10 Νοεμβρίου 1940. 80 χρόνια πρίν: Η «Διαμαρτυρία των Ελλήνων Διανοουμένων», ένα υποτιμημένο μανιφέστο πατριωτισμού. La "protesta degli intellettuali greci" del 10 Novembre 1940; un sottovalutato manifesto di patriottismo.

 

Στην εφημερίδα «Νέα Ελλάς» της 10^ης Νοεμβρίου 1940. Δεκαεπτά από τους σημαντικότερους ἁνθρώπους «του πνεύματος και της τέχνης» στην Ελλάδα με επικεφαλής τον Παλαμά, υπογράφουν εν είδει ανοικτής επιστολής μια διακήρυξι, ένα λιτό αλλά βαρυσήμαντο κείμενο, ένα μανιφέστο πατριωτισμού και πνευματικής αγωνιστικότητας, και καλούν τους απανταχού ομότεχνους και ομοϊδεάτες σε αντίστασι κατά της βαρβαρότητας.

...............................

Διαμαρτυρία Ελλήνων Διανοουμένων

 

Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που μ’ ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των εθνών, για το περιεχόμενο, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασαν, η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώσει τα εδάφη της, να αρνηθεί την ελευθερία της και να κατασπιλώσει την τιμήν της.

Οι Έλληνες δώσαμε, στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας, την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής μας γης, με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή, κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να πεθάνουμε μέχρις ενός.

Σ’ αυτόν τον άνισο και σκληρότατο, αλλά και πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζει κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίει, να σκοτώνει, να ακρωτηριάζει, να διαμελίζει τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες κι άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεση: Ότι αγωνιζόμεθα για τη σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας. 

Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε εμάς τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν’ απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου, για να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθειά τους: Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάσταση των συνειδήσεων, την εργασία, το κήρυγμα, την άμεση επίδραση, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθηση και την ενέργεια για έναν καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξει τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που είδε ποτέ ο κόσμος. Όταν μια τέτοια επανάσταση συντελεσθεί, η Νίκη θα στεφανώσει το μέτωπο και του τελευταίου, του πιο ταπεινού εργάτη.

Με τη μεγάλη και σταθερή αυτή ελπίδα, σας στέλνουμε τον αδελφικό μας χαιρετισμό:

 

Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήριος Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στράτης Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης.

 

Μερικά σχόλια/υπογραμμίσεις:

Οι υπογρἀφοντες Έλληνες διανοούμενοι:

1.    1.   Αναγνωρίζουν συνειδητά τον εαυτό τους στην τρισχιλιετή συνέχεια της Ελληνικής φυλής και ομολογούν πίστι και αγάπη στην Πατρίδα τους. Θεωρούν την γή τους ιερή και διαλαλούν πως είναι ποτισμένη «με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας».

2.    2.   Καταγγέλλουν την Ιταλία, «τον λυσσασμένο επιδρομέα» κατά της χώρας μας, ο οποίος απειλεί «την ελευθερία της και να κατασπιλώσει την τιμήν της».

3.   3.    Με υπερηφάνεια και με συνέπεια στην εθνική τους παράδοσι απορρίπτουν την «αξίωση της φασιστικής βίας» που επιχειρεί «να αρνηθεί την ελευθερία και να κατασπιλώσει την τιμήν» της πατρίδας τους.

4.   4.    Συντάσσονται με τους ομοεθνείς τους στρατιώτες στο μέτωπο, στα βουνά της Πίνδου και της Μακεδονίας,  δηλώνοντας ψυχωμένα πως «πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να πεθάνουμε μέχρις ενός»

5.  5.     Νιώθουν υπερασπιστές της πολιτισμένης ανθρωπότητας και μαχητές στο πλευρό «υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας»

6.   6.    Ως άνθρωποι του πνεύματος απευθύνονται θαρραλέα στους ομοτέχνους «αδελφούς μας όλου του Κόσμου» ζητώντας την γενναία ηθική συνδρομή τους. Προοιωνιζόμενοι την Νίκη, τους καλούν σε μια ψυχική συστράτευσι για «έναν καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξει τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που είδε ποτέ ο κόσμος».

