Μια συνάντησι με έναν γλάρο! Και το ομώνυμο κομμάτι του “Λιδάκη” (ως αφιέρωσι). Un solitario incontro con un gabbiano! E la canzone (di Lidakis – Alagianni), dedicata alla mia amata fu moglie. An encounter with a seagull! Photos and a song; as a dedication to my beloved late wife.

 

Mutatis mutandis:

Μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλάζια

κι ήτανε κι ένας γλάρος με ολόλευκα φτερά

κι όλο την κοντοζύγωνε για να της κάνει νάζια

και τις φτερούγες του έβρεχε στα γαλανά νερά

                                                    (Ο ΓΛΑΡΟΣ, Βουγιουκλάκη - Χατζιδάκης ) 

 ......................................................................

 

Η βάρκα δεν ήταν μόνη της.

Ο γλάρος ήταν ολομόναχος, αλλά δεν είχε ολόλευκα φτερά...

...

Εγώ που σταμάτησα το περπάτημα στην παραλία, όταν τον είδα...

Η αλήθεια είναι οτι τον είχα ‘δή και την προηγούμενη μέρα  

με την παρέα του.

 

Πάλι εκεί κοντά.

Και πάλι είχα για λίγο σταματήσει.

Αυτή την φορά αποδέχθηκε την παρουσία μου επι μακρόν. 

 

Τόσο που μου επέτρεψε να του κάνω μια πλήρη  

φωτογράφισι. 

 

Τόσο, που μου επέτρεψε να πλησιάσω στα 5 μέτρα, 

στα τέσσερα, 

στα τρία ...

Θα του έκανα και βίντεο, αν το κινητό μου δεν έβγαζε μήνυμα ...υπερθέρμανσης!?

 

"Και αίφνης ο φτερωτός φίλος πέταξε!" 

.

[Τα υπόλοιπα τα λέει η αθάνατη μέσα απο τα τραγούδια της Βάσω Αλαγιάννη (με την αισθαντική φωνή του πιο πρόσφατα χαμένου Μανώλη Λιδάκη].

 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  -  -  -  

 Ο ΓΛΑΡΟΣ

 

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ  - Lyrics

Ο ΓΛΑΡΟΣ 

Έκανα τη μοναξιά μου

παραθύρι στα όνειρα μου

κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος

και μου μίλησε με θάρρος.

Μου 'πε: κοίτα πώς πετάω

κι από τα ψηλά κοιτάω

έτσι είδα τα όνειρά σου

κι είμαι τώρα εδώ μπροστά σου.

Μού 'πε κι άλλα - μού 'πε κι άλλα

ώσπου άρχισε ψιχάλα...

έλα, μού 'πε, πάμε τώρα

δέ φοβόμαστε τη μπόρα...

Θα πετάξουμε παντού

έχω θύελλα στο νου

αστραπή μες στην καρδιά μου

ουρανό τα όνειρά μου.

Έκανα τη μοναξιά μου παραμύθι στα όνειρά μου

κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος και μου μίλησε με θάρρος.

Στίχοι - Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Ερμηνεία - Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Λιδάκης 

 

...................................

 

Το Αγγελτήριο του Ετήσιου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ της Ζ.Κ. και ένα τρίστιχο επίγραμμα. Sul servizio commemorativo (annuale) della moglie Zoi; annunzio ed un epigramma. An Epigram for my wife Zoe in Heaven; a year after her death.

Συμπληρώθηκαν κι όλας τρακόσιες εξήντα μέρες...

 

Το Σάββατο το πρωί στον Άγιο Δημήτριο το Μνημόσυνο... 

 ...

 

ΤΟ ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ του Ετήσιου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

 

 

ΕΝΑ ΤΡΊΣΤΙΧΟ ΕΠΊΓΡΑΜΜΑ

 

Ενα μονόχορδο ποιητικό σπάραγμα για το χθεσινό ενδεκάμηνο...

Ανάρτησι υπ' αριθ. 2220

Υπερ αναπαύσεως της Ζωής Κωνσταντινίδου (+ 06.02.2025): ένα στιχούργημα του Σελλενίδη.

