Αγίων Θεοφανίων τροπάρια (απολυτικίον και κοντάκιον). Un tropario di Epifania (testo con traduzione in neogreco e video su You Tube). The troparion and the kontakion of Epiphany (You Tube video and text)

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄.

Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε

ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις,

τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι,

ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομὰζουσα

 καὶ τὸ Πνεῦμα, ἐν εἴδει περιστερᾶς,

 ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς.

Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεὸς

καὶ τὸν κόσμον φωτίσας,

δόξα σοι.

Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

(Δικιά μου απόδοσι:)
Στην βάπτισί σου, Κύριε, στον Ιορδάνη
παρουσιάστηκε η προσκύνησι η της Τριάδας:
του Πατέρα σου η φωνή φανερά το μαρτυρούσε
καθώς ονόμαζε εσέ αγαπητό Του Γιό
και το Άγιο το Πνεύμα με μορφή περιστεριού
ήτανε βεβαίωσι για το αλάθητο του λόγου.
Χριστέ, εσύ που αποκαλύφθηκες Θεός
και φώτισες τον κόσμο, δοξασμένος νά ‘σαι!

Απολυτίκιο Αγ. Θεοφανείων - 6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

...............................................
Κοντάκιον Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
«Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη
και το Φως Σου Κύριε εσημειώθη εφ΄ ημάς
εν επιγνώσει υμνούντας Σε.
Ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον»

Ρωμανός ο Μελωδός.

(Δικιά μου απόδοσι:)
Έγινες επιτέλους ορατός σήμερα στην οικουμένη
και το Φώς σου, Κύριε, έγινε σημείο αναγνώρισης
για μάς που με βαθειά επίγνωσι σε υμνούμε.
Ήλθες, φανερώθηκες εσύ, το Φώς το υπερούσιο!

6 Αυγούστου, «Του Σωτήρος». Ένα βυζαντινό τετράστιχο «Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν» και το Απολυτίκιο της Εορτής. Festa del 6 Agosto. Un poemetto bizantino sulla Trasfigurazione del Salvatore

Κάπως στρυφνό, αλλά πάντως πρωτότυπο μου φαίνεται το παρακάτω στιχούργημα που βρήκα κάπου στα «έπη» του Μανουήλ Φιλή:

Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν.

Τοῖς σώμασι μὲν τὰς σκιὰς δεῖ συντρέχειν,

Χύσιν δὲ φωτὸς τῷ Θαβὼρ κἀν τοῖς τύποις.

Οὐκοῦν, θεατὰ, στῆθι μακρόθεν βλέπων,

Κἂν τὰς ψυχικὰς οὐ νοσῇς ἴσως κόρας.

Μανουήλ Φιλής

[Αποδίδω στην νεοελληνική μας –όχι και με απόλυτη βεβαιότητα:]

Με τα σώματα πρέπει να τρέχουν μαζί κι οι σκιές,

Και η εκροή φωτός με το Θαβώρ και στις απεικονίσεις.

Γι’ αυτό, θεατή, στάσου από μακριά και κοίτα,

Ακόμα κι αν δεν νοσείς ως προς τα ψυχικά σου μάτια.

.......................................................................
 

Αλλά ας μην χάσουμε την ευκαιρία να ψελλίσουμε το όμορφο απολυτίκιο της ημέρας (Να θυμίσω μόνο τα λόγια που είπε ο Χριστός στους αποσβολωμένους μαθητές Του που τον είδαν «εν Δόξη», το ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε Κατά Ματθαίον (ιζ΄, 8), και πως "Θαβώρ" για κάποιους σημαίνει Έλευσις φωτός):

 Απολυτίκιο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος - 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 

 

Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός,

δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν Σου, καθώς ηδύναντο.

Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως Σου το αΐδιον,

πρεσβείαις της Θεοτόκου. Φωτοδότα, δόξα σοι.

Κυριακή, της Πεντηκοστής. Ένα διαφωτιστικό κείμενο για την γονυκλισία και τρείς εκτελέσεις του Απολυτικίου της ημέρας.

