Άλλες 3 βιβλιοπαρουσιάσεις απο την φιλόλογο Ευαγγελία Στάθη. Tre nuove presentazioni di libri (collaborazione di Litsa Stathi)

Τρείς (3!) ακόμη βιβλιοπαρουσιάσεις απο την φίλη και συνάδελφο Λίτσα Στάθη. Αυτή την φορά μας προτείνει δύο βιβλία γύρω απο την Ιστορία της ανθρωπότητος και ένα γύρω απο ανθρώπινες ιστορίες και αισθήματα που ...γίνονται βιβλία! Την ευχαριστούμε και με την ευκαιρία της χθεσινής ονομαστικής της εορτής της ευχόμαστε ΄”Εις Έτη Πολλά”, με πολλά πολλά χιλιόμετρα δημιουργικής πορείας κι αμέτρητες σελίδες πνευματικής αναζήτησης και καρποφόρου φιλαναγνωσίας.
...................................................

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Τρεις νέες επιλογές για το αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου: Η πρώτη, καθαρά λογοτεχνική, επιχειρεί να μας εισάγει στον μαγευτικό κόσμο του βιβλίου μέσα στον κατ εξοχήν χώρο των βιβλίων, σε ένα βιβλιοπωλείο και είναι το βιβλίο της NINA GEORGE με τον τίτλο «Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο» από τις εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ.  Πρόκειται για ένα αισιόδοξο γοητευτικό παραμύθι για την αγάπη, την απώλεια, το θάρρος να κάνεις μια νέα αρχή. Ένα μυθιστόρημα-ερωτική επιστολή προς τα ίδια τα βιβλία και όσους πιστεύουν ότι οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή μας.

Οι επόμενες δύο επιλογές είναι διαφορετικές. Έχουν επιστημονικό και όχι λογοτεχνικό χαρακτήρα. Σχετίζονται με την Ιστορία μέσα από μια διαφορετική από την συνήθη οπτική με έναν τρόπο περισσότερο  ανάλαφρο και ευχάριστο, χωρίς να αναιρείται εξ αυτού του γεγονότος, όμως ο επιστημονικός χαρακτήρας τους. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο ο σύντομος και ευχάριστος τρόπος παρουσίασης της παγκόσμιας ιστορίας. Δεν θα σας κουράσει καθόλου!

Στην πρώτη,- που  είναι το βιβλίο της αναπληρώτριας καθηγήτριας της Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ΜΑΡΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ με τίτλο «Μόνο λίγα χιλιόμετρα» Ιστορίες για την Ιστορία από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ και είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: ιστορίες για το πώς ξεκινά και εξελίσσεται η ιστορία-χωρίς να πιστεύω στις συμπτώσεις απόλυτα, έπεσα εντελώς ……..συμπτωματικά, όταν, στη διάρκεια των εορτών και ενώ επρόκειτο να επισκεφθώ το γνωστό μεγάλο κεντρικό βιβλιοπωλείο της οδού Σταδίου, άκουσα σε πρωινή τηλεοπτική ειδησεογραφική εκπομπή να γίνεται λόγος για την Μαρία Ευθυμίου και το τελευταίο της βιβλίο με τον προαναφερθέντα τίτλο. Έσπευσα να το προμηθευτώ και από επιστημονικό ενδιαφέρον αλλά και από περιέργεια. Εντύπωση μου προκάλεσε ο τρόπος που η συγγραφέας συνομιλεί με τον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά. Η ιστορία κατά τον Θουκυδίδη είναι φιλοσοφία  μέσω παραδειγμάτων. Είναι ταυτόχρονα και ιστορία των ανθρώπων, που μπορούν να επεμβαίνουν στον εαυτό τους, στη φύση και στον άλλον ορίζοντας έτσι και κατανοώντας τη μικρή τους ζωή. Σ’αυτό το βιβλίο προσεγγίζονται εποχές και γεγονότα, άτομα και κοινωνίες, διαψεύσεις και επιβεβαιώσεις. Η διαδρομή που διανύει το βιβλίο ξεκινά από τους προϊστορικούς χρόνους και φτάνει μέχρι σήμερα. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου μεγάλο διάστημα…….. μόνο λίγα χιλιόμετρα και μόνο σε 280 σελίδες!!!!!!!!!