 

Απλά μια επίκλησι του αγαπημένου ονόματος πάνω στην ολοκλήρωσι αυτού του πεντάρφανου χρονικού διαστήματος. Και εις ανάμνησιν...

 

ΖΩΗ  (Δυσίατο και Δυσερμήνευτο)

Σε αγκαλιάζουν τα μάτια και τα χέρια τα χωμάτινα

Των εραστών και φίλων που σ’ εγγίζουν

(σαν που σε θάλπουν με τον καλό το λόγο τους

στο νοτισμένο πρόσωπο ανθίζει χαμογέλιο)

Κι ο μυστικός ο άνεμος που εμπνέει σ’ αγκαλιάζει

Κι η πλατυτέρα θάλασσα με την απεραντοσύνη της

Σε αγκαλιάζει και η ευδία εκείνη από το βλέμμα του ουρανού

Με την σταυρόσχημη πυξίδα της ελπίδας

και ολόγυρα η μελένια επίγευσι της ευλογίας.

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Αθήνα, Νοε 2024...)

 

Το "C'est la vie" των Έμερσον, Λέικ εντ Πάλμερ αμετάφραστο με ένα ξένο σχόλιο. Il brano "C'est la vie" dei Emerson, Lake and Palmer

As a tribute ... Ένα (απο τα πολλά αγαπημένα τραγούδια) για τις 100+ μέρες που πέρασαν...

 C'est la vie

Emerson, Lake & Palmer - C'est La Vie (Official Audio)

 
 

C'est la vie
 

Have your leaves all turned to brown
Will you scatter them around you?
C'est la vie

Do you love
And then how am I to know?
If you don't, let your love show for me
C'est la vie

 

Oh, oh, c'est la vie
Oh, oh, c'est la vie
Who knows, who cares for me
C'est la vie

 

In the night
Do you light a lover's fire
Do the ashes of desire for you remain

 

Like the sea
There's a love too deep to show
Took a storm before my love flowed for you
C'est la vie

 

Oh, oh, c'est la vie
Oh, oh, c'est la vie
Who knows, who cares for me
C'est la vie

 

Like a song
Out of tune and out of time
All I needed was a rhyme for you
C'est la vie

 

Do you give?
Do you live from day to day?
Is there no song I can play for you?
C'est la vie

 

Oh, oh, c'est la vie
Oh, oh, c'est la vie
Who knows, who cares for me
C'est la vie

 

ΤΟ  ΞΕΝΟ  ΣΧΟΛΙΟ:

 

by TomWinner

2y ago

A beautiful song. It drives you to a roller coaster of emotions that only love can take. A distant woman or even a close one that suddenly goes away. How can you bring her back? What would you do for having a second change?C’est la vie! 

 

Στα τρίμηνα της Ζωής Κωνσταντινίδου ένας επιτύμβιος στίχος ( απο το ...τρίστυχο του Σελλενίδη).

 Τρείς λέξεις τώρα μαρμαρωμένες...

 ΙΣΚΙΟΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΠΟΥΛΙΟΥ...

Το ιστολόγιο τις είχε αποτυπώσει ολοκληρωμένα απο την πρώτη στιγμή της πικρής δημοσίευσης. 

[Δές το τρίστιχο ( ή ...τρίστυχο;) επίγραμμα στην αφιερωματική  ανάρτησι της 14 Φεβρουαρίου ]

  

ΖΩΗ

Ίσκιος τροχιάς πουλιού,

που ούτε πολύ το άκουσες

κι ούτε καλά το είδες .

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης

Ένα δίστιχο πριν το Τρισάγιο (για την Ζωή Κωνσταντινίδου)

...

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Λένε πως και στον θάνατο ο χρόνος ξαποσταίνει·

μα είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- στο μνήμα της θαμμένη.

Α. Σ.   01.03.2025

 

 

Για το Μνημόσυνο της Ζωής Κωνσταντινίδου: Το Αγγελτήριο και ένα Επιτύμβιο (σχεδίασμα). Sul servizio commemorativo (dei 40 giorni) della moglie Zoi; annunzio ed un epitaffio. An Epitaph ("Specimen") for my wife Zoe in Heaven; 40 Days after her death.

Κοντεύουν κι όλας σαράντα μέρες...

Μεθαύριο Σάββατο το πρωί στον Άγιο Δημήτριο το Μνημόσυνο...

