Αντι για Πανηγυρικό 25ης Μαρτίου 2021: Η σύντομη, αλλά συγκλονιστική ομιλία μιας κυπριωτοπούλας για την Επανάστασι! (Το κείμενο και το βίντεο)

«Ας σωπάσουν οι προσκυνημένοι· και ας βροντοφωνάξουν οι γενναίοι ότι "θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία!»

 Από μια νεαρή κοπέλα στην Κομοτηνή ο καλύτερος πανηγυρικός για την Επέτειο της Εθνικής μας Εορτής! Πρόκειται για μια Κύπρια φοιτήτρια που είχε το θάρρος σε μια μικρή συγκέντρωση πολιτών στο Ηρώο της πόλης να μιλήσει με νεανική παρρησία και εθνικό παλμό για την σημασία της Διακοσιετηρίδας. Την θαρρετή παρουσία της με το ελληνοπρεπές ήθος στον λόγο της την θαυμάσαμε στο you tube. Και μας έκανε να νιώσουμε υπερηφάνεια και ελπίδα περισσότερο κι από τα πλάνα της in vitro στρατιωτικής παρέλασης.

Στο (απομαγνητοφωνημένο) κείμενο: Την ακούμε να μιλάει για

«την ωραία Επανάστασι, την ανεξίτηλη εκείνη ομοψυχία μιας φούχτας Ελλήνων. Ο ξεσηκωμός εκείνος είναι καταδικασμένος να περάσει στην αιωνιότητα, να γραφτεί με τα πιο χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας του Έθνους.

Διακόσια χρόνια και τίποτα δεν θυμίζει την Ελευθερία που οραματίστηκεν ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης, η Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι. Γιατί η σημερινή ημέρα, κύριοι, δεν είναι οι σημαιοστολισμοί, οι πανηγυρικές ομιλίες, οι επιδεικτικές καταθέσεις στεφάνων. Είναι η ελευθερία διακίνησης, η ελευθερία έκφρασης, η λευτεριά στον αλύτρωτο Ελληνισμό. Γι αυτό σήμερα ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού σε αυτόν τον επικό αγώνα ας σωπάσουν οι προσκυνημένοι και ας βροντοφωνάξουν οι γενναίοι ότι θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία!

Έλληνες όπου κι αν βρίσκεστε μην επαναπαύεστε: 200 χρόνια και ο αγώνας συνεχίζεται! Καλή Λευτεριά!».

 

Το βίντεο:

 

ΔΙΑΚΟΣΙΕΤΗΡΙΔΑ: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! Με ένα αδημοσίευτο «Επιτύμβιο» επίγραμμα του Σελλενίδη (του 1981!). Auguri per la festa Nazionale del 25 marzo 1821 - bicentenario della Rivoluzione Nazionale con una poesia (epigramma) di Alex. Sellenidis.

Το δέος και το χρέος κάθε σημερινού Έλληνα μπροστά στο μεγαλείο του 21 είναι τεράστιο -αν όχι ασύλληπτο. Προσωπικά, και για τώρα, αυτό το ελάχιστο· σάν λουλουδάκι: Ένα αδημοσίευτο επίγραμμα γραμμένο 40 χρόνια πρίν! Κι αυτό μπορεί να είναι παλιό, αλλά παραμένει, όπως πιστεύω, ολόδροσο.  Ακόμα πιο ζωντανό πρέπει να είναι το ίδιο το σημερινό εορταζόμενο γεγονός και το μήνυμά του. Εμπρός για νέους αγώνες κάτω από τα λάβαρα του 21 !! Για άλλα, τουλάχιστον 200 χρόνια! Αυτά ας είναι με μεγαλύτερη εθνική αξιοπρέπεια και προκοπή!  

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Μου φτάνει που είδα

στο Φώς σου το φώς μου,

μικρή μου Ἑλλάδα, 

του σύμπαντος κόσμου

ανέσπερη ελπίδα

κι ακοίμητη δάδα!

