A Found Poem
Like everybody else, I bowed
my head
during the consecration of the
bread and wine,
lifted my eyes to the raised
host and raised chalice,
believed (whatever it means)
that a change occurred.
I went to the altar rails and
received the mystery
on my tongue, returned to my
place, shut my eyes fast, made
an act of thanksgiving, opened
my eyes and felt
time starting up again.
There was never a scene
when I had it out with myself
or with an other.
The loss of faith occurred off
stage. Yet I cannot
disrespect words like
‘thanksgiving’ or ‘host’
or even ‘communion wafer.’
They have an undying
pallor and draw, like well
water far down.
–
Seamus
Heaney (2005)
Η μετάφρασί μου:
Ένα συρραφέν ποίημα
Όπως και όλοι οι άλλοι, έσκυψα το κεφάλι
κατά τον καθαγιασμό του άρτου και του οίνου,
ανασήκωσα το βλέμμα μου προς την υψωμένη κοινωνιά και το προτεταμένο δισκοπότηρο, πιστεύοντας (ό, τι αυτό σημαίνει) ότι μια αλλαγή συνέβη.
Πήγα στις άκρες της άγιας τράπεζας και έλαβα το μυστήριο
στη γλώσσα μου, επέστρεψα στη θέσι μου, έκλεισα γρήγορα τα μάτια, έκανα
μια πράξι ευχαριστίας, άνοιξα τα μάτια μου και αισθάνθηκα
ο χρόνος να αρχίζει ξανά.
Δεν υπήρξε ποτέ μια σκηνή
όταν τα είχα βάλει και τα βρεί με τον εαυτό μου ή με κάποιον άλλο.
Η απώλεια της πίστης συνέβη εκτός σκηνής. Εν τούτοις, δεν μπορώ
να απαξιώσω λέξεις, όπως «ευχαριστία» ή «όστια»
ή ακόμα και «θεία κοινωνία». Έχουνε μια απέθαντη
ασπράδα και τραβάνε, όπως και το νερό του πηγαδιού πολύ κάτω.
( Seamus Heaney, 2005)
Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
Αναρτήσεις