.........................................................

 

ΤΟ ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ του 40ήμερου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

 

 .........................................................................

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ (Ημιτελές και Επιτύμβιον)

Έφυγα στη μέση δρόμου δίστρατου με άχνα δυσαστρίας.

(Περαστικέ διαβάτη, βιαστικέ, περαστικά μας!)

Αβάσταχτος ο πόνος μου, βουβός κι απαρατήρητος.

Μάνα και κύρη πένθησα στα πρόθυρα του γάμου·

Προίκα μου δώσαν τ’ όνομα Ζωή, μα και έρμη μοίρα

(τρία παιδιά, ‘σείς σπλάχνα μου κι άντρα μου ‘σύ στα μαύρα!).

Κι άφησα πίσω όνειρα, μαρμαρυγών νυχτέρια...

Οι φλέβες τρύπες γέμισαν, μου ατόνισαν τα χέρια·

κάναν την άρρωστη καρδιά στόχο για τα νυστέρια...

Πρόλαβα κι έδωσα: πνοή, τριπλή στοργή, απλόχερη

αγκαλιά, χάδια, φιλιά πολλά και μύρια δάκρυα.

Μα κι έχω δω πάνω αστέρευτα, στο φώς, τα τρία πρώτα!

Α. Σ.  (Χαλκίδα, 7.02. 2025)

 

 

 

Ζωή Κωνσταντινίδου: η είδησι του θανάτου της στην Ευβοϊκή Γνώμη. La notizia della morte di Zoi Konstantinidu sul giornale "Evvoiki Gnomi".

 Εκτός απο την ηλεκτρονική της έκδοσι η εβδομαδιαία εφημερίδα "Ευβοϊκή Ηνώμη" της Χαλκίδας, αναφέρθηκε στην είδησι του θανάτου της Ζωής Κωνσταντινίδου και στην έντυπη έκδοσί της και συγκεκριμένα στο προχθεσινό υπ' αρ. 2407 φύλλο, της Παρασκευής 21 Φεβρουαρίου 2025. 

Στην σ. 23 το δημοσίευμα φέρει τον τίτλο "Θλίψη για τον χαμό της 59χρονης Ζωής Κωνσταντινίδου", ο οποίος συνοδεύεται με τονισμένων στοιχείων υπότιτλο: "Ψάχνουν τα αίτια του θανάτου της".

Ευχαριστώντας το έντυπο και τον υπεύθυνο της σύνταξης, αναδημοσιεύουμε (φωτογραφικά έστω) την είδησι:

 

 

Σύντομο βιογραφικό Ζωής Κωνσταντινίδου (μετά τα βουβά εννιάμερα)

 ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ (1965-2025)

ΑΝΤΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ  (CURRICULUM VITAE)

 

Η Ζωή Κωνσταντινίδου (κόρη του Μικρασιατικής καταγωγής Γεωργίου Κωνσταντινίδη) γεννήθηκε το 1965 στην Θεσσαλονίκη. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της στην Αθήνα, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Α.Π.Θ. απο όπου το 1987 έλαβε το Πτυχίο της. Το 1991 έως το 1993 εργάσθηκε ως αναπληρώτρια καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στην Χαλκίδα, πρώτα στο Γυμνάσιο Κανήθου και την επόμενη χρονιά στο στο 2ο ΤΕΛ. Το έτος 1993 διορίζεται ως δόκιμος καθηγήτρια Κλάδου ΠΕ06 στην Αιτωλοακαρνανία διδάσκοντας κατα το σχολικό έτος 1993/4 στο Λύκειο και στο Γυμνάσιο Ματαράγκας. Διορίσθηκε ως μόνιμος εκπαιδευτικός στην Εύβοια αναλαμβάνοντας υπηρεσία κατα το σχολικό έτος 1994/5 στο 4ο Γυμνάσιο της Χαλκίδας. Στο ίδιο σχολείο 30 χρόνια (με ενδιάμεσο σταθμό μια διετή απόσπαση στο Εσπερινό Γυμνάσιο Χαλκίδος κατα το 2000-2002) υπηρέτησε, δίδαξε και διατέλεσε και για ένα έτος υποδιευθύντρια. Είχε παρακολουθήσει επιτυχώς δεκάδες σεμινάρια, μετεκπαιδεύσεις και επιμορφώσεις με στόχο την ανέλιξη και τελειοποίησή της ως ανήσυχη εκπαιδευτικός. Πολλές οι συμμετοχές της σε καινοτόμες δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα, υλοποιημένα εντός του σχολείου, αλλά και στο εξωτερικό.

