Χθές, Τετάρτη μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε o τελευταίος αποχαιρετισμός για τον Νίκο Σκαλκώτα. Έχοντας την σχετική πληροφόρησι εγκαίρως από την ιστοσελίδα της ΕΣΟ παρευρεθήκαμε κι εμείς στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών για το καθήκον της συμμετοχής στην εξόδιο ακολουθία του αγαπητού φίλου. Πιστεύαμε πως παρ’ όλους τους περιορισμούς των ημερών θα συναντούσαμε επι τόπου ένα πλήθος φίλων και θαυμαστών του κεκοιμημένου φίλου, ο οποίος ήταν ευρύτατα αναγνωρισμένος –ειδικά στον σκακιστικό κόσμο- για την αξιωσύνη και το ήθος του.
Το σύντομο σημείωμα της Ομοσπονδίας, αναγνωρίζοντας ρητά την «πολύ μεγάλη προσφορά» του αποδημήσαντος, έδινε ακόμα και στους μή γνωρίζοντες ή στους νεώτερους ηλικιακά σκακιστές, κάποιες βασικές πληροφορίες για την μεγάλη αυτή προσωπικότητα του ελληνικού σκακιού:
«Ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος, βαθιά καλλιεργημένος, υπήρξε σπουδαίος σκακιστής και με την αγωνιστική παρουσία 60 σχεδόν χρόνων, πρόσθεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο στην σύγχρονη ιστορία του ελληνικού σκακιού. Έμαθε σκάκι σε ηλικία 9 ετών και από το 1962 αγωνιζόταν σε επίσημες διοργανώσεις. Ήταν ο πρώτος Έλληνας σκακιστής που πήρε πρώτη θέση σε διεθνές τουρνουά (Αλμπένα 1978). Συμμετείχε πολλές φορές στους τελικούς του πρωταθλήματος Ελλάδας και αναδείχθηκε πρωταθλητής το 1982. Την ίδια χρονιά πήρε την πρώτη θέση στο 6ο Διεθνές Τουρνουά Ακρόπολις. Το 1985 έγινε Διεθνής Μαιτρ. Ήταν βασικό μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών από το 1967 έως το 1990, με την οποία έδωσε συνολικά 185 αγώνες και συμμετείχε σε 34 διεθνείς διοργανώσεις (Ολυμπιάδες, Κύπελλα Εθνών, Βαλκανιάδες και φιλικές συναντήσεις)…»
Κι όμως, δεν είδαμε να συρρέει ούτε στον ειδικό χώρο του κοιμητηρίου (την ειδική αίθουσα αναμονής της σωρού) ούτε και στο ξόδι το αναμενόμενο από εμάς πλήθος. Πολύ λιγότεροι από εκατό ή μάλλον ογδόντα άτομα μας φάνηκαν οι παρόντες. Πολλοί άνθρωποι του σκακιστικού κόσμου έλαμψαν τελικά δια της απουσίας των. Τιτλούχοι σκακιστές και επώνυμοι παράγοντες του πνευματικού αθλήματος πού ήσαν; Τόσοι γνωστοί και φίλοι, μεγαλόσχημοι αντίπαλοι, συναθλητές, συναγωνιστές, αλλά και μαθητές επι πέντε περίπου δεκαετίες;
Δικαιολογία υπάρχει και δεν είναι αμελητέας βαρύτητας: η γενικευμένη επιφύλαξι έως φοβικό σύνδρομο από την επιδημία του κορωνοϊού και τα κατά καιρούς αυστηρά μέτρα προφύλαξης που εκδίδει σχετικά με το φαινόμενο COVID-19 η ελλαδική Πολιτεία. Ο ίδιος ο παρευρισκόμενος Πρόεδρος της ΕΣΟ και παλιά φίλος του Νίκου, ο Γιώργος Μακρόπουλος μας τόνισε, όταν συλλυπούμενοι χαιρετηθήκαμε με το υποκατάστατο της χειραψίας σκούντημα, πως κι αυτός ανήκει σε ιδιαίτερα ευπαθή ομάδα.