Η δεύτερη έρχεται από το εξωτερικό και είναι το βιβλίο με τίτλο «Μικρή ιστορία του κόσμου» του αυστριακού συγγραφέα και ιστορικού της τέχνης E.H.GOMBRICH σε μετάφραση Έλενας Καμηλάρη, από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ. Ο συγγραφέας, από τους εξέχοντες θεωρητικούς του εικοστού αιώνα, πετυχαίνει να αφηγηθεί την ιστορία της ανθρωπότητας, από την εποχή του λίθου ως την εποχή της πυρηνικής ενέργειας, σύντομα, περιεκτικά, αλλά και με πειστικό τρόπο. Με γλώσσα απλή και γλαφυρή ζωντανεύει την ιστορία του κόσμου, τα επιτεύγματα του ανθρώπου ,τις σημαντικότερες προσωπικότητες και συγκρούσεις  με τρόπο απλό και κατανοητό από τον αναγνώστη. Πρόκειται, όπως λέει και ο ίδιος, «όχι απλώς για  μια ιστορία, αλλά για τη δική μας ιστορία, αυτή που ονομάζουμε Ιστορία του Κόσμου. Έτοιμοι;» Προσωπικά, το συστήνω ανεπιφύλακτα, είναι το αληθινό παραμύθι της εξέλιξης του ανθρώπου!!!!!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΑΘΗ

Παρουσίαση του βιβλίου του Α. Ρουμελώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ». Presentazione del libro di A. Roumeliotis "Ce la faccio anche senza euro"

Μετά την Αθήνα (όπου παρουσιάσθηκε επισήμως την 21/4/2012 στο βιβλιοπωλείο IANOS), θα παρουσιασθή και στην πόλι μας το προσφάτως εκδεδομένο βιβλίο του δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ».  Αυτή την Κυριακή 7.30 το απόγευμα  στο «ΜΟΣΤΑΡ»

Ιδιαίτερα προφανές το στοιχείο της επικαιρότητος, καθόσον το βιβλίο αναφέρεται στην ανταλλακτική - αλληλέγγυα οικονομία, στις κοινωνικές τράπεζες και στα εναλλακτικά νομίσματα...

 .......................

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη «Μπορώ και χωρίς ευρώ».

Η παρουσίαση του βιβλίου στην Χαλκίδα θα γίνει την Κυριακή 20 Μαΐου 2012, ώρα 19:30 στο Mostar Alterna Café (Παλαιά Γέφυρα Χαλκίδας).

Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης στο  βιβλίο του αναφέρεται στην ανταλλακτική - αλληλέγγυα οικονομία, στις κοινωνικές τράπεζες και στα εναλλακτικά νομίσματα. Παρουσιάζει τον τρόπο που κατόρθωσε να αναταχθεί το κατεστραμμένο Βανκούβερ, να επιβιώσει η Αργεντινή με τις λέσχες Nodos, τα creditos και τους περιαστικούς λαχανόκηπους Ροσάριο αλλά και η Βραζιλία με την Banco Palmas, που το 2008 πήρε το βραβείο «Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας» από τα Ηνωμένα Έθνη. Μας γνωρίζει τους γκουρού της Κοινωνικής Οικονομίας όπως η Ελοΐζα Πριμαβέρα, η οποία ίδρυσε το Δίκτυο Αλληλέγγυας Κοινωνικής Οικονομίας της Λατινικής Αμερικής και ο Μπερνάρντ Λιετέρ που συμμετείχε στον σχεδιασμό του ευρώ όμως υποστηρίζει τα παράλληλα νομίσματα και ισχυρίζεται ότι η νομισματική ποικιλότητα είναι απαραίτητη για την προσαρμοστικότητα της οικονομίας.

