Πρώτη παρουσίασι του Ιταλού Ευρωβουλευτή Ρομπέρτο Βανάτσι: Ή “Ποιός φοβάται τον εθνικιστή στρατο-καραβανά”;-- "Chi ha paura del (ex) generale ultra-nazionalista"? Prima presentazione dell'eurodeputato Roberto Vannacci.

 

  Ρομπέρτο Βαννάτσι

Θεωρείται και είναι ακραίος. Όχι απλώς λαϊκιστής ή εθνικιστής, αλλά “ριζοσπάστης υπερδεξιός”. Το νεοπαγές κόμμα του “Εθνικό Μέλλον” σε ραγδαία άνοδο στην γείτονα χώρα. Ούτε η δεξιά δια-κυβέρνησι της Μελόνι δέν κατέστησε εφικτό το να συγκρατηθεί το κάποτε κατευνασμένο, τώρα πια απειλητικό, ρεύμα της αντίδρασης;

Το ρέμα, εκτιμώ, (και εκεί, αλλά η κλεψύδρα τείνει να τουμπάρει και εδώ, στην Ελλάδα) θα διογκωθεί. Κι αν γίνει χείμαρρος και καταστροφική πλημμύρα; Ποιός θα φταίει; Όχι οι αντιλαϊκές και εθνοκτόνες πολιτικές των political correct εντολοδόχων Κυβερνήσεων και οι σκοτεινές ατζέντες των Αθέατων Παγκοσμιοποιητών;

 

Ψάχνω το (εξ ίσου αμφιλεγόμενο) βιβλίο του, “Ανάποδος Κόσμος”…

...

 

1. ΒΙΝΤΕΟ

Παλιότερο και ελληνικά.

VANACCI BAZEI ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ SOROS! – Η ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ "ΦΩΤΙΕΣ"

 

2. ΒΙΝΤΕΟ

Πρόσφατο, αλλά στα ιταλικά.

Vannacci Imperdibile! Lancia un Affondo Duro contro Von Der Leyen e la Ridicolizza

 

 

Η αρχή της πρώτης (στο video) ομιλίας του είναι ενδιαφέρουσα: 

“Σήμερα η κυρία Φον Ντερ Λάιεν είναι ο Πολύφημος και εγώ ονομάζομαι Κανένας. Και μπορώ να σας πώ, με απόλυτη βεβαιότητα πως η Λευκή Βίβλος είναι ο Δούρειος Ίππος. Γιατί, ποιός είναι ο εχθρός; Και ποιά να είναι άραγε τα στρατηγικά σχέδια; Διότι άν ο εχθρός είναι η Ρωσία, η Ρωσία ξοδεύει σε απόλυτους αριθμούς για την Άμυνα, δυόμιση φορές λιγότερα απο αυτά που ξεδεύει η ΕΕ και έχει ένα ΑΕΠ μικρότερο της Ιταλίας, και είναι το 1/9 εκείνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έχει έναν πληθυσμό που είναι το 1/3 του πληθυσμού τηε ΕΕ. Και έχει μια Βιομηχανική δυναμική που είναι γελοία μπροστά στην αντίστοιχη δυναμική της Γηραιάς Ηπείρου κλπ..."

Και σε ένα παρακάτω σημείο:

Vannacci dice in faccia a Von der Leyen quello che milioni di europei pensano: "Lei non fa il pieno alla sua auto — ma gli europei sì, e pagano il costo di una guerra che lei ha applaudito senza mai tentare la pace."

 

ΜΕΤΑΦΡΑΖΩ:

Ο Β. Λέει κατάμουτρα στην Von der Leyen αυτό που εκατομμύρια ευρωπαίων σκέφτονται: “Εσείς δέν γεμίζετε (ΣΣ : εννοεί : δεν πληρώνετε με δικά σας λεφτά) το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου σας, αλλά οι ευρωπαίοι ναί, και πληρώνουν τα σπασμένα ενός πολέμου που εσείς έχετε χειροκροτήσει χωρίς ποτέ να κάνετε κάτι για την ειρήνη.”

Μεταφέρω αυτούσια, αλλά αμετάφραστη, και την “Σύντομη Περιγραφή” απο το ιταλικό σάιτ (post) στο Γιουτιούμπι :

Descrizione breve:

 

Roberto Vannacci (Lega – Futuro Nazionale) prende la parola al Parlamento Europeo davanti alla presidente della Commissione Ursula Von der Leyen e non risparmia nulla. 

 

L'attacco è immediato e chirurgico: in tre anni di guerra la presidente si è dichiarata "preoccupata" — e nient'altro. Non ha trattato, non ha mediato, non ha fermato nessuno. Mentre Putin telefonava a Trump per decidere le sorti del conflitto, Von der Leyen non era seduta a quel tavolo. L'Europa "già moribonda" è precipitata in una crisi energetica acutissima. 

La proposta di Vannacci è netta: "Buttiamo a mare il Green Deal, riapriamo i rubinetti di petrolio, gas e fertilizzanti con la Russia e facciamo i nostri interessi — perché gli interessi degli altri li fanno già benissimo quelli che hanno iniziato questa guerra." 