 

Α. Σ.    (Αθήνα, 19.12. 1981 μ.Χ.)

 

 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

ΖΗΤΩ ΤΟ 1821 !!

Το Πρόγραμμα της Σχολικής μας Εορτής για την 25η Μαρτίου. Εξ αποστάσεως, βεβαίως…

Το καρφιτσώνω στο Ιστολόγιο σαν μελλοντική πρότασι, αλλά και σαν ανάμνησι. Για κάτι που συντελέστηκε κατά το ήμισυ και με τις γνωστές αντιξοότητες του εικονικού σχολείου, εεε: της "εξ αποστάσεως Εκπαίδευσης". 

.

..............................................

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ    24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021

1.       ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ

2. Εισαγωγική συζήτησι για Εθνεγερσία ή Επανάστασι

3. (Κείμενο) Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ . Τα λόγια του στον Hamilton  (1822)

4. Οι 123 προηγούμενες Επαναστάσεις ! ΒΙΝΤΕΟ  10΄ (Επιλογή)

5 . (Κείμενο) ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ το 1838 (στηνΠνύκα)

6. (Κείμενο και σύντομος σχολιασμός) Ο ΥΜΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ του Ρήγα Φεραίου

7. ΒΙΝΤΕΟ   10 ΄ Ο ΥΜΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ του Ρήγα Φεραίου  (Επιλογή)

8. Χριστιανική Πίστι και Εθνικός Αγώνας : (Βλ.  ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στον  ΎΜΝΟ εις την Ελευθερία του Δ. ΣΟΛΩΜΟΥ)

9. (ποίημα) ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ (ανάγνωσι)

          10.   ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

(Μουσική υπόκρουσι ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ – Καλωσορίσματος : Τραγούδι ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ )

 ................................

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (και  Καλή Λευτεριά)  !!

«Μα Τότε Ήταν Το Εικοσιένα», ποίημα (πεζοτράγουδο) του Ι. Παναγάκου για την Εθνική Επέτειο 20ης Μαρτίου