Στο βιβλίο περιλαμβάνεται μια μεγάλη έρευνα για την Κοινωνική Οικονομία σε όλη την Ευρώπη, η οποία καλύπτει πλέον το 10% του συνόλου της οικονομίας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στα 1500 δίκτυα απευθείας διάθεσης τροφής χωρίς μεσάζοντες (ΑΜΑΡ) στην Γαλλία, με έμφαση στο «Αλληλέγγυο Κολοκύθι» του Παρισιού, στα LETS και τις «Πόλεις σε Μετάβαση» στην Αγγλία, στα 50 εναλλακτικά νομίσματα και τις 63 κοινωνικές τράπεζες της Γερμανίας, στο SOL της Γαλλίας και στο libro της Ιταλίας.

Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης παραθέτει έναν πλήρη, επικαιροποιημένο κατάλογο των 300 και πλέον οργανώσεων και δικτύων που έχουν δημιουργηθεί και δραστηριοποιούνται τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα στα πρότυπα του Πελίτι, του Οβολού της Πάτρας και του ΤΕΜ του Βόλου, ταξινομημένα σε ενότητες με τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους: κοινωνικές τράπεζες, τοπικά

εναλλακτικά νομίσματα, ανταλλακτικά δίκτυα, Χωρίς μεσάζοντες: απ’ το χωράφι στο ράφι, Γεωργία της εγγύτητας, αστικοί και περιαστικοί λαχανόκηποι,, τοποφαγικές αγορές απευθείας διάθεσης τροφής, Τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, Ηθικό - Ισοδίκαιο  και Αλληλέγγυο Εμπόριο, Συσσίτια, Κοινωνικές - Συλλογικές κουζίνες, Αλληλέγγυα υγεία, Κοινωνικά ιατρεία – φαρμακεία, Κοινωνικά και συνεταιριστικά παντοπωλεία, Κοινωνική - Εναλλακτική Παιδεία, Κοινωνική και Αυτοδιαχειριζόμενη Τέχνη, Πολιτιστικός Ακτιβισμός, Χαριστικά - ανταλλακτικά παζάρια, Εργασιακές κολεκτίβες, Αυτοδιαχειριζόμενοι Κοινωνικοί Πολυχώροι, Καταλήψεις, Οικοκοινότητες, Φυσική δόμηση, Αυτοδιαχείριση, Συλλογική διαχείριση κοινωνικών αγαθών, Εναλλακτικές Κοινωνικές Συλλογικότητες, Ελεύθερο λογισμικό και ανοιχτός κώδικας, Οικογιορτές, Άμεση δημοκρατία - Λαϊκές συνελεύσεις.

Στο βιβλίο δημοσιεύονται επιλεγμένα κείμενα από την αρθρογραφία του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και συγκεκριμένα στην προσωπική στήλη Εδώ Ράδιο «Ε», την οποία υπέγραφε τα τελευταία 24 χρόνια: Το άγριο θεριό της νιότης - Δεκέμβρης 2008, η Αραβική Άνοιξη και η εξέγερση μέσω Facebook, οι Αγανακτισμένοι, τα κινήματα «Καταλάβετε την Wall Street» και «Είμαστε το 99%» και οι προφητείες του για την οικονομική κρίση.

Σκιτσάρουν για το βιβλίο οι:

Ιωάννου Γιάννης

Καλαϊτζής Γιάννης

Καμμένος Διογένης

ΚΥΡιακόπουλος Γιάννης

Λατούφ Κάρλος

Μακρής Ηλίας

Μητρόπουλος ΒΑΣίλης

Μητρόπουλος Κώστας

Πετρουλάκης Ανδρέας

Σταυρόπουλος ΣΤΑΘΗς

Χατζόπουλος Δημήτρης

Φωτογραφίες: Μάριος Βαλασόπουλος

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, ο Βαγγέλης Αβδελάς από την εναλλακτική κοινότητα «Το Πελίτι» και εκπρόσωποι όλων των οργανώσεων και δικτύων αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας της Εύβοιας.

Στη μουσική θα αυτοσχεδιάσουν οι «Εντελώς... Jazz».