Un testo sull’ inginocchiamento e tre interpretazioni dell' Inno della Pentecoste
Ένα κείμενο ενός σύγχρονου εκπροσώπου της ορθόδοξης Εκκλησίας, του λόγιου Ιεράρχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ, επεξηγεί απλά και εποικοδομητικά το φαινομενικά απλοϊκό, αλλά τελικά σύνθετο ζήτημα «Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής».
Το γονάτισμα βέβαια κατά τις Κυριακές το απαγορεύουν ρητά Ιεροί κανόνες της πρώτης ιστορικής περιόδου της Εκκλησίας (βλ. ήδη 20ο Κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου), αλλά με την νεωτερίστικη πράξι της Εκκλησίας, η οποία κάποια στιγμή αποφάσισε να μετακινήση τον Εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής «από τις εσπερινές ώρες της Κυριακής - όπου δεν υπάρχει απαγόρευση γονυκλισίας σύμφωνα με τον 90όν Κανόνα της Στ´ Οικουμενικής - στην πρωΐα της Κυριακής της Πεντηκοστής, ασφαλώς για λόγους ποιμαντικούς» (: Αρχιεπ. Αθηνών Χριστόδουλος) επιτρέπεται –αν δεν επιβάλλεται- το απλό γονάτισμα ή όπως λέγεται και αλλιώς η «μικρή μετάνοια».
Στο θέμα ίσως αξιωθούμε να επανέλθουμε (μή όντες θεολόγοι αλλά απλώς αμαρτωλοί-πιστοί, διατελούμεν ευσταθώς εν διαφωνία ενώπιον παρομοίων νεωτερισμών και προσδοκώμεν εις πανορθόδοξον επανεξέτασιν τοιούτων ζητημάτων υπο της μητρός ημών Εκκλησίας, ημέραν τινα) παρουσιάζοντας όλες ει δυνατον τις απόψεις περι της ευσεβούς –και ενίοτε ευσεβίστικης- συνήθειας της γονυκλισίας.
Το ωραίο κείμενο του σεβάσμιου Ιεράρχη μας το πλαισιώνουμε με βιντεάκια (από το Γουτιούμπι), όπου μπορούμε να ακούσουμε (και να ψάλουμε!) το εκστατικό απολυτίκιο της Αγίας ημέρας.
Dismissory of Pentecost, Απολυτίκιο Πεντηκοστής


Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής;

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»

Κατά την «έσχατη» και «μεγάλη» και «σωτήρια» ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία μας αποκαλύφθηκε και προσκυνούμε και δοξάζουμε το μέγα μυστήριο της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου και Ασυγχύτου Τριάδας, του Ενός και Μοναδικού Θεού. του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμέσως μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, τελούμε τον «Εσπερινό της Γονυκλισίας», κατά τον οποίο ψάλλουμε ύμνους αφιερωμένους κατ’ εξοχήν στο Πανάγιο Πνεύμα, το τρίτο Πρόσωπο της Τρισηλίου Θεότητας, που είναι «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά. Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον, καθαίρον τα πταίσματα, Θεός και θεοποιούν, πυρ εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τα χαρίσματα».