 

Un minuto e mezzo che fa tremare Strasburgo.

Το Ιταλικό τραγούδι «Per sempre sì» στον χθεσινό (σκανδαλώδη) τελικό τής Γιουροβίζιον. Οι στίχοι του και μια ελληνική διασκευή. La canzone italiana "Per sempre sì" nella (scandalosa) finale dell'Eurovision di ieri. Il testo italiano e una cover greca.

 

Στο εκνευριστικά νεοταξικό (και ιδεολογικά-γεωπολιτικά επικίνδυνα τοξικό) Πανηγύρι της Γιουροβίζιον έλεγα να μην καταδεχτώ να ρίξω ούτε μια ματιά. να μήν το παρακολουθήσω εφέτος καθόλου, παρόλα τα εβδομηκοστά Γενέθλιά του, αλλά ...μ’ έφαγε η περιέργεια! Όχι τόσο για το χορευτικά επιτυχές, αλλά σατιρικά μάλλον ευτελές “Φέρτο” ("fERTo") και τα σχετικά με τις συνήθεις επιλογές της μισητής μου ΕΡΤ, αλλά για την πορεία της συμμετοχής (της εξ ορισμού ηθικά απαράδεκτης), του κράτους-σύμβολο των ανα τον κόσμο Σιωνιστών, του Ισραήλ.

Για μια ακόμα χρονιά τα χρήματα (πόσα άραγε να ξοδέψανε και εφέτος οι φιλοισραηλινοί παράγοντες;) πιάσαν τόπο: Σπρώξανε όσο έπρεπε (στην ψηφοφορία televoting) το τραγούδι του κράτους Απαρτχάιντ των Σιωνιστών και απο την μετριότητα (όπως λίγο-πολύ κάθε χρόνο) το βγάλανε πάλι σε περίοπτη θέσι. Εφέτος 2η ! Πάλι σκανδαλωδώς...

{Αλλά ως εδώ ήταν! Υπόσχομαι να τιμήσω (εδώ στο blog) δεόντως την ...επιτυχία τους...}

Έλειπε στο (σκακιστικό) σκηνικό ο Ρήγας και η Ντάμα τού τραγουδιού

 

Για σήμερα μια μόνο σύντομη αναφορά στα αποτελέσματα (που εννοείται παρακολούθησα, αλλά, τ ομολογώ, όχι χωρίς κάποια κενά).

Αφήνω και τα γεωπολιτικά που λέγαμε, αφήνω και την πρώτη μου προτίμησι απο τα τραγούδια που άκουσα στον Τελικό. (Ως τέτοια θα ψήφιζα υπέρ του τραγουδιού της Ρουμανίας) .

Και πάμε στην εφετινή συμμετοχή της Ιταλίας η οποία έπιασε την 5η θέσι στον χθεσινό τελικό. Το τραγούδι με τον τίτλο “Per sempre "sì" “ (ήτοι: “Για πάντα Ναί") είχε έναν τόνο ρομαντικό και κινείται σε μουσικά ακούσματα άλλοι λένε ναπολιτάνικου στύλ, κατ’ εμέ περισσότερο παλιομοδίτικου ιταλικού τραγουδιού, τύπου παλιάς εποχής San Remo. Kάπως συντηρητικό κατα το περιεχόμενο και κοινότοπο όσο δεν παίρνει, η ιταλική αυτή μπαλλάντα μελοποιεί (μάλλον γλυκανάλατα -ειδικά απο πλευράς μουσικής σύνθεσης- για τα γούστα μου) μια ομολογία αγάπης με υπόσχεσι γάμου, ένα αιώνιο ναί κλπ΄. 

[ Ο συμπαθής τραγουδιστής (και ηθοποιός) Sal Da Vinci, έμπειρος και γνωστός στο ιταλικό κοινό, θεωρείται ένας απο τους ερμηνευτές του σύγχρονου ναπολιτάνικου τραγουδιού.] Και όσο για το ναπολιτάνικο στοιχείο, το μοναδικό γλωσσικά διαλεκτικό στοιχείο στο τραγούδι βρίσκεται στον ακροτελεύτιο στίχο του : Accussì, sarà pe' sempe' "sì". Δύο συνεχόμενη ναπολιτάνικοι ιδιωματισμοί: “Accussì” / ιταλ. cosi = έτσι + pe' sempe' / ιταλ. per sempre = για πάντα

Ο τελευταίος μάλιστα “δένει”, “κουμπώνει” με τον ΤΙΤΛΟ!!

 

...

 

ΟΚ, η συμμετοχή αξιοπρεπής, το τραγούδι ποιοτικό, αλλά το story και οι στίχοι του απλοϊκοί. Πριν τους παραθέσω στο πρωτότυπο και σε μια μετάφρασι μια ενδιαφέρουσα πληροφορία.

Κάποιοι Έλληνες μουσικοί με κάπως διαφορετική άποψι απο εμένα, εμπνεύσθηκαν τόσο πολύ απο το εν λόγω τραγούδι που το διασκεύασαν στα ελληνικά.