 

Ήταν κάτοχος του τριετούς Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών “Δίπλωμα Ειδίκευσης στις Επιστήμες της Αγωγής” του Ανοικτού Ελληνικού Πανεπιστημίου (Α.Ε.Ι., έτη σπουδών 2017- 2020. βαθμός προγράμματος 7,89).)

 

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος αρχικά της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδος "Παλαμήδης ο Ευβοεύς" και στη συνέχεια του Πολιτιστικού - Αθλητικού Συλλόγου ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ "Άβαξ και Πεσσοί", στον οποίο διατέλεσε επι σειράν ετών Γενική Γραμματέας (τελευταία ήταν αναπληρωματικό μέλος του τρέχοντος Δ.Σ.).

 

Ήταν σύζυγος του επίσης εκπαιδευτικού Αλέξανδρου Σοϊλεμέζη, με τον οποίον απέκτησε τρία άρρενα τέκνα, (Κωνσταντίνο, Γεώργιο και Παναγιώτη-Αριστοτέλη).

 

Απεβίωσε αιφνιδίως σε Νοσοκομείο των Αθηνών την 6.02.2025, μετά απο πολύχρονη μάχη με σοβαρά (κυρίως καρδιολογικού χαρακτήρα) προβλήματα υγείας.

 

Αφιερωμένα: ένα τρίστιχο (του Σελλενίδι), κι ένα τραγούδι (των Domenica).

Το τρίστιχο ( ή ...τρίστυχο;) του Σελλενίδη

 

Το βιντεοτράγουδο των Domenica

Domenica - Μέσα στη βουή του δρόμου | Mesa sti voui tou dromou - Official Video Clip

“Πέρασες όπως περνούνε / όσα δε θα ξαναρθούνε / σε κρατώ στο νου μου ακόμα / σαν τριαντάφυλλο στο στόμα ...”

Κηδεία Ζωής Κωνσταντινίδου: Ο "Επικήδειος Λόγος" απο τον Σύλλογο Διδασκόντων του 4ου Γυμνασίου Χαλκίδος

...............................
 Επικήδειος Λόγος (Χαλκίδα, 12.02.2025)

