ένα μπαγιάτικο κείμενο με τίτλο «Γιατί δεν σέβομαι την θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της».
Μας παρέπεμπε μάλιστα στο παρακάτω «λίνκ»: http://www.eosforos.net/religion/913-sevasmos.html και το συνόδευε με το λακωνικό σχόλιο:
«Μου το έστειλαν...
Αφορμή για σκέψεις...
Πολύ θα ήθελα τεκμηριωμένο αντίλογο...»

Το κείμενο που μας έστειλε ο φίλος από τον «εωσφόρο» είναι αρκετά πολυκαιρισμένο, αφού έχει βγεί πριν κανα τρίμηνο από το ψυγείο του διαχειριστή του «κλόουν» http://atithasos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_7573.html και ήδη έχει απαντηθή με μια πρώτη –όχι ιδιαίτερα αποστομωτική – απάντησι εδώ: http://seirrax.blogspot.gr/2014/01/blog-post_21.html
Εμείς βέβαια δεν πρόκειται να σταθούμε σοβαρά απέναντι σ’ αυτό το ρυπαρογράφημα –θα ‘ταν σαν να ζητάγαμε να ελέγξουμε την ορθογραφία στην …πυγή της μυλωνούς!
Είναι αρκετό --και λίαν επίκαιρο-- να παραθέσουμε ολόκληρο ένα κείμενο του Μακρυγιάννη που το είχαμε αποσπασματικά αναδημοσιεύσει στο παρελθόν και το οποίο απαντάει καταλλήλως στους απίστους και ασεβείς!
......................................................................

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»  

Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι:

«Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω:
«Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα.

Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.
Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν.

Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον.

Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα;

Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν.
Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα.

Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός.
Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι:

«Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω.

Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον».

Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί.

Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται.

Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια.

Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε.
Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!

Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.

Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν.

Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια.

Ντροπή Έλληνες!



Γιάννης Μακρυγιάννης

Η επιβλητική θέσι του συμβόλου του Σταυρού στον «΄Υμνον εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού.Il simbolo della croce nel “Inno alla Liberta;” di D.Solomos

In hoc signo vinces
Αμφί μεσημβρινάς ηλίου ώρας, ήδη της ημέρας αποκλινούσης, αυτοίς οφθαλμοίς ιδείν έφη (ο Κωνσταντίνος) εν αυτώ ουρανώ υπερκείμενον του ηλίου σταυρού τρόπαιον, εκ φωτός συνιστάμενον, γραφήν τε αυτώ συνήφθαι λέγουσαν «τούτω νίκα»

Απο την ποιητική σύνθεσι-εθνικό μνημείο του νεότερου Ελληνισμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» γραμμένο απο τον Διονύσιο Σολωμό στην Ζάκυνθο (1823), είναι γνωστό οτι έχει προκύψη ο Εθνικός Ύμνος του Ελληνικού Κράτους [προσέξτε: καί της Κυπριακής Δημοκρατίας (επισήμως απο το 1966)!]
Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι οτι λέγοντας «Εθνικός Ύμνος» δεν θα ‘πρεπε να μιλάμε μόνο για τις τις δύο πρώτες τετράστιχες στροφές, αλλά για τις 24 πρώτες απο το σύνολο των 158 στροφών του σολωμικού ποιήματος! Καθ’ όσον αυτό το κομμάτι του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», οι πρώτοι 96 δηλαδή στίχοι, είναι αυτό που καθιερώθηκε, επισήμως απο το 1865, ως ο Εθνικός Ύμνος μας.
Αλλά εμείς σήμερα θέλαμε να τιμήσουμε το τρόπαιον νίκης, το οικουμενικώς αναγνωριζόμενο (και ενίοτε υπούλως οικοιοποιούμενο απο ιδεολογικούς ή και θρησκευτικούς εχθρούς της πίστεώς μας!) σωτηριώδες σύμβολο των απανταχού χριστιανών, τον Σταυρό.