Και αυτό το αναρτώ (ως Βίντεο 2) για σύγκρισι. Κι ας ελπίσουμε (επαναλαμβάνοντας τα πικρά λόγια,,,) πως ΓΕΝΙΚΩΣ ως χώρα και ως Ευρώπη καί στα ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ θα γνωρίσουμε καλύτερες μέρες (Και βεβαίως, δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνωρίσουμε...) 

...

 

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 1

 

Sal Da Vinci - Per Sempre Sì (LIVE) | Italy 🇮🇹 | Grand Final | Eurovision 2026

 

 

 ΟΙ ΙΤΑΛΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ :

 

Per sempre "sì"

È cominciato tutto quanto dal principio
Io, che per te ero solo un uomo sconosciuto
Poi diventato un re dal cuore innamorato
Tu, una regina, ora vestita in bianco, sposa
Abbiamo sognato figli in una grande casa
E superato tutte le difficoltà
Perché un amore non è amore per la vita
Se non ha affrontato la più ripida salita

E si accenderà la musica, e qui ti aspetterò
Il più grande giorno ti regalerò

Saremo io e te per sempre
Legati per la vita che
Senza te non vale niente
Non ha senso vivere
Con la mano sul petto
Io te lo prometto davanti a Dio
Saremo io e te
Da qui sarà per sempre "sì"

So bene che è una grande incognita il futuro
Ma insieme a te non mi spaventerà, perché
Costruiremo tutto ma non alzeremo un muro
Litigare e far l'amore e poi, che male c'è?

E si accenderà la musica, per te io canterò
Il più grande giorno ti regalerò

Saremo io e te per sempre
Legati per la vita che
Senza te non vale niente
Non ha senso vivere
Con la mano sul petto
Io te lo prometto davanti a Dio
Saremo io e te
Da qui sarà per sempre "sì"

Soltanto "sì"
Per questi giorni e mille altri ancora
Un semplice "sì", l'eternità è dentro una parola

Saremo io e te per sempre
Legati per la vita che
Senza te non vale niente
Non ha senso vivere
 

Con la mano sul petto
Io te lo prometto davanti a Dio
Saremo io e te
Accussì, sarà pe' sempe' "sì"

 

Ελληνική απόδοσι:

Απ’ την αρχή όλα αρχίσαν

Ήμουνα για σένα εγώ ένας άγνωστος

Ύστερα μ’ έκανες βασιλιά με καρδιά ερωτευμένου

Κι εσύ μια βασίλισσα, τώρα στα λευκά ντυμένη νύφη

Παιδιά ονειρευτήκαμε σ ενα μεγάλο σπίτι

μαζί και ξεπεράσαμε όλες τις δυσκολίες

Αφού αγάπη δεν είναι μια αγάπη για το τώρα

αν δεν δοκιμασθεί στην μέγιστη ανηφόρα

 

Και η μουσική θα ανοίξει, και εδώ θα σε περιμένω
Θα σου δώσω την πιο σπουδαία μέρα
Θα είμαστε εσύ και εγώ για πάντα
Προορισμένοι για μια ζωή που
Χωρίς εσένα είναι άχρηστη
Δεν έχει νόημα να ζεις

Με το χέρι μου στο στήθος μου
Σου το υπόσχομαι ενώπιον του Θεού
Θα είμαστε εσύ και εγώ
Από εδώ και πέρα, θα είναι για πάντα "ναι"

Ξέρω καλά ότι το μέλλον είναι ένα μεγάλο άγνωστο
Αλλά μαζί σου, δεν θα με τρομάξει, γιατί
Θα χτίσουμε τα πάντα αλλά δεν θα υψώσουμε τοίχο
Θα μαλώνουμε και μετά να κάνουμε έρωτα, πού είναι το κακό;
 

Και η μουσική θα ξεκινήσει, θα τραγουδήσω για σένα
Θα σου χαρίσω την πιο υπέροχη μέρα
Θα είμαστε εσύ και εγώ για πάντα

Δεσμευμένοι για μια ζωή που

Χωρίς εσένα δεν αξίζει τίποτα
Δεν έχει νόημα να ζω
Με το χέρι μου στο στήθος μου
Σου υπόσχομαι ενώπιον του Θεού
Θα είμαστε εσύ και εγώ
Από εδώ και πέρα ​​θα είναι "ναι" για πάντα
Μόνο "ναι"
Για αυτές τις μέρες και χίλιες ακόμα
Ένα απλό "ναι", η αιωνιότητα είναι μέσα σε μια λέξη
Θα είμαστε εσύ και εγώ για πάντα
Δεσμευμένοι για μια ζωή που
Χωρίς εσένα δεν αξίζει τίποτα
Δεν έχει νόημα να ζω
 

Με το χέρι μου στο στήθος μου
Σου υπόσχομαι ενώπιον του Θεού
 

Θα είμαστε εσύ και εγώ
Έτσι ακριβώς, θα είναι για πάντα "ναι" 

 

 

 

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 2

 

Per Sempre Sì (Greek Cover) - Gia Mia Zoi Mazi

Στα εκατόχρονα του καβαφικού ποιήματος «Εις Ιταλικήν παραλίαν». Cento anni dalla poesia “In spiaggia italiana” di Costantino Cavafis.

