Πώς η Ελλαδα υποστηρίζει την κλιματική αλλαγή και επαληθεύει την θεωρία του χάους. 5 No comments videos on You Tube.

1.

2.

3.

4.

5.

 

Μια πατριωτική κραυγή αγωνίας: Η ιδρυτική διακήρυξή της ΕΠ.Κ.Κ.Κ. (ή ΕΠ.Ε.Κ.Κ.) Uno spiraglio di luce nel buio nazionale? La dichiarazione di fondazione di una nuova “Commissione di Sovranità in Grecia e Cipro”.

Επιτέλους μια σπίθα εθνικής αφύπνισης! Διαβάζω την ιδρυτική διακήρυξή της “Επιτροπής για την Εθνική Κυριαρχία και την Κύπρο” ένα κείμενο ολιστικής προσέγγισης των κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων του σημερινού ελληνισμού και αρχίζω να αγαλλιώ! Υπάρχει, λοιπόν, ελπίδα για για την ταλαίπωρη πατρίδα!

Νυν δε την νύκτα σχίζει  
ακτίς ελπίδος· χαίρονται  
τα πάντα της πατρίδος  
προσφιλή τέκνα.

Κάλβος (Ελπίς Πατρίδος, 1819)

 

Την διακήρυξι υπογράφουν, ως ιδρυτικά μέλη, δεκαπέντε πατριώτες-ακτιβιστές. Ανάμεσά τους τυχαίνει να γνωρίζω απο τον δημόσιο λόγο τους ιδιαίτερα μετα την "πανδημία", και θα έλεγα ότι εμπιστεύομαι, τους τρείς: Αϋφαντή Γιώργο, Καλεντερίδη Σάββα, Κούβελα Δημήτρη,

 

Εύχομαι η διακήρυξι “ειδικού σκοπού”, ήτοι: “τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας σε Ελλάδα και Κύπρο”, να μετεξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο, ουσιαστικότερο και μονιμότερο. Να ανοιχθή σε όλο τον πατριωτικό ελληνικό κόσμο του ελλαδικού και του Κυπριακού κράτους, καθώς και του απανταχού Ελληνισμού. Η κίνησι να γιγαντωθεί και να γίνει αληθινά εθνικοπατριωτικό λαϊκό κίνημα. Ως αρχικό εγχείρημα αντίδρασης στην προϊούσα παρακμή να ευοδωθή και μακάρι να αποτελέσει την πλατφόρμα συσπείρωσης των Ελληνόψυχων όλων των πολιτικο-ιδεολογικών καταβολών που θα μπορούσε να οδηγήσει την Πατρίδα όχι σε έναν άτυπο πολιτικό οργανισμό, σαν τον Στρατιωτικό Κίνημα του 1909, (115 χρόνια μετά οι συνθήκες δεν είναι και πολύ ανόμοιες), αλλά σε κάτι γιατί όχι; ριζοσπαστικότερο, κάτι απο το οποίο με την απόρριψι του παλιού, να γεννιόταν το καινούργιο. Κάτι σαν νέα Φιλική Εταιρία, 210 χρόνια μετά ίσως να είναι ικανό διάστημα για να ολοκληρωθεί η προδομένη Επανάστασι… 

Ας μην προτρέχω... Η “δωδεκάσφαιρη” καταγραφή (: 12λογος γαρ η διακήρυξι) των δεκαπέντε ιδρυτικών μελών έχει ως ακολούθως:

Ιδρυτική διακήρυξη

1) Το καίριο πολιτικό ζήτημα της χώρας είναι η κατοχύρωση και η υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας. Αποτελεί την προϋπόθεση για να αντιμετωπισθούν με πιθανότητες επιτυχίας τα επί μέρους οξύτατα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

2) Δεν θα υπάρξει στην Ελλάδα κοινωνική δικαιοσύνη, υγεία, παιδεία, σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος δικαίου, παραγωγή, και οικονομική ανάπτυξη, όσο το πολιτικό σύστημα της χώρας επιμένει να την διατηρεί σε τροχιά υποτέλειας και εξάρτησης. Όσο η Ελλάδα «ανήκει στη Δύση», ή στην όποια «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Όσο το Ελληνικό εθνικό συμφέρον προσδιορίζεται από τις επιταγές της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, του Βερολίνου ή, γιατί όχι, και της Άγκυρας! Η πρόταξη ξένων συμφερόντων και η μονοσήμαντη υπαγωγή της Ελλάδας σ` αυτά συνιστά διαχρονικό πρόβλημα των εκάστοτε Ελληνικών κυβερνήσεων. Ο κανόνας αυτός, σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές, κάμφθηκε από απόπειρες ανατροπής του. Ωστόσο, εξακολουθεί να ισχύει καταθλιπτικά σήμερα.

3) Από την επανάσταση του 1821, οι Έλληνες αγωνίζονται για ελευθερία και δημοκρατία. Για τα ιδανικά αυτά καταλύσαμε πριν 49 χρόνια το ξενοκίνητο δικτατορικό καθεστώς. Σήμερα, όμως, η ελευθερία και η δημοκρατία που έχουμε συνιστούν διακηρύξεις κενές περιεχομένου. Η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή στην Κύπρο είναι το διαρκές τίμημα που πληρώνουμε για τον κίβδηλο κοινοβουλευτισμό της Μεταπολίτευσης. Τίμημα που κινδυνεύει ν’ αποδειχθεί απλή προκαταβολή! Γιατί όπως η Χούντα δεν ξεφύτρωσε τυχαία αλλά μέσα στο θερμοκήπιο συγκεκριμένης ξένης εξάρτησης, οι Κοινοβουλευτικοί της διάδοχοι συνειδητά εκεί επιλέγουν έκτοτε να παραμένουν. Γι’ αυτό τον λόγο σήμερα, κατρακυλώντας στον κατήφορο του εθνικού ευτελισμού που σηματοδότησε η Συμφωνία των Πρεσπών, καταλήγουμε να βιώνουμε τη μεθοδευμένη εκχώρηση Ελληνικού εδάφους χάριν δήθεν της «ειρήνης». Στην πραγματικότητα, όμως, χάριν της συνοχής και λειτουργικότητας του ΝΑΤΟ.

4) Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. αποτελούν πεδία ισχυρής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης αντίρροπων εθνικών συμφερόντων. Είναι προσωρινοί, διεθνικοί οργανισμοί φτιαγμένοι πρωτίστως για να επιβάλλουν τα τρέχοντα συμφέροντα των ισχυρών. Δεν είναι υποκατάστατα της πατρίδας μας. Αποτελούν χώρους διαρκούς πάλης και συγκρότησης ευμετάβλητων διεθνών συσχετισμών. Συνεπώς, στα fora αυτά η Ελλάδα οφείλει να μετέχει ενεργά προκειμένου να προωθεί και όχι ν’ απεμπολεί τα ιδιαίτερα –και οπωσδήποτε μείζονα– εθνικά της συμφέροντα, τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού και του Έθνους! Η οικονομική εξάρτηση της χώρας, που προκύπτει από την ανάγκη εξυπηρέτησης δημόσιου χρέους 406,5 δισ. ευρώ, είναι οδυνηρά υπαρκτή. Όμως, δεν μπορεί να συνιστά μόνιμη, βολική πρόφαση υποτέλειας. Σε όσους κόπτονται για την ομαλή εξυπηρέτηση των πιστωτών μας, υπενθυμίζουμε ότι η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πόρων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας θα επέτρεπε μια ταχεία αποπληρωμή τους και απεξάρτησή μας! Προφανώς αυτός (και όχι ο μπαμπούλας του casus belli) είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο οι εκάστοτε κυβερνώντες θάβουν την ανακήρυξη ΑΟΖ κάτω από νομικές πομφόλυγες και ασυναρτησίες. Προτιμούν να καταδικασθούν, εν προκειμένω, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, παρά να κόψουν τον ομφάλιο λώρο της οικονομικής και συνακόλουθα πολιτικής εξάρτησης της χώρας από τους πιστωτές…

5) Υπό την πίεση «Συμμάχων» και «Εταίρων», το Ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει αποδεχθεί τις απαιτήσεις της Άγκυρας που συνοψίζονται στο δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Κυβερνώντες και πάσης προελεύσεως «αντιπολιτευόμενοι» συνομολογούν την ήττα πριν καν δώσουμε τον αγώνα, διολισθαίνοντας εν μέσω κραυγαλέας συναίνεσης προς υπαγορευμένη συνθηκολόγηση… Μέσω παραλείψεων και αυτοκτονικών επιλογών, υποβαθμίζουν ραγδαία την αμυντική δυνατότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και τις απαξιώνουν σε στρατό παρελάσεων. Αποσυνδέουν, ταυτόχρονα, την κοινωνία και τους πολίτες από την υπόθεση της συστράτευσής τους στην άμυνα της χώρας. Τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, οι θεσμοί της θητείας και της εφεδρείας έχουν καταντήσει να παράγουν αγέλες αδαών, ανεκπαίδευτων αγγαρειομάχων, αντί να προάγουν τους πολίτες σε πολεμιστές ικανούς να υπερασπίσουν την πατρίδα. Το ιερό καθήκον της άμυνας εκχωρείται σε επαγγελματίες, τους οποίους κατευθύνουν και εθίζουν σε γραφειοκρατική λειτουργία, στα πρότυπα της λοιπής Ελληνικής δημοσιοϋπαλληλίας. Συνεπώς, με υπαιτιότητα πρωτίστως του Ελληνικού πολιτικού συστήματος (και όχι των Αμερικανών ή Γερμανών, οι οποίοι ευσυνείδητα προωθούν εκείνες τις πολιτικές που η δική μας αδράνεια και δουλοπρέπεια αναδεικνύουν ως βέλτιστες για τα δικά τους συμφέροντα εν προκειμένω) διαμορφώνεται το απαραίτητο υπόβαθρο, ώστε στα αμέσως επόμενα χρόνια να καταστεί εφικτή και συνάμα αναπότρεπτη η παράδοση/παραλαβή των νησιών ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στο Αιγαίο, καθώς και της Θράκης.

6) Ο εν εξελίξει αφοπλισμός των νησιών του Αιγαίου, και η επί θύραις θεσμοποίησή του σε αποστρατιωτικοποίηση/ουδετερότητα (με άλλοθι το σχεδιαζόμενο Ελληνο-Τουρκικό Σύμφωνο Φιλίας και μη-Επίθεσης), πρέπει να σταματήσει! Κάθε μέσο νόμιμης δράσης είναι καλό και πρόσφορο για τον σκοπό αυτό. Προέχει η ενημέρωση των πολιτών για τις συνέπειες που θα έχει ο σχεδιασμός της αποστρατιωτικοποίησης και συναφούς ουδετερότητας στην ασφάλειά τους ,στην ίδια τους την ζωή και στο μέλλον των παιδιών τους. Είναι απαραίτητη η διαμόρφωση και οργάνωση του πλαισίου, που θα επιτρέψει στους πολίτες ν’ αναλάβουν, με συγκροτημένη δράση, την ευθύνη κάθε ενός και κάθε μίας για την άμυνα της χώρας και των επαπειλούμενων περιοχών της.

7) Η παραπάνω μάχη δεν μπορεί να διεξαχθεί επιτυχώς, εάν δεν συνδεθεί με την αδήριτη, επιτακτική ανάγκη να υπερασπισθούμε τον προκεχωρημένο προμαχώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν περιέλθει σε Τουρκική τροχιά και η ελεύθερη Κύπρος, θα ακολουθήσουν αναπόδραστα τα νησιά του Αιγαίου! Μετά η Θράκη!

8) Η Ελλάδα από το 1960 έχει εγγυηθεί την ανεξαρτησία, το σύνταγμα και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν τιμήσαμε αυτές τις υποχρεώσεις το 1974! Εγκαταλείψαμε την Κύπρο, δίχως να τιμωρήσουμε εκείνους τους επίορκους αξιωματικούς που ανέτρεψαν την νόμιμη Κυπριακή Κυβέρνηση και μετά φυγομάχησαν μπροστά στους Τούρκους. Επιβραβεύσαμε τους πολιτικούς, οι οποίοι ,υπάκουοι στους Αγγλο-Αμερικανούς, ανέχθηκαν τον δεύτερο Αττίλα για να μην διαταραχθεί η ενότητα του ΝΑΤΟ. Αρκετά πλέον!