Αρκετά (καμμια δεκαριά) τα στέφανα. Όμως ένας και μοναδικός επικήδειος λόγος μπροστά στο φέρετρο τού Νίκου, και αυτός από έναν άνθρωπο της Τέχνης, τον φίλο του μουσικό (γνωστό
μουσικοκριτικό, συγγραφέα και συνθέτη) Χάρη Βρόντο. Έναν επίσημο εγκωμιαστικό λόγο από την διοίκησι του Αθλήματος ή έστω έναν τυπικό επικήδειο λόγο από κάποιον εκπρόσωπο της σκακιστικής γενιάς του, τον περιμέναμε. Ματαίως!? Την αμηχανία μας δεν την εξαφάνιζε η από την αρχή μέχρι τέλος υποχρεωτική μασκοφορία...
Αλλά για μάς, (ήτοι εμένα τον υπογράφοντα και τον Δημήτρη Προβελέγγιο) το άκρον άωτον της αμηχανίας που σταδιακά νοτίστηκε με το βαθύτερο αίσθημα της λύπης, υπήρξε η όχι τόσο ευχάριστη και κάπως καθυστερημένη διαπίστωσι πως
παρευρισκόμασταν σε μια κηδεία πολιτική! Δεν γεννάται θέμα σεβασμού των
ιδεολογικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων του οποιουδήποτε. Πόσο μάλλον όταν
πρόκειται για τον αποδημήσαντα, τον από όλους αγαπητό και εκλεκτό φίλο του
μικρού συλλόγου μας, τον επι σχεδόν δεκαετία συνεργάτη μας. Αλλά δεν είχαμε
προσέξει ή και δεν φροντίσαμε να το πληροφορηθούμε πιο έγκαιρα και έτσι δεν αποφύγαμε
την έκπληξι.
Παρηγορητική ήταν η διαπίστωσι πως στο συντριπτικό τους ποσοστό οι παρευρεθέντες εκδήλωναν με την όλο τάξι και σεβασμό συμπεριφορά τους καθ όλην την διάρκεια της εξοδίου διαδικασίας, την λύπη τους, την βαθειά εκτίμησι και τα ειλικρινώς φιλικά προς τον Νίκο αισθήματα.
Υπήρξε όμως και μια λεπτομέρεια που ως τελική πράξι του δράματος επεχείρησε να σκεπάσει την αμηχανία που προείπαμε και την εγγενή ψυχρότητα της πολιτικής κήδευσης, με κάτι γνήσια ανθρώπινο (και εν τέλει συμβολικό και -ας το παραδεχθούμε- μεταφυσικό) και εξόχως καλλιτεχνικό:
Πρίν να σκεπάσει το αττικό χώμα το φέρετρο του φιλόμουσου και μουσικόφιλου Πρωταθλητή στο Σκάκι, μία άγνωστη σε μάς φίλη του, άνοιξε το βιολί που είχε φέρει μαζί της και με την διαπεραστική φωνή του βασιλιά των οργάνων μέσα στην κάψα του μεσημεριάτικου ήλιου, εκεί ανάμεσα στα συνήθως γλυπτά και φορτωμένα, αλλά αιωνίως παγερά μάρμαρα του κοιμητηρίου και την αυστηρή σιγή των κυπαρίσσων, εκεί πάνω από τον στενόχωρα φτωχό φρεσκοσκαμμένο τάφο, άπλωσε υποβλητικά, για 3 περίπου λεπτά, ένα μουσικό όλο μαγεία πέπλο.
Επρόκειτο για το «Νερατζοφίλημα», την σύνθεσι του πατέρα του (ο δωδέκατος από τους «12 ελληνικούς χορούς» του). Μια μουσική σπονδή ή μια μουσική χειραψία ως τελευταίος –κι απ’ όλους μας- αποχαιρετιστήριος εναγκαλισμός!
Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ:
Α. Πρώτα πρώτα αυτό που θέλαμε να διαβάσουμε ή έστω να
ακούγαμε:
[Ένας ακόμα φίλος αναχώρησε για τις Νήσους των Μακάρων. O Νίκος ο Σκαλκώτας!?