 

Συγκέντρωσι διαμαρτυρίας στην Αθήνα. (Κείμενο πατριωτικής Πρωτοβουλίας Πολιτών): Όχι στη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί! Contro la conversione di Santa Sofia in moschea; raduno di protesta e manifestazione ad Atene il pomeriggio di 24 Luglio.

Όχι στη μετατροπή του Συμβόλου της Ορθοδοξίας  σε τζαμί

Ἡ απόφαση για την μετατροπή της Ἁγίας Σοφίας σε τζαμί, στις 24 Ιουλίου, –ἡμέρα  ὑπογραφής της Συνθήκης της Λωζάνης και της εισβολής στην Κύπρο–, αποτελεί πρόκληση για τον ἑλληνισμό, την Ορθοδοξία, τον χριστιανικό κόσμο και την παγκόσμια κοινότητα.
Εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική των επιθετικών κινήσεων ενάντια στην Ελλάδα διότι οι Τούρκοι επεκτατιστές γνωρίζουν πολύ καλά τη συμβολική αξία που έχει η Αγία Σοφία για όλους τους Έλληνες: Παρθενώνας και Αγία Σοφιά είναι τα δύο σύμβολα του πολιτισμού μας.
Αυτή η δεύτερη «Άλωση της Πόλης, όπως την αποκάλεσε η Αρβελέρ, έρχεται, μετά την«εισβολή» στον Έβρο και τις ευθείες απειλές στα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αποτελεί μάλιστα μια επιθετική απάντηση στους εορτασμούς των διακοσίων χρόνων από το 1821. Ο Ερντογάν θέλει να μας δείξει ότι η επιθετική νεοθωμανική Τουρκία επανέρχεται και οι Έλληνες θα πρέπει να «ξεχάσουν» τα διακόσια χρόνια της ανεξαρτησίας τους.
Παράλληλα,επειδή  η Αγιά Σοφιά αποτελεί οικουμενικό σύμβολο του χριστιανισμού συνολικά, μία τέτοια ιταμή κίνηση εντάσσεται ταυτόχρονα στα πλαίσια της μεταβολής της μουσουλμανικής θρησκείας σε όπλο του επιθετικού ισλαμισμού και την ανάδειξη του Ερντογάν σε νέο Σουλτάνο επικεφαλής μιας νέας τζιχάντ.
Τέλος, επειδή αποτελεί ένα μνημείο με οικουμενικό χαρακτήρα,ο Ερντογάν ποδοπατά και όλα τα μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν το ισλαμικό κράτος,καθοδηγούμενο από την Τουρκία, κατέστρεψε την Παλμύρα στη Συρία, και οι Ταλιμπάν τα ελληνιστικά και βουδιστικά μνημεία του Αφγανιστάν, ο Ερντογάν θέλει με τη σειρά του να βεβηλώσει ένα μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού, αγνοώντας την παγκόσμια κοινότητα.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε λάβει το μήνυμα: εάν θέλουμε να παραμείνουμε ελεύθερο έθνος θα πρέπει να απαντήσουμε στην τουρκική επιθετικότητα και η εθνική μας ανεξαρτησία να καταστεί αντικείμενο μιας καινούργιας πολιτικής συναίνεσης μεταξύ της κοινωνίας, των κομμάτων και του κράτους.
Και προφανώς, επειδή αυτά πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν πρόκειται να αφήσουμε ούτε τις σειρήνες του ενδοτισμού που μας καλούν σε οπισθοχώρηση, ούτε σε νεκραναστάσεις της εγκληματικής Χρυσής Αυγής που θέλει να καπηλευτεί και την Αγία Σοφία, όπως στο παρελθόν είχε χαντακώσει κάθε πατριωτική κινητοποίηση.
Μόνο  ένας παλλαϊκός δημοκρατικός πατριωτισμός μπορεί να απαντήσει σήμερα στις υπαρξιακές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας.
Γι’ αυτό και καλούμε όλους τους δημοκράτες πατριώτες, πέρα και πάνω από κόμματα, να απαντήσουμε με κάθε τρόπο στην ιταμή πρόκληση του Ερντογάν.
Παράλληλα με όλες τις άλλες κινητοποιήσεις, την προετοιμαζόμενη διαμαρτυρία της Εκκλησίας, τις διαμαρτυρίες της Ομογένειας στις ΗΠΑ, όλοι όσοι βρισκόμαστε στην Αθήνα θα πρέπει να συμμετάσχουμε στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας και οργής που θα γίνει στις 7 η ώρα της Παρασκευής στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, στην οδό Σταδίου.
Και ας μη ξεχνάμε πως το χέρι του Κολοκοτρώνη δείχνει την Αγιά Σοφιά, καλώντας μας σε εγρήγορση.

