Το Αγγελτήριο του Ετήσιου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ της Ζ.Κ. και ένα τρίστιχο επίγραμμα. Sul servizio commemorativo (annuale) della moglie Zoi; annunzio ed un epigramma. An Epigram for my wife Zoe in Heaven; a year after her death.

Συμπληρώθηκαν κι όλας τρακόσιες εξήντα μέρες...

 

Το Σάββατο το πρωί στον Άγιο Δημήτριο το Μνημόσυνο... 

 ...

 

ΤΟ ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ του Ετήσιου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

 

 

ΕΝΑ ΤΡΊΣΤΙΧΟ ΕΠΊΓΡΑΜΜΑ

 

Υπερ αναπαύσεως της Ζωής Κωνσταντινίδου (+ 06.02.2025): ένα στιχούργημα του Σελλενίδη.

 

Απλά μια επίκλησι του αγαπημένου ονόματος πάνω στην ολοκλήρωσι αυτού του πεντάρφανου χρονικού διαστήματος. Και εις ανάμνησιν...

 

ΖΩΗ  (Δυσίατο και Δυσερμήνευτο)

Σε αγκαλιάζουν τα μάτια και τα χέρια τα χωμάτινα

Των εραστών και φίλων που σ’ εγγίζουν

(σαν που σε θάλπουν με τον καλό το λόγο τους

στο νοτισμένο πρόσωπο ανθίζει χαμογέλιο)

Κι ο μυστικός ο άνεμος που εμπνέει σ’ αγκαλιάζει

Κι η πλατυτέρα θάλασσα με την απεραντοσύνη της

Σε αγκαλιάζει και η ευδία εκείνη από το βλέμμα του ουρανού

Με την σταυρόσχημη πυξίδα της ελπίδας

και ολόγυρα η μελένια επίγευσι της ευλογίας.

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Αθήνα, Νοε 2024...)

 

Ένα δίστιχο πριν το Τρισάγιο (για την Ζωή Κωνσταντινίδου)

...

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Λένε πως και στον θάνατο ο χρόνος ξαποσταίνει·

μα είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- στο μνήμα της θαμμένη.

Α. Σ.   01.03.2025

 

 

Για το Μνημόσυνο της Ζωής Κωνσταντινίδου: Το Αγγελτήριο και ένα Επιτύμβιο (σχεδίασμα). Sul servizio commemorativo (dei 40 giorni) della moglie Zoi; annunzio ed un epitaffio. An Epitaph ("Specimen") for my wife Zoe in Heaven; 40 Days after her death.

Κοντεύουν κι όλας σαράντα μέρες...

Μεθαύριο Σάββατο το πρωί στον Άγιο Δημήτριο το Μνημόσυνο...

.........................................................

 

ΤΟ ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ του 40ήμερου ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

 

 .........................................................................

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ (Ημιτελές και Επιτύμβιον)

Έφυγα στη μέση δρόμου δίστρατου με άχνα δυσαστρίας.

(Περαστικέ διαβάτη, βιαστικέ, περαστικά μας!)

Αβάσταχτος ο πόνος μου, βουβός κι απαρατήρητος.

Μάνα και κύρη πένθησα στα πρόθυρα του γάμου·

Προίκα μου δώσαν τ’ όνομα Ζωή, μα και έρμη μοίρα

(τρία παιδιά, ‘σείς σπλάχνα μου κι άντρα μου ‘σύ στα μαύρα!).

Κι άφησα πίσω όνειρα, μαρμαρυγών νυχτέρια...

Οι φλέβες τρύπες γέμισαν, μου ατόνισαν τα χέρια·

κάναν την άρρωστη καρδιά στόχο για τα νυστέρια...

Πρόλαβα κι έδωσα: πνοή, τριπλή στοργή, απλόχερη

αγκαλιά, χάδια, φιλιά πολλά και μύρια δάκρυα.

Μα κι έχω δω πάνω αστέρευτα, στο φώς, τα τρία πρώτα!

Α. Σ.  (Χαλκίδα, 7.02. 2025)