Ο Καβάφης (για εμένα όπως έχω επανειλημμένα πεί και γράψει Ελληνικώτατος, άρα και εθνικός ως ένα βαθμό, ποιητής) εν μέσω εθνικής καταστροφής (3 μόλις χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή, το 1925 ο απόηχος είναι εντονότατος και το εθνικό τραύμα χαίνει), γράφει το παρακάτω ποίημα για να εκφράσει με τον ιδιοπρόσωπο λυρικό του τρόπο (ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία, κλασσική επιγραμματικότητα, καβαφική ειρωνεία) την δική του συγκίνησι. Παραλληλίζει το ιστορικό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής με το αντίστοιχο της καταστροφικής για τους συνασπισμένους Έλληνες της Πελοποννήσου (Αχαϊκή Συμπολιτεία - O Αλεξανδρινός έχει και άλλο, ακόμα πιο εύγλωττο, σχετικό ποίημα) τελευταίας στην ουσία μάχης που έγινε το 146 π.Χ στην Κόρινθο (Μάχη της Λευκόπτετρας) και που σήμανε την κατάληψι όλης της Πελοποννήσου απο τους Ρωμαίους... 

Να σημειώσουμε την σημαντική ιστορική λεπτομέρεια: μετά απο αυτήν την συντριπτική μας ήττα, οι Ρωμαίοι με αρχηγό τον ύπατο Λεύκιο Μόμμιο προέβησαν σε παραδειγματική γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής, σφάζοντας όλον τον ανδρικό πληθυσμό, σκλαβώνοντας τα γυναικόπαιδα και ισοπεδώνοντας/πυρπολώντας τα σπίτια της Κορίνθου…

Στην ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία του ποιήματος, ο δραματικός χρόνος είναι το 146 π.Χ. Το εναρκτήριο έτος της Ρωμαιοκρατίας σ’ ολόκληρο τον κυρίως Ελληνικό Κόσμο.

Ο δραματικός χώρος: μια παραθαλάσσια Ελληνική Αποικία της Ιταλίας κάπου στην πάλαι ποτέ σφύζουσα απο τον ελληνικό Πολιτισμό Μεγάλη Ελλάδα (=Καλαβρία και Σικελία. ήδη, απο χρόνια τότε, το 146, κατακτημένη απο την Ρωμαϊκη αναδυόμενη Αυτοκρατορία).

Πρωταγωνιστής είναι ένας Έλληνας απο την ιστορικά ελληνική αυτή περιοχή της Ιταλίας ("Ἰταλιώτης “), είναι ανέμελος νεαρός, είναι πλούσιος γόνος και φέρει το (καβαφικώς πεποιημένον) όνομα Κήμος Μενεδώρου.

Στο θέαμα της άφιξης του στόλου των νικητών Ρωμαίων με την λεία απο την Ελλάδα, ο νέος συνειδητοποιείται και μελαγχολεί...

Εἰς Ἰταλικὴν παραλίαν

Ὁ Κῆμος Μενεδώρου,   Ἰταλιώτης νέος,

τὸν βίον του περνᾶ     μέσα στὲς διασκεδάσεις·

ὡς συνειθίζουν τοῦτο      οἱ ἀπ’ τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα

μὲς στὰ πολλὰ τὰ πλούτη   ἀναθρεμένοι νέοι.

Μὰ σήμερα εἶναι λίαν,     παρὰ τὸ φυσικό του,

σύννους καὶ κατηφής.      Κοντὰ στὴν παραλίαν,

μὲ ἄκραν μελαγχολίαν     βλέπει ποὺ ἐκφορτώνουν

τὰ πλοῖα μὲ τὴν λείαν       ἐκ τῆς Πελοποννήσου.

 

Λ ά φ υ ρ α  ἑ λ λ η ν ι κ ὰ·   ἡ   λ ε ί α  τ ῆ ς  Κ ο ρ ί ν θ ο υ.

Ά, σήμερα βεβαίως        δὲν εἶναι θεμιτόν,

δὲν εἶναι δυνατὸν        ὁ Ἰταλιώτης νέος

νά 'χει γιὰ διασκεδάσεις   καμιὰν ἐπιθυμίαν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ (1925)

COVID 19. Τί θα πάρετε; Εποχικότητα ή πανικό; 3, 4 Γραφήματα από την Ιταλία. Chi nega la stagionalità del COVID-19? Dati e grafici dell’ epidemia stasera in Italia. Who denies the seasonality of COVID-19? Data and graphs of the epidemic tonight in Italy.

 

«Ο ιός δεν έχει εποχικότητα» 

Δεν υποτιμώ την αξιοσύνη ή την επιστημοσύνη κανενός, αλλά και ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ να με μειώνουν ως πρόσωπο ή να μου αρνούνται το δικαίωμα να σκέπτομαι ελεύθερα. 

Ποιος αρνείται ότι υπάρχει θέμα με αυτόν τον νέο –όσο κι αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι περσινός-- ιό; Άλλο ότι έχει υψηλή μεταδοτικότητα, άλλο όμως η θνητότητά του. 