Το σύμβολο, το οποίο μάλιστα έχει κατα μυστηριώδη τρόπο ως προτύπωσι το παρόμοιο σύμβολο του προχριστιανικού ελληνικού κόσμου-πολιτισμού – στο ίδιο βασικό σχήμα ή και παραλλαγές του.

Στον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», λοιπόν, του κατ’ εξοχήν εθνικού μας ποιητή, ο Σταυρός (με ό,τι ευλόγως συμβολίζει) έχει μια θέσι που δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθή ως εξόχως επιβλητική.
Ο Σολωμός μέσα στον «Ύμνο» παραπέμπει εύστοχα –πράγμα που έκαναν και οι αγωνιστές σε διπλωματικά κείμενα που κατά καιρούς έστελναν στους ευρωπαίους- στο κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο, της χριστιανικής πίστης, με το οποίο είμαστε ως λαοί συνδεόμενοι.
Την πρώτη ρητή αναφορά για το ιερό μας σύμβολο μέσα στο ποίημα, την συναντάμε στην 73η στροφή: (Έχει προηγηθή η συγκλονιστική –έως σοκαριστική - περιγραφή της κατάληψης της Τριπολιτσάς)
73.- Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι,
δὲν φυσᾶς τώρα ἐσὺ πλιο
στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι.
φύσα, φύσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!
Για να ακολουθήση αμέσως (ως επωδός, μετά το προανάκρουσμα της α’ στροφής) ο χαιρετισμός στην Ελευθερία:
74.- Ἀπ' τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Στην συνέχεια στην στρ. 89-90 βάζει την Ελευθερία να πηγαίνει στο Μεσολόγγι, εκεί να υποδέχεται την Θρησκεία (προσωποποιημένη κι εκείνη, με έναν Σταυρό που ακτινοβολεί στο χέρι ) και να δέχεται από αυτήν περιπαθή ασπασμό.

89.- Σοὺ 'λθε ἐμπρὸς λαμποκοπώντας
ἡ Θρησκεία μ' ἕνα σταυρό,
καὶ τὸ δάκτυλο κινώντας
ὀποῦ ἀνεῖ τὸν οὐρανό,

90.- «σ' αὐτό», ἐφώναξε, «τo χῶμα
στάσου ὁλόρθη, Ἐλευθεριά!».
Καὶ φιλώντας σου τὸ στόμα
μπαίνει μὲς στὴν ἐκκλησιά.

Η τρίτη και τελευταία εμφάνισι του ιερού συμβόλου, είναι –στο τέλος του ποιήματος, ως επισφράγισμα του Ύμνου- ακόμα πιο σημαντική και θα λέγαμε αποκαλυπτική.
Ο ποιητής προς το τέλος της σύνθεσής του, αφού αναφέρεται πρώτα στον εθνομαρτυρικό θάνατο του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ (στρ.132-8), παρουσιάζει την θεϊκή μορφή της Ελευθερίας να τον προστάζει να σιωπήση (στρ. 139) και γεμάτη ανησυχία [αφού μάλιστα ρίξη το βλέμμα ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ προς την Ευρώπη, (να ‘ναι υπαινιγμός για τον ήδη διαφαινόμενο τριμερή ετερόφωτο πολιτικό προσανατολισμό των Ελλήνων αγωνιστών και ο οποίος απο την αρχική μορφή πολιτικών συμπαθειών-επιδράσεων με αναφορά σε μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, θα οδηγήση το 1824 στην επίσημη ίδρυσι των τριών πρώτων –εν πολλοίς ξενοκίνητων- πολιτικών κομμάτων, του Αγγλικού, του Γαλλικού και του Ρωσσικού;)], να απευθύνει μια όλο πάθος έκκλησι για ενότητα προς τους ανδρείους επαναστατημένους, στους οποίους πρώτα αποκαλύπτει τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει ο Αγώνας τους απο την «δολερή» Διχόνοια (στρ, 141-8).
Κι αφού (η θεά) τους ξορκίση στο αίμα που χύνουν «για πατρίδα για θρησκειά» να αδελφωθούν (στρ.148-9), καλεί εν τέλει τους ανδρείους αγωνιστές να υψώσουν έναν Σταυρό και να απευθύνουν έκκλησι προς τους ηγέτες των χριστιανικών λαών της Ευρώπης, όπως συνδράμουν στην προσπάθεια για Απελευθέρωσι .