Στην εκδήλωση θα απευθύνουν χαιρετισμό οι:
Σάββας Καλεντερίδης, εκδότης, πολιτικός αναλυτής,
Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας
Βασίλης Κωνσταντινόπουλος, καθηγητής Πανεπιστημίου
Αφροδίτη Μάνου, καλλιτέχνιδα,
Άγγελος Συρίγος,  καθηγητής Διεθνών Σχέσεων

Τραγούδια της Άλωσης θα ερμηνεύσει ο Χρήστος Τσιαμούλης

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, 
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ  7μμ

Πρωτοβουλία Πολιτών ενάντια στη Μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί

Πηγή 
Πηγή

«Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ...!»: Ανοικτή επιστολή του Σαράντου Καργάκου. Lettera aperta al Primo Ministro greco, di Sarantos Kargakos

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ...! 

Ημερομηνία: 06/03/2014 

Γνωρίζω ότι οι ασχολίες σας είναι πολλές και ασφαλώς θα σας είναι δυσχερές να εγκύψετε στα ληρήματα της ταπεινής μου γραφίδας. Αλλ’ επειδή όλα τα Συντάγματα από καταβολής Ελληνικού Κράτους (1-1-1822), μου αναγνωρίζουν το δικαίωμα του «ἀναφέρεσθαι εἰς τάς ἀρχάς», τολμώ –παρότι γνωρίζω ότι το σχετικό άρθρο του Συντάγματος εμπίπτει στις περιπτώσεις φαιδρότητας– να σας απευθύνω την ύστατη τούτη έκκληση: 

 Κύριε Πρωθυπουργέ, αφού δεν μπορείτε να μας αφήσετε να ζήσουμε ήσυχα, αφήστε τουλάχιστον να πεθάνουμε ήσυχα! Είναι απαράδεκτο άνθρωποι της δικής μου ηλικίας να ασχολούνται από νυκτός μέχρι πρωίας με το τι πρέπει σήμερα να μαζέψουν για την εφορία ή τι ποσό οφείλουν εντός των προσεχών ημερών να πληρώσουν στην εφορία. Οι σοφοί σας σύμβουλοι κάθε ημέρα ανακαλύπτουν και νέους τρόπους να μας αιματορρουφήξουν. 

Οι μέθοδοι εισπράξεως χρημάτων, που εφευρέθηκαν εσχάτως, Κύριε Πρωθυπουργέ, παραπέμπουν στις μεθόδους του Αλή Πασά, που αντί να βάζει τον «τζελάτη» (δήμιο) με μια σπαθιά να κόβει το κεφάλι του ραγιά, τον έβαζε να τον κόβει φέτες, ξεκινώντας από τα δάκτυλα και προχωρώντας στα πόδια και στα χέρια, μέχρι να φθάσει στην αποκοπή του κεφαλιού. Ήθελε κι αυτός και τα «ρετζάλια» του (δεν γράφω ρετάλια· ρετζάλια ήσαν οι αξιωματικοί του) και οι «τζοχανταραίοι» του να απολαμβάνουν το θέαμα του μαρτυρίου. 

