Ένα απόσπασμα από σύγχρονο αγγλικό μυθιστόρημα για την παγκόσμια κρίσι (συνεργασία) Brano dal romanzo “The terrible privacy of Maxwell Sim” di J. Coe

Από τον φίλο Nick Georgiou λάβαμε προ τριημέρου το παρακάτω σημείωμα. Αναφέρεται σε νεοκδοθέν και ευπώλητο βιβλίο με τον τίτλο «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» (ο αγγλικός τίτλος είναι χαρακτηριστικότερος: The terrible privacy of Maxwell Sim) ενός σύγχρονου Βρετανού συγγραφέα, του Jonathan Coe, τον οποίο δεν έχουμε ακόμα διαβάση. Από τις βιβλιοκρισίες πληροφορούμαστε πως πρόκειται για « ένα "μυθιστόρημα δρόμου" αλλά και μια πραγματεία για τη ζωή και την επιβίωση στον 21ο αιώνα, την οικογένεια, τη δουλειά, την κρίση- παγκόσμια και προσωπική». Φαίνεται, λοιπόν, ενδιαφέρον.
Αλλά και το απόσπασμα που διάλεξε ο φίλος μας όμως για να αναφερθή στο κυρίαρχο θέμα των ημερών μας, την βαθειά οικονομική κρίσι και το αίτημα για επιστροφή στην παραγωγή και την ανάπτυξι, είναι εύγλωττο:
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Brano dal romanzo di Jonathan Coe “The terrible privacy of Maxwell Sim”; sulla crisi economica:

Του Nick Georgiou:

Ο "ιδιωτικός βίος του Μάξγουελ Σιμ" (μετάφραση Μ.Ζαχαριάδου, εκδόσεις Πόλις), δεν είναι απλά ξεκαρδιστικό ή ιδιοφυές μυθιστόρημα. Είναι και η κριτική ματιά του εκπληκτικού Τζόναθαν Κόου στο πολιτικό γίγνεσθαι της Βρετανίας αλλά και ολόκληρου του κόσμου σήμερα .
Απολαύστε ένα απόσπασμα που μιλάει για την ανάπτυξη ,τη μαγική λέξη που όλοι -ανεξαιρέτως - στην Ελλάδα του σήμερα ευαγγελίζονται.


«… Τώρα περνούσα μπροστά από το παλιό εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ (εκεί φτιάχνονταν τα μινι της Ρόβερ έως το 2005 όταν έκλεισε αφήνοντας στο δρόμο 6000 εργαζόμενους ).
¨Η μάλλον, περνούσα μπροστά από την τρύπα που έχασκε στο χώρο όπου κάποτε βρισκόταν το εργοστάσιο του Λόνγκμπριτζ. ¨Ηταν παράξενη εμπειρία όταν ξαναπηγαίνεις στα τοπία του παρελθόντος σου, περιμένεις να δεις τουλάχιστον μερικές καλλωπιστικές αλλαγές, κανένα καινούριο κτήριο εδώ και εκεί, κανένα χέρι μπογιά, αυτό όμως ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό : ένα ολόκληρο συγκρότημα βιομηχανικών κτηρίων που κάποτε κυριαρχούσαν απολύτως στη γειτονιά, καλύπτοντας στρέμματα επί στρεμμάτων, που έσφυζαν από τον ήχο των μηχανημάτων και από τις χιλιάδες των εργαζομένων ανδρών και γυναικών που μπαινόβγαιναν στα κτήρια – όλα αυτά είχαν χαθεί. Είχαν ισοπεδωθεί, δεν είχε μείνει τίποτα. Και στο μεταξύ, μια γιγαντοαφίσα που είχε αναρτηθεί στο μέσο εκείνον των ξυρισμένων εκτάσεων αστικής ερημιάς, μας πληροφορούσε ότι, πολύ σύντομα ένας φοίνικας θα αναγεννιόταν από τις στάχτες : ένα «νέο μεγάλο έργο ανάπτυξης» με «εξαιρετικής ποιότητας κατοικίες» και «εμπορικά καταστήματα» ήταν στα σκαριά – μια ουτοπική κοινότητα, όπου η μόνη έγνοια των ανθρώπων θα είναι το φαγητό, ο ύπνος και τα ψώνια : προφανώς δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη να δουλεύει κανείς – τέρμα αυτή η κουραστική και ποταπή υπόθεση, να περνάς τόσες ώρες μέσα σε ένα εργοστάσιο για να φτιάχνεις πράγματα.
Μα μας έχει σαλέψει εντελώς τα τελευταία χρόνια? Έχουμε ξεχάσει πως η ευημερία πρέπει να βασίζεται σε κάτι, κάτι στέρεο και χειροπιαστό? Ακόμα και για έναν άνθρωπο σαν εμένα ήταν εντελώς σαφές ότι έχουμε πάρει τελείως λάθος δρόμο, ότι δεν είναι πια και πολύ καλή ιδέα να γκρεμίζουμε εργοστάσια και να χτίζουμε μαγαζιά, ότι δεν είναι και πολύ συνετό να χτίζουμε μια ολόκληρη κοινωνία πάνω σε αέρα κοπανιστό ..."