Και είναι χαρακτηριστικό πως η θεά (δηλ. ο Σολωμός) δεν ζητάει να προστρέξουν τα ευρωπαϊκά κράτη στο πλευρό μας, δίκην νέας Σταυροφορίας, αλλά να μην σταθούν εμπόδιο στον Αγώνα μας για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων και συμφερόντων (στρ. 157).
Σε μια τέτοια περίπτωσι, προειδοποιεί τους «Βασιλείς», τους τότε δηλαδή ευρωπαίους ηγέτες, ότι η πράξι τους θα θεωρηθή αντιχριστιανική, ως χτύπημα κατά του Σταυρού (στροφή 158)!

Αλλά καλύτερα να παραθέσουμε αυτούσια τα λόγια της θεοειδούς Ελευθερίας, τους στίχους δηλαδή αυτούς, με τους οποίους ο Σολωμός διαλέγει να κλείση τον Ύμνον του:

151.- Ὢ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία,
καταστῆστε ἕνα Σταυρὸ
καὶ φωνάξετε μὲ μία:
"Βασιλεῖς, κοιτάξτ' ἐδῶ!

152.- Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε
εἶναι τοῦτο, καὶ γι' αὐτὸ
ματωμένους μας κοιτᾶτε
στὸν ἀγώνα τὸ σκληρό.

153.- Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν
τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν
καὶ τὰ τέκνα τοῦ ἀφανίζουν,
καὶ τὴν πίστη ἀναγελοῦν.

154.- Ἐξ αἰτίας τοῦ ἐσπάρθη, ἐχάθη
αἷμα ἀθῶο χριστιανικό,
ποῦ φωνάζει ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς νυκτός: Νὰ ἐκδικηθῶ.

155.- Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;
Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνες
καὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή.

156.- Δὲν ἀκοῦτε; Εἰς κάθε μέρος
σὰν τοῦ Ἀβὲλ καταβοᾶ.
δὲν εἲν' φύσημα τοῦ ἀέρος
ποῦ σφυρίζει εἰς τὰ μαλλιά.

157.- Τί θὰ κάμετε; Θ' ἀφῆστε
νὰ ἀποκτήσομεν ἐμεῖς
λευθεριᾶν, ἢ θὰ τὴν λύστε
ἐξ αἰτίας πολιτικῆς;

158.- Τοῦτο ἀνίσως μελετᾶτε,
ἰδοὺ ἐμπρός σας τὸν Σταυρό:
Βασιλεῖς, ἐλᾶτε, ἐλάτε,
καὶ κτυπήσετε κι ἐδῶ!"».

(Post under construction)

Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (trad. dalla stampa)

Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (invece di Dio)

Πρώτη είδησι προχθες στην σελίδα των εξωτερικών ειδήσεων της Ιταλικής Ηλεκτρονικής Εφημερίδας ilGiornale.it ένα άρθρο με τον τίτλο «Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Μπορεί να είναι σημαντικό/σημαδιακό ότι για πρώτη φορά στα χρονικά της αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας, ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρεται στον Χριστό, (αν και κρατώ μια επιφύλαξι ως προς την διαβεβαίωσι της έγκριτης εφημερίδας, καθόσον ο νούς μου πάει στον Τζών Κέννεντυ –τον μόνο ρωμαιοκαθολικό πρόεδρο των ΗΠΑ) γι’ αυτό ίσως είναι ενδιαφέρουσα μια πρόχειρη μετάφρασις:


Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)