9) Η Κυπριακή Δημοκρατία, μολονότι ακρωτηριασμένη από την εισβολή, εξακολουθεί να είναι ο μόνος αναγνωρισμένος νόμιμος εκπρόσωπος ολόκληρου του νησιού στα Ην. Έθνη και στην Ε.Ε. Αυτό το συντριπτικό πολιτικό-διπλωματικό πλεονέκτημα επιχειρούν τώρα να καταλύσουν Βρετανοί και Αμερικανοί, σε αγαστή συνεργασία με το Ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η Ελλάδα οφείλει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει ως εγγυήτρια δύναμη: να υπερασπίσουμε αποτελεσματικά την συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και την θεμελιακή της ιδιότητα ως μόνου νόμιμου κρατικού εκπροσώπου ολόκληρου του νησιού. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να προτάξουμε την ασπίδα της κοινής άμυνας του Ελλαδικού και Κυπριακού χώρου, να θεσπίσουμε το κοινό όριο των θαλάσσιων ζωνών που μας ενώνουν με την Κυπριακή Δημοκρατία και ορίζουν το γεωπολιτικό δυναμικό και την γεωγραφική αλληλουχία των δύο Ελληνικών κρατών στην Αν. Μεσόγειο.

10) Παράλληλα με τις μάχες για την αποτροπή καταστροφικών εξελίξεων σε Αιγαίο και Κύπρο, δεν μπορούν πλέον να γίνουν ανεκτές οι πολλαπλασιαζόμενες εκφάνσεις βαθύτατης ηθικής και θεσμικής διάλυσης του κράτους και της κοινωνίας μας. Είναι εξόχως αποκαλυπτικό ότι στο ανακοινωθέν της 4ης Συνάντησης του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας-ΗΠΑ που υπέγραψαν οι Υπουργοί Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον, στις 21/2/2024, περιλαμβάνεται ως Ελληνική υποχρέωση, στρατηγικής υφής, η πλήρης εξομοίωση των Συμφώνων Συμβίωσης μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ ατόμων με τον γάμο. Ήτοι, ο ευτελισμός του πυρήνα παραδοσιακής οργάνωσης της Ελληνικής κοινωνίας που είναι η οικογένεια δια της επιβολής της Αμερικανικής αντίληψης εν προκειμένω. Ακόμη, είναι θεμελιώδες καθήκον για κάθε σκεπτόμενο πολίτη η επίμονη κινητοποίησή του μέχρι να καταργηθεί η ετεροδικία και εξασφαλισμένη ατιμωρησία που έχει προβλέψει το πολιτικό σύστημα για τα εξέχοντα μέλη του, ώστε να συγκαλύπτει εμβληματικά μαζικά εγκλήματα, όπως: αυτό στα Τέμπη, οι πυρκαγιές σε Μάτι, Εύβοια, Αλμυρό και Πάρνηθα, οι πλημμύρες στην Θεσσαλία, η επιβολή αυταρχικών και παράνομων μέτρων με πρόσχημα την «προστασία» της δημόσιας υγείας από την πανδημία και ο συνακόλουθος ψηφιακός ολοκληρωτισμός.

11) Είμαστε, αρκετοί από εμάς, κρατικοί λειτουργοί στους τομείς της Άμυνας, της Διπλωματίας, της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Υγείας, Έρευνας και Εκπαίδευσης. Προερχόμενοι από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και ακολουθώντας χωριστές επαγγελματικές διαδρομές, καταλήξαμε σε κοινό συμπέρασμα: η πραγμάτωση της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί προϋπόθεση της σωτηρίας της πατρίδας. Η αυτοτελής της ύπαρξη έχει τεθεί εν αμφιβόλω από τις ραγδαίες τεκτονικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Οι απαιτήσεις των καιρών υπερβαίνουν κατά πολύ την ηθική και διανοητική επάρκεια, τις αντοχές και τις ικανότητες του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Οι πολίτες, όπως στη αρχαία Εκκλησία του Δήμου, όπως το 1821 και το 1940, δεν έχουν ελπίδα ελευθερίας και αυτεξουσιότητας εάν δεν πάρουν οι ίδιοι την ευθύνη για την χώρα, για το Έθνος και την Δημοκρατία στα δικά τους χέρια!

12) Όσοι συνειδητοποιούμε πού οδηγούν οι ράγες πάνω στις οποίες έχει τροχοδρομηθεί η χώρα, θεωρούμε καθήκον μας ν’ αντιταχθούμε. Αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία να συγκροτήσουμε τον αρχικό πυρήνα ενός φορέα παρέμβασης με ειδικό σκοπό: τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας σε Ελλάδα και Κύπρο! Πρόκειται για το μείζον πολιτικό καθήκον που ενώνει στην δράση κάθε δημοκράτη πατριώτη από όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος. Οι θεμιτές και αυτονόητες φιλοσοφικές/ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, δεν πρέπει πλέον να λειτουργούν ανασταλτικά. Ο κίνδυνος που διατρέχει η πατρίδα, επιβάλλει την κοινή και συγκροτημένη δράση πάνω στα ελάχιστα, αλλά μείζονα που μας ενώνουν!

O αρχικός πυρήνας της Επιτροπής αποτελείται από τους:

1. Αποστολόπουλος Απόστολος, δημοσιογράφος.

2. Αϋφαντής Γιώργος, Πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ ε.τ.

3. Γιατράκος Ανδρέας, μουσικός παραγωγός -επιχειρηματίας.

4. Κακαρελίδης Γιώργος, τ. καθηγητής εφαρμογών Στατιστικής, Πανεπιστήμιο Πατρών

5. Καλεντερίδης Σάββας, συνταγματάρχης ε.α.

6. Κούβελας Δημήτρης, Καθηγητής Ιατρικής, ΑΠΘ

7. Καραμολέγκος Γιάννης, οικονομολόγος

8. Λαυρέντζος Αναστάσιος, σύμβουλος επιχειρήσεων

9. Μακαρώνας Κυριάκος, δικηγόρος

10. Μαρούπα Ειρήνη, δικηγόρος

11. Μπούτος Γιώργος, προϊστάμενος (ε.τ.) της Διεύθυνσης Επεξεργασίας Νομοθετικών Πράξεων και Κανονιστικών Διοικητικών Πράξεων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους

12. Οικονομίδης Αλέξανδρος, μαθηματικός-μηχανουργός

13. Σοφούλης Εμμανουήλ, καθηγητής-επιχειρηματίας

14. Τσιμέκας Γιώργος, αντιπρόεδρος (ε.τ.) του Συμβουλίου της Επικρατείας

15. Χρυσανθόπουλος Λεωνίδας, πρέσβης ε.τ.

