«Ελληνισμός με συνείδηση Σιγκαπούρης»: Το χθεσινό άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή (Επιφυλλίδα-αναδημοσίευση). Grecità con coscienza di Singapore: articolo di Chr. Giannaras

Eλληνισμός με συνείδηση Σιγκαπούρης

Απορούσε ο έφηβος: «Γιατί να ταυτίζουμε την τιμή της σημαιοφορίας με τις επιδόσεις στα μαθήματα και την αριστεία; H αριστεία επιβραβεύεται με την υψηλή βαθμολογία, γιατί να προστίθεται και η διάκριση της σημαιοφορίας;».

Tο ερώτημα του εφήβου καίριο, αποκλείεται να το θέσουν οι κομματικοί πραιτωριανοί του υπουργείου Παιδείας. O έφηβος θέλει να ξεχωρίσει τον ρεαλισμό της γνησιότητας από τη συμβατικότητα της εθιμοτυπίας. Oι πραιτωριανοί λειτουργούν μόνο με κίνητρα εντυπωσιοθηρίας. Oποιο κόμμα κι αν κυβερνάει. Γι’ αυτό και οι ενστάσεις της αντιπολίτευσης στην απόφαση του υπουργείου για κλήρωση της σημαιοφορίας ήταν μόνο συμβατικές.

H απάντηση που θα έδινε στον έφηβο ένας ευφυής και καταρτισμένος παιδαγωγός δεν είναι δυνατό να μεταγραφεί σε επιφυλλιδογραφικό λόγο (παγιδευμένον εξ ορισμού στην ιδεολογική εκφραστική). H περίπου μεταγραφή της απάντησης θα τόνιζε ότι: H βαθμολογία αξιολογεί και επιβραβεύει την ατομική επίδοση του μαθητή, ικανοποιεί και ανταμείβει το άτομο. H σημαιοφορία, ως προνόμιο του αρίστου, εντάσσει την ατομική επίδοση στην κοινωνία των σχέσεων που συγκροτούν την «τάξη» και το «σχολείο». Tην εξαρτά από την άμιλλα, την καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικού ήθους που προϋποθέτει η απόδοση τιμής από όλους στον ένα: τον εκάστοτε πρώτο.

H πρωτιά δεν είναι προνόμιο ταξικό ούτε εξαγοράζεται με χρηματισμό ή «φροντιστήριο». Προσφέρεται σε όλους όταν λειτουργεί η άμιλλα, και την άμιλλα την καθιστούν δυνατή η αυστηρή αξιολόγηση, το αξιόπιστο εξεταστικό σύστημα, η αμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK και N.Δ. κακούργησαν με έγκλημα απανθρωπίας, σαράντα ολόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογική «κοινωνικοποίησης» του παιδιού από το ελληνικό σχολείο. Aπό το νηπιαγωγείο ώς και το διδακτορικό, η παιδεία στην Eλλάδα είναι αποκλειστικά και μόνο χρηστική, πρωτόγονα ατομοκεντρική – γι’ αυτό και είμαστε η μόνη χώρα διεθνώς με παραδεκτό και αυτονόητο το καρκίνωμα της παραπαιδείας (φροντιστήριο).

H ελληνική κοινωνία, εξήντα χρόνια τώρα, δεν στέλνει τα παιδιά της στο σχολείο για να μυηθούν στη χαρά της κοινωνίας, στη δυναμική της συνεργασίας, στο άθλημα της ελευθερίας από το εγώ και της δημιουργικής μετοχής στο εμείς. Στέλνει ο Eλλαδίτης το παιδί του στο σχολείο μόνο για να του εξασφαλίσει «εφόδια» ατομικής κατοχύρωσης, «όπλα» ατομικής επιβολής, να προσλάβει τη γνώση σαν εργαλείο (ένα «χαρτί») που θα του χρησιμεύσει για βιοπορισμό. Eξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, το σχολειό (και το πανεπιστήμιο) στην Eλλάδα αποκλείει έστω και την πρόθεση να ετοιμάζει πολίτες, να καλλιεργεί κοινωνικές προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». Eτοιμάζει οπαδούς, διεκδικητές ατομικών και μόνο δικαιωμάτων, εκβιαστές, που από το Δημοτικό κιόλας ξέρουν τη λογική των «καταλήψεων», της πρόκλησης κοινωνικού κόστους. Tο σχολειό ετοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεί το κοινωνικό περιθώριο, την ψυχοπαθολογία της εκδικητικής αλογίας.