«Η πίστι είναι ένα μυστήριο, εκείνη του Ομπάμα ακόμη περισσότερο. Όσο περισσότερο τον γνωρίζεις τόσο λιγότερο τον καταλαβαίνεις. Την περασμένη εβδομάδα, ύστερα κι από το ενθουσιώδες άνοιγμά του στον Ισλαμικό κόσμο απ’ το βήμα του Πανεπιστήμιου του Καΐρου, πολλοί ήσαν εκείνοι που αναρωτήθηκαν μήπως ένα κομματάκι της καρδιάς του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ισλαμικό. Τέτοια ήταν η παραφορά με την οποία απευθύνθηκε στους μουσουλμάνους. Μα από την άλλη πλευρά του Ωκεανού, στην δική του Αμερική, ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, τον οποίο κάποιος στ’ αστεία ήδη επονόμασε Barack Zelig (Ζηλωτή;) Obama, είναι σε τόσο βαθμό πιστός που να φαίνεται πιο χριστιανός κι από τον Μπούς. Όχι στους τόνους: ο Μπούς ήτανε ένας ευαγγελιστής φανατικός, ένας «teocon», πεπεισμένος ότι έχει μια ειδική σχέσι με τον Θεό. «Είμαι βέβαιος ότι ο Κύριος θέλει να είμαι πρόεδρος» είχε δηλώση πριν την ορκωμοσία του για την δεύτερη προεδρική θητεία του στον Λευκό Οίκο. Κι όταν αποφάσισε να εισβάλη στο Ιρακ είπε , σε συνέντευξι στον Μπόμπ Γούντγουορντ (Bob Woodward): «Δεν μιλάω με τον πατέρα μου, αλλά με τον Πατέρα που είναι εν τοις Ουρανοίς».
Σεμνός ο Μπούς, αλλά όχι και τόσο έξω από τα στάνταρ της Αμερικής, όπου ο πρώτος πολίτης, αναλαμβάνει την εξουσία ορκιζόμενος στην Βίβλο και όπου οι επικλήσεις του Θεού είναι συχνές. Στον χριστιανικό Θεό, που είναι και εκείνος των Εβραίων και των μουσουλμάνων. Επομένως πολιτικώς ορθόν. Αλλά ποτέ στον Ιησού. Γιατι κατά τους Εβραίους δεν είναι ο Μεσσίας και για τους μουσουλμάνους δεν είναι γιος του Αλλάχ, παρόλο που τον θεωρούν προφήτη που προετοίμασε την έλευσι του Μωάμεθ. Ν’ ανακατεύεις τον Ιησού δεν κάνει καλό. Τα πρόσφατα χρόνια κανένας πρόεδρος, ούτε κι ο Μπούς, είχε τολμήση να παραβή το ταμπού, παρα μόνο σε περιστάσεις ανεπίσημες ή ακραιφνώς θρησκευτικές, όπως η ημέρα των Χριστουγέννων ή εκείνη του Πάσχα, ακριβώς για να μην εκτεθή σε άχρηστες αντιπαραθέσεις με απόχρωσι θρησκευτική.
Κανείς εκτός του Ομπάμα, ο οποίος μέσα σε τέσσερις μήνες τον επικαλέσθηκε συχνά και σε περιστάσεις σημαντικές, όπως τις 17 του Μαίου στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Notre Dame, όταν ανακαλώντας στην μνήμη του τα περάσματά του από την περιφέρεια του Σικάγου, υπενθύμισε πως βρέθηκε να δουλεύει «όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και μέσα στην Εκκλησία» και πως «αυτό με έφερε στον Χριστό». Ένα μήνα πριν είχε παραπέμψη σε παραβολή του Ιησού για να παρακινήση την Αμερική «να ανοικοδομήσουμε το σπίτι μας πάνω στον βράχο κι όχι στην άμμο». Φράσεις άξιες για έναν ένθερμο χριστιανό, που όμως ίσως δεν είναι και τόσο ευλαβής…»