ΠΗΓΗ

[Σ.Σ. Οι υπογράφοντες αποτελούν τον αρχικό πυρήνα της κίνησης. Και αφού, όπως διαβεβαιώνουν οι ίδιοι “ η διακήρυξη είναι ανοικτή και δέχεται την υπογραφή οποιουδήποτε θέλει να αγωνιστεί για τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας”, ο υπογράφων διαχειριστής σπεύδει να δηλώσει αλληλέγγυος.]

 

 

Ο Δημήτρης Κούβελας σε συνέντευξι - ποταμό στις "Αντιθέσεις" του Γ. Σαχίνη. Un' intervista-maratona. Di Dimitri Kuvela su Creta TV.

Σήμερα μόλις την παρακολούθησα. Ο τίτλος στο You tube μου ακουγόταν απίστευτα γενικός και καταπραΰντικός, για να μην πώ αδιάφορος: "Οι ανοιχτές προκλήσεις των Κοινωνιών σε Γεωπολιτική..." (!?)

[Αφού την είδα, μονορούφι μέχρι τέλους, πρόσεξα και έναν απο τους υποτίτλους της:“- Ο χώρος χωρίς χώρα και η Ελλάδα μπροστά στις προκλήσεις , γεωπολιτικά, παραγωγικά, τεχνολογικά και κοινωνικά στον καιρό της σύγχυσης των διαφορετικών χαρακτηριστικών και της ταυτοτικής αποτύπωσης.” ]

Όμως η ποιότητα της εκπομπής (Γιώργος Σαχίνης είναι αυτός) και πάνω απ όλα η επιλογή του καλεσμένου (Δημ. Κούβελας, καθ. Κλινικής Φαρμακολογίας) ήταν εγγύησι. Και δέν έπεσα έξω!

Επιτέλους, υγιείς απόψεις για τα θέματα της επικαιρότητας, αλλά για εκείνα που περιγράφουν αναλύοντας και ερμηνεύοντας την εποχή και τους τρέχοντες κινδύνους για την Πατρίδα, την Κοινωνία αλλά και την Ανθρωπότητα ολόκληρη. Απόψεις εκπεφρασμένες με παρρησία, απο έναν άνθρωπο της Επιστήμης με Γνώσι και Ήθος. Στο ίδιο πνεύμα και ο δεύτερος καλεσμένος της εξαιρετικής εκπομπής, κ. Ρούντι Ρινάλντι.

Αλλά δέν χρειάζονται πολλά σχόλια.Κανονικά θά πρεπε να την απομαγνητοφωνήσω. Την αναρτώ ολόκληρη προφανώς συμφωνώντας (για να μην πώ "συνυπογράφοντας") στα περισσότερα σημεία της!

Όσο για την μεγάλη διάρκεια -επιτρέψτε μου να το πώ-  δέν πρέπει να σας αποθαρρύνει! 

1

2

Θέματα:

Γλώσσα,

Λόγος,

Μύθος,

Εννοιολογία,

Ορθός Λόγος,

Αντιγνώσι

 

Covid

Εμβόλια

"Επιχείρησι Ελευθερία" 

Διαχείρησι "Πανδημίας"

Φάρμακα

Ιατρική δεοντολογία

Αλλά και 

Πολιτική, Επιστήμη, Επιστήμονες, Επιστημονισμός, "Παράθυρο του Overton", "Κλιματική Αλλαγή"

Περιβάλλον, Ανεμογεννήτριες,  European Commision, Κομισάριοι, Great Reset, Ατζέντα Νταβός, Διατροφή, Αγροτοβιομηχανία, Κατάργησι Γεωργίας, Τεχνοκαπιταλισμός, Ελευθερία, Καταστροφολογία, Νεο Μαλθουσιανισμός, Δικαιωματισμός, Παγκόσμιος Έλεγχος, Big Data, Τεχνητή Νοημοσύνη, Biocomputers, Ψηφιακή Κανονικότητα, Ψηφιακός Ολοκληρωτισμός, Ψηφιακό Υπερ-εγώ, Metaανθρωπισμός, Συνομωσία και Συνομωσιολογία, Δυστοπία, 

Μια φράσι με μεγάλη πρωτοτυπία του Δ.Κ.:

"Το χαρτί, τα χρήματα και τα βιβλία μάς δίνουν ελευθερία"!

Επιμύθιο:

Μόνη ελπίδα η ατομική και κυρίως συλλογική ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΙ.

 

Και για το τέλος, επιλέγω ένα σαφώς πολιτικό Σύνθημα (κατα Κούβελαν)

"ΟΡΑΜΑ, ΔΡΟΜΟΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ"!

Για τα 27 χρόνια από την ντροπιαστική υποχώρησι στα Ίμια (31-01-1996). «Δεν υπάρχει εθνική στρατηγική…» (ένα εύγλωττο Video)

 Για τον "ΦΑΚΕΛΟ ΙΜΙΑ"...

 ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΤΩΝ ΗΠΑ

1^ος ΟΡΟΣ:

Να απομακρυνθούν οι στρατιώτες μας

2^ος ΟΡΟΣ:

Να απομακρυνθούν τα πλοία μας

3^ος  ΟΡΟΣ:

Να απομακρυνθούν οι σημαίες μας

 4^ος: (ΜΥΣΤΙΚΟΣ) Όρος:

[Σε έγγραφο της Μαντλήν Ωλντμπραϊτ:]

«Δεν θα επιστρέψουν ξανά πάνω στα Ίμια ή γύρω από τα Ίμια, στρατιώτες, πλοία και Σημαίες»  ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:  Οι Αμερικάνοι επέβαλαν την γκριζοποίησι των Ιμίων.

..........................

ΤΟ (Εύγλωττο) ΒΙΝΤΕΟ (Στην ΚΡΗΤΗ TV):

Ελληνοτουρκικά: Στρατηγική Ιμιοποίησης (αντί Αποτροπής με Πράξεις)

Στο πεδίο των Γεωπολιτικών Αβεβαιοτήτων

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ ΕΚΠΟΜΠΗΣ 4 Φεβ 2023:

"ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ" με τον Γιώργο Σαχίνη 

Στην ΚΡΗΤΗ TV

Στο στούντιο της εκπομπής ο αντιπτέραρχος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής Θανάσης Παπανικολάου.