ΜΑ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρτει
στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω.
Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω
και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου
στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα`
εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές
τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα
αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της
στην αλλοτινή της πορεία
και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας
εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο
και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας
ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.
Μα τότε ήταν το εικοσιένα
κι ήταν ο Γέρος, ο αητός του Μοριά, κι ήταν κι ο Γιώργης Καραϊσκάκης
τ’ αρματολίκια κι η κλεφτουριά! Κι ήταν ακόμα ο Παπαφλέσσας
κι ο Αθανάσιος ήρως, ο Διάκος, και ο καλόγηρος ο Σαμουήλ
και οι Ελεύθεροι στο Μεσολόγγι, πολιορκημένοι εντός των τειχών
μα με ελεύθερη ψυχή και πνέμα όπως ο ήλιος κι η ξαστεριά!
Κι ήταν το Σούλι, τα Δερβενάκια, χορός στο Ζάλογγο, Κούγκι φωτιά!
Κι ήσαν κι ήσαν … οι Έλληνες ραγιάδες,
που ραγιάδες δε θέλαν νά ’ναι
κι ήταν κι ήταν το αστέρι το μισόσβηστο,
μα άσβεστη πόχει την φλόγα στην ψυχή!
Για το ξεπέταγμα! Για τον μεγάλο ξεσηκωμό!
Το αστέρι που τρεμόσβηστο φούντωνε για του Γένους το ξαναγέννημα!
Την ανάσταση των παλιών αιώνων.
Κι ήταν ακόμα τότε που πίναμε τον φόβο και τραγούδι τον εκάναμε στα χείλια
μα πιο πολύ στις καρδιές μας.
Δεν μας έπινε ο φόβος. Δεν μας έπιανε ο φόβος.
Μον’ κρασί τον κάναμε και μπόλι στις ψυχές μας
σαν τον Μιθριδάτη.
Κι έτσι πατήσαμε το δράκο εντός μας που ραγιάς - ραγιάς κοιμότουνε
πνεύμα και θέληση και χέρια ποντισμένα στην υπνονεφέλη του τίποτα,
ραγιάς ραγιά, πισθάγκωνα τον εαυτό του ψυχοδεμένο στο πουθενά καθήλωνε
και, ξάφνω, ραγιάς – ραγιάς κοιμήθηκε και ξύπνησε αληθινός ως ήταν,
ως γεννήθηκε, Έλλην,
ως για την ανθρωπιά του τον έταξε ο Θεός πλαστουργώντας τον
στους ανθρώπους.
Και τώρα, τώρα, ω, τώρα!
Ραγιάς –ραγιά, ραγιαδισμό διδάσκει
και γραικύλους στους αδαείς απιθώνει τους στοχασμούς του
λιγδώνοντας των περασμένων μεγαλείων την ανάμνηση.
Κι ο Μεγάλος Σουλτάνος κι οι Βεζίρηδες,
όλοι τους τυμβωρύχοι των μνημείων της ιστορίας,
της παλιάς και της μελλούμενης,
να δίνουν τον τόνο.
Κι απόξω, μακριάθε, κι από μέσα, εδώθε,
το Μέγα Διευθυντήριο να επιδαψιλεύει επαίνους!
Πρώτα μας βράβευαν για τον Συβαριτισμό μας
αυτόν που ραγιάδες μας έκανε…
Έπειτα μύδρους εναντίον του, για να μας διατηρήσουν ραγιάδες.
Και τώρα… να, τα ζήτω, να, τα μπράβο,
γιατί καταλάβαμε το λάθος μας
που Συβαρίτες μας έκανε
μα, πιο πολύ μας παινεύουν
γιατί δεχτήκαμε να επιστρέψουμε την περηφάνια μας
μαζί με ό,τι είχαμε ως Συβαρίτες!
Και να, τα επιπλέον εύγε και τα χειροκροτήματα
γιατί μάθαμε να λέμε κι ευχαριστώ
που δεχτήκανε την ψυχή μας να την διαφεντέψουν!
Μόνο, που δεν καταλάβαμε ότι η Σύβαρη έπεσε
γιατί δεν είχε μάθει, δεν είχε ακούσει, ποτέ της;
τί σημαίνει «μολών λαβέ»,
γιατί δεν είχε μάθει να λέει όχι στους βάρβαρους.
Στους βάρβαρους εκτός` στους βάρβαρους εντός.
Μα πιο πολύ δεν καταλάβαμε, εμείς,
πως κανείς έξωθεν δεν ημπορεί να μας βλάψει
αν δεν του ανοίξουν την Κερκόπορτα οι εντός, από μέσα.
Αχ, καρδιά μου!
Πόσο πιο πάνω θά ’σουνα,
και συ πατρίδα,
αν έθαβες στο χθες όλους εκείνους που πάντα ήσαν χθες.
Αν τους θήλιαζες στο ικρίωμα της ιστορίας
με την επιγραφή που ταιριάζει στους Εφιάλτες: "Προδότης".
Αλλά εσύ, ψυχή μου, πού είσαι;
Πού αλώθηκες ψυχή μου;
Ω, αναστήσου, μέρα χαράς πού ’ναι σήμερα,
μέρ’ Αναστάσιμη,
μέρα οπού η Θεοτόκος ευαγγελίζεται!
Να, ο Άγγελος, το μήνυμα που φέρνει το καλό!
Η Παναγιά παραστέκει σε.
Ψυχή μου ορθώσου, στον ουρανό σου!
Ο Κύριος μετά Σου!

Ιωάννης Παναγάκος

Ένα πρόγραμμα σχολικού γιορτασμού για την Εθνική Εορτή της 25ης Μαρτίου. Un programma di festeggiamento della Festa Nazionale di 25 Marzo in scuola.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΟΡΤΗΣ

Σε ψηλό βουνό,
σε ριζιμιό χαράκι,
κάθεταν' αϊτός.