Επίσης (ας το μάθουν κάποια συστημικά φερέφωνα- καί με ΠΤΥΧΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ) άλλο ασθενής από κάποιον ιό, άλλο φορέας ενός ιού… 

Στο θέμα μας λοιπόν: 

Όταν με συστηματική προπαγάνδα οργουελικής μεθοδολογίας σε παραπληροφορούν επι μήνες, και μεταξύ άλλων αρνούνται επιμόνως την εποχικότητα στο φαινόμενο αυτής της επιδημίας, που μόνο αυτήν ανάμεσα στις άλλες τρομερά θανατηφόρες ασθένειες της εποχής μας σού βάφτισαν «πανδημία», τί να τους πής; 

Το γράφημα που ακολουθεί, αναφέρεται στην θνητότητα του φαινομένου σε μια από τις χώρες που χτυπήθηκε σκληρότερα παγκοσμίως από τον COVID 19. Την αγαπημένη μου Ιταλία. Το βλέπετε; 

Ήθελα να βάλω και της “La Repubblica” το αντιπροχθεσινό της 9ης Αυγούστου με τους 2 (δύο) δηλωμένους νεκρούς, αλλά δεν πρόλαβα τότε. Δεν πειράζει βάζω τα αποψινά δεδομένα και με περισσότερα από ένα γραφήματα. Όλα παρμένα από τους ιταλικούς επίσημους φορείς. 

Η φρικτή καμπύλη με τις εκατόμβες των δηλωμένων νεκρών από το τέλος του Χειμώνα δεν έκλεισε ευτυχώς μετά την Άνοιξι; Το άλλο, η περίπου ευθεία, που ακολουθεί από 24 Μαϊου μέχρι σήμερα 14 Αυγούστου τί είναι; 

Μην μου πήτε το (ανεκδοτολογικό) …εγκεφαλογράφημα του κνίτη! 

 

Θεός φυλάξοι (πάντας)! 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

 

ΥΓ (Υστερο-ΓΡΑΦΗΜΑ)

Πάρτε και το στατιστικό αποτύπωμα των νοσηλευθέντων ανα ημέρα, μέχρι σήμερα:

Πανδημία και πανικός. Μια τραγική είδησι απο τον ιταλικό Τύπο και οι επισημάνσεις του “αιρετικού” Ι. Ιωαννίδη. Pandemia e panico: La notizia con la tragedia a Rubano: con il 53enne che si è suicidato. Piu un video (con le dichiarazioni del prof. John Ioannidis su Alpha News –Cipro- 31.03.2020).

Πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η τρομολαγνεία των ΜΜΕ, ο εγκλεισμός και η απελπισία; Διάβασα την είδησι προχθές σε ιταλική εφημερίδα του Βένετο (Il Mattino di Padova) και έφριξα!

Μεταφράζω υπότιτλο και είδησι:

"Τραγωδία στο Ρουμπάνο: 53άχρονος αυτοκτόνησε δια πνιγμού με πλαστική σακούλα. Στην πόρτα είχε αφήσει σημείωμα: «Μην μπαίνετε, είναι μολυσμένο. Ειδοποιήστε το 166»

RUBANO. Ανακαλύπτει πως είναι θετικός στον κορωνοϊό και αυτοκτονεί με ασφυξία, σφίγγοντας μια πλαστική σακούλα γύρω από το κεφάλι του. Τραγωδία το πρωί στο Ρουμπάνο. Ένας άνδρας 53 χρονών, ονόματι Μ.G., αυτοκτόνησε στην κατοικία του. Στην πόρτα είχε αφήσει και σημείωμα: «Καλέστε το 166. Μήν μπείτε γιατί είναι μολυσμένο».
Το ασθενοφόρο και την Αστυνομία κάλεσε ο αδελφός του αυτόχειρα. Οι άνδρες του υγειονομικού μπήκαν στο σπίτι φορώντας τον ειδικό εξοπλισμό με τις ειδικές μάσκες και τις σχετικές αντιμολυσματικές προφυλάξεις."
...................................................

Μετά θυμήθηκα και τις δηλώσεις του αιρετικού καθηγητού Ιωάννη Ιωαννίδη στον  Άλφα (της Κύπρου):

John Ioannidis
Professor Ioannis Ioannidis Stanford University about covid-19
Τρομολαγνεία, Κορωνοϊός, Ιταλία, Παραδοσιακή Γρίπη, Θνητότητα, Παραπλάνησι, Κρούσματα, Στρές, Ανοσοποιητικό,Πανικός, Εμβόλιο, Μέτρα.

«Ιός δηλητήριο», αξιοσημείωτο άρθρο από την «Χριστιανική» (του Κ. Μπλάθρα). “Virus velenoso”; articolo notevole di K. Blathras (ristampa dal giornale “Cristianiki”). “Virus-venom”; a remarkable article by K. Blathras (19/03/200 on newspaper “Cristianiki”).

ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΑΔΗΛΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
-του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

«Είµαστε σε πόλεµο µε έναν εχθρό που είναι αόρατος», ανέφερε στο διάγγελµά του την Τρίτη (17/3) για τον κορονoϊό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος µίλησε και για «οικονοµία πολέµου», αναγγέλοντας µέτρα στήριξης των κλάδων που θα πληγούν από την υποχρεωτική καραντίνα, στην οποία βρίσκεται ήδη, εδώ και µέρες η χώρα. Η τελευταία αυτή κρίση –γιατί σε κρίση βρισκόµαστε, θυµίζω από το 2010, µηδέποτε εξελθόντες έκτοτε «στην κανονικότητα»–, που είναι η οξύτερη, καθώς αφορά την υγεία και το αρχέγονο δίλληµμα ζωή-θάνατος, δοκιµάζει και πάλι τις αντοχές µας: πολιτικές, οικονοµικές, κοινωνικές, τώρα πια και εκκλησιαστικές. Γιατί η κρίση είναι και κριτήριο, ώρα της κρίσης, δηλαδή, για όλους.

∆εν νοµίζω ότι χρειάζεται να µπω στις λεπτοµέρειες της παγκόσµιας υγειονοµικής απειλής που ονοµάζεται κορoνoϊός ή convid-19, µε το κωδικό του όνοµα. Η απειλή κατά της ζωής επαναφέρει πάντα τον άνθρωπο σε µια στοιχειώδη (ζωική;) κατάσταση. Ο κίνδυνος της απανθρωπίας, του να ξεχάσουµε δηλαδή ότι είµαστε άνθρωποι, αναµετριέται σε αυτές τις κρίσεις µε το άθληµα της ανθρωπιάς, µε την πρώτη να κρατά τα σκήπτρα σε πολλές περιπτώσεις.

Θυµίζω µόνο ενδεικτικά τα όσα ο Θουκυδίδης λέει για τον λοιµό του 430 π.Χ. στην Αθήνα: «Αλλ’ η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας µορφάς ανοµίας εις την πόλιν […]. Και κανείς δεν ήτο διατεθειµένος να υποβάλλεται προκαταβολικώς εις ταλαιπωρίας προς επιδίωξιν σκοπού, τον οποίον ενόµιζεν ενάρετον, αφού εθεώρει αµφίβολον, αν θα επιζήση […] Αλλά φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων κανείς δεν τους συνεκράτει, αφ᾽ ενός μεν διότι βλέποντες ότι όλοι εξ ίσου απέθνησκαν, έκριναν ότι καμία δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ευσεβείας και ασεβείας». (Ιστορίαι 2, 53, 1-4, µετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος)

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η «χριστιανική» µας κοινωνία απέχει από εκείνη της προχριστιανικής Αθήνας ως προς τα ήθη ή ότι ο σηµερινός «διαφωτισµένος» από την επιστήµη και µέσα στην ασφάλεια της τεχνολογίας του άνθρωπος είναι ηµερότερος. Είναι όµως;


 Ιταλία

Μιλώντας για την Ιταλία, η οποία δοκιµάστηκε πρώτη από την ιό στην Ευρώπη, ο φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκαµπέν γράφει: «Το πρώτο πράγµα που δείχνει µε σαφήνεια το κύµα πανικού που έχει παραλύσει τη χώρα είναι ότι η κοινωνία µας δεν πιστεύει πια σε τίποτε άλλο παρά µόνο στη γυµνή ζωή. […]. Η γυµνή ζωή –και ο φόβος µήπως τη χάσουµε– δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει […]. Ο πλησίον µας έχει εξαφανιστεί και είναι παράδοξο που η Εκκλησία σωπαίνει σχετικά µε αυτό […] τί είναι µια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από την επιβίωση; […] Υπήρξαν στο παρελθόν χειρότερες επιδηµίες, αλλά ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να κηρύξει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως η παρούσα.» («Γυµνή ζωή ή πώς λειτουργεί η τροµοκρατία των µυγιάγγιχτων», µετάφραση: Γιώργος Πινακούλας)

Τα µέτρα που λαµβάνονται σε παγκόσµιο επίπεδο είναι πρωτοφανή, γιατί οι συνθήκες σήµερα το επιτρέπουν: ο απόλυτος έλεγχος της δηµόσιας ζωής από το κράτος, αλλά όχι λιγότερο και της ιδιωτικής ζωής, κάνει την κρίση αυτή µια περίπου δοκιµή για τον κόσµο του µέλλοντος. Ένας κόσµος όπου συναιρούνται η µυθιστορηµατική φαντασία των Όργουελ και Χάξλεϋ, ένας τεχνο-ολοκληρωτικός κόσµος. Μα, θα πείτε, κακώς λαµβάνονται τα µέτρα; Εφ’ όσον αφορούν στη σωτηρία ανθρώπινων ζωών, όπως ανέφερε στο διάγγελµά του ο πρωθυπουργός, έχει καλώς. Κανείς µας δεν θα ήθελε να διακινδυνεύσει ο ίδιος ή οι δικοί του άνθρωποι από την ασθένεια.

