Νέου Έτους καλωσόρισμα: "Ακάμας Χρόνος" (αρχαίο ποιητικό απόσπασμα). Accogliendo il nuovo anno con un antico aforismo greco: "Akamas Chronos". Welcoming the new year with an ancient Greek aphorism: "Akamas Chronos" perhaps extracted from the Fragmenta T. G.

 

Χρόνος ο θεωρούμενος ως η αρχή των πάντων, ο και πανδαμάτωρ... 

Μια μυστηριώδης διάστασι στον κόσμο, ασταμάτητη και με κυκλική κάπως ροή, που αδιαφορεί για τα όντα (άβια και έμβια) και την φθαρτή τύχη τους και που, κατα το φιλοσοφούν απόσπασμα (εν πολλοίς άδηλον), ανανεώνει μονόπαντα τον ίδιο του τον εαυτό…

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙ:

Ακούραστος ο Χρόνος

μένει σ΄αέναη τροχιά,

μόνος γεννά τον εαυτό του·

καί γεννήτορας καί γιός!!

 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Σελλενίδης 

 

ΚΑΛΟΧΡΟΝΙΑΝ! 

Ο Θρήνος «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης» (Ολόκληρο το κείμενο και σε -δικό μας- μονοτονικό). Il Lamento "Triste ricordo di Costantinopoli" (Il testo intero e nel -nostro- sistema di accentuazione. The Lament "Sad remembrance of Constantinople" (The whole text and in -our- accentuation system).

 29 ΜΑΐΟΥ 1453 - 29 /5/2023   570 ΧΡΟΝΙΑ ...

Σάν σήμερα προπέρυσι κατά την 5^η Διαδικτυακή Εκδήλωσι , είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω το «Ανακάλημα» και να το σχολιάσω με τον γνωστό -σε κάποιους ημέτερους/ομοϊδεάτες- δικό μου τρόπο. Σήμερα θα περιοριστώ να αναδημοσιεύσω το κείμενο με την δική μου πρότασι διόρθωσης στους προβληματικούς στίχους  35 και 36 (πρώην στ. 45 και 46).  Δυστυχώς το μαγνητοσκοπημένο βίντεο της σχεδον τρίωρης εκείνης εκδήλωσης χάθηκε/καταστράφηκε -- ειδικά κατά το 2^ο μέρος που μας ενδιαφέρει εδώ. Γραπτές αναλυτικές σημειώσεις δεν έχω αφήσει επίσης. Από την άλλη, οι τρέχουσες προσωπικές υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν - προς το παρόν -- ευρύτερο σχολιασμό… 

 Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 

....................................

Το «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης»

 

Θρήνος, κλαυμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλην την αγία,
το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.

Τίς το ’πεν; Τίς το μήνυσεν; Πότ’ έλθεν το μαντάτο;    (5)

Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου
και κάτεργον το υπάντησε, στέκει κι αναρωτά το:
«Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;
«Έρκομαι ακ τ’ ανάθεμα κ’ εκ το βαρύν το σκότος,
ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην·              (10)

απέ την Πόλην ερχομαι την αστραποκαμένην.
Εγώ γομάριν δεβ βαστώ, αμμέ μαντάτα φέρνω
κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα.
Οι Τούρκοι ότε ήρθασιν, επήρασιν την Πόλην,
απώλεσαν τους χριστιανούς εκεί και πανταχόθεν.»   (15)

«Στάσου, καράβι, να χαρής, πάλι να σε ρωτήσω:
Εκεί  ’λαχεν ο βασιλεύς, ο Κύρης Κωνσταντίνος,
ο φρένιμος, ο δυνατός, ο περισσά ανδρειωμένος,
ο πράγος, ο καλόλογος, η φήμη των Ρωμαίων;»
«Εκεί ’λαχεν ο Δράγασης ο κακομοιρασμένος.             (20)
Σαν είδεν τ’ άνομα σκυλιά κ’ εχάλασαν τους τοίχους
κ’ ετρέξασιν κ’ εμπήκασιν πεζοί και καβαλλάροι
κ’ εκόπταν τους χριστιανούς ως χόρτο στο λιβάδιν
βαριά-βαριά ’ναστέναξεν μετά κλαυθμού και είπε:
“Ελέησον! Πράγμα τί θωρούν τα δολερά μου μάτια!  (25)
Πώς έχω μάτια και θωρώ! Πώς έχω φως και βλέπω!
Πώς έχω νούν και πορπατώ στον άτυχον τον κόσμον!
Θωρώ, οι Τούρκοι ’νέβησαν εις την αγίαν Πόλην
και τώρα αφανίζουσιν εμέν και τον λαόν μου”.