Αμέσως μετά την «Είσοδο» του Εσπερινού, κι αφού ψαλεί το «Φως ιλαρόν» και το πανηγυρικό Μέγα Προκείμενο «Τίς Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!» σε ήχο βαρύ, μεγαλόπρεπο, αντάξιο του νοήματος και του μηνύματός του, ο Διάκονος μας καλεί, κλήρο και λαό, να γονατίσουμε και ν’ απευθύνουμε στο Θεό γονυπετείς λόγο ικεσίας:
«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Από τη λαμπροχαρμόσυνη αγία ημέρα του Πάσχα μέχρι και σήμερα, η γονυκλισία ήταν απαγορευμένη. Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, και για να υπογραμμίζεται το χαρούμενο και σωτήριο μήνυμα των αναστάσιμων βιωμάτων της Εκκλησίας, η προσευχή των Ορθοδόξων γίνεται «ορθοστάδην». Σε όρθια δηλαδή στάση, και όχι με γονυκλισία. Όμως την ώρα τούτη το «ορθοστάδην» παραμερίζεται, όχι μόνο για να χαιρετίσουμε θεοπρεπώς το Πανάγιο Πνεύμα, «δι’ ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται, και παρά πάντων γινώσκεται μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις τής Αγίας Τριάδος», μα και για να πούμε κατά πως ταιριάζει σε παραστρατημένους, όπως είμαστε όλοι μας, χωρίς εξαίρεση, το «ημάρτομεν!», και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, την άφεση, την κάθαρση, τη συγγνώμη.
Τη γονυκλισία την ονομάζει ο λαός μας και «μετάνοια». Γιατί η στάση του μετανοούντος είναι το «κλίνειν τα γόνατα». Κάτω τα γόνατα, κάτω και το πρόσωπο, σημαίνει απλούστατα: «Θεέ μου, βρίσκομαι κάτω. Είμαι πεσμένος. Έχω καταντήσει “γη και σποδός”. Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…». Έτσι, σήμερα που ήρθε στον κόσμο ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας το «καθαίρον(που καθαρίζει) τα πταίσματα», καλούμαστε να πάρουμε στάση (όχι μόνο σώματος, μα και ζωής!) μετανοούντος:
«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».

Στην Κρήτη λένε οι παλαιότεροι: «Και στην κορυφή του βουνού να βρεθείς τούτη την ημέρα ολομόναχος, θα πρέπει να γονατίσεις και να κάμεις το σταυρό σου». Και κρύβουν τα λόγια τούτα την αίσθηση της πραγματικής μετοχής στη ζωή του Ενός Σώματος της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από εξωτερικές συνθήκες. Την αίσθηση της εν Θεώ τω εν Τριάδι οργανικής ενότητας των πιστών, όπου κι αν οι συγκυρίες της ζωής τους θέλουν να βρίσκονται… Και γονατίζει ο πιστός όπου κι αν είναι: Στην εκκλησιά του• στο σπίτι του ή στο νοσοκομείο, αν είναι άρρωστος•• στο πλοίο του, αν θαλασσοπορεί• στο βουνό στον κάμπο• στη στάνη• στο δάσος• στην ξενιτιά• στο κάτεργο• στη φυλακή… Όπου βρίσκεται!

«Έτι και έτι, κλίναντες τα γόνατα, του Κυρίου δεηθώμεν».
(...)
(Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ, «Οσμή ζωής», εκδ. Άθως)

Ευλογητός εί, Χριστέ ο Θεός - Kabarnos Νικόδημος


..............

Ξανά και ξανά γονατίζοντας, ας δεηθούμε στον Κύριο
Κι όσοι δεν πήγαμε στην Εκκλησία, μπορούμε να σηκωθούμε από τα πληκτρολόγια και στρεφόμενοι προς Ανατολάς να γονατίσουμε (τώρα το βράδυ επιτρέπεται) και –έστω χωρίς λόγια- να κάνουμε τον σταυρό μας.

Και μή ρωτάτε πού είναι η τρίτη (και καλύτερη!) εκτέλεσι του τροπαρίου:
Μα φυσικά είναι η δική σας!

Ευλογητός εί, Χριστέ ο Θεός ημών,
ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας,
καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον,
και δι' αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας,
Φιλάνθρωπε, δόξα Σοι!

Από το Μέγα Απόδειπνο: ο εκκλησιαστικός ύμνος της Μ. Σαρακοστής «Μεθ’ ημών ο Θεός…». L’ inno ecclesiastico del giorno ("Dio e' con noi" in video)