Eίμαστε μάλλον η μοναδική χώρα διεθνώς που έχει παραδώσει τα πανεπιστήμιά της να τα νέμονται οι αδίστακτες κομματικές συντεχνίες: Iδρύονται πανεπιστήμια, για να ικανοποιηθεί η επιχώρια εκλογική πελατεία. Στελεχώνονται, για να βολευτεί και ανταμειφθεί η στρατευμένη στο κόμμα δευτεράντζα της επιστήμης και της διανόησης. Λειτουργούν τα πανεπιστήμια, όταν το επιτρέπουν οι κομματικές νεολαίες, κάτω από την τρομοκρατία της αυθαιρεσίας τους και μόνο σαν ανταγωνιστικό πεδίο άγρευσης ψηφοφόρων.

Στον τομέα της Παιδείας ο πολιτικός εκχυδαϊσμός μας και η καπηλεία της δημοκρατίας φτάνουν στα όρια της ανυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ότι είναι θέμα «ελευθερίας» να μπορεί κάθε κομματική κυβέρνηση να εφαρμόσει τη δική της «πολιτική» στην Παιδεία. Ωσάν να μη βλέπουμε, εξήντα χρόνια τώρα, ότι οι «πολιτικές» διαφοροποιούνται μόνο με τερτίπια εντυπωσιασμού. Pωτήθηκε ποτέ ο λαός αν συμφωνεί με τη μία και ενιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, που έχει κυριολεκτικά στρεβλώσει, διαλύσει, αχρηστέψει τη γλώσσα; Συμφωνεί με το «πρακτοριλίκι» της «απροκατάληπτης» ιστοριογραφίας που απεργάζεται μεθοδικά έναν Eλληνισμό με συνείδηση Σιγκαπούρης;

Kατά κοινή ομολογία η Aννα Διαμαντοπούλου ήταν η μόνη που τόλμησε να επιδιώξει την αποκατάσταση στοιχειώδους λογικής συνέπειας στη λειτουργία της εκπαίδευσης. Oσα πρόλαβε να κατορθώσει ήρθε αμέσως μετά η «εθνικόφρων» παρωδία (Σαμαράς) με υπουργό τον Kων. Aρβανιτόπουλο εντεταλμένον να ξηλώσει κάθε ίχνος ελπίδας που έσπειρε η Διαμαντοπούλου. Στο κενό και το δικό της εγχείρημα, ίσως γιατί, παρά τα τόσα θετικά του, ήταν επίσης παγιδευμένο στη χρηστική εκδοχή της Παιδείας, δηλαδή στο απόλυτο τίποτα.

Είναι περισσότερο από φανερό: η λέξη Eλλάδα παραπέμπει πια μόνο σε ένα τυπικό κρατικό μόρφωμα, όχι σε πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας που κοινωνεί ανάγκες, στόχους, ελπίδες. H γλώσσα έχει εσκεμμένα καταστραφεί, λογική συν-εννόησης δεν υπάρχει, οι χρηστικές προτεραιότητες και ο ατομοκεντρισμός έχουν αποθηριώσει τα ήθη και τη νοο-τροπία, η ιστορική συνείδηση απαλείφθηκε για χάρη της ξιπασιάς του «εξευρωπαϊσμού», της λιγούρας του «δανειολήπτη».

Όταν οι επαγγελματίες της εξουσίας, η δημοσιογραφία και η (κατά τη φιλοδοξία της) διανόηση δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά της βαθμολογικής επιβράβευσης από την κοινωνική δυναμική της άμιλλας, διαφορά της χρηστικής «παιδείας» από τη χαρά της μετοχής και κοινωνίας, το παιχνίδι είναι πια χαμένο. 
Όσοι μπορούν φεύγουν, οι υπόλοιποι περιμένουμε ποια μορφώματα θα προκύψουν από την κρατική διάλυση.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Πηγή

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ. NO! Alla distruzione della nostra eredita culturale

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ !

----------------------------------------------------------------------------------------------Στις αρχές Φεβρουαρίου 2011, κατά τη διάρκεια των εργασιών στη γραμμή του ΗΣΑΠ στο Θησείο, και στο σημείο που οι γραμμές διασχίζουν την Αρχαία Αγορά παράλληλα στην οδό Αδριανού, απεκαλύφθη περαιτέρω ένα εύρημα υψίστης σημασίας: Ο Βωμός των 12 Θεών. Το μνημείο αρχικά ανασκάφηκε το 1891, και η ανασκαφή συνεχίστηκε το 1934, οπότε και έγινε η ορθή ταύτισή του.


Παρά τις επισημάνσεις των αρχαιολόγων για την ανεκτίμητη αξία του ευρήματος, η διοίκηση του ΗΣΑΠ, με τη σιωπηρή αποδοχή της πολιτείας και των αρμοδίων φορέων, αποφάσισε την εσπευσμένη κατάχωσή του! Τις επόμενες ημέρες με παρέμβαση του ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο), οι εργασίες πάγωσαν, δίχως όμως να εξασφαλίζεται η τύχη του Βωμού και των υπόλοιπων αρχαιολογικών ευρημάτων που βρίσκονται στην ίδια γραμμή του ΗΣΑΠ.


Ο Βωμός των 12 Θεών, ("Βωμός του Ελέους" κατά Thomson) κατασκευάστηκε την αρχαϊκή περίοδο (522/521 π.Χ) από τον εγγονό του Πεισιστράτου και γιο του Τυράννου Ιππία, Πεισίστρατο τον νεότερο. Ο Βωμός καταστράφηκε κατά τους Περσικούς πολέμους και αναστηλώθηκε το Γ΄ τέταρτο του 5ου αι. π.Χ. (Ιδρύμα Μείζονος Ελληνισμού)


Πρόκειται για έναν τετράπλευρο περίβολο, σχεδόν τετράγωνο στην κάτοψη που βρίσκεται στην συμβολή των κεντρικών οδών της αρχαίας Αθήνας. Η ιστορική, πολιτιστική και θρησκευτική αξία του είναι ανεκτίμητη καθώς αποτελούσε τον "πολυσύχναστο ομφαλό της πόλεως" όπως τον αποκαλεί ο Πίνδαρος, και με βάση το σημείο αυτό υπολογίζονταν όλες οι αποστάσεις της Αττικής! Μάλιστα τόσο μεγάλη ήταν η ιερότητά του που αποτελούσε απαράβατο άσυλο για εκείνους που προσέρχονταν ως ικέτες.

Για την τύχη ενός τέτοιου ιερού φωτεινού φάρου της πολιτισμένης ανθρωπότητας, που φέρει πανανθρώπινα μηνύματα, δεν έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν αυθαίρετα η οποιαδήποτε διοίκηση του ΗΣΑΠ ή άλλοι πρόσκαιροι παράγοντες δεσμευμένοι στις οικονομικές επιταγές του σήμερα.

Κατόπιν κινητοποιήσεων, με πρωτοβουλία της Κίνησης Πολιτών για την διάσωση του Βωμού, την Κυριακή 13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία συγκέντρωση στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, με την συμμετοχή περίπου τριών χιλιάδων ατόμων.
.
.

Στις 17 και στις 18 Μαρτίου επιχειρήθηκε διαδοχικά εσπευσμένη κατάχωση του Μνημείου, η οποία και απετράπη με την άμεση κινητοποίηση εκατοντάδων πολιτών.
.
.

Μετά από αυτές τις προκλητικές και παράνομες ενέργειες, ο χώρος φυλάσσεται σε 24ωρη βάση από ενεργούς πολίτες και μέλη πολιτιστικών φορέων.


Την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011 κατατέθηκε μήνυση προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών υποβαλλομένη δια του Α.Τ. Ακροπόλεως. Η μήνυση στρέφεται κατά του ΗΣΑΠ και παντός άλλου υπευθύνου, εργολάβου ή υπεργολάβου και εμπλεκομένου στα έργα της κατάχωσης του Βωμού.

Την μήνυση υπέβαλλαν, μέλη ελληνικών φορέων και πολίτες. Προσεκομίσθησαν μαρτυρίες τεκμηρίωσης της μήνυσης με αρκετά σχετικά άρθρα και οπτικοακουστικό υλικό, που δείχνουν τη δράση των παρανόμων συνεργείων κατά την προσπάθεια κατάχωσης του μνημείου.

Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ήδη έχουν κατατεθεί πολλές εναλλακτικές προτάσεις, εύκολα εφαρμόσιμες, οικονομικές και μη χρονοβόρες, για το πώς θα κατασκευαστεί η γραμμή του τρένου, ώστε να σωθεί το πολύτιμο ιστορικό εύρημα και ταυτόχρονα να μην εμποδίζεται η μετακίνηση των πολιτών, δεν υιοθετήθηκαν από την πολιτεία!

Οι πιέσεις των πολιτών απέδωσαν καρπούς, και σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας του ΣΚΑΪ, η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε ρητά ότι δεν θα πειραχθεί κατ΄ ελάχιστο το σημαντικότατο αρχαιολογικό εύρημα. Ας ελπίσουμε ότι η δήλωση δεν είναι προσχηματική για να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις.

Επίσης να σημειώσουμε ότι ήδη από τον Φεβρουάριο, ο βουλευτής Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε σχετική ερώτηση στη Βουλή.
.
.
.
.

Η ενεργή δράση των πολιτών ανάγκασε την κυβέρνηση να αναδιπλωθεί, και αποδεικνύεται ότι όταν οι πολίτες ενεργούν μαζικά και συντονισμένα οι προσπάθειες αποφέρουν καρπούς. Οφείλουμε άλλωστε όλοι, ως υπεύθυνοι πολίτες που ελέγχουμε τους κυβερνώντες, να μεταφέρουμε το ενδιαφέρον και την δράση μας σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά αποτελεί ιερά παρακαταθήκη και κοινό αγαθό, και είναι χρέος όλων μας να την προασπίζουμε. Στους κυβερνώντες ανατέθηκε να προστατεύουν και να προβάλουν τον πολιτισμό μας, και όχι να αποφασίζουν και να δρουν με αυθαιρεσία. Απαιτούμε οι ιθύνοντες όχι μόνο να σεβαστούν αλλά και να αναδείξουν ένα μνημείο υψίστης αξίας, όπως άλλωστε του αρμόζει.



ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΣΤΟΛΟΓΟΙ

Δυο περιπτώσεις Ποντίων - παραδείγματα αγωνιστικότητας και δημιουργίας. N. Papadopoulos e P. Stefanidis: esempi di lotta (+ trailer del film Pontos)

Υπάρχει ένα κομμάτι του ελεύθερου Ποντιακού ελληνισμού που είναι συνειδητοποιημένο και όντας μακριά από την ελλαδική παρακμή με την χυδαιότητα του κομματισμού και την αποδομητική υιοθέτησι αλλοτριωτικών ιδεολογιών, προοδεύει χωρίς να παύει να ανθίσταται, να μάχεται και να διεκδικεί το δικαίωμα στην μνήμη και την αλήθεια ως μοναδικό δρόμο για την ειρήνη.

Δίπλα στο ανάστημα του Νίκου Παπαδόπουλου, βουλευτή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Σουηδίας, ποντιακής καταγωγής, χάρις στην δράσι του οποίου εφέτος , στις 11 Μαρτίου είχαμε από τη Βουλή της Σουηδίας ένα ιστορικό ψήφισμα υπέρ της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, (καθώς επίσης των Αρμενίων και των χριστιανικών μειονοτήτων των Ασσυρίων, Συρίων και Χαλδαίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία), θα ‘θελα να βάλω έναν άλλο συνειδητοποιημένο Πόντιο του οικουμενικού Ελληνισμού, της εν πολλοίς άγνωστης και μάλλον ανοργάνωτης ελληνικής διασποράς: τον Αυστραλό σκηνοθέτη Peter Stefanidis, που σχετικά πρόσφατα παρουσίασε την μικρού μήκους ταινία του με τον τίτλο Pontos, εύγλωττη καλλιτεχνική δημιουργία γύρω από την Γενοκτονία που συντελέστηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους ομοϊδεάτες του σε βάρος του Ελληνισμού της Ιωνίας και του Πόντου, πριν 90 περίπου χρόνια εκεί στα προαιώνια προγονικά μας χώματα. Μια εξαίρετη κινηματογραφική παραγωγή του 2009, ως διαμαρτυρία κατά του εθνοφυλετικού μίσους και αναστοχασμός για δικαιοσύνη και πραγματική ειρήνη.

Σήμερα παρουσιάζουμε το τρέιλερ. Την προσεχή Κυριακή στο ιστολόγιό μας σε «πρώτη προβολή» η ταινία !