Εβίγλισεν ο ταπεινός δεξιά και αριστερά του·               (30)

θωρεί, φεύγουν οι Κρητικοί, φεύγουν οι Γενουβήσοι·
φεύγουσιν οι Βενέτικοι κ’ εκείνος απομένει.
Ελάλησεν ο ταπεινός με τα καμένα χείλη:

“Εσείς, παιδιά μου, φεύγετε, πάτε να γλυτωθήτε·
κ’ εμέναν πού μ’ αφήνετε τον κακομοιρασμένο;            (35)

με το θλιμμένον πρόσωπον, με τα θλιμμένα μάτια,        
με την τρεμούραν την πολλήν, με τα καμένα χείλη·
Αφήνετέ με στά σκυλιά κ’ εις του θεριού το στόμα.
Κόψετε το κεφάλιν μου, χριστιανοί Ρωμαίοι·
επάρετέ το, Κρητικοί, βαστάτε το στην Κρήτην              (40)
να το ιδούν οι Κρητικοί να καρδιοπονέσουν,
να δείρουσι τα στήθη τους, να χύσουν μαύρα δάκρυα

και να με μακαρίσουσιν ότι ούλους τους αγάπουν·
μηδέν με πιάσουν τα σκυλιά, μηδέν με κυριεύσουν·
(ότι ανελεήμονα των ασεβών τα σπλάχνα)                        (45)         
μηδέν με παν στον αμιρά, το σκύλον Μαχουμέτην,
και θέση πόδαν άτακτο εις τον εμόν αυχένα·
(εις βασιλέως τράχηλον δεν πρέπει πούς ανόμου)
μή με ρωτήσ’ ο άνομος, να ‘πή:“πού ’ν’ ο Θεός σου;”,
να ‘ρίση ο σκύλος τα σκυλιά να με κακολογήσουν,          (50)

να παίξουσιν το στέμμα μου, να βρίσουν την τιμήν μου·
απήν με βασανίσουσιν και τυραννίσουσίν με,
να κόψουν το κεφάλιν μου, να μπήξουν εις κοντάριν,
να σκίσουν την καρδία μου, να φάν τα σωτικά μου,
να πιούν από το αίμα μου, να βάψουν τα σπατιά τους     (55)

και να καυχούντ’ οι άνομοι εις την απώλειάν μου»

Ήλιε μου, ανάτειλε παντού, σ’ ούλον τον κόσμον φέγγε
κ’ έκτεινε τας ακτίνας σου σ’ όλην την οικουμένη
κ’ εις την Κωσταντινόπολιν, την πρώην φουμισμένην
και τώρα την Τουρκόπολιν, δεν πρέπει πιο να φέγγης.     (60)

Αλλ’ ουδέ τας ακτίνας σου πρέπει εκεί να στέλλης
να βλέπουν τ’ άνομα σκυλιά τες ανομιές να κάμνουν,
ίνα ποίσουν στάβλους εκκλησιές, να καίουν τας εκόνας,
να σχίζουν, να καταπατούν τα ’λόχρουσα βαγγέλια,
να καθυβρίζουν τους σταυρούς, να τους κατατσακίζουν,  (65)

να παίρνουσιν τ’ ασήμια τους και τα μαργαριτάρια
και των αγίων τα λείψανα τα μοσχομυρισμένα
να καίουν, ν’ αφανίζουσιν, στην θάλασσα να ρίπτουν,
να παίρνουν τα λιθάρια των και την ευκόσμησίν των
και στ’ άγια δισκοπότηρα κούπες κρασί να πίνουν.         (70)

Άρχοντες, αρκοντόπουλοι, αρχόντισσες μεγάλες,
ευγενικές και φρένιμες, ακριβαναθρεμμένες,
ανέγλυτες πανεύφεμες, ύπανδρες και χηράδες
και καλογριές ευγενικές, παρθένες, ηγουμένες
(Άνεμος δεν τους έδιδε, ήλιος ούκ έβλεπέν τες,               (75)
εψάλλαν, ενεγνώθασι εις τ’ άγια μοναστήρια)
ηρπάγησαν ανηλεώς ως καταδικασμένες!
Πώς να τες πάρουν στην Τουρκιά, σκλάβες να πουληθούσιν
και να τες διασκορπίσουσιν σ’ Ανατολήν και Δύσιν!
Γυμνές και ανυπόλυτες, δαρμένες, πεινασμένες,             (80)
να βλέπουν βούδια, πρόβατα, άλογα και βουβάλια,
παπίτσες, χήνες και έτερα . . . . . . .
και το βραδύ να μένουσιν με τους μουσουλουμάνους
και να τες μαγαρίζουσιν, μπαστάρδια να γεννούσιν,
μουσουλουμάνοι να γενού και σκύλοι ‘ματοπίνοι,            (85)
να πολεμούν χριστιανούς και να τους αφανίζουν!
Μήν το ‘πομένης, ουρανέ, και γή, μήν το βαστάξης·
ήλιε, σκότασε το φώς, σελήνη μήν τους δώσης.