Βρεμένος, χιονισμένος
ο καημένος και παρακαλεί.
Και παρακαλεί
τον ήλιο ν' ανατείλει.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε.

Ήλιε λάμψε και δώσε
για να λιώσουνε
χιόνια από τα φτερά μου
και τα κρούσταλλα
από τ' ακράνυχά μου.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε!

Α. Εισαγωγή
1. Τραγούδι: Ν. Ξυλούρης. «Σε ψηλό βουνό» [σε παράλληλη απαγγελία των στίχων η μ/τρια Μαρία Βογιατζάκη]

Β.
2. Αντί πανηγυρικής ομιλίας για την 25η Μαρτίου: ένας δάσκαλος στα παιδιά ενός σχολείου στην Ελλάδα του σήμερα. [διαβάζει ο καθ. Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης]

Γ. Μνήμες και λόγια των Ηρώων του Αγώνα
3. Στρατηγού Μακρυγιάννη: «»Δια χειρός» [μαθ. Α΄, Ανέστης Πασχαλίδης]
4. >> : «Ο Κόσμος μας έλεγε τρελούς [μαθ. Α΄, Χρήστος Δημητρίου] :
5. >> : «Τέτοια αρετή έχουν τέτοια φώτα μας δίνουν»« [μαθ. Α’ Λυκ. Αν. Πασχαλίδης]

6. Η ομιλία του Θ. Κολοκοτρώνη στην Πνύκα [καθ. Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης]

Δ. Λογοτεχνική ανάπαυλα: 2 Ποιήματα , 2 Δημοτικά και 1 τραγούδι
7. Κ. Καρυωτάκη ( Ηρωική τριλογία): «Διάκος» [ μαθ. Α΄. Γιώργος Μαντασάς]
8. Δημοτικό: «Της Λένως Μπότσαρη» [μ/τρια Β΄, Βασιλική Αντωνίου]
9. Κ. Καρυωτάκη ( Ηρωική τριλογία) : «Κανάρης» [μαθ. Γιάννης Τζάθας]
10. Δημοτικό: «Της Δέσπως» [μ/τρια Α΄, Φωτεινή Μπούρου]
11. Τραγούδι «Άκρα του τάφου σιωπή» (Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Δ. Σολωμού) [τους στίχους διαβάζει ο μαθ. Α΄. Νίκος Μουρτζάκης]

Ε. Μια απάντηση στη λήθη και την αγνωμοσύνη
12. «Προγόνων Εξώδικος» (Φανταστικό έγγραφο-καταγγελία των Ηρώων σε σύγχρονους αγνώμονες διανοούμενους και πολιτικούς) [μαθ. Γ΄, Δημήτρης Κυριακός]

ΣΤ. Επίλογος
Και πάλι το αποσυμβολισμένο πια αλληγορικό ριζίτικο, σαν προσευχή για τον δικό μας «χειμώνα»…
[σύντομο σχόλιο ΑΛ. Σ.]
Τραγούδι: Μ. Λυδάκης: «Σε ψηλό βουνό»

Ζ. Εθνικός Ύμνος

Αντί πανηγυρικής ομιλίας για την 25η Μαρτίου: ένας δάσκαλος στα παιδιά ενός σχολείου στην Ελλάδα του σήμερα.