Στο έσχατο αυτό σημείο του παρατεταμένου μαρτυρίου έχουμε φθάσει όλοι όσοι δεν πήραμε τη ζωή μας σαν «μαγκιά» (ενθυμείσθε ασφαλώς το Λαλιωτικό σύνθημα «η ζωή είναι μαγκιά»!) και μοχθήσαμε να στήσουμε νοικοκυριά, για τα παιδιά μας και για τα γεράματά μας. Τώρα που φθάσαμε στο όριο των «υπερήφανων γηρατειών», θαρρείτε, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι είναι δυνατόν με ισχυαλγίες, οσφυαλγίες, αρτηριακές πιέσεις, καρδιοπάθειες, άσθματα και άλλα τινά να στεκόμαστε ώρες στην ουρά για να πληρώσουμε τα διαρκώς επινοούμενα χαράτσια; Κι αν κάποτε αξιωθούμε να φθάσουμε προ του εφοριακού, νομίζετε ότι αρμόζει στην αξιοπρέπειά μας να παζαρεύουμε σαν Αιγύπτιοι... καμηλιέρηδες;

Κύριε Πρωθυπουργέ, ένας προκάτοχός σας στα χρόνια της νεότητάς σας, είχε πει, απευθυνόμενος στον υπουργό του επί των οικονομικών, το πολυθρύλητο: «Δωσ’ τα όλα»! Σεις, γιατί δεν κάνετε το αντίθετο; Να πείτε στον αρμόδιο για τις φοροεισπράξεις «μινίστρο» σας κάτι απλό: «Παρ’ τα όλα». Να ξεμπλέξουμε! Και να μην έχουμε αγωνία μη μας κλέψουνε. Αλλά τι να πάρουν οι «χαρατσήδες» σας, Κύριε Πρωθυπουργέ; Η κυβέρνησή σας έχει στραγγίξει μέχρι τρυγός ( τρύξ –γός είναι το κατακάθι του οίνου) τα όποια αποθέματά μας· έχει στραγγίξει ως τη στερνή ρανίδα το μαστό της αγελάδας. Φοβάμαι ότι στο εξής, αντί να βγάζει γάλα, ο μαστός της Ελλάδος-αγελάδος, θα κατεβάζει αίμα. Με πάσαν έννοιαν. Θαρρώ, εννοείτε τι εννοώ. 

Σήμερα, Κύριε Πρωθυπουργέ, εμείς τα «περήφανα γηρατειά» μοιάζουμε με τη χελώνα που δέχεται επίθεση και μένει στο καβούκι της και μόνο κάπου-κάπου βγάζει το κεφάλι της προς τα έξω και κοιτάζει γύρω. Μα τι να δει; Και το ξαναμαζεύει πάλι μετά από λίγο. Όπου να στρέψουμε το βλέμμα μας, βλέπουμε ανθρώπινα ερείπια. Φαντάζεστε, Κύριε Πρωθυπουργέ, πόσο οδυνηρό είναι για μένα να με πλησιάζει ένας νεαρός και να μου ζητάει ένα ευρώ για να φάει, όταν εγώ τον περνάω 60 χρόνια ζωής; Ξέρετε, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι υπάρχουν άνθρωποι της ηλικίας μου που παρακαλούν τον Θεό να τους χαρίσει χρόνια για να γηροκομήσουν τα παιδιά τους; 

Έχω διαβάσει, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι η κατάθλιψη είναι θυμός που έχει στραφεί προς τα μέσα. Αλλά πόσο μέσα θα πάει; Κάποτε θα ξεσπάσει. Και τι θα γίνει, αν ο θυμός αυτός βγει προς έξω; Όταν ο θυμός γίνεται σεισμός, τότε οι κοινωνικές εκρήξεις ξεπερνούν και αυτές της Αίτνας και του Κρακατάου. 