Είπω και τίποτε μικρόν αλληγορίας λόγον:
Ήλιον τάξε νοητόν τον Μέγαν Κωνσταντίνον·                       (90)
σελήνη επονόμασε την νέαν του την Πόλιν.
Μή σου φανή παράξενο τούτον απού σου λέγω:
κόσμο μέγαν τον άνθρωπον Θεός επονομάζει,
όν έθετο εις τον μικρόν κόσμον, την πάσα κτίσι.
Αυτός λοιπόν εκόσμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος               (95)
την Πόλιν την εξάκουστην, ήν βλέπεις και ακούεις,
καθώς την κλήσιν έλαβεν και την επωνυμίαν.
Ομοίως Ουστινιανός εκόσμησεν μεγάλως,
έκτισεν την Αγιάν Σοφιάν, το θέαμαν το μέγα·
παραπλησίον γέγονε Σιών της παναγίας.                         (100)
Εκείνοι ήσαν ήλιος κ’ η Πόλι ’ν’ η σελήνη.
(Χωρίς ηλίου πούποτε σελήνη ουδέν λάμπει.)
Εκείνοι γαρ οι βασιλείς, οι ευσεβείς, οι θείοι,
έλαμπον, εφωτίζασιν την παναγίαν Πόλιν,
την Δύσην, την Ανατολήν, όλην την Οικουμένην.            (105)
Όταν εις νούν αθυμηθώ της Πόλεως τα κάλλη,
στενάζω και οδύρομαι και τύπτω εις το στήθος,
κλαίω και χύνω δάκρυα μεθ’ οιμωγής και μόχθου.
Ο κόσμος της Αγιάς Σοφιάς, τα πέπλα της Τραπέζας
της παναγίας, της σεπτής, τα καθιερωμένα,                  (110)
τα σκεύη τα πανάγια και πού να καταντήσαν;
Άρ’ έβλεπεν ο άγγελος, ως ήτον τεταγμένος,
όστις και έταξεν ποτέ του πάλαι νεανίσκου;
Είπεν γαρ «ούκ εξέρχομαι έως ότου να έλθης»
Ο νεανίας έρχεται, ο άγγελος απήλθεν·                           (115)

ουχί εκείνος ο ποτέ παίδας των εκτητόρων,
αλλ’ άλλος παίδας έφθασε, πρόδρομος Αντιχρίστου,
και Άγγελοι και Άγιοι πλέον ού βοηθούσι.                       (118)

 

 

Δεύτερη εαρινή ανάρτησι και ένα ποιηματάκι του Σελλενίδη (με αφορμή την "Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης". Un secondo post sulla primavera (più una poesia di Selenidis sul risveglio dei sensi).

Δεύτερη ανοιξιάτικη ανάρτησι μετά την χθεσινή και κάπως εξ αναβολής.  Με την αφορμή της "Παγκόσμιας Ημέρας της Ποίησης", ο διαχειριστής είχε την τιμή και την χαρά να μιλήσει εχθές σε συναδέλφους στο Σχολείο του. Εκεί την τιμητική της είχε η Ελληνική Γλώσσα και η καβαφική ποίησι. (...) Εδώ απλώς βρήκαμε την ευκαιρία να κοτσάρουμε ένα εαρινό τετράστιχο του Σελλενίδη!

 

(ΣΣ Το στιχούργημα, μέσω και του τίτλου του, παραπέμπει στο παλαιότερο "Αεί δ' έαρος δέλεαρ", του ιδίου)

 

Άρρυθμες και μή αναμνηστικές σημειώσεις στο κινητό (του Αλ. Σελλενίδη). Note ritmiche e prosastice nel cellulare (di Ale. Sellenides)

Του διαχειριστού.
Πρόχειρα σκιτσαρίσματα χαϊκού, σκόρπιοι στίχοι, μισοολοκληρωμένες -κάποιες επιγραμματικές—φράσεις. Αναμνηστικές καταγραφές δύσκολων στιγμών. Από τις σημειώσεις (αντί ημερολογίου) στο κινητό του. Καλύτερα τώρα εδώ, παρά να μείνουν κάπου για μελλοντική επεξεργασία ή διαγραφή.
.........................................................................

ΘΑΛΑΜΟΣ 333

Νοσοκομείο!?

Στο σκοτάδι ή στο φώς;

Τύψεις ενόχου/

Γόνυ ικέτου.

ΑΣ

(Χαλκίδα, 27.11.2015)

STRESS ECHO TEST

Προκάρδιον άλγος!

Δώρον χάρης ή ειρκτή;

Σφυγμοί προσευχής…

ΑΣ

(Χαλκίδα, 29.11.2015)

ΣΤΕΦΑΝΕΙΟΓΡΑΦΙΑ

Σήμα κινδύνου.

Τρόμος μαζί με θάρρος.

Νίκη η ελπίδα!

ΑΣ

2.12.2015 (Ν.Ι.Μ.Τ.Σ)

ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙ
Έξω από το μισοσκότεινο δωματιάκι,
Όπου τρεμόσβηνε η φλόγα στης Μάνας το καντήλι,
Κοντοστάθηκε βγάζοντας τα μυωπικά γυαλιά του.
Πάνω στα μισοθαμπωμένα τζάμια πρόσεξε, από την μέσα μεριά,
Με καθαρότερο βλέμμα (τα γι' άλλους
Ίσως ενοχοποιητικά σαν αδιόρατα ίχνη)
Μικροσκοπικά εδώ κι εκεί υγρά κυκλάκια:
Μικροί απολυτρωτικοί αστερισμοί
Δακρύων.


ΑΣ
(Κάτω Πατήσια, 4.12.2015)

ΚΡΙΣΙΜΗ ΝΥΚΤΑ
Βαριά και ακανόνιστη η ανάσα του αρρώστου
που κείτεται ημιθανής μες στα λευκά σεντόνια.
Απ' την ελπίδα πιάνεται του συνοδού η πίστι.


ΑΣ
5.12.2015 (Ερρίκος Ντυνάν, Δωμάτιο 532)

ΕΞΙΤΗΡΙΟ
Ήλιος σαν πάντα
καί στο γεμάτο ουρανό
βλέμμα τ' αρρώστου.