Ένα απόσπασμα από σύγχρονο αγγλικό μυθιστόρημα για την παγκόσμια κρίσι (συνεργασία) Brano dal romanzo “The terrible privacy of Maxwell Sim” di J. Coe

Από τον φίλο Nick Georgiou λάβαμε προ τριημέρου το παρακάτω σημείωμα. Αναφέρεται σε νεοκδοθέν και ευπώλητο βιβλίο με τον τίτλο «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» (ο αγγλικός τίτλος είναι χαρακτηριστικότερος: The terrible privacy of Maxwell Sim) ενός σύγχρονου Βρετανού συγγραφέα, του Jonathan Coe, τον οποίο δεν έχουμε ακόμα διαβάση. Από τις βιβλιοκρισίες πληροφορούμαστε πως πρόκειται για « ένα "μυθιστόρημα δρόμου" αλλά και μια πραγματεία για τη ζωή και την επιβίωση στον 21ο αιώνα, την οικογένεια, τη δουλειά, την κρίση- παγκόσμια και προσωπική». Φαίνεται, λοιπόν, ενδιαφέρον.
Αλλά και το απόσπασμα που διάλεξε ο φίλος μας όμως για να αναφερθή στο κυρίαρχο θέμα των ημερών μας, την βαθειά οικονομική κρίσι και το αίτημα για επιστροφή στην παραγωγή και την ανάπτυξι, είναι εύγλωττο:
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Brano dal romanzo di Jonathan Coe “The terrible privacy of Maxwell Sim”; sulla crisi economica:

Του Nick Georgiou:

Ο "ιδιωτικός βίος του Μάξγουελ Σιμ" (μετάφραση Μ.Ζαχαριάδου, εκδόσεις Πόλις), δεν είναι απλά ξεκαρδιστικό ή ιδιοφυές μυθιστόρημα. Είναι και η κριτική ματιά του εκπληκτικού Τζόναθαν Κόου στο πολιτικό γίγνεσθαι της Βρετανίας αλλά και ολόκληρου του κόσμου σήμερα .
Απολαύστε ένα απόσπασμα που μιλάει για την ανάπτυξη ,τη μαγική λέξη που όλοι -ανεξαιρέτως - στην Ελλάδα του σήμερα ευαγγελίζονται.


«… Τώρα περνούσα μπροστά από το παλιό εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ (εκεί φτιάχνονταν τα μινι της Ρόβερ έως το 2005 όταν έκλεισε αφήνοντας στο δρόμο 6000 εργαζόμενους ).
¨Η μάλλον, περνούσα μπροστά από την τρύπα που έχασκε στο χώρο όπου κάποτε βρισκόταν το εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ. ¨Ηταν παράξενη εμπειρία όταν ξαναπηγαίνεις στα τοπία του παρελθόντος σου, περιμένεις να δεις τουλάχιστον μερικές καλλωπιστικές αλλαγές, κανένα καινούριο κτήριο εδώ και εκεί, κανένα χέρι μπογιά, αυτό όμως ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό : ένα ολόκληρο συγκρότημα βιομηχανικών κτηρίων που κάποτε κυριαρχούσαν απολύτως στη γειτονιά, καλύπτοντας στρέμματα επί στρεμμάτων, που έσφυζαν από τον ήχο των μηχανημάτων και από τις χιλιάδες των εργαζομένων ανδρών και γυναικών που μπαινόβγαιναν στα κτήρια – όλα αυτά είχαν χαθεί. Είχαν ισοπεδωθεί, δεν είχε μείνει τίποτα. Και στο μεταξύ, μια γιγαντοαφίσα που είχε αναρτηθεί στο μέσο εκείνον των ξυρισμένων εκτάσεων αστικής ερημιάς, μας πληροφορούσε ότι, πολύ σύντομα ένας φοίνικας θα αναγεννιόταν από τις στάχτες : ένα «νέο μεγάλο έργο ανάπτυξης» με «εξαιρετικής ποιότητας κατοικίες» και «εμπορικά καταστήματα» ήταν στα σκαριά – μια ουτοπική κοινότητα, όπου η μόνη έγνοια των ανθρώπων θα είναι το φαγητό, ο ύπνος και τα ψώνια : προφανώς δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη να δουλεύει κανείς – τέρμα αυτή η κουραστική και ποταπή υπόθεση, να περνάς τόσες ώρες μέσα σε ένα εργοστάσιο για να φτιάχνεις πράγματα.
Μα μας έχει σαλέψει εντελώς τα τελευταία χρόνια? Έχουμε ξεχάσει πως η ευημερία πρέπει να βασίζεται σε κάτι, κάτι στέρεο και χειροπιαστό? Ακόμα και για έναν άνθρωπο σαν εμένα ήταν εντελώς σαφές ότι έχουμε πάρει τελείως λάθος δρόμο, ότι δεν είναι πια και πολύ καλή ιδέα να γκρεμίζουμε εργοστάσια και να χτίζουμε μαγαζιά, ότι δεν είναι και πολύ συνετό να χτίζουμε μια ολόκληρη κοινωνία πάνω σε αέρα κοπανιστό ..."