Ένα από τα λίγα πράγματα που θυμάμαι με συγκίνησι από τα μαθήματα που (18χρονος;) παρακολούθησα στο Σεμινάριο Υποψηφίων Κατηχητών της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήταν ο εκκλησιαστικός ύμνος «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε ότι μεθ’ ημών ο Θεός…».
[Πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους ύμνους της χριστιανικής Εκκλησίας που όπως ο άλλος, ο εξ ίσου μυσταγωγικά «παιανίζων» και ακόμα πιο παλιός, ο “Τίς Θεός, μέγας, ως ο Θεός ημών…”, απηχεί κάτι από το ηρωικό πνεύμα των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού.]
Σήμερα ο αρκετά γνωστός αυτός ύμνος ψάλλεται κατά την διάρκεια του Μεγάλου Αποδείπνου. Και μπορεί το Απόδειπνο, ως ένα είδος κοινής, ομαδικής προσευχής μετά το δείπνο, να διαμορφώθηκε συν τω χρόνω (δηλ. με τους …αιώνες) σε ολόκληρη Ακολουθία, και ως Μικρό Απόδειπνο να το συναντάμε συχνά μέσα στο εκκλησιαστικό έτος, όμως το Μέγα Απόδειπνο, ως εκτενέστερο -εξ ού και Μέγα- κατανυκτικότερο και οπωσδήποτε παλαιότερο, επικράτησε να διαβάζεται μόνο κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη).
Έ, λοιπόν, σήμερα Μεγάλη Τρίτη, καθώς είναι η τελευταία φορά που διαβάζεται το Μέγα Απόδειπνο στους ορθόδοξους ναούς μας, βρήκα στο ηλεκτρονικό σύμπαν τον αρχαίο αυτόν ύμνο του Αποδείπνου. Και τον αναρτώ εδώ.
Έτσι, κάποιοι άσωτοι, όπως ο υπογράφων, έχουμε τώρα μια ευκαιρία να τον ξαναθυμηθούμε λεπτομερώς και (όποτε νιώθουμε την ανάγκη) να τον ψάλ(λ)ουμε!

Καλή Ανάστασι!



Μεθ’ ημών ο Θεός! (God is with us)


[Εάν κάποιοι ορθόδοξοι αδελφοί δεν εκφράζονται από το κάπως δυτικότροπο υλικό και ύφος της οπτικοποιήσεως του ύμνου, δηλ. από το συγκεκριμένο βίντεο, μπορούν να τον έχουν και σε αυτήν την έκδοσι (ψάλλει και εδώ ο Πάνος Καβαρνός)]


TO KEIMENO:

Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Ἰσχυκότες ἡττᾶσθε,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, καὶ πάλιν ἡττηθήσεσθε,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ ἣν ἂν βουλὴν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ λόγον, ὃν ἐὰν λαλήσητε, οὐ μὴ ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Τὸν δὲ φόβον ὑμῶν οὐ μὴ φοβηθῶμεν, ουδ' οὐ μὴ ταραχθῶμεν,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Κύριον δὲ τὸν Θεὸν ἡμῶν, αὐτὸν ἁγιάσωμεν, καὶ αὐτὸς ἔσται ἡμῖν φόβος,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ ἐὰν ἐπ' αὐτῷ πεποιθὼς ᾧ ἔσται μοι εἰς ἁγιασμόν,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ' αὐτῷ, καὶ σωθήσομαι δι' αὐτοῦ,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἃ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, εἴδε φῶς μέγα.

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ, καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ' ἡμᾶς,

Ὅτι μεθ΄ ἡμῶν ὁ Θεός.

Ὅτι Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, Υἱός, καὶ ἐδόθη ἡμῖν,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγεννήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ.

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Θαυμαστὸς σύμβουλος.

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Θεὸς ἰσχυρός, Ἐξουσιαστής, Ἄρχων εἰρήνης,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος,

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Δόξα...

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Καὶ νῦν...

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός.

Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε, ότι μεθ’ ημών ο Θεός!

Το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου + 1 ακόμα εκκλησιαστικός ύμνος. Un messaggio natalizio + 1 inno ancora

Il messaggio del Metropolita di Calcide, Crisostomo ed un inno bizantino per Natale.

Το παρακατω μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου διαβάστηκε σήμερα σε όλες τους ναούς της Μητροπόλεώς μας.


Τέκνα μου ἀγαπητά,
«Ἦλθε σαρκωθείς, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν» ψάλλει σήμερα πανηγυρικῶς ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀπαγγέλλουσα σ’ ὅλο τόν κόσμο, τό μεγαλύτερο μυστήριο καί τό πιό χαρούμενο γεγονός, τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως.