ΑΣ
9.12.2015 (Ερρίκος Ντυνάν, 532)
 


ΕΝΤΑΤΙΚΗ Γ΄
Οριακές καταστάσεις. Καλύτερα, νομίζουμε, να μήν τις βιώνει κανείς. Κι όμως! Σ’ αυτά τα ακραία σχεδόν έσχατα υπαρξιακά territoria, έχει ο άνθρωπος και μια θα ‘λεγα μοναδική ευκαιρία. Να ανακαλύψη την βαθύτερη ουσία του και την άλλη του διάστασι: την μεταφυσική. Ακόμα πιο ανεκτίμητης αξίας είναι το ενδεχόμενο βίωμα τού να νιώση βαθύτατα πως σ’ αυτήν την αποπνικτικά οριακή καί για την φυσικήν του ύπαρξι κατάστασι -- και βέβαια μέσα από το σιωπηλό σχήμα της προαευχής-- γίνεται δέκτης (μολονότι ανάξιος) μιας δροσιστικής αύρας από μια Πηγή Χαριτόβρυτη…

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ
(Αθήνα-Χαλκίδα, 10.12.2015)

«Είθισται Να Δολοφονούν Τους Ποιητάς»: μικρό σημείωμα-αφιέρωμα από τον Αιθεροβάμονα περί ποιήσεως και ποιητών. Una breve nota/dedica da Eterovamon; su poesia e poeti.

…ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΑΣ 

 «- Μα επί τέλους! Πια ο καθένας γνωρίζει πως από καιρό τώρα - και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας, τα σακάτικα - είθισται να δολοφονούν τους ποιητές…». 

ΦΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

[ Ένα μικρό αφιέρωμα στην Ποίηση ] 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ την δημοσίευση σε τοπική εφημερίδα ποιημάτων κάποιων συμπολιτών μας. Αισθάνομαι ευχαριστημένος διαπιστώνοντας πως στη σκληρή εποχή μας δεν χάθηκε η ανθρωπιά και η ευαισθησία. Αυτοί που αγαπούν την ποίηση κάνουν τη δική τους κατάθεση ψυχής. Ο καθένας τους λειτουργεί με γνώμονα την ευαισθησία του, την φαντασία του, με τον δικό του προσωπικό τρόπο έκφρασης, Βλέπουμε πως ο κάθε αγνός ερασιτέχνης και μερακλής ποιητής αντικρίζει την πραγματικότητα και πως την αποτυπώνει στο χαρτί με τα μάτια της ψυχής του. Αεροβάτες κι αυτοί αγωνίζονται, ονειρεύονται και προσπαθούν να ανυψώνονται ελπίζοντας πως θα ανυψώσουν και όσους συνανθρώπους τους μπορούν πιο πάνω από την ισοπέδωση, τη μετριότητα, την επίσημα οργανωμένη και διαχρονική ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ (βλέπε δημόσια παιδεία).

 Όμως, οφείλουμε να κάνουμε και ένα αναγκαίο διαχωρισμό ανάμεσα στους ΠΟΙΗΤΕΣ και στους ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟΥΣ. Το να παίρνει ο καθένας ένα μολύβι κι ένα χαρτί προσπαθώντας να κάνει απλά ομοιοκαταληξίες σε ένα άθλιο ή ανούσιο περιεχόμενο και από πάνω να έχει την ματαιοδοξία 2 να αυτοπροβάλλεται ως ποιητής, αυτό απέχει εκατομμύρια έτη φωτός από την δημιουργία που λέγεται ΠΟΙΗΣΗ.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι μόνο σημερινό. Ο μεγάλος Αριστοφάνης στην κωμωδία του «Βάτραχοι» παρουσιάζει το Διόνυσο να λέει: « - Ο πατέρας Δίας με έστειλε στον Άδη για να βρω ένα από τους μεγάλους ποιητές και να τον επαναφέρω στον επάνω κόσμο ,ώστε να παρακινήσει τους Αθηναίους να ασχοληθούν και πάλι με την δόλια πατρίδα. Γιατί, αυτοί που έμειναν ζωντανοί είτε είναι άχρηστοι είτε διεφθαρμένοι και γράφουν παπαρδέλες. Κι από πάνω αμολάνε και μια κατρούλα στη μούσα της ποίησης.».
Όπως μας λέει ο Γιώργης Παυλόπουλος ίσως τα ποιήματα ,που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος, είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ με τα οποία μάταια προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης. Εμείς σήμερα, δεν χρειάζεται να αναστήσουμε κανένα πεθαμένο ποιητή. Μπορούμε, με λογισμό και με όνειρο, με φαντασία, ευαισθησία και με ψυχή να γίνουμε ή τουλάχιστον να προσπαθούμε να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να λειτουργούμε σαν αληθινοί ποιητές. Αρκεί να δημιουργήσουμε μέσα μας την ψυχολογία ενός ποιητή, ενός λογοτέχνη, ενός πνευματικού ανθρώπου.
Ας βρούμε τη δύναμη να μη φοβόμαστε τα συστήματα, να μην ανεχόμαστε τυφλά ούτε με ηττοπάθεια καμία κακή επιβολή. Γιατί απλά, πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά …ΤΟΥΣ ΝΙΚΑΣ!