Αλλά το «µένουµε σπίτι» έχει και τις αόρατές του παρενέργειες, όσο αόρατος είναι και ο ιός. Η πρώτη έχει ήδη φανεί: είναι η εξαφάνιση του δηµόσιου χώρου. Το «κοκούνινγκ», όπως το ονόµασε ο κ. Μητσοτάκης, η κατά µόνας δηλαδή διαβίωση, µοιάζει να είναι ένα τόσο κοντινό µέλλον. Χωρίς όµως δηµόσιο χώρο, να είστε βέβαιοι, θα πρέπει να αποχαιρετίσουµε αυτό που σήµερα ξέρουµε ως ∆ηµοκρατία, ή, εν πάσει περιπτώσει, ό,τι έχει μείνει ακόµα στα σπαράγµατα δηµοκρατίας των σύγχρονων κρατών. Τα έκτακτα µέτρα ήρθαν για να µείνουν. Σκεφθείτε µόνο πως µε τον παρόντα ιό, όπως λένε οι ειδικοί, δεν θα ξεµπλέξουµε ούτε τον ερχόµενο χειµώνα. Σκεφτείτε επίσης ότι ιοί σαν αυτόν (που δεν είναι και ο πιο φονικός που έχει ποτέ εµφανιστεί) υπάρχουν πάµπολλοι και θα υπάρξουν ακόµα περισσότεροι.

 Δηµόσιο – Ιδιωτικό

Μία άλλη διελκυνστίνδα που θα προκύψει –ήδη έχει αναφανεί– είναι στην οικονοµία η διάσταση µεταξύ δηµόσιας και ιδιωτικής οικονοµίας, µεταξύ κράτους και αγορών ή µεταξύ κρατισµού και φιλελευθεριµού. Πολλοί προβλέπουν κιόλας την επιστροφή σε ένα κρατικό µοντέλο οικονοµίας, αλλ’ όµως, νοµίζω, σύντοµα θα ξυπνήσουµε σε µια νέα πραγµατικότητα. Σας θυµίζω ότι τα δύο ακοίµητα ιερεία της σύγχρονης ζωής, τα µόνα καταστήµατα που όχι µόνο δεν κλείνουν στην κρίση, αλλά διευρύνουν και τις δραστηριότητές τους, είναι τα σουπερµάρκετ και οι τράπεζες. Και τα δύο πιονιέροι του «ελεύθερου» εµπορίου («καπηλικό» θα το ονόµαζε το δίχως άλλο ο µέγας Αριστοτέλης), δεν έχουν παρά να µας βάλουν σε σκέψεις για το µοντέλο της επόµενης µέρας. ∆εν θα είναι, όπως κάποιοι τείνουν να πιστέψουν, η επιστροφή σε µια κρατικά ελεγχόµενη οικονοµία, αλλά η αυστηροποίηση του µοντέλου που ως τα σήµερα µας οδηγεί από κρίση σε κρίση. Το µέλλον µοιάζει ότι θα έχει την εικόνα µιας κρατικά διευθυνόµενης άγριας οικονοµίας της αγοράς.

Κι ας έρθουµε, τέλος, και σε µία νέα κατάσταση που ζήσαµε αυτό τον καιρό και που έχει να κάνει µε την ίδια τη συνείδησή µας. Από την πρώτη-πρώτη µέρα της κρίσης –και αυτό πρέπει όλους να µας προβληµατίσει– υπήρξε µια λυσσώδης επίθεση στην Εκκλησία, µε εντελώς ιδιαίτερα νέα στοιχεία. Για πρώτη φορά γίναµε µάρτυρες µιας µε κάθε µέσο επίθεσης όχι απλά αντικληρικαλιστικής, κατά των παπάδων δηλαδή, όπως µέχρι σήµερα, αλλά κατά της ίδιας της καρδιάς της εκκλησιαστικής λειτουργίας που είναι η Θεία Ευχαριστία. Μέχρι σήµερα κανείς δεν είχε ενοχοποιήσει την Θεία Κοινωνία για τη µετάδοση λοιµώξεων, ούτε και οι αρµόδιοι γιατροί. Άλλωστε και η ίδια η εµπειρία της ζωής θα τους διέψευδε. Εάν η Μετάληψη µετέδιδε ασθένειες, θα έπρεπε οι ιογενείς λοιµώξεις τουλάχιστον να είναι η «επαγγελµατική νόσος» των ιερέων. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει παρατηρηθεί.

Μεταλαβιά

Σε όσους έσπευσαν να χλευάσουν την απλή πίστη του λαού ότι η Μεταλαβιά δεν κολλάει, αντιθέτως ο Χριστός είναι φάρµακον ιάσεως και αθανασίας, αφιερώνουµε παρενθετικά λίγους στίχους από τον «Κανόνα εις τον λεπρόν», που ο άγιος Ρωµανός ο Μελωδός έγραψε στην σκιά της πανώλους που έπληξε την Κωναταντινούπολη, το 541: «Απλώνει ο µόνος Εύσπλαχνος το χέρι του και πιάνει, / και αµέσως ο λεπρός καθαρίστηκε στο σώµα του τελείως, / γιατί από τη λέπρα απαλλάχθηκε κι αµέσως εδραπέτευσεν εκείνη. / Τη φυσική επήρε οµορφιά του το δέρµα του κορµιού του.» (µετάφραση: Αρχιµ. Ανανίας Κουστένης)

Με την λυσσώδη αυτή επίθεση, αναπτύχθηκε τις µέρες αυτές η πρωτοφανής για τα ορθόδοξα λατρευτικά ήθη θεωρία της «ατοµικής προσευχής», µε επιστέγασµα την γνωστή ανακοίνωση του πρωθυπουργού, της 16ης Μαρτίου, µε την οποία «αναστέλλονται οι λειτουργίες σε όλους τους χώρους θρησκευτικής λατρείας κάθε δόγµατος και θρησκείας». Πρωτοφανές!