Αὐτός πού γεννήθηκε ἀπό τόν Θεό Πατέρα Του, πρίν ἀπ’ ὅλη τή δημιουργία, ὁρατῶν καί ἀοράτων, πρίν ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ χρόνου, ἦλθε στή γῆ καί γεννήθηκε ἀπό τήν γαστέρα τῆς Κεχαριτωμένης Μαρίας τῆς ἀειπαρθένου. Εἰσῆλθε στόν χρόνο μας καί τήν ἱστορία μας.
Ἡ πρώτη Του προαιώνια γέννηση, ἀπό τόν Οὐράνιο Πατέρα Του, χωρίς τή μεσολάβηση μητρός, Τόν ἀναδεικνύει ὁμοούσιο Θεό, συναΐδιο μέ τόν ἄναρχο Πατέρα.
Η δεύτερή Του μέσα στόν χρόνο γέννηση, εκ Πνεύματος Αγίου καί Μαρίας της Παρθένου, Τόν αποκαλύπτει αληθινό άνθρωπο, της ίδιας ουσίας μ’ εμάς.

Ἀπαράλλακτος, λοιπόν, σέ σχέση μέ τόν Θεό Πατέρα Του, γίνεται ἑκουσίως κοινωνός καί τῆς δικῆς μας ἀνθρωπίνης φύσεως, προσλαμβάνοντάς την, προκειμένου νά τήν θεραπεύσει καί νά τήν ζωοποιήσει καί νά μᾶς απαλλάξει ἀπό τόν φόβο καί τή δουλεία τοῦ θανάτου, στα οποία είμαστε ἐνοχικά καταδικασμένοι ἰσοβίως.
Δύο φύσεις (ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη) ἑνώνονται ἀχώριστα, ἀδιαίρετα, ἀσύγχυτα καί ἀναλλοίωτα σ’ ἕνα καί τό αὐτό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὄντως, μυστήριο μέγα καί θαῦμα παράδοξο, ὑπερβαίνει τήν ἀνθρώπινη λογική καί ὑπερέχει πᾶσαν ἔννοιαν.
Τό μυστήριο αὐτό, πού χαροποιεῖ τά σύμπαντα, προσεγγίζεται, ἐν τούτοις, καί φανερώνεται, σ’ ὅσους μέ πίστη τό προσκυνοῦν καί ἀποδέχονται μέ ἀπερίεργη ἁπλότητα τό «οὕτως ηὐδόκησεν ὁ Θεός» τῆς Ἐκκλησίας.
Ὡστόσο, ἐνῶ δέν γνωρίζουμε τό πῶς, δέν ἀγνοοῦμε καί τό γιατί τῆς γεννήσεως. Αὐτό μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ σαρκωθείς, γιατί αὐτό ἦτο ἀπαραίτητο γιά τήν σωτηρία μας. Γιατί ἦλθε στή γῆ ὁ Χριστός; Ἦλθε ἁμαρτωλούς σῶσαι.

Γι’ αὐτό καί ἕνα ἀπό τά τροπάρια τοῦ Κανόνος τῆς Γεννήσεως λέγει: «Ἐκεῖνος πού κρατεῖ τάς ἡνίας καί χαλινούς τῶν ἐπουρανίων καί ἀχράντων δυνάμεων, ἐπλάγιασε καί ἀναπαύεται στό παχνί τῶν ἀλόγων ζώων• Αὐτός πού φασκιώνεται μέ εὐτελῆ ράκη, διαλύει τά πολύπλοκα σειράδια καί τίς ἁλυσίδες τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων».
Ἁμαρτία εἶναι ὁ χωρισμός τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἀνταρσία ! Ὁ ἐγωισμός, πού μᾶς κάνει νά μήν ἀγαπᾶμε τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπό μας, νά γινόμαστε ὁ καθένας μας εἴδωλο καί νά αὐτολατρευόμαστε, νά μήν ὑπακούουμε στίς ἐντολές καί τό θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ μας, νά μήν αἰσθανόμαστε τήν μικρότητα καί τήν ἀνεπάρκειά μας, νά μή μετανοιώνουμε ποτέ, νά ἀκυρώνουμε τόν σκοπό τῆς δημιουργίας μας. Νά μή ζοῦμε δηλαδή ἐκκλησιαστικά.
Επειδή όμως ο Θεός είναι η Ζωή των ανθρώπων, χωρισμός από τόν Θεό είναι στήν ουσία χωρισμός από τήν ίδια τή ζωή, δηλαδή ασφυκτικός θάνατος!