 Η ζωή πρέπει να έχει τρία συστατικά: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ, δηλαδή να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, ΤΟ ΩΡΑΙΟ, δηλαδή κάθε τι που στολίζει τη ζωή{ π,χ. ΜΟΥΣΙΚΗ, ΠΟΙΗΣΗ} και το συγκλονιστικό που είναι Η ΑΓΑΠΗ! Γι’ αυτά αξίζει να αγωνιζόμαστε.

 Βέβαια, για το ρόλο της ποίησης σε κάθε εποχή έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις:
 *Εγγονόπουλος: « - Τούτη η εποχή, του εμφύλιου σπαραγμού, δεν είναι εποχή για ποίηση…». Ο ποιητής εκφράζει μια στάση ΑΠΟΧΗΣ από την ποίηση και από τα δρώμενα της εποχής του.
*Μίλτος Σαχτούρης: «Δεν έχω γράψει ποιήματα, μόνο σταυρούς σε μνήματα καρφώνω». Βλέπουμε την απαισιοδοξία και μία επίσης τάση ΑΠΟΧΗΣ.
Όμως, ο ποιητής, όσο αρνητική κι αν είναι η εικόνα του καιρού του, οφείλει να στέλνει μηνύματα και να τους παρακινεί όλους να αντιδρούν, να αγωνίζονται και να ονειρεύονται.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
 *Γ. Ρίτσος: «Ανυπόταχτη Πολιτεία»: «-…Ναι, θα τον ρίξουμε μια μέρα ανάσκελα τον πόνο… Ποιος φταίει που λείπει το τραγούδι μας; … Ο φόβος μας να γίνει γροθιά υψωμένη, παντιέρες ν’ ανεμίζουν απαιτώντας ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…».
 *Κ. Βάρναλης: «-…Στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται, φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται…».
 *Τ. Λειβαδίτης: «Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, φοβούνται το πεζούλι που πατάμε και τα λόγια που λέμε. Μας φοβούνται και όταν μας σκοτώνουν. Νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ…».

Συνοψίζοντας πρέπει να τονίσουμε πως η Ποίηση είναι μια ατέρμονη πορεία του ανθρώπου να φτάσει τον ήλιο, να εξαγνίσει και να εξαγνιστεί, να αφυπνίσει και να αφυπνιστεί. Η αποχή δεν είναι η πρέπουσα λύση. Ο ποιητής είναι ανάγκη να ασκεί ΕΠΟΨΗ(=ΕΠΟΠΤΕΙΑ) για να σχηματίζει ΑΠΟΨΗ, ώστε να δίνει μηνύματα, ιδέες, προτάσεις. Έτσι, ως πνευματικός άνθρωπος θα καθοδηγεί την κοινή γνώμη, θα σηκώνει τον γονατισμένο και φοβισμένο ανθρωπάκο λέγοντάς του: «- Σήκω και κοίτα στα μάτια τον αντίπαλό σου. Δεν είναι γίγαντας, αλλά ίσα με το δικό σου μπόϊ. Πολέμησέ τον.». Ο ποιητής στην εποχή του οφείλει να είναι μπροστάρης και να αποτυπώνει τα σημάδια του καιρού του. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι ποιητές παρέρχονται, αλλά Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΝΕΙ…

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ



ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ (ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ).
Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική (και ερμηνεία!): Νίκος Παπάζογλου

Το Ικάριαμ. Η νέα έκδοσι, η "Πειρατεία" και ένα ποίημα του Αγγ. Σημηριώτη για «Κουρσάρους» . Videogioco Ikariam: L’ edizione 0.5.3 con la "Pirateria" e una poesia allegorica

Την ώρα που φαινόταν πως το διαδεδομένο και από τετραετίας γνωστό διαδικτυακό παιχνίδι Ικάριαμ αντιμετώπιζε το φάσμα της ασυγκράτητης εμπορικής καθόδου, ένα νέο εύρημα, πρόσθετο χαρακτηριστικό στο παιχνίδι, ήλθε να δώση μια κάποια αναλαμπή και να αναθερμάνει το ενδιαφέρον των φανατικών παικτών του.

Το νέο αυτό χαρακτηριστικό ήλθε με την τελευταία έκδοσι του παιχνιδιού, την «έκδοση 0.5.3» που είναι σε ισχύ από την Τρίτη 18/12/2012 και ονομάζεται «Πειρατεία»

Οι ιθύνοντες του παιχνιδιού είχαν ενημερώσει εγκαίρως στο forum με σχετική ανακοίνωσι τους παίκτες:

Περί του χαρακτηριστικού Πειρατείας:

Μια νέα έρευνα η «Πειρατεία» καθιστά δυνατή την κατασκευή του κτιρίου «Πειρατικό φρούριο» σε μια νέα γεωγραφική θέση που βρίσκεται στα ανοικτά των ακτών της πόλης. Η υποδοχή είναι διαθέσιμη μόνο για χρήση αυτού του κτιρίου. Το κτίριο και τα 30 επίπεδά του επιτρέπει τις ακόλουθες νέες δράσεις:

Eπιχείρηση σύλληψης - Πειρατές μπορούν να σταλούν σε 9 διαφορετικές επιχειρήσεις σύλληψης για να λεηλατήσουν χρυσό και πόντους σύλληψης [ΣΣ  Όπως επεξηγήθηκε στην συνέχεια λεηλατείται μόνο το ποσό των πειρατικών πόντων του κάθε ηττημένου παίκτη από τον νικητή, όχι ο χρυσός]

Επιδρομές - Τα πειρατικά φρούρια που ανήκουν σε άλλους παίκτες που βρίσκονται εντός εμβέλειας μπορούν να εισβάλουν για να λεηλατήσουν τα σημεία λήψης τους. Άν επιτύχουν, όλοι οι πόντοι σύλληψης του εχθρού θα λεηλατηθούν.