Προσωπικά, και μετά από φοροδοσία/αιματοδοσία 52 ετών, δικαιούμαι να έχω αξίωση μιας περισσότερο αξιοπρεπούς μεταχειρίσεως από τις αρμόδιες υπηρεσίες και όχι η δύσμοιρη σύζυγός μου –αντί να μου «παίρνει βεντούζες»– να ξαγρυπνά ψάχνοντας χαρτιά για το σπίτι που κατοικούμε, σπίτι του 1952, το οποίο έχουμε δηλώσει μέχρις εσχάτης γωνιάς πάνω από 60 φορές! Μήπως πρέπει να δηλώσουμε και την ελιά που φύτεψα φέτος; Δεν είναι ευχάριστη η επίσκεψη σε μια δημόσια υπηρεσία. Μου προκαλεί λόγω στενοχωρίας (στενότητας χώρου) στενοχώρια και δυσφορία. Και όσα ακούγονται εκεί, δεν γράφονται στο χαρτί. Κάποτε ένιωσα σαν ιεροκήρυκας σε έκθεση πορνογραφίας. 

Με την παρούσα δεν ζητώ τον οίκτο σας. Που ποτέ δεν ζήτησα. Απλώς θέλω για ύστατη φορά να θυμίσω (κι όχι μόνο σε σας), ποιος είναι ο ρόλος του πρωθυπουργού. Που δεν είναι –επαναλαμβάνω– ρόλος να εγκρίνει φορολογικά μέτρα. Ο ρόλος του είναι άλλος. Μια κυβέρνηση είναι σαν το παλιό καλό ρολόι με κουρδιστήρι. Και ρόλος του πρωθυπουργού είναι να κρατάει το ρολόι αυτό καλά κουρδισμένο. Δυστυχώς, η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός μοιάζουν με ξεκούρδιστο ρολόι. Τι χρειαζόταν η μισή κυβέρνηση να κουβαληθεί στην Κεφαλονιά; Και η αντιπολίτευση μαζί! Δεν υπήρχαν αρμόδια όργανα για να συντονίσουν αυτό που πρέπει να γίνει; Οι υπουργοί πρέπει να τα συντονίζουν όλα; Τότε τι χρειάζονται τα λοιπά όργανα; 

Αυτά που γίνονται, Κύριε Πρωθυπουργέ, από την κυβέρνησή σας είναι –αν όχι ανόητα– πάντως ακατανόητα. Μας πνίξατε στα ακρωνύμια. Είναι ευκολώτερο να μάθεις Σανσκριτικά παρά να μάθεις τι σημαίνουν τα αρκτικόλεξα αυτά. Τότε ένας τόπος κυβερνάται καλά, όταν η κυβέρνηση κινείται σ’ ένα όριο που μπορεί να το νιώσει κανείς, ακόμη και να το κατανοήσει. Δεν ανήκω στη χορεία των σοφών που περιστοιχίζουν κάθε υπουργό. Ωστόσο, όταν ταξιδεύω με τον ηλεκτρικό, άνθρωποι απλοί με ρωτούν: «Τι γίνεται στον τόπο αυτό;». Και δεν ξέρω τι να αποκριθώ. Συχνά μου έρχεται στη μνήμη μια φράση: «Η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη όσο φαίνεται· είναι ακόμη χειρότερη». Να απαντήσω έτσι; Σας ερωτώ... 

Η αισιοδοξία δεν είναι θέμα «γραμμής». 

Σαράντος Ι. Καργάκος

Τα βιντεάκια της Κατερίνας και του Σπύρου: δύο διαφορετικά αλλά όχι αντίθετα αντίφωνα διαμαρτυρίας και ελληνικής αντίστασης.

Due video-gridi di protesta. In inglese, in contrasto, ma pro la grecita’.

Μπορεί να μην παίρνουν Όσκαρ πρωτοτυπίας. Και είναι και στην παρ’ ολίγον επίσημη γλώσσα του προτεκτοράτου μας, τα αγγλικά!
Είναι, όμως, δροσερά, είναι γνήσια (ακόμα κι αν η Κατερίνα υπερέβαλλε λίγο περισσότερο, τα μπέρδεψε – Γραικοί ήσαν οι πατέρες των Ελλήνων, καθόσον: Γραίκες παρά Αλκμάνι αι των Ελλήνων μητέρες- ή και αντέγραψε). Είναι και τα δύο χρήσιμα. Με τον τρόπο τους.
Τα καρφιτσώνουμε κι εμείς εδώ, σαν αναμνηστικά.

I am Hellene My name is Spyros and I am a MALAKAS! (HELLENE??)