Μια παραπομπή στη «ΛΩΞΑΝΔΡΑ», κι η φράσι «Ποιος είναι πλούσιος…» (Συνεργασία;) Un pensiero su una frase dal racconto “Loxandra” di Maria Iordanidou

Μια μή φιλολογική παραπομπή στο μυθιστόρημα «ΛΩΞΑΝΔΡΑ», της Μαρίας Ιορδανίδου κι η φράσι «Ποιος είναι πλούσιος…» (Ξένο δημοσίευμα)
Un pensiero (altrui) su una frase dal racconto “Loxandra” di M. Iordanidou

Προχθές αναδημοσιεύσαμε (σε 2 συνέχειες) ένα γεμάτο συγκίνησι και ευαισθησία κείμενο.
Στην αρχή, διορθώνοντας από φιλολογική παρόρμησι τις μικροελλείψεις εκείνου του κειμένου, (όπως το παρέλαβα), σκέφτηκα να βρώ και το ακριβές απόσπασμα από το δημοφιλές λογοτέχνημα-αριστούργημα της Μ. Ιορδανίδου, στο οποίο προφανώς αναφερόταν η παρεμβαλόμενη φράσι του αγνώστου (σε εμένα) συγγραφέα: «Ποιος είναι πλούσιος, Λωξάνδρα μου; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος, τζόγια μου!», και να βάλω μια ενδεδειγμένη παραπομπή. Όμως, με την επικουρία του διαδικτύου ανακάλυψα ένα άλλο όμορφο κειμενάκι, γραμμένο από κάποια κα. Πέπη Σπηλιωτοπούλου, συντάκτριας του «Φιλόδημου», εβδομαδιαίου εντύπου στο Αίγιο, και θεωρώντας το καταλληλότερο της εμής δασκαλίστικης νοοτροπίας, το αναδημοσιεύω ασμένως:


Μια φράση της Λωξάνδρας
"Πρόσφατα απέκτησα σε dvd τη θρυλική σειρά της πάλαι ποτέ ΕΡΤ (σημερινής ΕΤ1) “Λωξάντρα” που παρακολουθούσα ανελλιπώς το 1980, όταν παίχτηκε στο κρατικό κανάλι.
Η ερμηνεία της Λωξάντρας, του αγαπημένου βιβλίου της Μαρίας Ιορδανίδου, από τη Μπέτυ Βαλάση έχει αφήσει εποχή, γιατί ίσως δεν υπάρχει ηθοποιός που θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα την αγαθή και καλόκαρδη νοικοκυρά Πολίτισσα, που η αγκαλιά της χωρούσε όλο τον κόσμο -χωρίς ανόητες προκαταλήψεις και διακρίσεις.
Μια φράση της γυναίκας-σύμβολο για μια ολόκληρη γενιά ελλήνων που έζησαν και μεγαλούργησαν στην Κωνσταντινούπολη του προπερασμένου αιώνα, ήταν και η “Τις εστί πλούσιος; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος”. Σοφή, σοφότατη κουβέντα για μια γυναίκα του λαού, που το βασίλειό της ήταν η κουζίνα και δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με φιλοσοφίες, επιχειρήσεις και τέτοιες σκοτούρες.
Σήμερα ζητάμε όλο και περισσότερα για να λέμε πως είμαστε πλούσιοι, ή καλύτερα για να μην λέμε πως είμαστε φτωχοί. Πρέπει να έχουμε το ακριβότερο αυτοκίνητο, το μεγαλύτερο σπίτι εξοπλισμένο με λογής-λογής χρήσιμα και άχρηστα αντικείμενα, τηλεοράσεις σε κάθε δωμάτιο, δύο κινητά ο καθένας, υπολογιστές που σκονίζονται στο σαλόνι και γενικά ανέσεις περιττές που αδειάζουν το πορτοφόλι μας και μας κάνουν να θέλουμε ακόμα περισσότερα χρήματα και να δημιουργούμε στους εαυτούς μας ακόμα περισσότερες ανάγκες.
Σίγουρα ο προορισμός του ανθρώπου είναι να εξελίσσεται και να καλυτερεύει τη ζωή του και σ' αυτό συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Έχουμε όμως, δυστυχώς, την τάση να αφήνουμε τις στιγμές να μας προσπερνάνε, τη ζωή να χάνεται σα νερό μέσα απ' τα χέρια μας, εν ονόματι ενός συνεχούς κυνηγιού του “καλύτερου”. Και γινόμαστε συνεχώς πιο κλεισμένοι στον εαυτό μας και τη δουλειά μας, ξεχνώντας πως γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμάς, που έχουν ανάγκη περισσότερο από αγάπη και ενδιαφέρον, παρά από υλικά αγαθά.
“Τι να τα κάνει τα πιο πολλά λεφτά ο Θεόδωρος, Δημητρό μου;” αναρωτιέται η Λωξάντρα απευθυνόμενη στον άντρα της. “Πόσο θα φάει; Μπορεί να φάει παραπάνω απ' όσο τρώει τώρα;” Απλή κουβέντα, που περικλείει όμως μια τεράστια αλήθεια.
Ας σηκώσουμε πια το κεφάλι να κοιτάξουμε τους γύρω μας. Να τους κοιτάξουμε, να τους χαμογελάσουμε, να τους μιλήσουμε. Τι να τα κάνεις τα αγαθά, εξάλλου, όταν δεν έχεις με ποιον να μοιραστείς τον πόνο σου και τη χαρά σου;"
Πέπη Σπηλιωτοπούλου
[Το αναδημοσιεύσαμε από εδώ. ]