Το Ισλάμ θρησκεία ειρήνης και άλλα παραμύθια. Η αλήθεια απο έναν αποστάτη (video)

 Δεν πέρασε εβδομάδα απο την δολοφονική επίθεσι Αφγανού στο Μόναχο (που εκτός των δεκάδων τραυματιών στοίχισε τον θάνατο σε μια νέα γυναίκα και το 2 ετών κοριτσάκι της), νέα τρομοκρατική επίθεσι ισλαμιστή σήμερα στην Ε.Ε., με έναν νεκρό και 2 βαριά τραυματίες στην πόλι Μιλούζ της Γαλλίας. 

Ο τίτλος σε γνωστό ΜΜΕ κρύβει (συμπτωματικά;) τον δολοφόνο:

Αλλά και στον The Guardian δεν φαίνεται η ταυτότητα του δράστη, ενώ μόνο στον υπότιτλο μπαίνει το κίνητρο. 

Και επειδή κάποιοι και εδώ στην χώρα μας διδάσκουν το παραμύθι του ειρηνικού Ισλάμ, ας θυμηθώ τί είδα τις προάλλες στο youtube:

Mosab Hassan Yousef EXPOSES the SHOCKING Truth About Islam

k

[ΣΣ Με τον Muṣʿab Ḥasan Yūsuf έχω επιφυλάξεις -ειδικά για κάποιες απόψεις του για τους Παλαιστίνιους-- αλλά και τα μισά να ισχύουν απο όσα καταγγέλλει για το ΚΟΡΑΝΙ και την πατρώα θρησκεία του, φτάνει.]

Το ΟΧΙ των Ελβετών πολιτών και το ποίημα ΑΦΡΟΣ του Εμπειρίκου από την Ενδοχώρα. IL NO DEL REFERENDUM IN SVIZZERA E UNA POESIA DI ANDREAS EMPIRIKOS

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να διαπιστώνει την από δεκαετίες συστηματική δουλειά με την οποία οι απανταχού παγκοσμιοποιητές προωθούν τις ιδέες της παγκόσμιας διακυβέρνησης και της πανθρησκείας στον πλανήτη.
Την ώρα όμως που ακόμα πιο μεθοδικά (με την οικονομία, τον καταναλωτισμό, την υψηλή τεχνολογία και τα ΜΜΕ, την συγκεχυμένη πληροφόρησι, την κατευθυνόμενη μετανάστευσι, την κατάλληλη επάνδρωσι με από αυτούς εκπαιδευμένο και απολύτως ελεγχόμενο ανθρώπινο δυναμικό, τις παραθρησκείες κ.ά. άγνωστα στους πολλούς εργαλεία και μέσα) , προωθούν την αποδόμησι των εθνικών ταυτοτήτων των λαών και μέσω της αποχριστιανοποίησης, την διάσπαση των κοινωνιών στην περιοχή με την μεγαλύτερη αντίστασι σε κάθε είδους ανομολόγητα σχέδια πνευματικής καταδυνάστευσης και πανανθρώπινης χειραγώγησης, δηλαδή στην Ευρώπη, σ’ αυτήν την περιοχή έχουμε και περιστατικά αντίδρασης σ’ αυτά τα σχέδια ομογενοποίησης και θρησκευτικο-πολιτιστικής ισοπέδωσης.
Μετά την εκτεταμένη (σε ποσοστό άνω του 85%) αποδοκιμασία των Ιταλών στην καταδίκη της χώρας τους από το δικαστήριο του Στρασβούργου για την μή απομάκρυνσι των θρησκευτικών συμβόλων από τα εκεί σχολεία, ήλθε το προ εβδομάδος δημοψήφισμα της Ελβετίας, όπου καταγράφηκε σαφώς η αντίθεσι της πλειοψηφίας του ελβετικού λαού στην ανέγερσι μιναρέδων!
Δεν γνωρίζουμε αν αυτά τα δύο πρόσφατα γεγονότα θα περιθωριοποιηθούν (αργότερα ή γρηγορότερα) από τις υπέρτερες δυνάμεις της παγκοσμιοποιητικής πλημμυρίδας, οι οποίες έστω κι αν παρεμποδίζονται προς ώρας πιθανότατα θα υπερισχύσουν τελικά στο μέλλον, αλλά είναι μια παρήγορη εξέλιξι, που πολύ θα θάλαμε να είναι απαρχή πανευρωπαϊκής (και -γιατί όχι- παγκόσμιας) συνειδητοποίησης και οριστικής ρήξης με τις όποιες ύπουλες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιας υποδούλωσης του καιρού μας.

ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΒΕΤΩΝ ή ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ !
Οι μουσουλμάνοι δεν καταλαβαίνουν ότι είναι εργαλείο στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών.
Οι χριστιανικοί λαοί της Ευρώπης όμως, δεν μπορεί να μην αισθάνονται ότι απειλούνται από την μαζική εισροή στις χώρες τους ανθρώπων, αθώων κατά τα πάντα, που όμως έχοντας άλλη αντίληψι πολιτισμού και με δεδομένη την πολυγαμικότητα + την «υπεργεννητικότητα» σε συνδυασμό και με την φανατική προσήλωσι στην θρησκεία τους, θα επιφέρουν βέβαιη αλλοίωσι της κοινωνίας τους.
Από μια άποψι οι θρησκευτικές-πολιτιστικές αντιλήψεις των νεοφερμένων αφρο-ασιατών θα «φάνε» -με πιθανότητα έως και να εξαλείψουν κάποτε -τις από παλιά δομημένες πνευματικές-πολιτισμικές ιδιοπροσωπίες των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ποιος είπε πως μόνο στα φυτά και στα ζώα ισχύει το φαινόμενο της ανατροπής του οικοσυστήματος από την εισβολή αλλότριων ειδών που τελικά εξαπλώνονται και περιορίζοντας τον ζωτικό χώρο των γηγενών οργανισμών έχουν ως αποτέλεσμα την δραματική ανατροπή της ισορροπίας του οικοσυστήματος, με επακόλουθα πολλές φορές την εξαφάνισι ολοκλήρων ειδών έμβιας ζωής;

«Άλλο το "μινάρε" και άλλο οι μιναρέδες»!

Για να μην αναφερθούμε συνενοχικά για την ιμπεριαλιστικής εμπνεύσεως χρήσι του ισλαμισμού από μουσουλμάνους εθνικιστές ηγέτες.
Μικρό μαργαριτάρι από αυτήν σκοπιά (που προσοχή: μπορεί –μη γένοιτο!- να φτάση μέχρι και την «τζιχάντ» και την τρομοκρατία) η δήλωσι του θεωρούμενου και μετριοπαθούς (!) Τούρκου Πρωθυπουργού Ερντογκάν, πως τα τζαμιά είναι στρατώνες και οι μιναρέδες είναι ξιφολόγχες.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν τους ομολογημένους πόθους κάποιων.
Και με συνειρμό τον αφρό που θα βγάζουν κάποιοι (και εγχώριοι ?!?) «στυλωμένοι» υποστηρικτές της νεοεποχήτικης ιδεολογίας από τέτοια γραφόμενα, εμείς αισθανόμενοι υπέρ-ρεαλιστικά θα καταφύγουμε στην ποίησι. Θα ξαναδιαβάσουμε με την ευκαιρία το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου «Αφρός» από την αγαπημένη μας «Ενδοχώρα»!

LA POESIA “SCHIUMA” DI ANDREAS EMPIRIKOS:

ΑΦΡΟΣ

Είναι οι μιναρέδες πόθοι στυλωμένοι
Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους
Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης
Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων
Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ’ επαύλεις
Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους
Άλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι’ άλλες φορώντας
Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια
Που στίλβουν την ημέρα και την νύκτα
Όπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε
Μέσ’ στον αφρό της θάλασσας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
Ενδοχώρα, (1945)

Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (trad. dalla stampa)

Prima volta di un presidente Usa: Obama cita Gesù (invece di Dio)

Πρώτη είδησι προχθες στην σελίδα των εξωτερικών ειδήσεων της Ιταλικής Ηλεκτρονικής Εφημερίδας ilGiornale.it ένα άρθρο με τον τίτλο «Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)». Μπορεί να είναι σημαντικό/σημαδιακό ότι για πρώτη φορά στα χρονικά της αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας, ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρεται στον Χριστό, (αν και κρατώ μια επιφύλαξι ως προς την διαβεβαίωσι της έγκριτης εφημερίδας, καθόσον ο νούς μου πάει στον Τζών Κέννεντυ –τον μόνο ρωμαιοκαθολικό πρόεδρο των ΗΠΑ) γι’ αυτό ίσως είναι ενδιαφέρουσα μια πρόχειρη μετάφρασις:


Πρώτη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ: Ο Ομπάμα παραπέμπει στον Χριστό (αντί στον Θεό)

«Η πίστι είναι ένα μυστήριο, εκείνη του Ομπάμα ακόμη περισσότερο. Όσο περισσότερο τον γνωρίζεις τόσο λιγότερο τον καταλαβαίνεις. Την περασμένη εβδομάδα, ύστερα κι από το ενθουσιώδες άνοιγμά του στον Ισλαμικό κόσμο απ’ το βήμα του Πανεπιστήμιου του Καΐρου, πολλοί ήσαν εκείνοι που αναρωτήθηκαν μήπως ένα κομματάκι της καρδιάς του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ισλαμικό. Τέτοια ήταν η παραφορά με την οποία απευθύνθηκε στους μουσουλμάνους. Μα από την άλλη πλευρά του Ωκεανού, στην δική του Αμερική, ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, τον οποίο κάποιος στ’ αστεία ήδη επονόμασε Barack Zelig (Ζηλωτή;) Obama, είναι σε τόσο βαθμό πιστός που να φαίνεται πιο χριστιανός κι από τον Μπούς. Όχι στους τόνους: ο Μπούς ήτανε ένας ευαγγελιστής φανατικός, ένας «teocon», πεπεισμένος ότι έχει μια ειδική σχέσι με τον Θεό. «Είμαι βέβαιος ότι ο Κύριος θέλει να είμαι πρόεδρος» είχε δηλώση πριν την ορκωμοσία του για την δεύτερη προεδρική θητεία του στον Λευκό Οίκο. Κι όταν αποφάσισε να εισβάλη στο Ιρακ είπε , σε συνέντευξι στον Μπόμπ Γούντγουορντ (Bob Woodward): «Δεν μιλάω με τον πατέρα μου, αλλά με τον Πατέρα που είναι εν τοις Ουρανοίς».
Σεμνός ο Μπούς, αλλά όχι και τόσο έξω από τα στάνταρ της Αμερικής, όπου ο πρώτος πολίτης, αναλαμβάνει την εξουσία ορκιζόμενος στην Βίβλο και όπου οι επικλήσεις του Θεού είναι συχνές. Στον χριστιανικό Θεό, που είναι και εκείνος των Εβραίων και των μουσουλμάνων. Επομένως πολιτικώς ορθόν. Αλλά ποτέ στον Ιησού. Γιατι κατά τους Εβραίους δεν είναι ο Μεσσίας και για τους μουσουλμάνους δεν είναι γιος του Αλλάχ, παρόλο που τον θεωρούν προφήτη που προετοίμασε την έλευσι του Μωάμεθ. Ν’ ανακατεύεις τον Ιησού δεν κάνει καλό. Τα πρόσφατα χρόνια κανένας πρόεδρος, ούτε κι ο Μπούς, είχε τολμήση να παραβή το ταμπού, παρα μόνο σε περιστάσεις ανεπίσημες ή ακραιφνώς θρησκευτικές, όπως η ημέρα των Χριστουγέννων ή εκείνη του Πάσχα, ακριβώς για να μην εκτεθή σε άχρηστες αντιπαραθέσεις με απόχρωσι θρησκευτική.
Κανείς εκτός του Ομπάμα, ο οποίος μέσα σε τέσσερις μήνες τον επικαλέσθηκε συχνά και σε περιστάσεις σημαντικές, όπως τις 17 του Μαίου στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Notre Dame, όταν ανακαλώντας στην μνήμη του τα περάσματά του από την περιφέρεια του Σικάγου, υπενθύμισε πως βρέθηκε να δουλεύει «όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και μέσα στην Εκκλησία» και πως «αυτό με έφερε στον Χριστό». Ένα μήνα πριν είχε παραπέμψη σε παραβολή του Ιησού για να παρακινήση την Αμερική «να ανοικοδομήσουμε το σπίτι μας πάνω στον βράχο κι όχι στην άμμο». Φράσεις άξιες για έναν ένθερμο χριστιανό, που όμως ίσως δεν είναι και τόσο ευλαβής…»