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν και καταθέτουν την οπτική τους οι:

- Σπύρος Κονιδάρης, Αντιναύαρχος ε.α , πρώην Υπαρχηγός του Στόλου και κυβερνήτης της τορπιλακάτου "Σταράκης" την κρίσιμη νύχτα 30ης προς 31η του 1996 στην γραμμή του πυρός στο θαλάσσιο χώρων των Ιμίων

- Στέλιος Φενέκος , Υποναύρχος ε.α. και γεωπολιτικός αναλυτής –

Σταύρος Λυγερός Δημοσιογράφος - συγγραφέας και επικεφαλής του SLpress.gr και

από την Ουάσιγκτον

 - ο ανταποκριτής Ελληνικών και Κυπριακών ΜΜΕ, ερευνητής - συγγραφέας Μιχάλης Ιγνατίου.

Ένα βίντεο για αγγλομαθείς συνωμοσιολόγους. Αναζητώντας συνεργάτη για τον υποτιτλισμό. Un video su YouTube: “The Psychology That Moves Pawns On The Chess Board” (= “Chi muove I pedoni sulla scacchiera mondiale”); senza sottototoli.

Το αποψινό βίντεο έχει έναν κάπως προβληματικό τίτλο και εν μέρει απατηλό: «Η Ψυχολογία Που Κινεί Τα Πιόνια Στην Σκακιέρα».
Και, ομολογουμένως, περισσότερο έχει να κάνει με με την αφανή πλευρά των πραγμάτων της γεωπολιτικής, την πιθανότητα ύπαρξης παγκόσμιου δικτύου διακυβέρνησης που δρά εκ του αφανούς («Εξουσία από το σκοτάδι»), και λιγότερο με το αληθινό σκάκι, το οποίο βέβαια χρησιμοποιείται –όπως το έχουμε ξαναδή- προσχηματικά, για το αλληγορικό στοιχείο που εκφράζεται μέσα από την στρατηγική ουσία του.

Η χειραγώγηση των μαζών, αλλά και η εξαπάτησί τους μέσα από τις εφαρμογές και τις επιστημονικές μεθόδους της ψυχολογίας του όχλου και της προπαγάνδας. Η αντίληψη ως εμπόρευμα, ο κοινωνικός κονφορμισμός στην διαφήμισι και στα ΜΜΕ, και άλλοι τίτλοι κεφαλαίων από το άγραφο "Εγχειρίδιο" ελέγχου των ανθρώπων από τους αθέατους εξουσιαστές.

Ενδιαφέρον σε κάποιο ποσοστό, το αναρτούμε –έστω και χωρίς υποτιτλισμό.

The Psychology That Moves Pawns On The Chess Board

ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Γ΄

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ανάλυσης του Μάριου Κωστάκη, περί εθνών, κομματικών σχηματισμών και πολιτών. Όπως διαπιστώνετε, στο κείμενο αυτού του πολιτικού επιστήμονα γίνεται λόγος για νέα μοντέλα διακυβέρνησης, καινούργια πολιτειακά και πολιτικά σχήματα ενδεχομένως και μεταεθνικού χαρακτήρα. Αρκετά πράγματα πιστεύουμε πως εξηγούνται για την προϊούσα αποδόμησι του εθνικού χαρακτήρα του κράτους στην πατρίδα μας.


ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
Οι κυριότερες μορφές συνομαδώσεων που κυριάρχησαν στην ιστορία ως βασικοί κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, ειδικά τους δύο τελευταίους αιώνες, τα έθνη και τα κόμματα, παρουσιάζουν στοιχεία κόπωσης ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τα κόμματα αντιμετωπίζουν την προϊούσα συρρίκνωση του κοινού στο οποίο μπορούν να απευθύνονται. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική τουλάχιστο με τη μορφή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Πρόκειται για γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο που σχετίζεται με την αλλοτρίωση και την αποστασιοποίηση που δημιουργεί μια ολοένα και πιο πολύπλοκη κοινωνία η οποία έχει συνδέσει την χωρίς όρια οικονομική ανάπτυξη με τον ατομικισμό. Αναμενόμενο είναι οι συλλογικότητες να φθίνουν.
Στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στην πρόκληση αυτή τα ίδια τα κόμματα έχουν μεταβληθεί: επιδιώκουν μέσα από την πολυσυλλεκτικότητα να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα αιτήματα, ανεξάρτητα από το πόσο ετερόκλητα είναι αυτά, με στόχο να αυξήσουν την πελατεία τους. Έχουν έτσι χάσει τη σημασία τους τα ιδεολογικά επιχειρήματα που προέβαλαν στο παρελθόν και που τα χρησιμοποιούσαν ως όπλα σε ένα πραγματικό, τότε, αγώνα αντιπαράθεσης. Το αποτέλεσμα είναι οι πολιτικές να συγχέονται μεταξύ τους και οι πολίτες να θεωρούν «όλους ίδιους» και να αποδοκιμάζεται η πολιτική ως μία δαπανηρή αλλά ανώφελη διαδικασία που δεν μπορεί να φέρει αλλαγές σε καμία κατεύθυνση.
Τα έθνη βρίσκονται επίσης σε κρίση. Εννοείται, βεβαίως εδώ, τα «δυτικά» έθνη, τα οποία από τη μια πλευρά έχουν ολοκληρωθεί ως εδαφικές και κρατικές οντότητες και απ’ την άλλη οι κοινωνίες τους έχουν στραφεί μονομερώς προς την οικονομική προσπάθεια, η οποία επιδιώκει την παγκοσμιοποίηση, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα της αγοράς και κάνει τα έθνη – κράτη να φαίνονται σαν απολιθώματα.
Η πραγματικότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική για τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη και στην Ευρώπη (έστω και «ανατολική», π.χ. Βοσνία) ζούμε μια αναβίωση του έθνους και του εθνικισμού.
Στις δυτικές κοινωνίες πάντως το κλίμα της γενικευμένης αμφισβήτησης, της απομυθοποίησης, του πλουραλισμού και της διαρκούς προβολής του κοσμοπολιτισμού έχει φθείρει την έννοια του έθνους και την απήχηση των εθνικισμών. Την πρωτοβουλία στον τομέα αυτό, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχει μια ανορθόδοξη πολιτική και κοινωνική συμμαχία μεταξύ αριστερών οπαδών των δικαιωμάτων και φιλελευθέρων δυνάμεων της αγοράς.
Τα έθνη, τα κόμματα και κάθε άλλη συνομάδωση του παρόντος για να επιζήσουν στο μέλλον θα πρέπει είτε να προσαρμοστούν είτε να μεταλλαχθούν.
Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αναμένουμε ολοκληρωτική εξαφάνιση των συνομαδώσεων και της συλλογικότητας στις συμπεριφορές. Όχι μόνο κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα εφιαλτικό κόσμο ολοκληρωτικής ιδιωτείας, αλλά όπως είδαμε σε προηγούμενα σημεία, θα ήταν αντίθετο με την συνήθη ανθρώπινη συμπεριφορά και φύση, τουλάχιστο όπως τη γνωρίζουμε μέχρι τώρα.
Μπορούμε, μέσω των σημερινών τάσεων, να διερευνήσουμε (ενδεχομενικά) τις μελλοντικές εξελίξεις.
Η παρακμή των εθνικών κρατών μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ενότητες, όπως διαφαίνεται σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αμφισβητήσιμο, όμως, κατά πόσο θα καταστεί δυνατή μία ταυτότητα για όλη την Ευρώπη. Γιατί μόνο τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα νέο ομογενοποιημένο κοινωνικό σχηματισμό, μία συνομάδωση. Διαφορετικά θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα, ένας οικονομικός συνεταιρισμός μεγάλης κλίμακας.
Ακόμη περισσότερο απίθανη είναι η εκδοχή του S. Huntington που αναφέρεται στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Η προσδοκία ότι τόσο μεγάλα ανθρώπινα σύνολα όσο οι «πολιτισμοί», θα ενοποιηθούν, αγνοεί επιπόλαια τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους.
Η αντίστροφη τάση για σύνολα μικρότερα του έθνους – κράτους δείχνει ισχυρότερη. Πρόκειται για μία μορφή τοπικισμού σε περιφερειακό επίπεδο (Regionalism) η οποία κατά περίπτωση θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως εθνικισμό μικρής κλίμακας ή όψιμο εθνικισμό. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης (π.χ. Σκωτία, Ουαλία, Χώρα των Βάσκων, Καταλωνία, Βρετάνη, Βαλωνία, Φλάνδρα) εμφανίζεται ένα ενδιαφέρον από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τον τοπικό πολιτισμό, την τοπική γλώσσα ή διάλεκτο, τις τοπικές ιδιαιτερότητες και την ταυτότητα. Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, λοιπόν, το ενδεχόμενο μίας Ευρώπης των περιφερειών αύριο και ενός κόσμου των περιφερειών μεθαύριο.
Σε ακόμη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται η κίνηση υπέρ της διαβίωσης σε μικρές κοινότητες (Κοινοτισμός). Παρόλο που στους χώρους της διανόησης βρίσκει πολλούς οπαδούς, που την βλέπουν σαν πιθανή λύση στα προβλήματα των χαοτικών μεγαλουπόλεων, είναι μάλλον ουτοπική αφού οι εξελίξεις στις οποίες ανθίσταται είναι τετελεσμένες και μη αντιστρεπτές.
Η υποχώρηση των κομμάτων επέτρεψε σε άλλους κοινωνικούς σχηματισμούς να δημιουργηθούν. Εμφανίστηκαν νέα κόμματα με αιτήματα που ξέφευγαν από τους συνηθισμένους άξονες: π.χ. οικολογικά, φεμινιστικά. Σύντομα όμως, έγινε αντιληπτό ότι και αυτά εισπράττουν σε μεγάλο βαθμό την αποξένωση και αποχή από την πολιτική.
Περισσότερη τύχη στη Δύση, φαίνεται ότι θα έχουν τα «μονοθεματικά» νέα κοινωνικά κινήματα. Πρόκειται για κινήματα αυτοπεριοριζόμενα σε ένα θέμα – αίτημα με κοντινό συνήθως χρονικά και τοπικά ορίζοντα (π.χ. η απαγόρευση των αμβλώσεων). Τα κινήματα αυτά καταφέρνουν να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον πολλών πολιτών, αλλά λόγω της περιορισμένης τους εμβέλειας, δεν μπορούν να παράγουν ιδεολογία, να δημιουργήσουν ταυτότητα και να διαρκέσουν.
Ίσως οι εξελίξεις να είναι ακόμη περισσότερο «εξωτικές». Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μπορεί να αισθάνεται και να ανήκει ιδεολογικά και υπαρξιακά σε ένα σχηματισμό που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην εταιρεία που εργάζεται. Τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει στην Ιαπωνία όπου οι εργαζόμενοι ζουν σε συνοικίες της εταιρείας, αγοράζουν από τα καταστήματά της, παρακολουθούν τα θεάματά της, ντύνονται με τη μόδα που έχει καθιερώσει κ.λ.π. Ή, σε διαφορετική περίπτωση, ο νεαρός κάτοικος της μεγαλούπολης μπορεί να ταυτίζεται με την συμμορία της συνοικίας του μέσα στην οποία μεγάλωσε.
Όποια μορφή και αν πάρουν οι συνομαδώσεις των ανθρώπων στο μέλλον δεν φαίνεται πιθανό ότι θα ξεφύγουν από το πλαίσιο των αρχικών διαπιστώσεων του άρθρου.

Μάριος Κωστάκης

ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Β΄

[ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ]

Συνεχίζουμε την αναδημοσίευσι της ανάλυσης του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη μετά από το προηγηθέν πρώτο μέρος:

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Eφ’ όσον το πλαίσιο δημιουργίας και δραστηριοποίησης των ανθρωπίνων συνομαδώσεων είναι περίπου όπως το περιγράψαμε ως εδώ, αντιλαμβανόμαστε ποια αξία και πραγματική χρήση έχουν οι επαγγελίες, οι εξαγγελίες και τα ιδεολογικά τους προπετάσματα.
Συνήθως οι δημιουργοί και οι πρωταγωνιστές τους, στο όνομα μιάς ανεξήγητης επιθυμίας άδολης αλτρουιστικής προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο και τον αόριστο «άνθρωπο», προσπαθούν να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα άτομα στα σχήματά τους με άμεσο ουσιαστικό αποτέλεσμα την ικανοποίηση των προσωπικών τους αξιώσεων ισχύος, συμφερόντων και ενδιαφερόντων.
Στην προσπάθειά τους αυτή συνεπικουρούνται από ψευδοπροφήτες διανοουμένους που επαγγέλλονται ανέξοδα «ένα καλύτερο αύριο», ελευθερίας, ισότητας, αδελφοσύνης και αγάπης μέσα από την ιδεολογική ένταξη και την συλλογικότητα.
Οι μάζες σε μεγάλο βαθμό τείνουν ευήκοον ούς σε τέτοια λόγια που τις χαϊδεύουν και τις νανουρίζουν, όσο κι αν δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο οι παραδοχές αυτές δεν αναιρούν σε τίποτα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως για την σημασία τις ιδεολογικής διαδικασίας για την ανάδειξη, παγίωση και κατίσχυση οποιουδήποτε κοινωνικού σχηματισμού.
Πέραν αυτών διαφαίνεται μια θετική κοινωνική λειτουργικότητα της ιδεολογικής και γενικότερα πολιτικής δράσης στα πλαίσια των συνομαδώσεων. Ο ιδεολογικός και πολιτικός λόγος που αφορμάται από ή εκπέμπεται εντός των σχηματισμών αυτών, αποτελεί την κύρια συνδετική ουσία που ενώνει τους ανθρώπους και τους καθιστά ικανούς για την οποιαδήποτε πολιτική δράση.
Αν θεωρήσουμε ότι εξατομικευμένη πολιτική παρέμβαση δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένης κλίμακας αποτελέσματα, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι συνομαδώσεις, ειδικότερα δε ο ιδεολογικός τους χώρος, είναι το προνομιακό όχημα για καθένα που έχει την φιλοδοξία και την ικανότητα για πολιτική παρουσία.
Με τον τρόπο αυτό στις συνομαδώσεις εμπεριέχεται μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων μιάς κοινωνίας για ανανέωση, για λόγο προερχόμενο από νεοεμφανιζόμενα στο πολιτικό σκηνικό πρόσωπα.
Μέσα στις συνομαδώσεις βρίσκεται δυνάμει ένα παράθυρο ανοικτό στο καινούριο.

(Αύριο -ή μεθαύριο- το τρίτο και τελευταίο μέρος)

"ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ και Πολιτικά Κόμματα στην αρχή του 20ου Αιώνα": Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Α΄ Un' analisi geopolitica ...

Un' analisi geopolitica sugli "Stati, le Nazioni e le Ideologie, al inizio del 21esimo secolo" di Marios Kostakis

Μια εξαιρετική ανάλυσι του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη, σχετικά με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα σύγχρονα (παγκόσμια και εσωτερικά) πολιτικά πράγματα και δή τον προβληματισμό για το ζήτημα της εθνικότητας του κράτους μας με τα αλλεπάλληλα δείγματα επιδίωξης μεταεθνικού –πολυπολιτισμικού- χαρακτήρα των πάσης ιδεολογικής προέλευσης κυβερνώντων, βρήκαμε στο νεωστί εμφανισθέντα δικτυακό τόπο του Ελ. Κε. Δ. Α. και σας την προτείνουμε για ενδελεχή προβληματισμό.
(Λόγω της μεγάλης σχετικά εκτάσεώς του θα μας επιτρέψετε την σε τρείς συνέχειες αναδημοσίευσί του)


ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ (Αναδημοσίευσις)
Διαπιστώσεις, Παρατηρήσεις, Ερμηνείες

1.ΣΥΝΟΜΑΔOΣΕΙΣ

"ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
του Μάριου Κωστάκη, πολιτικού επιστήμονα

Το άρθρο αυτό βασίζεται στις παρακάτω διαπιστώσεις:
α) Οι συνομαδώσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι κυριότερες (αλλά όχι οι μόνες) από τις οποίες είναι τα έθνη και τα κόμματα, έχουν κάποια κοινή βάση που στηρίζεται στην ανθρώπινη φύση.

β) Η βάση αυτή συνίσταται στην επιδίωξη της επιβίωσης (με την ευρύτερη έννοια του συμφέροντος – ενδιαφέροντος) μέσα από συμμαχίες που εξασφαλίζουν υποστήριξη στις αντιπαραθέσεις.

γ) Οι αντιπαραθέσεις, αγώνες, συγκρούσεις, μάχες είναι αναπόφευκτες σε ένα κόσμο με πεπερασμένους πόρους μέσα στον οποίο συνωστίζονται αναρίθμητες και ολοένα πολλαπλασιαζόμενες ανθρώπινες απαιτήσεις.

Εδώ δεν θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε τις διαπιστώσεις αυτές. Τις θεωρούμε αυτονόητες είτε ως ιστορικές είτε ως καθημερινές παρατηρήσεις. Αυτό που επιδιώκουμε είναι 1) να περιγράψουμε το αποτέλεσμα τους στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα μέσα σε ένα πραγματιστικό πεδίο αναφοράς και 2) να εξετάσουμε τις πιθανές εξελίξεις μέσα από την προβολή τους στο μέλλον.

ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΙΣ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, TAYTOTHTEΣ
Πώς οι άνθρωποι δημιουργούν, παγιώνουν και αναπαράγουν τις συνομαδώσεις τους;
Οι συνασπισμοί γίνονται μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο ως «συγγενείς» ή «ομοίους» και σε αντιδιαστολή με τους «ξένους». Η ομοιότητα, πραγματική ή πλαστή αδιάφορο, εξασφαλίζει το minimum που είναι απαραίτητο για μια στοιχειώδη συνεργασία, την σχετική ευκολία επικοινωνίας. Εκτός αυτού καθιστά πιθανότερη την συνάφεια ενδιαφερόντων και συμφερόντων. Δημιουργεί ένα οικείο χώρο στον οποίο μπορεί κανείς να κινηθεί με σχετικά λιγότερη αβεβαιότητα. Η συγγένεια και η ομοιότητα μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές. Τέτοιες είναι:
Η κοινή καταγωγή (πραγματική η όχι δεν έχει σημασία), η φυλετική συγγένεια, η πολιτιστική ομοιογένεια, η χρήση της ίδιας γλώσσας, η πίστη σε συγκεκριμένη θρησκεία και ακόμη περισσότερο στο ίδιο δόγμα, η καταγωγή από γεωγραφικά σαφώς διακριτό τόπο (π.χ. ένα νησί), η συναφής κοινωνικοοικονομική τοποθέτηση (τάξη), η συντεχνιακή – συνεργατική συναδελφικότητα. Όλες αυτές οι μορφές συγγένειας και ομοιότητας συγκροτούν αντίστοιχες ταυτότητες.
Όταν εξετάζουμε μία συγκεκριμένη περίπτωση, στρέφεται αναγκαστικά η προσοχή μας στα στοιχεία που συναποτελούν την ταυτότητα που μας ενδιαφέρει. Τα στοιχεία αυτά ορίζουν – περιορίζουν το συγγενές και το ξένο και τους δίνουν μια σαφή και ξεκάθαρη εικόνα. Άλλα από αυτά είναι αντικειμενικά και λίγο – πολύ αναμφισβήτητα (π.χ. η χρήση μίας γλώσσας) και άλλα δημιουργήθηκαν με την πάροδο του χρόνου χωρίς να μπορούμε πλέον να διαχωρίσουμε την πραγματικότητα από τον μύθο με τον οποίο έχουν επενδυθεί (π.χ. οι απώτερες, «μυθικές» ιστορικές εποχές που επικαλούνται τα διάφορα έθνη).
Η διανοητική επεξεργασία των ταυτοτήτων δημιούργησε ιδεολογίες. Όλες οι ιδεολογίες ταυτόχρονα ενώνουν και χωρίζουν. Ενώνουν όσους θεωρούνται ότι ανήκουν στην ομάδα ενώ τους διαχωρίζουν από όσους θα πρέπει να παραμείνουν εκτός των τειχών. Η δυναμική επιδίωξη των συμφερόντων επιβάλλει τον διαχωρισμό σε περιούσιους και παρίες.
Από τη στιγμή που δημιουργούνται, οι ιδεολογίες αποκτούν μια δική τους ξεχωριστή, αυτόνομη ζωή. Καλύπτουν νοητικές, πνευματικές, υπαρξιακές ανάγκες όσων προσφεύγουν σ’ αυτές, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους ξεφεύγει ολοκληρωτικά η κοινωνικοποίηση κανενός. Μεγάλος αριθμός ατόμων νοηματοδοτούν την ύπαρξή τους αναφορικά με την ιδεολογία που τα έχει κερδίσει. Πολλές φορές η συναισθηματική πρόσδεση στην ιδεολογία και τη συλλογικότητα που αντιπροσωπεύει είναι τόση και τέτοια, ώστε ο έμφυτος ατομικισμός μεταμορφώνεται σε φανατική πίστη ή θέληση για αυτοθυσία. Έτσι με την ίδια συχνότητα που παρατηρούσαμε ατέλειωτες αιματοχυσίες στα πλαίσια θρησκευτικών πολέμων του παρελθόντος, είδαμε στον 20ο αιώνα η «ταξική συνείδηση» και ο εθνικισμός να έχουν ανάλογα αποτελέσματα.
Στο σύγχρονο πλαίσιο του μεταμοντέρνου σχετικισμού, όπου το άτομο αισθάνεται έρμαιο σε ένα πέλαγος έλλειψης αξιών, πίστεως και σταθερών σημείων αναφοράς, μερικές από τις συνομαδώσεις μπορούν να δώσουν μία διέξοδο στην υπαρξιακή αγωνία των ανθρώπων. Η ζωή τους μπορεί να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο, όσο περισσότερο πειστικός είναι ο θεμελειακός μύθος που ενώνει τα μέλη. -Η ένταξη στον σχηματισμό δίνει νόημα και σκοπό για τον αγώνα της ζωής, ελπίδα για το μέλλον, στήριξη από τα υπόλοιπα μέλη (όπως και αν ονομάζονται: συμπατριώτες, σύντροφοι, συναγωνιστές).
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Οι ανθρώπινες ομάδες ανεξαρτήτως μεγέθους και κλίμακας συγκροτούνται όχι μόνο για να ανταποκριθούν σε υπαρξιακές ή άλλες ανησυχίες αλλά κυρίως για να ικανοποιήσουν καθημερινές ανάγκες επιβίωσης και ανάπτυξης βιολογικών οντοτήτων.
Τα περιθώρια ικανοποίησης των ατόμων στον πραγματικό κόσμο είναι πάντοτε στενά γιατί οι πόροι είναι δεδομένοι και συνεπώς περιορισμένοι. Κάθε προσπάθεια επιβίωσης σε αυστηρά ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο θα ήταν εξ αρχής καταδικασμένη στην αβεβαιότητα του τυχαίου και την ανασφάλεια κάθε ανθρώπινης επαφής. Η ανάγκη συνεργασίας προέκυψε ως οικονομία δυνάμεων, ως οικονομία κλίμακας που αποφεύγει το τεράστιο κόστος των συγκρούσεων (με αμφίβολη άλλωστε έκβαση) σε ατομικό επίπεδο.
Όμως, επειδή οι ανάγκες ικανοποίησης ήταν (και είναι) απεριόριστες σε σχέση με τους δεδομένους πόρους, η δυνατότητα συνεργασίας γρήγορα φάνηκε ότι έχει τα όρια της. Γι’ αυτό δεν δημιουργήθηκε η κοινωνία αλλά πολλές κοινωνίες (κράτη, έθνη) και ακόμη περισσότερο το κοινωνικό σώμα ποτέ δεν έγινε μονολιθικό αλλά πάντα παρέμεινε κατακερματισμένο (σε κόμματα, κινήματα, οργανώσεις και κάθε άλλου είδους συσσωματώσεις).
Η παρόρμηση για ζωή, για επιβίωση, φέρνει ανταγωνισμούς από τους οποίους προέρχονται οι συγκρούσεις. Οι αντιθέσεις αναπαράγονται αέναα γιατί, αμέσως αφού ένας σχηματισμός κατισχύσει έναντι των ανταγωνιστών του και «μεγαλώσει» αρκετά, το πεδίο της διαμάχης μεταφέρεται στο εσωτερικό του ανάμεσα σε αντίπαλες ομαδοποιήσεις.
Ο φαύλος αυτός κύκλος δεν αφήνει σημαντικά περιθώρια διαφορετικής ατομικής επιλογής γιατί προκαθορίζεται από εξωτερικές «σκληρές» πραγματικότητες: η σπάνις των πόρων, τα ανθρώπινα βιολογικά ένστικτα (που εμφανίζονται ίδια παντού και πάντα), ο χώρος και ο χρόνος, είναι συγκεκριμένα και αφήνουν περιορισμένες δυνατότητες ικανοποίησης... "

(Συνεχίζεται)