Νά γιατί ὁ σοφός Παροιμιαστής ὀνομάζει τίς ἁμαρτίες σειρές καί ἁλυσίδες• «Σειραῖς δέ τῶν ἑαυτοῦ ἁμαρτιῶν ἕκαστος σφίγγεται».
Ἀπό τήν ἁμαρτία καί τά ἐξ’ αὐτῆς φοβερά καί ἐπίπονα, ἦλθε συνεπῶς νά μᾶς σώσει ὁ λυτρωτής μας καί Θεός μας, κάνοντάς μας μέλη τοῦ Σώματός Του, τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας, κληρονόμους τῆς Βασιλείας Του.

Ἀδελφοί μου καί τέκνα μου,
Πολλοί, σχεδόν ὅλοι, ἑορτάζουν τή σημερινή ἑορτή. Ἦλθαν τά Χριστούγεννα, διαλαλοῦν. Ὄχι λίγοι, ὅμως, δυστυχῶς, χρησιμοποιοῦν τή γιορτή τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς δίνουν τελείως κοσμικό χρῶμα καί τόνο ἔντονα διασκεδαστικό. Μπορεῖ μάλιστα κάποιοι ἐξ αὐτῶν, πού ἀλλοιώνουν ἔτσι τό περιεχόμενο τῆς γιορτῆς, νά στέκωνται μέ ἀδιαφορία ἤ καί ἐχθρότητα ἀπέναντι στόν τεχθέντα Βασιλέα. Οἱ τραγικές αὐτές ἀντιφατικότητες δημιουργοῦν τό ἐρώτημα· Γνωρίζουμε τί πραγματικά ἑορτάζουμε; Καί τό κυριότερο• Ποιά θέση ἤ μᾶλλον ποιά σχέση ἔχουμε ἤ ἐπιθυμοῦμε νά ἔχουμε μέ τόν σαρκωθέντα Χριστό;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὄχι ἁπλᾶ σφίγγεται, ἀλλά συνθλίβεται ἀπό πολλά. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἐγκλωβισμένος μέ εἰδωλολατρική μανία στήν ὕλη, φαίνεται νά ἀγωνιᾶ μόνο γιά τήν οἰκονομική στενότητα, ἡ ὁποία τόν ταλανίζει καί τόν ὁδηγεῖ στήν ἀσφυξία. Σ’ αὐτόν τόν κόσμο τῆς συγχύσεως καί τῆς λαθεμένης διαγνώσεως πού ὁδηγεῖ στό θάνατο, ἡ Ἐκκλησία μέ κρυστάλλινο καί καθαρό λόγο, ἐπισημαίνει• Ἡ πιεστική κρίση στά οἰκονομικά μας μεγέθη καί στήν τσέπη μας, πού δέν εἶναι ἡ οὐσία, ἀλλά ἡ περιουσία τῆς ζωῆς, ὅπως καί τά τόσα ἄλλα συμβαίνοντα κακά, πού ἀσχημίζουν τή ζωή καί κάνουν ἀβίωτο τό βίο μας, ὀφείλονται στήν στενόχωρη καρδιά μας, τήν ἀπρόθυμη νά ἀνοίξει τήν θύρα της καί νά δεχθεῖ καί νά ἀναπαύσει Τόν ἐρχόμενο.
«Σειραίς των εαυτού αμαρτιών έκαστος σφίγγεται» ! Επιθυμούμε λύση; Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος. Ιδού ημέρα σωτηρίας. Ας ποθήσουμε καί ας αγωνισθούμε νά γίνουμε σκήνωμα του Θεού καί όχι σκήνωμα της αμαρτίας. Αποθώμεθα τά έργα του σκότους. Χριστόν αγαπήσωμεν, τόν σαρκωθέντα δι’ ημάς, Έως ημέρα εστίν.