Αγαπητοί συνάδελφοι, φίλοι και συγγενείς,
Σήμερα, βρισκόμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε με βαθιά θλίψη αλλά και
με απέραντο σεβασμό μια αγαπημένη μας συνάδελφο, μια εξαιρετική εκπαιδευτικό, μα πάνω απ’ όλα μια ανεκτίμητη φίλη. Υπάρχουν στιγμές που ο λόγος φαντάζει φτωχός, όπως και τώρα, αδύναμος να αποτυπώσει την αξία μιας ξεχωριστής προσωπικότητας που αφιέρωσε τη ζωή της στην εκπαίδευση, στους μαθητές της και στην οικογένειά της διαπνεόμενη από υψηλές ηθικές αξίες και αρχές. Αυτόν τον δρόμο αργά ή γρήγορα θα τον διαβούμε όλοι. Το σημαντικό είναι το τι αφήνει ο καθένας πίσω του, ως παρακαταθήκη. Και εσύ, Ζωή μας, άφησες τη δική σου σφραγίδα στα μονοπάτια που διένυσες.
Σε όλη τη μακρά εκπαιδευτική σου διαδρομή κατά την οποία τα 30 τελευταία χρόνια ανήκες στο εκπαιδευτικό δυναμικό του σχολείου μας, η προσφορά σου δεν μπορεί να μείνει αλησμόνητη. Υπηρέτησες με αφοσίωση, με πάθος και αγάπη το λειτούργημά σου. Αγαπούσες τη γνώση και επεδίωκες έμπρακτα τη δια βίου μάθηση παρακολουθώντας αδιαλείπτως μετεκπαιδεύσεις και επιμορφώσεις που θα σου έδιναν τη δυνατότητα να εξελιχθείς περαιτέρω. Ευφυής, ευρηματική και οξυδερκής, καθώς ήσουν, αναζητούσες καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα και δράσεις, τα οποία
μεταλαμπάδευες στους συναδέλφους σου λειτουργώντας ως φωτεινός σηματοδότης και φάρος έμπνευσης και καθοδήγησης των νέων εκπαιδευτικών. Οι μαθητές σου σε λάτρευαν την ώρα που προσπαθούσες να τους εμφυσήσεις την αγάπη σου για τη μάθηση. Οι συνάδελφοι σου σε εκτιμούσαν και επιζητούσαν τη συνεργασία σου, γιατί ήξεραν ότι θα σταθείς αρωγός στην προσπάθειά τους, έχοντας δίπλα τους μια διακριτική παρουσία. Χάρη στην αξία σου και με την ομόφωνη απόφαση του συλλόγου ανέλαβες να προσφέρεις στη σχολική κοινότητα από τη θέση της υποδιευθύντριας του 4ου Γυμνασίου. Στα διοικητικά σου καθήκοντα αποδείχτηκες εξαιρετική επιβεβαιώνοντας πως ήσουν ικανή να προσφέρεις τα μέγιστα από οποιοδήποτε μετερίζι και αν βρισκόσουν.
Αλλά αυτό που σε διέκρινε και σε καθιστούσε μοναδική είναι η συναισθηματική σου νοημοσύνη, η ενσυναίσθηση , η ανθρωπιά, η ακεραιότητα τουήθους σου, η εμπιστοσύνη που απόπνεες. Ο λόγος σου μειλίχιος, ενθαρρυντικός, παρηγορητικός, μα πάνω απ΄όλα αισιόδοξος αποτελώντας στήριγμα για όλους μας.
 

Αντιμετώπισες τη σοβαρότητα της ασθένειάς σου με απαράμιλλο θάρρος, ψυχραιμία και στωικότητα στοιχεία που αποτελούσαν για σένα στάση ζωής. Εκτιμούσες κάθε στιγμή της ζωής σου και δεν έχανες ποτέ την αισιοδοξία σου, τη χαρά και το λεπτό χιούμορ με το οποίο ήσουν απλόχερα προικισμένη εκφράζοντας πάντα την ευγνωμοσύνη και την πίστη σου στον Θεό. Δεν επέτρεπες στους άλλους να σε λυπούνται δείχνοντας το ψυχικό σου σθένος. Συγχώρεσέ μας, Ζωή, που λυγίσαμε στο άκουσμα του αιφνίδιου θανάτου σου και νιώθουμε αδύναμοι να διαχειριστούμε την απώλειά σου.

Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.
Υποδειγματική μητέρα και σύζυγος, συχνά μοιραζόσουν μαζί μας τις ανησυχίες σου και το πρόσωπό σου έλαμπε, όταν μας ανακοίνωνες τις επιτυχίες των παιδιών σου πλημμυρίζοντας από καμάρι και υπερηφάνεια. Συνηθίζουμε να λέμε «ουδείς αναντικατάστατος», όμως, για το σχολείο μας το κενό που άφησες, Ζωή μας, είναι δυσαναπλήρωτο. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε ψυχή – τη δική μας ψυχή- που άγγιξες έχει χαραχτεί ανεξίτηλο το αποτύπωμά σου! Η αλήθεια είναι ότι δεν σου ταιριάζει ο θάνατος παρά μόνο το φως και η ζωή, όπως ομολογεί και το όνομά σου. Έτσι θα ήθελες να σε θυμόμαστε. Δε θα σε ξεχάσουμε. Δε θα μας ξεχάσεις και εσύ από κει ψηλά. Οι ψυχές που συναντιούνται αληθινά ποτέ δεν χάνονται.
 

Εις το επανιδείν, Ζωή μας!
 

Με αγάπη και βαθιά εκτίμηση ο Σύλλογος Διδασκόντων του 4ου Γυμνασίου

Απο την εξόδιο τελετή της Ζωής Κωνσταντινίδου: Ύστατος χαιρετισμός του συζύγου.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ

Απο το κινητό του Α.Σ.