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Προ ημερών, από τον φίλο του Ιστολογίου και του Συλλόγου, Ίωνα, λάβαμε την παρακάτω συνεργασία με θέμα την επικίνδυνη σχέσι εικόνας – βιβλίου και το μυστήριο της δημιουργικής φαντασίας. Ζητώντας την κατανόησί του για την καθυστέρησι δημοσιεύουμε σήμερα το πολύ ενδιαφέρον κείμενό του.

[Δευτερολογία για την Βιβλιοφιλία]
«Σε ανυποψίαστο χρόνο έχω παρατηρήσει στατιστικές που δείχνουν πως εκτός των ανθρώπων που έχουν μια εργασιακή ή καλλιτεχνική σχέση με το βιβλίο, λιγότερο από το 5% είναι εκείνοι που ασχολούνται με αυτό. Το ίδιο συμβαίνει και με τον έντυπο Τύπο (εφημερίδες, περιοδικά κτλ.): το ποσοστό εκείνων που πραγματικά τα διαβάζουν μετά βίας φτάνει το 20%.
Στην εποχή που ζούμε όμως, το χώρο της ψυχαγωγίας και πληροφόρησης τον κατέχουν τα ηλεκτρονικά μέσα (διαδίκτυο, TV). Το “προϊόν” πλέον, σήμερα παρουσιάζεται με την πιο τέλεια μορφή του, ενισχυμένο από την δύναμη της εικόνας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι από πίσω που σκέφτονται, διαχειρίζονται και διαμορφώνουν τελικά αυτή την εικόνα. Έτσι, εμείς ακούραστα και αβίαστα απολαμβάνουμε αυτή τη μαγεία που άλλοτε μας χαροποιεί, άλλοτε μας θυμώνει, άλλοτε μας συγκινεί κ.ο.κ.. Όλα αυτά επηρεάζουν το μυαλό και την ψυχή μας με έναν ερεθιστικό, αλλά στείρο τρόπο.
Όταν ήμουν μικρός είχε τύχει να ακούσω κάποιο θεατρικό έργο από το ραδιόφωνο. Στην αρχή χωρίς να το καταλάβω και να δώσω σημασία, απλά έφταναν στα αυτιά μου δύο φωνές που εναλλάσσονταν την ώρα που εγώ με κάτι άλλο καταπιανόμουν. Μηχανικά πήγα να αλλάξω συχνότητα, αλλά κάτι με κράτησε και άκουσα μια δυο ατάκες. Εκείνη τη στιγμή όμως ένιωσα μια μαγεία, μια άλλη μαγεία, αυτήν που νιώθουμε όταν πλάθουμε εμείς τις εικόνες. Πάνω σ’ αυτές τις δύο γυμνές φωνές, εγώ έχτισα έναν ολόκληρο κόσμο, με υπέροχους ουρανούς, επιβλητικά βουνά, απέραντες θάλασσες, δάση και κάμπους και μια πόλη, στην οποία ζούσαν αυτές οι φωνές. - Πέρασα τον χωματόδρομο απέναντι, άνοιξα μια αυλόπορτα και μπήκα, δεξιά μου ήταν ένας νερόμυλος που ακούραστα δούλευε στον ίδιο ρυθμό, ίσια μπροστά ένα πετρόχτιστο σπίτι που οριοθετούσε ένας παλιός ξεχαρβαλωμένος φράχτης, άκουγα τις φωνές, τις ακολούθησα και μπήκα στο σπίτι, μια γυναίκα και ένας άνδρας αντάλλασαν λόγια παρηγοριάς. Την προηγούμενη είχαν παντρέψει την μονάκριβή τους. Σε μια γωνιά ήταν η θέση μου. Εκεί έκατσα. --