Ἔρχεται νῦξ, δηλαδή τό τέλος ἐποχῆς γιά τόν καθένα μας, ὁπότε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι.
Ὁ Σεβασμιώτατος προκάτοχός μου Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος καί ἡ ταπεινότης μου, σᾶς εὐχόμαστε ἐγκαρδίως τήν ἀπελευθέρωσή σας ἀπό τά δεσμά καί τόν κλοιό τῶν ἁμαρτιῶν σας. Εὐχηθῆτε καί σεῖς γιά μᾶς τό ἴδιο, ἵνα ὡς υἱοί φωτός ἅπαντες, εὐσχημόνως περιπατήσωμεν τόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀκολουθοῦντες πιστά τόν εὐεργέτη καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦν Χριστόν.
Καλή πορεία, καλή συνοδοιπορία, καλό τέλος στήν ἀρξάμενη ἤδη Βασιλεία, τοῦ διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν σαρκωθέντος Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ
Χρυσόστομος

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Η Παρθένος σήμερον Christmas Рождение Христа Καβαρνός Kabarnos

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! Έναστρες Ευχές με ένα παράδοξο σχόλιο και έναν ύμνο. AUGURI!! Con uno strano commento sulla stella del Natale ed un inno bizantino.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ "Α.Ε.Κέντρου ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ"
εύχεται σε όλα τα μέλη του Συλλόγου και τους φίλους επισκέπτες
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ !!

.

.

.

.

.

Σημείωμα διαχειριστού:
Το παρακάτω σημείωμα (με τον όντως περίεργο τίτλο ΕΝΑΣΤΡΕΣ, -ΑΣΥΣΚΟΤΙΣΤΕΣ;- ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ) το είχα ετοιμάση για το περ. «Νέος Παλαμήδης» (τεύχος του περσινού Δεκεμβρίου). Ούτε και εφέτος όμως έχουμε λύση τελειωτικά τα προβλήματα της επανέκδοσης του περιοδικού μας, οπότε για να μην παρασυρθή από το ποτάμι της λήθης το ρίχνω στο Ιστολόγιο:
[Ο προβληματισμός μου στρέφεται περί του Αστέρος των Μάγων και την σημασία του. Μεγάλη –θετική φυσικά- εντύπωσι μου είχε προξενήση η ομιλία του φίλου Αντώνη Αντωνίου με θέμα «Το Πραγματικο Αστρο Της Βηθλεεμ»]

Scrutando il testo del Vangelo sulla stella di Betleme
"Στο ευαγγελικό κείμενο του Ματθαίου (από το απόσπασμα Ματθ. β΄, 1-12), διαβάζουμε:
«Και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, εως ελθών έστη επάνω ού ην το παδίον. ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….»

Σημειολογικές - λεξιλογικές παρατηρήσεις φιλολόγου:

«παρεγένοντο …εις Ιεροσόλυμα λέγοντες: …είδομεν γαρ αυτού τον αστέρα εν τη ανατολή…» (όχι: ίδετε κττ) = (Οι Μάγοι το είχαν ’δή – το "αστέρι" δεν φαινόταν καθαρά από τους εν Ιεροσολύμοις. Αν φαινόταν, οι Μάγοι θα τους το έδειχναν με το δάκτυλο)
«Ο Ηρώδης λάθρα καλέσας τους μάγους ηκρίβωσεν παρ’ αυτών τον χρόνον του φαινομένου αστέρος…» (φαινομένου υπο των Μάγων, όχι του φαίνοντος ή φανέντος. Το παρ’ αυτών πάει –έστω καταχρηστικά- και στην μετοχή )
Το πρώτο συμπερασμα:
Τον αστέρα σ΄αυτήν την περίπτωσι τον έβλεπαν ΜΟΝΟ ΟΙ ΜΑΓΟΙ. Αν τον έβλεπαν οι πάντες, θα τον ακολουθούσε και ο Ηρώδης!