Μετατροπή πόντων σύλληψης - οι μεμονωμένοι πόντοι σύλληψης μπορούν να επενδυθούν στη δύναμη του πληρώματος σας, όμως η εφαρμογή αυτή απαιτεί χρόνο. Όσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη του πληρώματός σας, τόσο καλύτερα είστε σε θέση να υπερασπιστείτε το πειρατικό φρούριο και να κάνετε επιδρομή σε άλλους παίκτες. Η μετατροπή των πόντων σύλληψης μπορεί να επιταχυνθεί με τη χρήση αμβροσίας.

Μια νέα λίστα βαθμολογίας για τους πόντους σύλληψης έχει δημιουργηθεί η οποία τρέχει για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και η τελική βαθμολογία είναι ορατή μέχρι τον κύκλο της επόμενης περιόδου κρίσης.

Ένα κομμάτι της βαθμολογίας των πόντων σύλληψης εμφανίζεται στο πειρατικό φρούριο - η θέση σας, των παικτών που βρίσκονται 5 θέσεις πάνω και 4 κάτω από σας. Αυτή η επισκόπηση θα ανανεώνεται μία φορά την ημέρα.

Οι 50 παίκτες με τους περισσότερους πόντους σύλληψης στο λογαριασμό τους μετά απο μερικές μέρες της περιόδου κρίσης θα ανταμείβονται με ένα γενναιόδωρο θησαυρό πόρων: έως και 16 φορές την ικανότητα ασφαλούς αποθήκευσης από κάθε πόρο σε κάθε μία από τις πόλεις του παίκτη για εκείνον που επιτυγχάνει την πρώτη θέση στη βαθμολογία των πόντων σύλληψης κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου. Μετά την κατανομή των βραβείων, όλοι οι πόντοι σύλληψης καθώς και οι αναβαθμισμένες δυνάμεις του πληρώματος θα μηδενίζονται και το πειρατικό κυνήγι για τους πόρους θα ξεκινάει απο την αρχή!

Πιο καλά τα συνοψίζει όμως ένας φίλος από την συμμαχία ΜΚΔ, ο οποίος εξηγεί:

«Περί πειρατικού:
Σκεφτείτε ότι φτιάξαν ένα ξεχωριστό παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι. Δεν έχει καμιά σχέση με το υπόλοιπο Ικάριαμ, παρά μόνο αν καταφέρεις και μέσα στο μήνα είσαι στην πρώτη 50άδα οπότε παίρνεις έπαθλο υλικά (αρκετά) στο κανονικό παιχνίδι. Κατά τα άλλα η μόνη άλλη αλληλεπίδραση με το παιχνίδι είναι πως αν σου επιτεθούν σου ανάβει κόκκινος στρατηγός.
Καταρχήν φτιάχνουμε το κτίριο στην ειδική θέση που υπάρχει έξω από το λιμάνι. πρέπει πρώτα να ανακαλύψουμε την έρευνα πειρατεία. Υπάρχουν 2 πράγματα που μετριούνται σε αυτό το παιχνίδι:
1) Πόσους πόντους κουρσέματος έχεις (που μετράει και στη συνολική βαθμολογία)
2) πόσο πειρατικό πλήρωμα έχεις
Το πρώτο είναι κάτι σαν πειρατικός χρυσός. Είναι το έπαθλό σου.
Το δεύτερο είναι η δύναμή σου. Όσο περισσότερο πλήρωμα έχεις τόσο πιο δυνατός είσαι σε επιθέσεις ή άμυνες. Πώς αποκτάς πλήρωμα;
Κάθε επίπεδο αναβάθμισης σου δίνει 2 πειρατές [ΣΣ: Πλήρωμα]. Επίσης μπορείς να εξαργυρώσεις πόντους κουρσέματος και να τους μετατρέψεις σε πλήρωμα. Έτσι χάνεις σε βαθμολογία, αλλά γίνεσαι πιο δυνατός.
Πώς αποκτάς πόντους κουρσέματος; Είτε κάνοντας τις αποστολές που σου δείχνει το κτίριο είτε κάνοντας επιθέσεις σε άλλους παίκτες. Η αποστολή που συμφέρει περισσότερο από όλες είναι η πρώτη γιατί αναλογικά με το χρόνο που επενδύεις σου δίνει τους περισσότερους πόντους [ΣΣ. Ο φίλος εννοεί την πρώτη δυνατότητα αποστολής από το Πειρατικό Φρούριο που φέρει την ονομασία  «Λαθρέμπορας», έχει διάρκεια δυόμισι λεπτών και σου αποφέρει  115 πειρατικούς πόντους].
Επίσης κάτι σημαντικό! Αν κατορθώσεις και έχεις τουλάχιστον 7000 πειρατικούς πόντους στο λογαριασμό σου έχεις αυτόματα +1400 πλήρωμα, χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψεις τους πόντους, οπότε γίνεσαι αρκετά δυνατός. Άρα πρώτος στόχος πρέπει να είναι να μαζέψετε πόντους. Προσοχή όμως γιατί αν σας κάνουν επίθεση και δεν έχετε αρκετό πλήρωμα θα σας λεηλατήσουν πόντους.
Ποιός νικάει ή χάνει είναι ξεκάθαρο, όποιος έχει περισσότερο πλήρωμα. Ο επιτιθέμενος έχει ένα μειονέκτημα 20%, δηλαδή αν έχεις 100 και ο άλλος 100, εσύ επιτίθεσαι με 90 και ο άλλος αμύνεται με 110. Αρα θα χάσεις. Αν έχει ο άλλος 100 θα πρέπει να έχεις 123 πλήρωμα για να κερδίσεις.»