Αυτά τα λόγια απηύθυνε πέρυσι ή πρόπερσι ένας φιλόλογος (στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών - αποσπασμένος ή ωρομίσθιος καθηγητής απ’ ό,τι φαίνεται) στους μαθητές του, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου):


«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα
πάει ...στο γήπεδο. Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει ...στην Ορίτζιναλ. Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα τι να
λένε σε σένα, σε εσένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά. Εγώ, ο δάσκαλος, που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο και σε 15 µέρες φεύγω για αλλού, σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια θα µιλήσω σταράτα. Για να σου εκφράσω δύο σκέψεις µου. Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος. Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις, δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος που µε σόκαρε, που µε έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις. Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων. Και η ευθύνη για αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας, των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα 50 σχεδόν, για να καταλάßει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο και έµαθε πέντε κολλυßογράµµατα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών. Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο και µπορείς 30 χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτα λιγότερο ικανοί από τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα αλßανικά µάθαµε σαν µπέσα, ήταν πάνω απ’ όλα µπεσαλής. Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Να αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά. Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάμπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους, δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει από την Κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα, μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας, να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική. Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία µεγαλώνετε. Όµως, κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της, περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες. Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε εσάς ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση να αγωνιστείτε, να αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε.
Μη µας απογοητεύσετε».



Ν. ΞΥΛΟΥΡΗΣ: Σε ψηλό βουνό


Σε ψηλό βουνό
ΑΕΤΟΣ - ΧΙΟΝΙ - ΗΛΙΟΣ
Το ριζίτικο προσφέρεται για εύκολο αποσυμβολισμό...

Το σημερινό κείμενο του Στάθη για τις εθνικές εορτές, τις παρελάσεις και τις λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην εφετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Για μια ακόμα φορά ο γνωστός σκιτσογράφος και σχολιαστής της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», Στάθης, (ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ) με χαροποίησε και επιβεβαίωσε τα αισθήματα σεβασμού και εκτίμησης που του τρέφω.
Στο σημερινό φύλλο ο καλός αρθρογράφος (μόνιμος συνεργάτης της εφημερίδας στην στήλη «Ναυτίλος») γράφει με το γνωστό του ελληνοπρεπές ήθος (όχι ιδιαίτερα σύνηθες – δυστυχώς- για αριστερό διανοούμενο ή δημοσιογράφο) για τα τελευταία συμβάντα κατά το τριήμερο του εορτασμού της εθνικής Επετείου. Σε πείσμα όσων θολοκουλτουριάρηδων και κλπ διεθνιστών που θεωρούν τις Εθνικές Εορτές περιττές και τις (στρατιωτικές και μαθητικές) παρελάσεις «μιλιταριστικά κατάλοιπα» (και μάλιστα …«κακοφορμισμένα»), ο Στάθης με γνήσιο πατριωτικό συναισθηματισμό και με στέρεη συνείδησι ιθαγένειας δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται…»!

(Πώς με τέτοιες απόψεις θα τον άφηναν οι σύντροφοι να τεθή επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας στις προηγούμενες εθνικές εκλογές;)
Εγώ νοερά υποκλίνομαι - ή μάλλον τον χαιρετώ συναγωνιστικά!


«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

(…)
Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.
Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.
Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.
Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή• που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους
απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).
Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.
Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...
Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.
Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!
Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...
Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.
Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.
Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.
Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».
Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.
Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011

πηγή

«Ζητώ Συγγνώμη»: Ένα τραγούδι του Μηλιώκα για το Έπος της Αλβανίας και την σημερινή θλίιψι! Una canzone di Miliokas sulla tradita epopea del 1940...

Το διάβασα ως απλό στιχούργημα, αντί αποφώνησης, στην αντιπροχθεσινή σχολική εορτή του Εσπερινού Λυκείου και σκόρπισε ρίγη συγκινήσεως.
Ίσως πράγματι είναι το πιο ξεχωριστό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα κι απ’ τα κορυφαία του.
Είχα υποσχεθή να το αναρτήσω (μαζί με το αντίστοιχο βίντεο) και στο ιστολόγιο…


Ζητώ Συγγνώμη

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θά ‘πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θά ‘πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι, ταπεινά, ζητώ συγγνώμη

Στίχοι, μουσική και α΄ εκτέλεσι:
Γιάννης Μηλιώκας

Ζητώ Συγγνώμη- Γιάννης Μηλιώκας