Το δίδαγμα και οι "εικόνες" εκείνου του έργου είναι ακόμα μέσα μου. Γιατί αυτό ήταν πραγματική μαγεία και, πάνω απ’ όλα, ήταν δικιά μου.
Το ίδιο συμβαίνει και σε μια θεατρική παράσταση, στην οποία η φαντασία μας οσμίζεται την ατμόσφαιρα και πλάθει ό,τι λείπει απ’ το σκηνικό, δίνοντας και σε μας, αργά και ερεθιστικά, ρόλο στο έργο. Αντίθετα με τις εναλλασσόμενες εικόνες της οθόνης ενός κινηματογράφου, που γυρίζουν στο μυαλό μας στη δίνη μιας σύγχυσης, και που για να μας μαγέψουν, σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί να προβάλλονται σε υπερκατασκευές σαν κι’ αυτή του πλανηταρίου.
Δεν χρειάζεται όμως να πάμε μακριά, το προσβασιμότερο ερέθισμα της φαντασίας μας είναι το βιβλίο. Εκεί η μαγεία σταματά πραγματικά το χρόνο και ας νομίζουμε, όταν τελειώνουμε, πως η ώρα πέρασε, μέσα μας η ψυχή και το πνεύμα δεν γέρασε, δεν αλλοιώθηκε ούτε δευτερόλεπτο. Είναι σαν το σώμα του αθλητή που όσο γυμνάζεται παραμένει υγειές, χωρίς σημάδια γήρατος.
Αν ρωτούσαμε έναν ζωγράφο προχωρημένης ηλικίας, όταν ξανακοιτά τα έργα που έφτιαξε απ΄ την αρχή της καριέρας του τι βλέπει μέσα σ’ αυτά, θα μας απαντούσε πως βλέπει τη ζωή του. Γιατί η ζωή είναι οι εικόνες που πλάθει το δικό μας μυαλό, και δεν νοείται ζωή χωρίς φαντασία. Όλοι είμαστε - άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο - εν δυνάμει δημιουργοί, αρκεί να ελευθερώσουμε την αλήθεια που διπλοκλειδώνει η καθημερινότητα μέσα μας.

Όταν το μυαλό μας αναπτύσσεται σε ένα κελί από προβλήματα και δεν έχει χώρο να ελιχθεί, να παίξει, γίνεται παχύσαρκο, ανίκανο να δεχτεί ερεθίσματα, να ανελιχθεί και να δράσει. Απλά καταναλώνει κάθε τί καλογαρνιρισμένο που του προσφέρεται.
Η εναλλασσόμενη εικόνα που δεν μας αφήνει περιθώριο αντίδρασης, έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μας κάνει πολύ καλό ή και πολύ κακό. Πολλοί άνθρωποι όμως σήμερα αντιλαμβάνονται πως δεν χρησιμοποιείται για το καλό μας. Παρ’ όλα αυτά δεν αντιδρούν, ίσως γιατί ενώ ανθίζουν τα κέντρα λιποαναρρόφησης σώματος, έχουν εκλείψει αυτά για τον εγκέφαλο.
Η έτοιμη ψυχαγωγική εικόνα που μας προσφέρεται απλόχερα από οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μέσο, σαφώς δεν είναι κάτι άχρηστο ή κακό. Είναι κάτι ωραίο και γλυκό που σε παρασέρνει, σαν τα σοκολατάκια. Μόνο που αν τρεφόμαστε μόνο με σοκολατάκια γρήγορα θα γίνουμε και εμείς, όχι μια ψυχαγωγική, αλλά μια θλιβερή, αξιολύπητη εικόνα.