Όπως και να ‘χει πάντως το θέμα,  το παιχνίδι που έδειχνε όπως λέγαμε στην αρχή πως έπνεε τα λοίσθια, έδειξε κάποια σημάδια ανάκαμψης ήδη από τις μέρες των διακοπών. Ειδικά όμως τελευταία 3-4 24ωρα φαίνεται ότι τα πληκτρολόγια έχουν πάρει φωτιά. Ο λόγος είναι ότι σήμερα 13 Ιανουαρίου κατά το απόγευμα θα τελειώσει ο πρώτος διαγωνισμός. 

Πρόχειρες εκτιμήσεις μας είναι πως στο πειρατικό κυνήγι θησαυρών συμμετέχουν αρκετοί από τους ενεργούς των εικονικών κόσμων. Συγκεκριμένα στον κόσμο Έψιλον, σήμερα παίκτες με πειρατικό φρούριο και 0 πειρατικούς είχαν κατά το απόγευμα θέσι γύρω στο 850. Όταν μετά από κανα δίωρο βγήκε νέα βαθμολογία, με 2000 πειρατικούς πόντους βρέθηκαν στην θέσι 300.

Συμπέρασμα: αν συμμετέχουν καμιά χιλιάδα παικτών από κάθε ελληνόφωνο «κόσμο» στον καινοφανή διαγωνισμό της Πειρατείας θα είναι τουλάχιστον οι διπλάσιοι αυτοί που για κάποιο λόγο δεν δήλωσαν συμμετοχή (δηλαδή μη κατασκευάζοντας πειρατικό φρούριο). Πράγμα που σημαίνει πως στην ελληνική του μορφή το Ικάριαμ θα απασχολεί έναν σεβαστό ακόμη αριθμό χρηστών, (αλλά πάντως μικρότερο νούμερο από τον επίσημα δηλούμενο αριθμό των 37.000 περίπου).

Σημειωτέον ότι ενώ κάθε μέρα η βαθμολογία των πειρατικών πόντων έβγαινε (όπως διβάσαμε και στην επίσημη προκήρυξι πιο πάνω) το απόγευμα κατά τις 7.00μμ, χθές και σήμερα, τελευταία ημέρα, παρατηρούμε ότι οι διαχειριστές του παιχνιδιού έφτασαν να βγάζουν τους πειρατικούς πόντους, αυτούς δηλαδή του κουρσέματος, στην αρχή (μέχρι το απόγευμα εχθές) ανα ώρα και στην συνέχεια ΑΝΑ ΜΙΣΗ ΩΡΑ!!

Έμειναν, λοιπόν άλλες 17 περίπου ώρες και ο πυρετός του ιδιότυπου αυτού κυνηγιού θησαυρού –προς μεγάλη ικανοποίησι των (Γερμανών;) ιδιοκτητών του παιχνιδιού-  είναι στα ύψη!

 

Εμείς πάντως θα κλείσουμε την σημερινή αναφορά μας στο πειρατικό εύρημα του Ικάριαμ με ένα ωραίο ποίημα του Άγγελου Σημηριώτη (1870-1944),  που μιλάει μέσα από τον παραλληλισμό των Κουρσάρων για την παιδιάτικη χαρά της ζωής και για τις τρέλες της νιότης…

<Είμαστε σαν κουρσάροι>
Είμαστε σαν κουρσάροι που βιγλίζουνε
καράβια μαγικά από ξένα μέρη.
Το σήμερα λιμάνι που τ' αφήνουμε
κάτι καινούριο το αύριο να μας φέρει.
Κι αν ήταν τη ζωή να ξαναζήσουμε
και δυο φορές τα νιάτα να χαρούμε,
ποιος για τη γνώση, θε μου, θα νοιαζότανε;
Τις τρέλες μας θα τρέχαμε να βρούμε.

Άγγελος Σημηριώτης

Το τροπάριο της Κασσιανής και δυο λόγια για την ποιήτρια. L'Inno di Kassiani (+ 2 video You Tube) e poche parole sulla sua poetessa religiosa

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Από τα απόστιχα ιδιόμελα του όρθρου της Μ. Τετάρτης:

ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

Το κείμενο:

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη Θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.

Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Εμμελώς (με την βοήθεια του "Γιουτιούμπ"):
[Ήχος πλάγιος του τετάρτου]

Μέρος Α΄


Μέρος Β'



Στο εκπαιδευτικό ιστολόγιο Εγκύκλιος Παιδεία διαβάσαμε τα παρακάτω χρήσιμα σχετικά με την πνευματικά γοητευτική ιστορικοφιλολογική μορφή της Κασσίας ή Εικασίας ή Κασσιανής:

Η Κασσιανή είναι γνωστή από τους Βυζαντινούς χρονογράφ ους.
Συγκεκριμένα είναι η ιστορία κατά την οποία το 830 μ. Χ. η μητριά του Θεόφιλου, Ευφροσύνη, θέλοντας να βρει άξια σύζυγο στο θετό γιο της διοργάνωσε ένα είδος καλλιστείων, στέλνοντας εντολή σε όλα τα θέματα, τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι.
Ανάμεσα στις δώδεκα κόρες που ορίστηκαν ως υποψήφιες και που κατάγονταν από τις ευγενέστερες οικογένειες, ξεχώρισαν δύο: η Κασσία, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατριδών και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα. Όταν συγκεντρώθηκαν στην επίσημη αίθουσα, η Ευφροσύνη έδωσε στο Θεόφιλο ένα χρυσό μήλο να το προσφέρει στην κόρη που θα τον συγκινούσε περισσότερο. Εκείνος στράφηκε προς την Κασσία, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της για να της προσφέρει το μήλο. Ιδιόρρυθμος καθώς ήταν της απηύθυνε μια απροσδόκητη και κακόβουλη παρατήρηση: "Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα" (Από τη γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά-εννοώντας, βέβαια, την Εύα).Η Κασσιανή δείχνοντας υπόδειγμα συμπεριφοράς Χριστιανής παρθένου, κοκκίνισε, όπως λένε οι ιστορικοί, αλλά ούτε τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της. Και έδωσε μια απάντηση, καμπάνα θεολογίας, που έτρεψε σε φυγή την κακόδοξη ψυχή του Θεόφιλου: "Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω"(Αλλά και από την γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα-αναφερόμενη, φυσικά, στην Παναγία), του είπε κάνοντας με τις επτά αυτές λέξεις περίληψη ολόκληρης της χριστιανικής θεολογίας. Ο Θεόφιλος νιώθοντας την αξία και την ευστροφία της και πειραγμένος από την απάντηση αυτή, της γύρισε την πλάτη, όπως γύρισε την πλάτη και στην Παναγία, στη γυναίκα "εξ ής πηγάζει τα κρείττω", αρνούμενος την εικόνα και Αυτής και του Υιού Της και έδωσε το χρυσό μήλο της εκλογής στη σιωπηλή Θεοδώρα.
Η Κασσιανή, πέφτοντας θύμα της ευφυίας και της ελευθεροστομίας της, είχε χάσει οριστικά το θρόνο. Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή, όχι από ερωτική απογοήτευση προς τον ουσιαστικά άγνωστό της Θεόφιλο, αλλά από έρωτα θείο. Έδωσε την περιουσία της για να κτισθεί η περίφημη τότε μονή ΄΄Εικασίας της μοναχής΄΄. Κλείσθηκε μέσα σ΄ αυτήν και έζησε τη μακάρια ζωή της εν Χριστώ ησυχίας, όταν η ευσεβής επίσης και ορθόδοξη Θεοδώρα, που τελικά εξέλεξε ο Θεόφιλος για σύζυγο, ζούσε μέσα στις αγωνίες και τις συνωμοσίες του παλατιού αγωνιζόμενη να κρατήσει τα παιδιά της στην Ορθοδοξία, καλώντας τα κάθε τόσο να προσκυνήσουν ΄΄τα νινία΄΄, το μικρό δίπτυχο εικόνισμα του Χριστού και της Θεοτόκου που είχε κρυμμένο, επειδή φοβόταν τη μήνη του φοβερού συζύγου της, που ήταν εικονομάχος.
Στο Μοναστήρι η Κασσιανή έγραψε πολλά ποιήματα με τα οποία τραγούδησε την ευδαιμονία του μοναχικού βίου και δίδαξε βαθύτατη θεολογία.
Επίσης έγραψε και άλλα συγγράμματα και συλλογές, προ πάντων όμως πάρα πολλά τροπάρια, ιδιόμελα, εκκλησιαστικούς ύμνους κ.λ.π. μεταξύ των οποίων και το γνωστό ΄΄Τροπάριο της Κασσιανής΄΄, το οποίο είναι ένα ολοκληρωμένο σε σύλληψη ποίημα, γεμάτο Χριστιανικό μεγαλείο, αγάπη και γνώση θεολογική και ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης στους Ιερούς Ναούς συγκεντρώνοντας πλήθη πιστών για να το ακούσουν. Η Κασσιανή κατέχει στην ιστορία των Βυζαντινών γραμμάτων ξεχωριστή θέση ως αξιόλογη ποιήτρια με πολλά κοσμικά ποιήματα και άλλα συγγράμματα, αλλά και πολλά εκκλησιαστικά ποιήματα, ύμνους, τροπάρια, ιδιόμελα κ.λ.π. Σπουδαίο υμνογραφικό έργο είναι το πρώτο δοξαστικό του εσπερινού των Χριστουγέννων "Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης..".
Με την εκκλησιαστική ποίησή της μας μεταφέρει σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα. Δεν γράφει για τον εαυτό της, για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, αλλά θέτει την πλούσια ποίησή της στην υπηρεσία της Εκκλησίας και την κάνει φωνή θρησκευτικού ενθουσιασμού, μετάνοιας, προσευχής και δοξολογίας.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.