Από την μεριά μας, με σφιγμένη την καρδιά και τα μάτια υγρά ένα βιαστικό σημείωμα αποχαιρετισμού. Για την σκακιστική του προσφορά, το ‘χουμε ξαναπή, θαυμασμός και ευχαριστίες!
Για την προσωπική μας γνωριμία, η ευγνωμοσύνη για την φιλία και συνεργασία μας παλεύει να τα βγάλει πέρα με την συγκίνησι από τον ξαφνικό του θάνατο. (Νοιώθουμε -όπως συμβαίνει με όλους τους σημαντικούς ανθρώπους- οτι φτωχαίνουμε. Και πράγματι μαζί του φεύγει, κλείνοντας σιγά σιγά, και ένα μεγάλο κεφάλαιο της νεώτερης σκακιστικής μας ιστορίας.)
Οι λίγες, εν πολλοίς ανέκδοτες, φωτογραφίες είναι μικρό και μή αντιπροσωπευτικό δείγμα από τις πολλές και όμορφες αναμνήσεις μας. ]
Ένα κάπως ενοχικό αντίο στον φίλο Νίκο, που βιάστηκε να
φύγει.
Είναι αλήθεια ότι τελευταία είχαμε χάσει την μεταξύ μας
επαφή. Όμως δεν είχα και κάποια είδησι γύρω από την υγεία του για να ανησυχώ.
Γι αυτό και η είδησι του θανάτου του στην σημερινή ανάρτησι της Ε.Σ.Ο. στο FBμε συγκλόνισε! Ο Νίκος Σκαλκώτας με τιμούσε με την φιλία του από παλιά. Αλλά αυτή
σφυρηλατήθηκε αμέσως μετά την περιπέτειά του με το έφραγμα, όταν με ενθουσιασμό
αποδέχθηκε την πρότασί μου να αναλάβη αυτός κύριος προπονητής στον δεύτερο
Σύλλογο που ίδρυσα το 2006 στην Χαλκίδα, τον Α.Ε.Κ. ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ. Κράτησε
αυτή την θέσι δίπλα μου, που τον υποχρέωνε να έρχεται κάθε Σάββατο (από το πρωί
μέχρι το μεσημέρι, κι από Οκτώβρη μέχρι Μάιο) από το 2007 έως και το 2015, εννια
ολόκληρα χρόνια. Και όχι μόνο με προπονήσεις και μαθήματα σε μικρούς και μεγάλους. Με
ομιλίες και παρουσιάσεις, με σιμουλτανέ, με συμβουλευτική στήριξι, με
συνεργασίες στο Blog και στο Περιοδικό, ακόμα και με …διαιτησία, ο Νίκος ο
Σκαλκώτας ήταν η σκακιστική αιγίδα του Προέδρου. Μια φορά μάλιστα, θα το
θυμάμαι πάντα, μπήκε μπροστά μου να με προστατέψει αυτός (και όχι ο
παρευρισκόμενος εκπρόσωπος της Ε.Σ.Ο., Β.Α., από τον οποίο ζήτησα την θεσμική
προστασία) όταν σε κάποιους Σχολικούς Αγώνες με προπηλάκιζε ένας γνωστός
τραμπούκος στο Παλίρροια!