ΙΩΝ

Το βιβλίο "ΈΧΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ" και η βιβλιοφιλία.

Από τον φίλο και μέλος του ΔΣ του συλλόγου μας, Χρήστο Γιασεμή, λάβαμε την παρακάτω συνεργασία και με ιδιαίτερη χαρά σπεύδουμε να την δημοσιεύσουμε για ευρύτερο προβληματισμό:

ΈΧΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ
Συγγραφέας Γιάννης Παπαμιχαήλ ,
εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη

Το νέο αυτό βιβλίο που αναφέρεται στη ζωή της Αλίκης Βουγιουκλάκη γραμμένο ( με φιλολογική επιμέλεια άλλων ) από το μονάκριβο γιο της καταγράφει όπως όλα δείχνουν ρεκόρ πωλήσεων και ακόμα δεν άρχισε η προβολή του αντίστοιχου σίριαλ.

Είναι γνωστό ότι δεν αποτελεί λογοτεχνία ( κατατάσσεται στα ευπώλητα sic) αλλά προσφέρει τμήματα από το προσωπικό ημερολόγιο της Αλίκης που θα μπορούσε να είναι και δημοσιεύσιμα στις εφημερίδες.

Το να περιμένεις βέβαια από ένα γιο να μιλήσει αντικειμενικά για τη μητέρα του είναι σα να περιμένεις από έναν ομοφυλόφιλο να αλλάξει σεξουαλικές προτιμήσεις.

Πρωταρχικός στόχος όμως του σχολίου αυτού δεν είναι να μιλήσει για την ουσία του βιβλίου αλλά για να μιλήσει θετικά για το γεγονός ότι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες διάβασαν περισσότερο - λόγω του βιβλίου- έστω και αν πρόκειται για βίπερ Νόρα. Γιατί τελικά αυτό είναι το ζητούμενο.

Μερικοί βέβαια θα πουν ότι οι αυξημένες πωλήσεις του βιβλίου οφείλεται και στο γεγονός ότι πολλές Ελληνίδες που μεγάλωσαν με την Αλίκη ( ως το απόλυτο θηλυκό ) θα ήθελαν να έχουν απλά τη φωτογραφία της στο κομοδίνο τους να τους θυμίζει τα ανέμελα χρόνια της δικής τους αθωότητας.
Από την άλλη μεριά όμως υπάρχουν λαοί που τουλάχιστον για διάφορους λόγους τον τελευταίο αιώνα ήταν πιο βιβλιόφιλοι από εμάς. Μιλάω για λαούς από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Εκεί για να γινόσουν κομμουνιστής έπρεπε να καταλάβεις ( θυμηθείτε σκηνές μες τον υπερσιβηρικό όπου οι περισσότεροι επιβάτες είναι με ένα βιβλίο στο χέρι ) τι είναι κεφάλαιο, υπεραξία, καπιταλισμός, κομμούνα κλπ . ΄Ετσι δε συμβαίνει και σήμερα με έναν εκκολαπτόμενο κομμουνιστή;
Έφτασε λοιπόν οι λαοί αυτοί να έχουν μια κουλτούρα, ακόμα και αναγκαστική αν θέλετε, πάντως κουλτούρα . Σίγουρα μονομερή. Σίγουρα κατευθυνόμενη.

Είναι άραγε καλύτερα να μην υπάρχει κουλτούρα καθόλου ( η Ελλάδα του σήμερα ) ή να υπάρχει αλλά να είναι μονομερής;

Χρήστος Γιασεμής

Το απόσπασμα από την ταινία "Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο", με το ομώνυμο με το βιβλίο τραγούδι του μεγάλου μας Μάνου Χατζιδάκι!