«επορεύθησαν και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς…», (αστήρ ον είδον εν τη ανατολή)
Δεν είμαι ικανός να το εξηγήσω περαιτέρω, πάντως οι αστρονόμοι μας λένε ότι: η αναφερόμενη κίνηση του άστρου των Μάγων δεν συμπίπτει, έτσι όπως αυτή περιγράφεται, με την φαινόμενη κίνηση των ουρανίων σωμάτων (ανατολή->δύση).
[Ανατολη εξ ύψους!!!]

«έως ελθών έστη επάνω ού ην το παιδίον» (ο αστήρ πήγε και στάθηκε επάνω από το σπήλαιο ή τέλος πάντων ακριβώς επάνω από εκεί που ήταν το Θείο Βρέφος. Καί εκινείτο, λοιπόν, καί σημάδευε κάποιον συγκεκριμένο τόπο, στην συγκεκριμένη περιοχή στην επιφάνεια της Γης – όχι από πολύ ψηλά!)
Το δεύτερο συμπερασμα:
Ο αστήρ δεν ήταν φυσικό αστρικό αντικείμενο από τα γνωστά, ούτε κάπου έξω από την ατμόσφαιρά μας. Ούτε Κομήτης, λοιπόν, ούτε Σουπερνόβα, ούτε Σύνοδος πλανητών. ΄Ηταν ένα είδος ΑΤΙΑ, (: όπου το αρκτικόλεξο μπορεί να σημαίνει: Αγνώστου Τάγματος Ιερουργών Αρχάγγελος) το οποίο ήταν ορατό σε κάποιους. Πάντως όσοι το είδαν αγαλλίασαν!

« ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….» (Όχι ορώντες …εχαίροντο: οι δύο αόριστοι ρηματικοί τύποι ιδόντες και εχάρησαν σχεδόν μας ξεκουφαίνουν με το ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ποιόν ενεργείας του χρόνου των ρημάτων τους. Ίδιας έντασης φαίνεται να έχει το αίσθημα που μας υποβάλλουν οι τέσσερεις λέξεις « εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα».

Προφανώς η πνευματική χαρά που κρύβουν οι ουρανομήκεις ζητωκραυγές των πιστών Μάγων είναι δυνατόν να συστοιχεί με εκείνη των εκάστοτε ευσεβών προσκυνητών κάθε Άγιας Νύχτας Χριστουγέννων!

Υστερόγραφη (γραμματικο-ετυμολογική) παρένθεσι πρό του τελικού συμπεράσματος:

Αστήρ < α (στερ.) + ίστημι = κάτι που δεν στέκεται, το κινούμενο Το στοιχείο της κίνησις χαρακτηριστικό ζωής. (και της εν ουρανοίς Παρουσίας = Ο Ών);
Έστη γ΄ εν. Αορ. Β΄ του ίστημι στάθηκε : γεννήθηκε (ο απείρως κινούμενος και αφράστως υπάρχων);

(Λογοτεχνίζον) ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ:

Το κινούν όντως ΟΝ, ακίνητον . Ο (απείρως υπέρ το φώς) κινούμενος, έστη. Μέσα στον χωροχρόνο μας. Έστω για λίγο!
Κι εμείς, επι γής :
-Ακίνητοι!
Έστω για λίγο.
- Ψηλά τα χέρια!
Στώμεν καλώς!
Αυτός ο ΑΣΤΗΡ αναγραμματίζει το Α με το Ω και εν ονόματι της ΤΡΙΑδοΣ γεννάται ΣΩΤΗΡ! Όδε ΕΣΤΙΝ η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή.
Αυτός, ρητώς, εις παντα χρόνον ιστορικόν μπορεί να προάγει ημάς.

Κατά το ρηθέν:
- Ας χαρούμε χαράν μεγάλην σφόδρα!!!"

Α. Σ.
24 ΔΕΚ 2008 μ.Χ.

Άσωμεν: ΔΕΥΤΕ ΙΔΩΜΕΝ ...