Είχε προηγηθεί η µαραθώνια συνεδρίαση της διευρυµένης ∆ιαρκούς Ιεράς Συνόδου και η λογική, κατά τη γνώµη µας, απόφασή της, για περιορισµό της εκκλησιαστικής λειτουργίας µόνο την Κυριακή και αυτή µε περιορισµένη χρονική διάρκεια και µικρή προσέλευση. Ο πρωθυπουργός φέρεται «θυµωθείς» από την απόφαση αυτή, αφού η Εκκλησία δεν συναίνεσε στις καινοφανείς του ιδέες περί αποκλειστικής «ατοµικής προσευχής», ιδέες που ασπάστηκαν, δυστυχώς, και κάποιοι ιερωµένοι και αρκετοί θεολόγοι. Περιττό δε να πω ότι εάν µία τέτοια πρωτοφανή, πλήρους περιστολής των λειτουργιών, απόφαση την είχε πάρει ο προηγούµενος πρωθυπουργός, θα είχαµε ήδη εµφύλιο.

Αλλ’ ας αφήσουµε την µικροπολιτική. Εδώ, νοµίζω, διακυβεύεται αυτή καθαυτή η ορθόδοξη λαϊκή συνείδηση. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως κάποιοι θεώρησαν την γρίπη του κορωναϊού χρυσή ευκαιρία για να µεταστραφεί η εκκλησιαστική πίστη σε κάποιον τύπο εξευρωπαϊσµένου και εκκοσµικευµένου προτεσταντισµού. Ζητούσαν ουσιαστικά από την Ιερά Σύνοδο να αναιρέσει τον εαυτό της, καταργώντας η ίδια, για άδηλο χρονικό διάστηµα –µερικοί λένε ως και µετά το Πάσχα!– την Θεία Λειτουργία, που είναι η καθαυτό καρδιά της λειτουργίας της Εκκλησίας. ∆εν θα σχολιάσουµε την καθυστερηµένη µάλλον αντίδραση της Ιεραρχίας, που δεν φάνηκε να κατάλαβε εξ αρχής το µέγεθος της πρόκλησης, ούτε την πρώτης τάξεως ευκαιρία που χάθηκε για να εµπεδοθεί η σχετική θεολογία της Θείας Ευχαριστίας και οι κοινωνικές, µεταξύ άλλων, συνέπειές της. Ας µείνουµε στο ότι, εν τέλει, υπήρξε µια λογική και ισορροπημένη απόφαση, που πάρθηκε µε δηµοκρατικό τρόπο. Ίσως η δηµοκρατική αυτή αργοπορία («έλεγε ο καθένας τα δικά του», σχολιάστηκε από κάποιους πικρόχολα), που κράτησε µέχρι αργά το βράδυ, είναι που εξόργισε τον πρωθυπουργό. Σας είπα, η ∆ηµοκρατία θα είναι κάτι ολοένα και πιο στενάχωρο, µάλιστα για τους έγκλειστους του ιού.

Μα, θα έπρεπε να µη γίνει τίποτα; Ποιος λέει κάτι τέτοιο; Ίσα-ίσα που επαινούµε τις πρωτουβουλίες για τον περιορισµό της διασποράς της ασθένειας και κυρίως τον ηρωισµό εκείνων που είναι στην πρώτη γραµµή της αντιµετώπισής της, τις γιατρίνες, τους γιατρούς, τις νοσοκόµες και τους νοσοκόµους και το λοιπό ιατρικό προσωπικό.

Αλλά το είπαµε από την αρχή, κάθε κρίση είναι και κριτήριο. Κριτήριο της νέας εποχής, στην οποία έχουµε µπει για τα καλά, µοιάζει να είναι µόνο η επιβίωση: η βιολογική επιβίωση των ανθρώπων και η γιγάντωση και παγίωση ενός συστήµατος «αγοράς», που, ο Θεός να µε βγάλει ψεύτη, µπροστά του ορρωδεί οποιοσδήποτε ιός. Και µη ξεχνάµε ότι ιός ελληνικά θα πει δηλητήριο!

*Πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χριστιανικής” της 19ης Μαρτίου 2020



ΦΩΤΟ: Ο δήμαρχος της Βενετίας Λουίτζι Μπρουγκνάρο δεόμενος γονατιστός μπροστά την Παναγία «της Υγείας», στην εικόνα που φυλάσσεται στη Βασιλική της, «σε μια δύσκολη ώρα για τον Δήμο μας», όπως γράφει ο ίδιος στο τουίτερ

Πηγή