Ο Νίκος από το Καλοκαίρι του 2015 έλεγε πως η ηλικία βάρυνε
κάπως περισσότερο πάνω του και είχε αρχίσει να τον κουράζει αυτό το πήγαινε-έλα
του Σαββάτου. Και μετά τα Χριστούγεννα του 2015 (ήτοι μετά την περιπέτεια της
υγείας της τότε Γ.Γ. του Συλλόγου μας) διακόψαμε (αιφνιδίως και ανεπαισθήτως)
την συνεργασία μας. Αλλά πάντα τον νιώθαμε δικό μας άνθρωπο και πάντα κάναμε
την σκέψι να τιμήσουμε όπως του άξιζε το πρόσωπό του. Εν τω μεταξύ τα παιδιά
που τον γνώρισαν ως αρχιπροπονητή και σοφό σκακιστή μεγάλωσαν.Αλλά κι αυτά και οι μεγαλύτεροι φίλοι του
Συλλόγου, τύχαινε και με ρωτούσαν με ειλικρινή σεβασμό και συχνά με νοσταλγία
όλη αυτήν την τελευταία πενταετία για τον ΔΜ Πρωταθλητή Ελλάδος, τον Μεγάλο Δάσκαλο Νίκο
Σκαλκώτα…
(…)
Θα τον θυμάμαι πάντα μειλίχιο, υπομονετικό εν τη σκακιστική
του σοφία (όσοι τον γνώρισαν από κοντά έχουν να λένε πολλά για την ευρύτητα την
σκέψης και την πνευματική καλλιέργειά του) και όλο καταδεκτικότητα ανάμεσα στα πιτσιρίκια
του Συλλόγου μας στην Χαλκίδα, --καμμια φορά ατημέλητο ή και κουρασμένο από το
ταξίδι με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από Αθήνα-- αλλά κρατώ εξ ίσου αν όχι
περισσότερο ζωντανή και την εικόνα του με την επιβλητική εμφάνισι με το
μουστάκι και τα μακριά μαλλιά, αλα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν τον πρωτογνώρισα
17αρης εγώ, 25άρης αυτός (όχι ακόμα Πρωταθλητής Ελλάδος, αλλά μεγάλος διεκδικητής, δίπλα και λίγο πίσω απο το μεγάλο λαμπρό αστέρι του Γ. Μακρόπουλου) στην παλιά Ε.Σ.Ο. στην οδό
Σωκράτους και μετά (…συμπαίκτες—έστω για λίγο!) στον Σκακιστικό Όμιλο Καλλιθέας!
(...)
Δεν θα σε ξεχάσω, φίλε Νίκο!
Καλό Παράδεισο!
Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
Πρόεδρος, Α.Ε.Κ. "Άβαξ Και Πεσσοί"
............................................................................. Έπαιξαν τα Λευκά και έχασαν (απο χρόνο).
ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ Νικ. - ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ Κων.
Το διάγραμμα το βάλαμε περισσότερο αλληγορικά. Η θέσι είναι
περίπου ισόπαλη. Ο Νίκος έπαιξε ωραία, αλλά τον νίκησε ο χρόνος!
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ :
Το παρόν ιστολόγιο αποτελεί μίαν ακόμη υλοποίηση του Καταστατικού τού Συλλόγου μας .
Ως διαδικτυακό ημερολόγιο – σημειωματάριο, ως γνωστόν, το ιστολόγιο αποτελεί γενικά χρησιμότατο μέσον επικοινωνίας . Εμείς επιπλέον εκτιμούμε πως και αυτό –εκτός της ιστοσελίδας- συνδυάζεται αποτελεσματικά με το παραδοσιακά προτιμώμενο ( και πράγματι μέχρι στιγμής αναγνωρισιμότερο και προσιτότερο) αυτών Έντυπο μέσον υπό την μορφή Περιοδικού.
Το Ιστολόγιο το βλέπουμε και ως ιστομπλοκάκι όπου αντανακλάται, δημοσιοποιείται ή και σχολιάζεται η δραστηριοποίηση του Συλλόγου, αλλά το οραματιζόμαστε και ως βήμα έκφρασης των μελών και φίλων τού Συλλόγου και των ενδιαφερόντων τους.
ΝΕΟΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ =
Ιστολόγιο που διευθύνεται απο έναν ελεύθερο Έλληνα -κομματικά ανέντακτο, φυσικά - και αντιεξουσιαστή, λάτρη τού Ελληνικού Πολιτισμού νοούμενου στην διαχρονία και στην Οικουμενικότητά του. Αφιερωμένου θαυμαστή τού ήρωα Παλαμήδη, του αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου και του Ιωάννη Καποδίστρια. Το «μπλόγκ» είναι ελεύθερο βήμα για όλα τα μέλη και τους φίλους τού Πολιτιστικού-Αθλητικού Συλλόγου της Χαλκίδας «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ».
(κλπ βλ allblogs.gr)
Αναρτήσεις