...

Η φρικτή είδησι στην e-gnomi

 

Απο σήμερα το απόγευμα στην ηλεκτρονική έκδοσι της Ευβοϊκής Γνώμης το παρακάτω δημοσίευμα:

Διαβάζουμε:

 

“Σε ηλικία 59 ετών, έφυγε από την ζωή η καθηγήτρια Αγγλικών του 4ου Γυμνασίου Χαλκίδας Ζωή Κωνσταντινίδου, η οποία είχε διατελέσει υποδιευθύντρια του σχολείου, λίγους μήνες μετά από σοβαρή χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε. 

Ο θάνατός της βύθισε στο πένθος τον σύζυγό της Αλέξανδρο Σοϊλεμέζη- Σελλενίδη, επίσης καθηγητή (φιλόλογο), τους τρεις γιους της Κωνσταντίνο, Γιώργο και Παναγιώτη - Αριστοτέλη, τον αδελφό της Ευρυβιάδη, τα ξαδέλφια της και τους υπόλοιπους συγγενείς.

Ο σύζυγός της Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης έχει συνδέσει το όνομά του με το σκάκι στη Χαλκίδα, αφού είναι ιδρυτής αρχικά της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδος "Παλαμήδης ο Ευβοεύς" και στη συνέχεια του Πολιτιστικού - Αθλητικού Συλλόγου "Άβαξ και Πεσσοί", στον οποίο διατελεί πρόεδρος επί σειρά ετών.

Με το σκάκι και τα δρώμενα του Συλλόγου " Άβαξ και Πεσσοί" ασχολείτο και η σύζυγός του Ζωή Κωνσταντινίδου, την οποία χαρακτήριζε ως άνθρωπο η ηρεμία και η έμφυτη ευγένεια.

Η απώλειά της έχει προκαλέσει συγκίνηση σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα της Χαλκίδας, αλλά και στον χώρο του σκακιού, με τον οποίο έχει συνδεθεί ολόκληρη η οικογένειά της…” (ΕΔΩ η συνέχεια)

ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ ΚΗΔΕΙΑΣ (Ζωής Κωνσταντινίδου, 1965-2025)

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ: Η οικογένεια παρακαλεί αντί καταθέσεων στεφάνων τυχόν χρηματικές προσφορές να δοθούν επ' ονόματί της σε εκκλησιαστικά ιδρύματα ή σε αναγνωρισμένα φιλανθρωπικά μή κερδοσκοπικά σωματεία του κράτους μας.

"ΠΑΓΩΝΙΑ" μια ακόμη ριμάδα του Σελλενίδη (απλοϊκή και ατελέσφορη)

Για τα βουβά τριήμερα.

Το αποτροπαϊκό στοιχείο δέν έπιασε...

 

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗ (για το Screenshot στο κινητό του)

 

Η πρώτη ρίμα ("Λίγα ή πολλά τα χρόνια / μακρυά απο τελώνια") γράφτηκε εν είδει  σχολίου σε ευχετήριο μνμ φίλου (Σ.Λ.), το βράδυ ανήμερα των γενεθλίων μου (31.01).  

Το βράδυ της Δευτέρας (3 Φεβ) με την Ζωή στο αθηναϊκό Νοσοκομείο έγραψα το υπόλοιπο (προφανώς απλοϊκό και ατελέσφορο) στιχούργημα στο κινητό μου...

Ανακοίνωσι (επι προσωπικού). Avviso del amministratore x una questione personale.Notice of the administrator (for a personal matter).

ΦΙΛΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙ

Με την επιστροφή στο σπίτι μας μετά την περιπέτεια της ΓΓ του συλλόγου μας, επιθυμούμε να απευθύνουμε τις πιο θερμές ευχαριστίες μας στα μέλη και τους φίλους του ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ, καθώς επίσης στους μαθητές του Σκακιστικού Τμήματος και στους γονείς τους, για την κατανόηση και την ηθική τους συμπαράσταση στο σοβαρότατο πρόβλημα υγείας που δόξα τω Θεώ επιτυχώς αντιμετωπίσαμε. 

Ευχόμαστε ολόψυχα υγεία και άνωθεν ευλογία προς όλους! 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Ζωή Κωνσταντινίδου